Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
11 / 29

Capitulo 10 — O Chilo de Meyanueit

John Norton Loughborough

GSAM 160.1«A meyanueit se fizo un clamau: ¡Miraz, que o novio viene! Saliz-ne-vos-en a recibir-lo. Allora todas ixas virchens se devantoron y adrezoron as suyas lampas.»1

GSAM 160.2Ya hemos charrau d'o tiempo d'espera que se presenta en ista parabola d'as «diez virchens», y agora prestaremos especial ficancia a ixa parte d'a mesma introducida en o texto anterior, designada por o pueblo adventista como o «chilo de meyanueit». Un escritor destacau sobre iste tema, en una publicación periodica clamada o Midnight Cry, o 3 d'octubre de 1844, diz:—

GSAM 160.3«Pero cómo dentremos en ista nueit d'aspera? Porque prencipiemos a visión [a visión d'os dos mil trescientos días] en a primavera, en cuenta d'en l'agüerro de 457 aC. Nos quedemos curtos de plegar a o puerto destinau seis meses y bels días mas. Ixo nos metió en a nueit d'aspera, seis meses.»

GSAM 160.4Un atro escritor, S. S. Snow, en o Cry d'o 22 d'agosto de 1844, parlando d'os dos mil trescientos días, dició:—

GSAM 160.5«Prencipioron en o momento d'a publicación d'o decreto de restaurar y construir Cherusalem. O decreto fue feito en primeras por Ciro, renovau por Darío y completau por Artaxerxes Longimanus en o seteno anyo d'o suyo reinau. Se promulgó y dentró en vigor en l'agüerro de l'anyo 457 aC, cuan Esdras, plegau en Cherusalem con a buena man d'o Sinyor, restauró a comunidat chodiga, nombró magistraus y chueces y encetó a construcción d'a muralla.»2

GSAM 160.6Como o tiempo d'a visión yera de dos mil trescientos anyos plenos, caldría tot l'anyo 457 y tot l'anyo 1843 pa plegar a os dos mil trescientos, y si o decreto no se promulgó dica o seteno mes de 457 aC, s'amostró que o periodo no remataría dica o seteno mes de 1844. Como a observancia d'o deceno día d'o seteno mes pareixeba estar l'evento que marcaba o prencipio d'o periodo, asinas se contrimostró de traza concluyent que en o deceno día d'o seteno mes (tiempo chodigo), o 22 d'octubre de 1844, os dos mil trescientos días rematarían, y plegaría o tiempo ta que o santuario fuese purificau. Toda la preba emplegada pa la fin d'o periodo en 1843 s'aplicaba con igual fuerza a lo calculo pa 1844, y con ixo una seguranza de que heban descubierto o que pareixeba una solución segura d'a causa d'a suya decepción. A traza en que os Adventistas proclamoron o «verdadero chilo de meyanueit», como se le denominaba alavez, no se puet ilustrar millor que citando os escritos d'aquels que yeran prominentment embrecaus en o treballo en ixe inte.

GSAM 161«Idi-tos-ne a trobar-lo»

GSAM 161.1En o Cry d'o 3 d'octubre de 1844, i heba un articlo escrito por George Storrs, baixo o títol de «Saliz-ne a recibir-lo», en o qual deciba:—

GSAM 161.2«Pillo a mía pluma con sentimientos como nunca antes he experimentau. Sin garra dubda, en a mía mente, o deceno día d'o seteno mes será testimonio d'a revelación d'o nuestro Sinyor Chesucristo en as boiras d'o cielo. Somos a pocos días d'ixe esdevenimiento —un momento espantoso pa os no preparaus, pero glorioso pa os que son listos.
GSAM 161.3«“¡Miraz, que viene o Esposo” este anyo!; “¡saliz-le-ne a trobar-lo!”. Hemos rematau con as ilesias nominals y toz os malvados, de no estar en tanto que este clamamiento pueda afectar-los. A nuestra faina agora ye despertar a las “virchens que prenioron as suyas lampas y salioron a trobar-se con o Esposo”. ¿An semos agora? “Si a visión tarda, aspera-la.” No ye ixa a nuestra respuesta dende marzo u abril pasaus? —Sí. Qué pasó mientres o Esposo tardaba? —As virchens todas s'adormilloron y dormioron, no ye verdat? As parolas de Cristo no han fallau; y “as Escrituras no pueden estar rotas.” De res sirve que faigamos cuenta de que hemos estau dispiertos; hemos estau adormiscaus, no pas sobre o feito d'a venida de Cristo, sino sobre o tiempo. Hemos dentrau en o tiempo d'a tardanza; no sabebanos “cuánto” tardaría, y en ixe punto hemos estau adormiscaus. Beluns de nusatros han dito en o nuestro suenio: “¡No fixez unatra hora!”, y asinas dormimos. Agora o problema ye despertar-nos. Sinyor, aduya, que vana ye l'aduya de l'hombre. Fala tu mesmo, Sinyor. ¡Ojalá que o “Pai” agora “faiga saber” a hora.

GSAM 162A Meyanueit d'o Mensache

GSAM 162.1«Cuánto dura o tiempo d'a tardanza?—Meyo anyo. Cómo lo sabes?—Porque o nuestro Sinyor diz: “a meyanueit”, mientres o Esposo tardaba. A visión yera pa “dos mil trescientos tarders-maitins”, u días. Un “tarder”, u nueit, ye a metat d'un d'ixos días profeticos, y ye, por tanto, seis meses. Ixa ye a duración total d'o tiempo d'a tardanza. O fuerte clamau d'agora d'o tiempo prencipió arredol d'a metat de chulio, y s'ha estendillau con gran rapididat y poder, y va acompanyau d'una manifestación d'o Esprito, como nunca no heba visto cuan o clamau yera “1843”. Agora ye literalment, “Saliz-ne a recibir-lo.” Bi ha un deixar-lo tot que nunca no hebi soniato que se podese veyer. Cuan iste clamamiento pilla o corazón, os labradors deixan as suyas fincas, con as suyas cullitas. Bi ha un clamamiento fuerte con ploros, y una consagración de tot a Dios, como nunca no hebi visto. Bi ha una confianza en ista verdat como nunca no se sintió en o clamamiento anterior, en o mesmo grau, y una gloria de plor y de desfer-se que pasa toda comprensión, de no estar ta qui l'ha sentiu.
GSAM 162.2«En ista verdat present, yo, por gracia, m'atrivo a arriscar-lo tot, y siento que dar-se a o dubdo sobre ella sería ofender a Dios y trayer sobre yo mesmo una “destrucción rapida”. Soi satisfeto que agora “quien busque salvar a suya vida,” an que iste clamau s'haiga feito de raso, indulchando-se en un “si no viene,” u por medrana a aventurar-se en ista verdat, “perderá a suya vida.” Requiere a mesma fe que levó a Abraham a ofreixer a Isaac, u a Noé a construir l'arca, u a Lot a deixar Sodoma, u a os fillos d'Israel a estar toda a nueit asperando a suya salida d'Echipto, u a Daniel a entrar en o cado d'os leons, u a os tres hebreus en o furno de fuego. Hemos pensau que i yeramos indo ta o reino sin una preba de fe asinas, pero soi seguro que no. Ista zaguera verdat traye una preba d'ixas, y dengún no s'i aventurará si no ye qui s'atrive a que lo consideren fato, barrenau, u cualsiquier atra cosa que os sodomitas antediluvianos, una ilesia tibia u as virchens adormidas sían disposaus a acarrear-lis. Una vegada más clamaría: “Fuye por a tuya vida;” “no mires dezaga;” “alcuerda-te d'a muller de Lot”».

GSAM 163Flat Rock de Storrs

GSAM 163.1En o Midnight Cry d'o 10 d'octubre de 1844, amaneixió, d'a pluma de George Storrs, o siguient, baixo o títol de «A Final», pero clamau por os Adventistas «A Roca Plana de Storrs»:—

GSAM 163.2«Cómo seremos prontos pa ixe día?—Creye en a verdat de Dios, y aventura-te sobre ella, con una fe fuerte que dé gloria a Dios. Hemos de tener o mesmo estau d'animo que tendríamos si sabésemos que hebanos de morir ixe día, a mesma consagración entera a Dios y muerte a o mundo.
GSAM 163.3«No puedo ilustrar millor o que quiero decir que suposando una gran piedra plana en meyo de l'ocián. Un prencipe glorioso y poderoso fa una promesa de que en un momento dau ninviará un esplendioso vapor pa levar a todas as personas que i trobe con a preba de que han creyiu de tot en a suya parola, enta un país glorioso. Muitos s'aventuran enta la piedra. Beluns, cuan son seguros en a roca, tallan a cuerda, y a suya embarcación con a que i plegoron se'n va a la deriva d'éls, y ya no la miran más, sino que cosiran a plegada d'o vapor. No tienen garra dubda d'a verdat d'a promesa, y se chugan-lo tot por ella. Atros que i plegan piensan que ye pro con estar en a roca. Pero quieren estar “sabios” y no correr un risgo masiau gran.
GSAM 164.1«“Seguntes a tuya fe te será feito” s'heba sonau antes de l'hora en que s'asperaba o vapor. Plega o día. Os prudents, talment, tienen a intención de desatallar os suyos barcos y deixar-los flotar si veyen que o vapor s'amana. Iste amaneixe a la vista; pero agora ye masiau tarde pa desatallar os barcos sin estar descubiertos; y amás, a mesma prudencia lis dicta agora que no deixen que os suyos barcos se'n vaigan flotando dica que sían seguros de que no s'entivocan con o barco que s'amana. Agora s'amana tanto que ya no pueden desatallar-los sin estar descubiertos.
GSAM 164.2«O vapor plega a o peñasco. “¿Qué preba bi ha de que teneban una confianza ciega en a promesa d'a plegada d'o vapor?” — “As nuestras barcas son desatadas y s'han levau flotando de nusatros, de traza que no podebanos plegar ta tierra de garra traza, y habríamos perixau si o vapor no hese plegau, pus ye un peñasco por an que nunca no pasa garra atra embarcación”. “Ya ye prou”, crida o comandant d'o vapor; “puyaz a bordo; una confianza asinas no será decepcionada”.
GSAM 164.3«Aquels que heban deixau os suyos barcos aturaus a la roca agora s'apinyan y s'afanan por puyar a o vapor. O comandant pregunta: “Qué significan ixos barcos que veigo aturaus a las rocas d'allá, u as cuerdas d'os cuals nomás s'han tallau dende que he plegau a la vista?” Responden: “Pensemos en estar prudents, de traza que si o vapor no plegaba, tenesemos bella cosa con que tornar a tierra.” “Alavez hez preparau proveituras pa la carne”, crida o comandant, “lo hez feito, y asinas hez dubdau d'as mías parolas? Seguntes a tuya fe te será feito. A preba ye contra vusatros. Hez preparau un medio de tornada, y agora hez de cullir o fruito d'a vuestra incredulidat”. “Y asinas no podioron dentrar por incredulidat”. ¡Oh, espantoso estau d'a desesperación!
GSAM 164.4«Tallaz as vuestras cuerdas agora, chirmans; deixaz que as vuestras barcas se'n vaigan flotando dica perder-las de vista; sí, apuraz antes que “o sinyal d'o Fillo de l'Hombre amaneixca”. Allora será masiau tarde. Aventuraz-tos agora, y aventuraz-tos-lo tot. Oh, me fa mal o corazón por vusatros; no perdez o tiempo; empentaz ixa barca, u soz perdius; porque “quien busque salvar a suya vida, la perderá”, asinas diz Chesucristo, nuestro Sinyor y Chuez. Apuraz-tos, pues, una vegada más tos lo pido, oh, apuraz-tos! Deixaz ir cada barca con a que agora calculaz fuyir ta tierra “si no viene”. Ixe “si” te arruinará. Agora ye a zaguera preba y tentación. Fe como nuestro Sinyor fació con a zaguera tentación d'o diaple: “¡Marchate d'astí, Satanás!”, le dició. Allora o diaple lo deixó, y “miraz, vinioron os ánchels y lo ministroron”. Asinas será con tu cuan haigas ganau iste trunfo.»

GSAM 165Rapido Treballo d'o Chilo de Meyanueit

GSAM 165.1En quanto a la rapididat, poder y efecto d'o mensache d'o «chilo de meyanueit», obtenemos una ideya correcta d'as parolas de N. Southard, editor d'o periodico d'o qual ya hemos citau—o Midnight Cry. En o numero d'o 31 d'octubre de 1844, diz:—

GSAM 165.2«En primeras o tiempo definitivo yera cheneralment oposau; pero pareixeba que i heba un poder irresistible que acompanyaba a suya proclamación, que acotolaba a toz debant d'él. Atravesó o país con a velocidat d'un tornado, y plegó a os corazons en puestos diferents y distants cuasi simultaniament, y d'una traza que nomás se puet explicar suposando que Dios yera en él. Produció en totas partes a mas funda busca d'o corazón y humillación de l'alma debant d'o Cielo Supremo. Causó un desenganche d'os afectos d'as cosas d'iste mundo, una curación de contiendas y animosidaz, una confesión d'injusticias, una rendición debant de Dios, y suplicas penitents y de corazón crebau a Él por perdón y acceptación. Causó un abatimiento y una prostración de l'alma, como nunca antes no hebanos visto. Como Dios mandó por Choel, cuan o gran día de Dios s'amanase, produció una crebadura de corazons y no de vestiduras, y un tornarse enta o Sinyor con ayuno, ploro y luto. Como Dios dició por Zacarías, un esprito de gracia y de súplica fue arramau sobre os suyos fillos; alzoron os uellos a qui heban traspasau, y i habió una gran dolanza en a tierra, cada familia por un costau, y as suyas mullers por atro; y os que asperaban a o Sinyor aflichioron as suyas almas debant d'él.»

GSAM 166O Pueblo Mueito por una Fuerza Sobrenatural

GSAM 166.1De nuevo, d'ista proclamación conmovedora diz:—

GSAM 166.2«Nos pareixeba que heba estau tan independient de l'achencia humana que nomás podebanos considerar-lo como un cumplimiento d'o “chilo de meyanueit”, dimpués d'a tardanza d'o Esposo, y d'o soño y o suenio d'as virchens, cuan todas heban de devantar-se y alistar as suyas lampas. Y a zaguera faina pareix que s'ha feito; pos nunca no i ha habiu un tiempo enantes en que as respectivas bandas d'advenimiento estesen en un estau de preparación tan bueno pa la venida d'o Sinyor.»

GSAM 166Disposición d'os biens mundanos

GSAM 166.3Baixo a conmovedora proclamación d'a doctrina de l'advenimiento, muitos disposoron d'as suyas posesions mundanas, fendo servir os suyos biens pa mantener a os oradors publicos en o suyo treballo, u repartindo os folletos y escritos impresos, u satisfacendo as necesidaz d'os menesterosos, dando asinas a o mundo a millor preba d'a suya sinceridat y firmeza; mientres que aquels que s'aferraban a as suyas posesions terrenalas, y no feban garra sacrificio especial por a obra, yeran sinyalaus por os mundanos como qui no creyeban de verdat o que profesaban. Pa ilustrar-lo, daré dos exemplos, un de cada costau d'a cuestión.

GSAM 166Un Campo de Trunfas

GSAM 166.4A primera ye la d'un creyent que viviba en New Ipswich, N.H., de nombre Hastings, que teneba un gran campo de trunfas esplendidas que deixó sin cullir. Os suyos vecins yeran procupaus por ellas, y vinioron ta él ofreixendo-se a cullir-las y a meter-las en o celler de baldes, si les deixaba, «porque», deciban, «talment las ameniste». «No!», dició o sinyor Hastings, «voy a deixar que ixe campo de trunfas predique a mía fe en a pronta venida d'o Sinyor».

GSAM 167.1Ixa agüerro, como se puet saber por o Claremont (N.H.) Eagle, o New York True Sun, y cuantos atros diarios publicos, a cullita de trunfas estió cuasi una perda total por a «podredumbre d'as trunfas». Como s'expresó en o Sun, «Qué doloroso ye saber que as cullitas enteras d'iste valuoso tuberclo han estau destruyidas por a pudrición. Un corresponsal d'un periodico de Philadelphia diz que a cullita de trunfas en ixe Estau ye arruinada. A sola rechión d'a que se siente poca queixa ye Maine, pero mesmo allí a cullita no ha escapau a la malautía».

GSAM 167.2Como l'agüerro estió suau, y as trunfas d'o sinyor Hastings se deixoron en a tierra dica noviembre, garra d'ellas no se podrió. En consecuencia, tenió una provisión abundant pa él y pa os suyos desafortunaus vecins que heban estau tan solícitos por o suyo bienestar l'octubre anterior, y que, en primavera, se veyoron obligaus a mercar-le trunfas de siembra, y estioron contentos de pagar-ne un buen pre. Lo que éls suposaban que iba a estar una calamidat tan gran pa o sinyor Hastings, Dios lo tornó en una bendición temporal, y no nomás pa él, sino tamién pa os suyos vecins.

GSAM 167A suya fe negada

GSAM 167.3A segunda vegada pasó en o mesmo puesto an que vivo. Yera o caso d'un miembro d'a ilesia que heba dito muito en l'asamblea sobre a venida d'o Sinyor en l'agüerro de 1844. Yera un hombre con buenas posesions y, entre atras cosas, teneba un montón de tocins en a edat chusta pa guardar-los pa o mercau de primavera. Un tío mío, que no teneba pretensions relichiosas y o suyo negocio yera mercar y vender bestiar, fue a veyer a iste Adventista profeso ta mercar os suyos tocins, pero s'enteró por él que no quereba vender-los, pus iba a guardar-los dica la primavera venient como «tocins pa engordar». O tío fue ta o mío güelo, que yera un creyent adventista, y le dició: «Ixe hombre no creye en o que profesa». «Per qué?», preguntó l'agüelo. «Perque», dició o tío, «diz que o Sinyor plega y que o mundo s'acaba esta agüerro, pero quiere guardar os suyos tocins dica la proxima primavera. No cal que me fabule; no se creye ni una parola de tot ixo».

GSAM 168Recursos ufritos masiau tarde

GSAM 168.1Bi habió hombres que s'aferroron a os suyos medios, luitando tot o tiempo baixo a convicción de que heban de fer-los servir pa abanzar a obra, dica que estió masiau tarde pa invertir-los. Istos venioron ta os que yeran ocupaus en a impresión d'o mensache, apremiando-los con ploros a que acceptasen os suyos diners, pero a respuesta estió: «¡Soz masiau tarde! Hemos pagau por tot o material d'impresión que podemos posiblement distribuir antes d'a fin. Hemos contractau cuantas imprentas de vapor pa que treballen de día y de nueit; no queremos mas diners.» Un testigo presencial me testificó que veyió hombres meter mils de dolars sobre o escritorio debant d'o editor d'a Voice of Truth, y con l'alma en anglucia suplicar-le que lo prengase y lo fese servir. A respuesta estió: «Soz masiau tarde! Agora no queremos os vuestros diners! No podemos fer-los servir!» Alavez preguntoron: «No se podría dar a os pobres?». A respuesta estió a mesma: «Hemos feito provisión pa as necesidaz inmediatas de toz os que podemos plegar». Con l'animo atribulau, os hombres se levaron os suyos diners, declarando que a ira de Dios yera sobre éls por a suya falta de fe y por a codicia que los heba levau a retener os medios pa la causa de Dios quan se precisaban y s'habrían emplegau de buen implaz.

GSAM 168Nombramiento de curadors

GSAM 168.2O caracter y os principios d'aquels que deixoron as suyas cullitas sin segar y as suyas botigas vuedas, pa escampar a pachina impresa u pa charrar y rezar con a chent de casa en casa, yeran intachables. A chent no meteba en dubda que tals hombres y mullers creyeban cada parola que deciban, y amás, teneban un poder tan gran que os de corazón honesto no podeban contradecir ni resistir-se a las suyas parolas. Milers de personas estioron asinas levadas a creyer en a verdat, y buscoron y troboron a misericordia de Dios.

GSAM 169.1Manimenos, o pecador escarnidor y o profesant mundano decidioron que ista obra de difundir as publicacions adventistas s'heba d'aturar. Istos hombres que preneban una localidat u un condau entero y iban de casa en casa con ista doctrina adventista, y albandonaban os suyos negocios y as suyas familias, heban d'estar barrenaus, diciban, y por tanto s'heba de meter-les curadors. As presuntas prebas d'un trastorno mental que amostraban os creyents (que no yeran soque treballar por a salvación d'os suyos semellans, sin garra testimonio de que as familias sufriban por l'albandono d'os suyos negocios), yeran una preba insuficient de barrenadura; por tanto, bien pocas personas estioron mesas baixo tutela. Chuzgando por a facilidat con que os opositors d'hue en día charran d'o feito, un pensaría que i heba muitos casos; manimenos, en toda a mía fayena como ministro adventista, que abarca un periodo de mas de cincuanta y seis anyos, nomás m'he trobau con dos casos de «milleritas» que estioron mesos baixo tutela. Un breu comentario sobre istos puede no estar fuera de puesto.

GSAM 169O suyo propio tutor

GSAM 169.2O primer caso se produció en o Estau de Nueva York, a menos de trenta millas d'an que yo viviba. Un hombre acceptó a doctrina adventista que teneba un valor d'uns 100.000 dolars. Dió arredol d'a metat d'ixa suma a la suya muller y a os suyos fillos, que no compartiban a suya fe. A resta la consideraba d'él pa usar-la como creyese convenient; y como una parte d'ella se destinó a la causa adventista, os suyos fillos i metioron obcheccions y consultoron con un chuez, suplicando que se nombrase un tutor pa o suyo pai. Dimpués que o chuez les explicase as funcions y o poder d'un tutor en a chestión d'os biens, les demandó que le nombrasen a la persona que quereban que él nombrase. Dimpués de consultar entre éls un tiempo, decidioron que no conoixeban a dengún hombre en qui gosar confiar a propiedat, y informoron a o chuez que heban trigau a o suyo pai como o suyo propio curador. O chuez se chiró enta l'hombre y le dició: «Sinyor _____, os suyos fillos l'han trigau como a persona adecuada pa chestionar a suya propia propiedat. Os suyos afers se troban igual que antes d'estar trayiu a o chuzgau.»3

GSAM 170Una situación ridicla

GSAM 170.1L'atro caso estió o de Stockbridge Howland, de Topsham, Me. Yera un d'os millors mecanicos de toda ixa redolada, un mayestro treballador en a construcción de molins y puents. En iste movimiento d'o «chilo de meyanueit», o sinyor Howland recorrió a caballo cuantos municipios, escampando periodicos y folletos adventistas de casa en casa, ta gran fastidio d'os opositors y escarnizadors, que se queixaban de que en ista distribución de folletos albandonaba os suyos negocios. Asinas que de contino consiguioron o nombramiento d'un tutor, qui trobó mas que fer d'o que s'asperaba, ya que o sinyor Howland le ninvió a toz os recaudadors d'impuestos y, de feito, a toz os que veniban con cuentas que cobrar; «porque», dició él, «no se me considera competent pa fer garra negocio». Poco dimpués o condau quereba construyir un puent sobre o río Kennebec, un puent que resistise a torrentada d'auguas embravadas y o chelo flotant en tiempo d'as creixidas de primavera. Os comisionaus d'o condau y os concellers d'o lugar decidioron que Stockbridge Howland yera l'hombre adecuau pa la faina. Cuan vinioron con as especificacions y un contracto pa que construyise o puent, él dició, ironico: «Sinyors, habrán de dir a o mío tutor. Ya saben que no se me considera competent pa ocupar-me d'os míos propios afers, y vienen a buscar-me a yo pa que construya un puent!» A situación yera un poquet masiau ridicla pa hombres sensatos, y a tutela remató de sopetón. Baste con decir que os suyos perseguidors dimpués facioron as mas humildes desculpas por o tracto inchusto y innecesario que heban teniu.

Notes

  1. Mateu 25:6, 7. ↩
  2. Se veiga Daniel 9:25; Esdras 7:21-26; 9:9; Nehemías 1:3; 2:12-17. ↩
  3. Anque conoixco bien a la persona y os feitos, no soi en libertat de dar o nombre. ↩

Note

Back