Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
17 / 29

Capitulo 16 — O Mensache d'o Tercer Ánchel

John Norton Loughborough

GSAM 247.1«O tercer ánchel los siguió, dicindo a gran voz: Si belún adora a la bestia y a la suya imachen, y recibe a suya marca en a frent u en a man, ixe mesmo beberá d'o vin d'a ira de Dios, que ye abocau sin mezcla en o cáliz d'a suya indignación; y será tormentau con fuego y ixufre debant d'os santos ánchels, y debant d'o Cordero; y o fumo d'o suyo tormento puya ta cutio y ta cutio: y no tienen descanso de día ni de nueit, os que adoran a la bestia y a la suya imachen, y cualsiquier que reciba a marca d'o suyo nombre. Aquí ye a paciencia d'os santos: aquí son os que guardan os mandamientos de Dios y a fe de Chesús.»1

GSAM 247L'advertencia mas solemne d'a Biblia

GSAM 247.2Ista ye l'advertencia mas solemne que contiene a Biblia, y ye cierto que o rechistro d'a historia d'o nuestro mundo no presenta garra testimonio de que iste mensache s'haiga sentiu en o pasau. O feito de que s'haiga contrimostrau que o primer y o segundo ánchel d'ista serie perteneixen a la cheneración present, estableix bien clarament o punto de que iste mensache no perteneix a las edaz pasadas.

GSAM 247.3Dició o pastor J. V. Himes en 1847:—

GSAM 247.4«O catorceavo capítol [d'o Apocalipsi] presenta un clamor pasmativo, encara por fer, como un aviso ta la humanidat en ixa hora de fuerte tentación. Versiclos 9-11. Una denuncia d'ira tan espantable no se puede trobar en o libro de Dios, amás d'ista. ¿No implica una fuerte tentación, o feito de requerir una admonición tan terrorifica?»2

GSAM 248O Templo Ubierto—l'Arca Veyita

GSAM 248.1J. N. Andrews dició d'iste mensache: «A ubertura d'o mas santo de toz en o templo d'o cielo, por a qual se vei l'arca, ye un esdevenimiento que tiene puesto baixo o soniu d'o seteno ánchel. Y como o ministerio d'o nuestro gran Sumo Sacerdote se treslada ta ixa cambra en rematar os dos mil trescientos días, entendemos que a ubertura d'o templo ye marcada por a fin d'ixe periodo, como lo representa a proclamación d'o primer ánchel. A dentrada d'o nuestro Gran Sacerdote en o Santísimo ta ministrar debant de l'arca de Dios, clama l'atención d'a ilesia enta os mandamientos de Dios contenius en ixa arca. Os mandamientos de Dios han estau brillando dende o santuario celestial dende ixe inte.

GSAM 248Cambeo d'o Sabado

GSAM 248.2«Ye un feito innegable que o cuatreno mandamiento, fa bels sieglos, fue cambeau dende o día de descanso d'o Sinyor enta a fiesta pagana d'o domingo. Iste cambeo se fació en contradicción exprisa d'as Sagradas Escrituras, que en tot reconoixen o seteno día como o solo Sabado semanal d'o Sinyor. Fue compliu por o gran apostata, de qui Daniel predició que “pensaría en cambiar os tiempos y as leis.” Iste poder ye esencialment o mesmo que a bestia que tot o mundo heba de venerar. Y ye un feito de gran intrés que iste mandamiento, que ha estau tan tiempo pisau, s'esté reivindicando agora, y o pueblo de Dios prencipie a guardar-lo con os atros nueu. Gracias a Dios que ye preparando o remanent pa o suyo conflicto final con o dragón, y pa a suya admisión por as puertas en a ciudat santa. Apocalipsi 12:17; 22:14. A vindicación d'o cuatreno mandamiento en oposición a o Sabado de l'apostasia, y a predicación de toz os mandamientos de Dios ye un testimonio bien evident de que o present ye o periodo d'a pacencia d'os santos, y de l'advertencia d'o tercer ánchel.»3

GSAM 249.1En os capitols anteriors s'ha feito ficacio en o primer y o segundo d'istos mensaches, como cumplius en a gran proclamación d'o segundo advenimiento dica o 22 d'octubre de 1844. O pasache biblico a o prencipio d'iste capitol diz: «O tercer ánchel los siguió», ye dicir, siguió a o primer y a o segundo ánchel. Talment sía d'intrés, en iste sentiu, parar ficacio en a surtida d'o tercer mensache.

GSAM 249Os primers Adventistas guardadors d'o Sabado

GSAM 249.2Mientres o «chilo de meyanueit», en 1844, o Sinyor prencipió a levar as ments d'o suyo pueblo enta a guarda d'o Sabado d'o seteno día. Ista doctrina, entre os Adventistas, surtió d'a siguient traza: Rachel Preston, una Baptista d'o seteno día, se tresladó ta Washington, N.H., an que i heba una ilesia d'Adventistas.4 Ella acceptó a doctrina adventista, y ixa ilesia, composada d'uns cuaranta miembros, acceptó a traviés d'o suyo treballo misionero o Sabado d'o cuatreno mandamiento. Isto levó a una investigación sobre ixe tema. En o Cry d'o 5 de setiembre de 1844, leemos: «Muitas personas tienen a mente profundament ocupada respective a una suposada obligación d'observar o seteno día.» Ista afirmación se trobaba en un editorial, en o qual se feba un feble esfuerzo por establir as pretensions d'o cumplimiento d'o domingo. O tema continó en o numero d'o 12 de setiembre, an trobamos a siguient afirmación significativa, que levó a muitos a un estudio serio y acurau:—

GSAM 249O Seteno Día, l'unico día designau por a Lei

GSAM 249.3«A semana pasada pleguemos a ista conclusión: No i hai garra porción particular de tiempo que os cristianos sigan obligaus por a lei a reservar como tiempo santo. Si ista conclusión ye incorrecta, alavez pensamos que o seteno día ye o solo día d'a suya observancia d'o qual i hai bella lei.»

GSAM 250L'ensayo de T. M. Preble

GSAM 250.1L'atención d'os Adventistas como cuerpo se clamó enta la cuestión d'o Sabado por un ensayo sobre o tema de T. M. Preble, datau o 13 de febrero de 1845, y publicau en o Hope of Israel, de Portland (Maine), o 28 de febrero de 1845. Dimpués d'amostrar as pretensions d'o Sabado biblico, y o feito de que fue cambeau por a gran apostasia por o domingo, comenta: «Asinas veyemos compliu Daniel 7:25, o cuerno chicot cambiando “tiempos y leis”. Por tanto, me pareix que toz os que guardan o primer día como Sabado son os guardadors d'o domingo d'o papa y os crebadors d'o Sabado de Dios.»5

GSAM 250J. B. Cook sobre a Cuestión d'o Sabado

GSAM 250.2Poco dimpués d'isto amaneixió en imprenta un articlo de J. B. Cook, en o qual amostraba que no i hai garra preba biblica pa guardar o domingo como o Sabado, y emplegó ista exprisión concisa: «Asinas de fácil se les quita tot o viento d'as velas a aquels que navegan, talment sin querer, baixo a bandera sabatica d'o papa.»

GSAM 250.3Anque o cumplimiento d'o Sabado por istos dos hombres estió de curta duración, heban meso en marcha un proceso que no se podeba aturar facilment. As frases d'efecto, «guardadors d'o domingo d'o papa», «infractors d'o mandamiento de Dios» y «navegando baixo a bandera sabatica d'o papa», yeran en boca de cientos de personas que yeran deseyosas de conoixer a verdat sobre iste afer. O pastor Joseph Bates, de Fairhaven (Massachusetts), se veyió asinas atrayiu l'atención, y acceptó o Sabado en 1845.

GSAM 250Joseph Bates accepta o Sabado

GSAM 250.4A suya experiencia estió asinas: en sentir parlar d'a congregación de Washington, N.H., que guardaba o Sabado, decidió visitar ixa ilesia y veyer qué significaba. Asinas lo fació, y en estudiar o tema con éls veyió que teneban razón, y acceptó de seguida a luz sobre a cuestión d'o Sabado. En tornar ta New Bedford, Mass., trobó en o puent entre New Bedford y Fairhaven a un important chirmán, que l'abordó asinas: «Capitán Bates, qué noticias bi ha?». O pastor Bates respondió: «A noticia ye que o seteno día ye o Sabado d'o Sinyor nuestro Dios». «Bueno», dició l'hombre, «me'n iré ta casa y leyeré a mía Biblia, y miraré ixo». Asinas lo fació, y a proxima vegada que se troboron, iste chirmán heba acceptau a verdat d'o Sabado y la yera obedindo.

GSAM 251O Primer Libro sobre o Sabado

GSAM 251.2O pastor Bates prencipió de contino a predicar ista verdat d'Estau en Estau. Luego veyió que un libro, u mesmo un folleto, sobre a cuestión d'o Sabado sería una gran aduya pa o suyo treballo, y o suyo esprito fue moviu por o Esprito de Dios pa escribir y publicar bella cosa sobre iste tema. Pero cómo se podeba fer sin diners, yera a cuestión, ya que tot o que teneba yera un chelin de York (doce y meyo centavos). Puestar que siga d'intrés pa o lector relatar a suya experiencia en iste afer chusto como me la contó en 1855.

GSAM 251Cuatro libras de farina

GSAM 251.3Dició que mientres yera en oración debant de Dios, decidió d'escribir o libro y se sintió seguro de que a traza d'editar-lo se presentaría. Por ixo, se posó debant d'o suyo escritorio, con a Biblia y a concordancia, pa prencipiar o suyo treballo. A o cabo d'una hora, a sinyora Bates dentró en a cambra y dició: «Joseph, no tiengo prou farina pa fer a fornada», y a o mesmo tiempo mencionó bels atros articlos chicoz que amenistaba. «¿Cuánta farina te falta?», preguntó o capitán Bates. «Arredol de cuatro libras», estió a suya respuesta. «Muito bien», respondió él. Dimpués que ella hese marchau d'a cambra, fue ta una botiga d'amán, mercó as cuatro libras de farina y os atros articlos, los trayó ta casa y se tornó a posar en o suyo escritorio. A l'inte dentró a sinyora Bates, veyió os articlos sobre a mesa y exclamó: «¿D'a on viene ista farina?». «Bueno,» dició o capitán, «no n'i hai prou? Dició que en quereba cuatro libras.» «Sí,» dició ella, «pero d'a on l'ha sacau?» «Lo he mercau yo,» dició él; «no ye ixa a cantidat que quereba pa rematar a fornada?» «Sí», continó a sinyora Bates, «pero vusté, capitán Bates, un hombre que ha navegau con barcos dende New Bedford ta todas as partes d'o mundo, ha saliu y ha mercau cuatro libras de farina?». «Sí, no yera ixa a cantidat que precisaba pa rematar a fornada?». «Sí», dició a sinyora Bates, «pero ha mercau cuatro libras(!) de farina?».

GSAM 252Once mil dolars gastaus por a verdat

GSAM 252.1A escape plegó unatra preba. Cuan o capitán Bates deixó a mar, vendió a suya parte en un barco por 11.000 dolars, pero agora heba gastau tot o que teneba en pro d'a causa d'a verdat. Dica ixe momento, a sinyora Bates no conoixeba a suya verdadera situación financiera, pero él sintió que agora heba d'informar-la, asinas que dició con calma: «Muller, he gastau en ixos articlos o zaguer diners que me quedan en o mundo». Con amargos ploros, a sinyora Bates preguntó: «Qué imos a fer?». O capitán se devantó y, con toda a dignidat d'un capitán que endreza o suyo barco, dició: «Voi a escribir un libro; lo voi a difundir y a espardir ista verdat d'o Sabado debant d'o mundo». «Bueno», dició a sinyora Bates entre ploros cegadors, «de qué imos a vivir?» «O Sinyor nos ubrirá o camín», estió a respuesta sorrident d'o capitán Bates. «Sí», dició a sinyora Bates, «o Sinyor nos ubrirá o camín! Ixo ye o que siempre dices», y esclatando a plorar, salió d'a cambra.

GSAM 252Un suministro inesperau

GSAM 252.2Dimpués que o capitán Bates hese continau con o suyo treballo mientres meya hora, se le pasó por a cabeza d'ir a la oficina de correus, pus i heba una carta pa él. I fue, y en efecto, i heba una carta. En ixos días o pre d'as cartas yera de cinco centimos y o prepago yera opcional. O escritor d'ista carta por bella razón no heba pagau o franqueo. Y aquí de nuevo o capitán Bates se sintió humillau, pus se veyió obligau a dicir-le a o chefe de correus, o sinyor Drew, a qui conoixeba bien, que no podeba pagar o franqueo, ya que no teneba diners; pero le dició: «Me deixa veyer d'a on ye?». «Llévat-la», dició o chefe de correus, «y paga-la unatro día». «No», dició o capitán, «no sacaré a carta d'a oficina dica que se pague o franqueo». Mientres teneba a carta en a man, dició: «Soi d'a opinión de que bi ha diners en ista carta», y chirando-se enta o director d'a oficina de correus, le demandó: «Per favor, la ubre? Si bi ha diners adintro, puede sacar-ne o franqueo; si no, no la leyeré». O director d'a oficina de correus accedió a la suya petición, y mira por an que conteneba un billete de diez dolars. En leyer-la, trobó que a carta yera d'una persona que deciba que o Sinyor l'heba impreso tanto en a suya mente que o pastor Bates precisaba diners, asinas que l'heba ninviau a carta a escape; y en a prisa probablement s'heba ixublidau de pagar os sellos.

GSAM 253.1Dimpués de pagar os sellos, fue ta una botiga de comestibles, mercó un barril de farina por 4 dolars, amás de trunfas, zucre y atras cosas necesarias. En dar as instruccions de t'a on s'heban de levar, dició: «Probablement a muller dirá que no i perteneixen, pero no le pareis cuenta de lo que diga; descargaz a mercadería en o porche d'abant.»

GSAM 253.2Dimpués fue ta la imprenta y apanyó la publicación de mil eixemplars d'un folleto d'unas cient pachinas, con a condición de que, en furnir-se lo texto, os impresors lo compondrían tan rapido como podesen y le ninviarían as probas. Él heba de pagar por o treballo a mida que recibise lo diners, y os libros no se sacarían d'a imprenta dica que se pagasen todas as facturas.

GSAM 253.3O capitán Bates sabeba bien que no se le debeba garra diners, pero sentiba que yera o suyo deber escribir iste libro, creyendo que o Sinyor movería os corazons pa ninviar os diners cuan calese. Dimpués de mercar paper, plumas, etc., dando asinas tiempo ta que os suministros d'a casa le precedesen, se'n fue t'o cabo d'a carrera que levaba t'a suya casa. En veyer que os articlos yeran astí, dentró en a casa por a puerta de dezaga y se tornó a posar en o suyo escritorio. A sinyora Bates dentró y dició emocionada: «Joseph, ¡mira nomás a o porche debantero! D'a on ha veniu ixo? Un carretero ha veniu aquí y l'ha desembarcau. Le he dito que no yera aquí, pero ha insistito en desembarcallo.» «Bueno,» dició o capitán Bates, «suposo que ye bien.» «Pero,» dició a sinyora Bates, «d'a on ha veniu?» «Bueno,» dició o capitán, «o Sinyor l'ha ninviau.» «Sí», dició a sinyora Bates, «lo ninvió o Sinyor; ixo ye o que siempre dices tu». Allora él le dió a carta a la suya muller, dicindo: «Leye-la, y sabrás d'aon viene». Ella la leyió, y se'n tornó atra vegada a plorar, pero yera un ploro diferent d'o primero; y en tornar, le demandó humildement perdón por a suya falta de fe.

GSAM 254Diners que pleven pa o libro

GSAM 254.1A mida que abanzaba o treballo d'escribir y imprentar, o capitán Bates recibiba diners de cabo ta quan por correu y por atras vías, a vegadas de personas que nunca no heba conoixiu. A mida que recibiba os diners, se los pasaba a os impresors, y s'aplicaban a la cuenta d'o libro. A la fin plegó o día en que toz os libros yeran impresos, y d'una fuent inesperada pa o chirmán Bates se pagó o saldo d'a cuenta; d'ista traza os libros no se retardoron ni un día en a suya distribución.

GSAM 254Zaguera factura pagada

GSAM 254.2H. S. Gurney, de Memphis, Michigan, me dició en marzo de 1884 que él, en a mesma maitina que o libro d'o pastor Bates yera rematau, recibió 100 dolars por un pagaré prescrito d'un hombre que declaró que nunca no le pagaría. En recibir istos diners, consideró un placer gastar-ne una parte en pagar a zaguera factura d'o tractau d'o Sabado d'o pastor Bates. «Pero», dició o sinyor Gurney, «o chirmán Bates nunca no sabió dica o día d'a suya muerte qui pagó o resto d'a factura d'o libro». Ista experiencia d'o pastor Bates en imprentar a verdat sobre o Sabado pareixeba decir a la nuestra chent dende o mesmo prencipio d'a publicación d'a verdat sobre a cuestión d'o Sabado: «Abanzaz en iste treballo, y asperaz que a providencia de Dios vos ubra o camín a mida que abanzaz».

GSAM 255O pastor Bates escéptico sobre as visions

GSAM 255.1A siguient declaración, abreviada de Life Sketches, amostrará cómo o don d'a profecía y a reforma d'o Sabado s'unioron:—

GSAM 255.2Mientres una visita a New Bedford, Mass., en 1846, a sinyoreta Harmon conoixió a o pastor Joseph Bates. Él heba abrazau d'antis mas a fe adventista, y yera un treballador activo en a causa. Yera un verdadero sinyor cristiano, cortés y amable. Tractó a la sinyoreta Harmon con tanta ternura como si estase a suya propia filla. A primera vegada que la sintió charrar, amostró un fundo intrés, y dimpués que ella hese rematau, se devantó y dició: «Soi un Tomás esceticista. No creigo en as visions. Pero si podese creyer que o testimonio que a chirmana ha contau esta nueit yera de verdat a voz de Dios pa nusatros, sería l'hombre mas feliz d'o mundo. O mío corazón ye profundament commoviu. Creo que a oradora ye sincera, pero no puedo explicar o feito de que se le amostrasen as cosas marabillosas que nos ha contau.»

GSAM 255A sinyoreta Harmon accepta o Sabado

GSAM 255.3O pastor Bates guardaba o Sabado, y en recalcó a importancia. A sinyoreta Harmon no en veyeba l'importancia en ixe inte, y pensaba que o pastor Bates s'equivocaba en parar-se mas en o cuatreno mandamiento que en os atros nueu. Pero o Sinyor le amostró una visión d'o santuario celestial. O templo de Dios s'ubrió en o cielo, y le amostroron l'arca de Dios cubierta con o sedil de misericordia. Dos ánchels yeran de piet, un en cada cabo de l'arca, con as suyas alas espardidas sobre o cubrellar, y as suyas caras tornadas enta él. Isto, l'ánchel que l'acompanyaba le informó, representaba a tot l'exercito celestial mirando con reverencial espanto enta la lei de Dios que heba estau escrita con o dido de Dios. Chesús devantó a cubierta de l'arca, y ella veyió as tablas de piedra en as cuals yeran escritos os diez mandamientos. Se marabilló en veyer o cuatreno mandamiento en o mesmo centro d'os diez preceptos, con un suau halo de luz arredol. L'ánchel dició: «Ye l'unico d'os diez que define a o Dios vivo que creyó os ciels y a tierra y todas as cosas que i son. Cuan se metioron os alacez d'a tierra, tamién se metió l'alacez d'o Sabado». Se le amostró que si s'hese guardau o verdadero Sabado, nunca no i hese habiu un infiel ni un ateu. A observancia d'o Sabado hese preservau o mundo de l'idolatría.

GSAM 256.1O cuatreno mandamiento ha estau pisau, por tanto, semos clamaus a reparar a brecha en a lei, y a esfender o Sabado oprimiu. L'hombre d'iniquidat, qui s'exaltó por dencima de Dios, y pensó en cambiar os tiempos y as leis, prevocó o cambio d'o Sabado dende o seteno a o primer día d'a semana. En fer isto fació una brecha en a lei de Dios.

GSAM 256.2Chusto antis d'o gran día de Dios se ninvia un mensache pa alvertir a la chent que torne a la suya fidelidat a la lei de Dios que l'anticristo ha crebau. Cal clamar l'atención sobre a infracción d'a lei a traviés de l'amostranza y l'eixemplo. Tamién se le amostró que o tercer ánchel de l'Apocalipsi 14, proclamando os mandamientos de Dios y a fe de Chesús, representa a la chent que recibe iste mensache, y alza a voz d'alvertencia a lo mundo pa que guarden os mandamientos de Dios y a suya lei como a nineta d'os uellos, y que en respuesta a ista alvertencia muitos abrazarían o Sabado d'o Sinyor.6

GSAM 256.3Ista experiencia d'a Sinyoreta Harmon y o pastor Bates yera en harmonía con o metodo de treballar d'o Sinyor. O pastor Bates clamó l'atención tanto d'a Sinyoreta Harmon como d'o pastor White sobre a cuestión d'o Sabado, presentando-les d'as Escrituras as demandas d'a lei inalterable de Dios. Anque a Sinyoreta Harmon heba estau bendecida con manifestacions especials d'o Sinyor mientres uns deciueito meses, no se le heba amostrau cosa sobre iste tema dinantes. Agora heba plegau o tiempo d'o Sinyor, pus se yeran devantando creyents pa guardar a suya lei, pa impartir-lis luz a traviés d'o don d'a profecía, y asinas, por a suya propia traza de treballar, o mensache d'o tercer ánchel, «os mandamientos de Dios, y o testimonio de Chesucristo», se reunioron.

GSAM 257Prencipio d'o Mensache d'o Tercer Ánchel

GSAM 257.1Dende ixe inte, o mensache d'o tercer ánchel, en relación con os atros dos, prencipió a proclamar-se. A verdat d'o Sabado, en relación con l'arca de Dios y a luz que se desembolicaba respective a o santuario, confirmó o que s'heba amostrau d'antes: que o movimiento adventista anterior yera correcto y en l'orden d'o Sinyor. Agora podeban entender más plenament que nunca o significau d'os «tres trangos enta o camín enta la ciudat de Dios».

GSAM 257O pastor Bates accepta as visions como de Dios

GSAM 257.2En o mes de noviembre de 1846, se celebró una conferencia en Topsham, Maine, a la que asistió o pastor Bates. En ixa reunión a sinyora White (o casamiento d'a sinyoreta Harmon con o pastor James White ya s'ha mencionau) tenió una visión que estió a causa de que o pastor Bates quedase de tot satisfeito d'a suya orichen divina. Yera un hombre que heba seguiu a mar mientres cincuanta anyos, ocupando toz os cargos dende grumet dica patrón y armador de naos. O suyo conoiximiento d'astronomía yera tal que, como me dició, podeba saber muit bien a on yera en a mar, en latitut y lonchitut, por a suya observación d'os cuerpos celestials. Naturalment, un hombre asinas s'interesaría por charrar d'astronomía.

GSAM 257.3En una conversa con él, me contó cómo se convenció de l'orichen divino d'as visions. Dició que un día prebó de charrar con a sinyora White sobre as estrelas, pero luego veyió que no sabeba cosa d'astronomía; de feito, como ella le dició, no sabeba si heba mai mirau un libro sobre ixe tema. Ella no teneba inclinación a conversar sobre ixe tema, y tornó a conversa parlando d'a nueva tierra y de lo que se le heba amostrau en visión sobre ixo.

GSAM 258Os «Ciels Ubiertos»

GSAM 258.1L'anyo anterior, o 19 d'abril de 1845, o Illustrated London News heba publicau bella cosa de gran intrés ta os astronomos de Lord Rosse, respective a os marabillosos descubrimientos que heba feito a traviés d'o suyo telescopio monstruoso, especialment una imachen de lo que os astronomos claman «o vueito en o cielo». Una tardi, en a conferencia ya mencionada, en casa d'o sinyor Curtiss y en presencia d'o pastor Bates, qui encara yera indeciso sobre istas manifestacions, a sinyora White, mientres yera en visión, prencipió a charrar d'as estrelas, fendo una descripción entusiasta de cinturons de color rosada que veyeba a traviés d'a superficie de bel planeta, y adhibió: «Veyo cuatro lunas». «Oh», dició o pastor Bates, «¡ye veyendo Chupiter!». Allora, fendo movimientos como si viachase per l'espacio, prencipió a describir cinturons y aniellos en a suya belleza siempre cambeant, y dició: «Veigo siet lunas».7 O pastor Bates exclamó: «¡Ye describindo Saturno!». Dimpués dició: «Veigo seis lunas», y a l'inte prencipió una descripción d'os «ciels ubiertos», con a suya gloria, clamando-lo una ubertura enta una rechión mas iluminada. O pastor Bates dició que a suya descripción superaba con muito cualsiquier relato d'os ciels ubiertos que hese leyiu nunca de garra autor.

GSAM 258.2Mientres ella charraba y encara en visión, él se devantó y exclamó: «¡Oh, cómo m'aimaría que o sinyor John Rosse estase aquí ista nueit!». O pastor White preguntó: «¿Qui ye o sinyor John Rosse?». «Oh», dició o pastor Bates, «él ye o gran astronomo anglés. M'aimaría que estase aquí pa sentir a ixa muller charrar d'astronomía, y pa sentir ixa descripción d'os “ciels ubiertos”. Ye por debant de tot o que he leyiu nunca sobre o tema». Dende ixa nueit, o pastor Bates quedó de tot satisfeito de que as visions d'a sinyora White yeran difuera d'o suyo conoiximiento y control. Isto, y o caracter d'a reprensión y l'instrucción dadas, lo convencioron de que veniban de Dios.

GSAM 259.1Iste fenomeno en os ciels, descrito asinas por a sinyora White en ixa visión, ye una cuestión que os escritors astronomicos mencionan rarament. Huygens, o primer descubridor d'o mesmo, da a siguient descripción:—

GSAM 259Una Luz Gloriosa en a Espada d'Orión

GSAM 259.2«Os astronomos meten tres estrelas amán unas d'atras en a espada d'Orión; cuan yo observé a d'o meyo con un telescopio, en l'anyo 1656, en o puesto d'ixa en amaneixioron doce estrelas mas; entre ellas, tres que cuasi se tocan, y amás en amaneixioron atras cuatro, parpadeyando como a traviés d'una boira, de traza que o espacio arredol d'ellas pareixeba muito mas brillant que a resta d'o cielo, que, en pareixer de tot negruzco por o buen orache, se veyeba como a traviés d'una boca d'una cortina, a traviés d'a cual se teneba una vista libre enta unatra rechión mas iluminada.»

GSAM 259.3William Herschel diz d'esta ubertura en o cielo:—

GSAM 259.4«Si o suyo diametro a ista distancia subtendese un anglo de 10°, cosa que cuasi fa, a suya magnitut habría d'estar de tot inconcebible. S'ha calculau que habría d'estar dos billons de vegadas as dimensions d'o sol.»

GSAM 259Mas brillant que o Sol

GSAM 259.5Thomas Dick, o filosofo, fabla asinas d'ista nebulosa luminosa:—

GSAM 259.6«Si nos trobasemos tan amán d'ella como a la metat d'a distancia d'a estrela mas amanada, por gran que sía ixa distancia, dende un punto asinas amostraría una efulgencia que s'amanaría a la d'o sol; y ta os sers a una distancia muito mas amanada empliría una gran parte d'o cielo, y amaneixería con un esplendor inexpresable. Pero o proposito final d'un obchecto asinas, en todas as suyas implicacions y relacions, talment remanga por desenvolver-se durant as futuras edaz d'una existencia interminable; y, como muitos atros obchectos en os espacios remotos d'a creyación, despierta en a mente un deseyo ardent de veyer as esplendidas y misteriosas escenas de l'universo un poquet mas reveladas.»8

GSAM 260.1O pastor Bates, en rematar un articlo sobre o tema, dició:—

GSAM 260.2«Asinas pues, veyemos de toz os testimonios aportaus (y en poderíanos dar muitos mas, si calese) que aquí i hai un fenomeno d'o mas marabilloso y inexplicable en os ciels; un vueito en o cielo de mas de once mil millons y trescientas catorce [11.000.000.314] millas de circumferencia. Diz o celebre Huygens: “Nunca no vi cosa pareixida entre a resta d'as estrelas fixas —una vista libre enta unatra rechión mas iluminada”».

GSAM 260Unatro testimonio sobre a visión d'o planeta

GSAM 260.3De nuevo citamos a la sinyora Truesdail, que yera present en a ocasión en que se dió a visión a la que se fa referencia. Ella diz:—

GSAM 260.4«A chirmana White teneba una salut muit feble, y mientres s'ofreixeban oracions por ella, o Esprito de Dios reposó sobre nusatros. Luego nos percatemos de que yera insensible a las cosas terrenalas. Ista estió a suya primera visión d'o mundo planetario. Dimpués de contar en voz alta as lunas de Chupiter, y poco dimpués as de Saturno, fació una polida descripción d'os aniellos d'iste zaguero. Allora dició: “Os habitants son una chent alta y machestuosa, tan diferents d'os habitants d'a tierra. O pecau nunca no ha dentrau aquí.” Se veyeba en a cara sorrident d'o chirmán Bates que as suyas pasadas dudas sobre a fuent d'as suyas visions se le'n iban rapidament. Toz sabebanos que o capitán Bates yera un gran amant de l'astronomía, ya que a sobén localizaba muitos d'os cuerpos celestials pa la nuestra instrución. Cuan a chirmana White respondió a las suyas preguntas, dimpués d'a visión, dicindo que nunca no heba estudiau ni recibiu conoiximiento d'atra traza en ista dirección, él s'emplenó de goyo y felicidat. Alabó a Dios y exprisó a suya creyencia de que ista visión sobre os planetas se le heba dau pa que nunca no tornase a dubdar.»9

GSAM 261Un caballo fiero domau de sopetón

GSAM 261.1Poco dimpués d'ista reunión en Topsham, escaició unatro incident notable en relación con as visions, que contaré tal como me lo dició o pastor Bates:—

GSAM 261.2O pastor White teneba a disposición un poltre a meyo domar y un carro de mercau de dos posientos, que yera construyiu sin tablero debantero, pero teneba un escalón a o debant d'o carro y un escalón de fierro dende as varas. Caleba tener muita cuenta en conducir o poltre, ya que si as riendas u bella cosa le tocaban os flancos, escatillaba furiosament a l'inte, y caleba tener-lo frenau de contino con as riendas tiradas pa privar que s'escapase. Iste poltre yera d'una familia a on que quereban ir, y como o pastor White yera avezau a maniar poltres bravos, pensaba que no tendría garra problema serio con iste. Manimenos, si hesen sabiu que mientres as suyas manifestacions freneticas ya heba matau dos hombres, a un d'éls esclafando-lo contra as penyas a o canto d'o camín, talment habría estau menos confiato.

GSAM 261.3En ista ocasión i heba cuatro personas en o carro, o pastor White y a suya muller en o posiento debantero, y o pastor Bates y Israel Damon en o posiento de dezaga. Mientres que o pastor White feba tot o posible por mantener a o caballo baixo control, a sinyora White charraba sobre a verdat, cuan o poder de Dios baixó sobre a companyía, y ella fue presa en visión, posada en o carro. En o mesmo inte que ella chitó «¡Gloria!» en dentrar en visión, o poltre s'aturó de sopetón, quedando perfectament quieto, y abatió a cabeza. En ixe mesmo inte, a sinyora White se devantó, mientres yera en ixe estau, y con os uellos mirando enta alto, pasó por dencima d'a parte debantera d'o carro y baixó ta las varas, con as mans en as ancas d'o poltre. O pastor Bates le clamó a o pastor White: «O poltre le dará una patada mortal a ixa muller». O pastor White respondió: «O Sinyor ye agora a lo cargo d'o poltre; no quiero ficar-me-ie». O poltre se quedó tan manso como un caballo viello. A o canto d'o camín, a ribera puyaba uns seis piez, y a o costau d'a cleta i heba un puesto con hierba. A sinyora White, con os uellos encara ent'alto, sin mirar t'abaixo ni una vegada, puyó por a ribera dica o prau, dimpués caminó d'un costau ta l'atro mientres bels minutos, parlando y describindo as bellezas d'a nueva tierra. Alavez, con o tozuelo en a mesma postura, baixó por o talud, s'amanó a o carro, puyó en os escalons, con a man en a grupa d'o poltre, y asinas puyó a las varas y tornó a o carro. En o mesmo inte que se posó en o posiento, salió d'a visión, y en ixe mesmo momento o caballo, sin garra indicación d'o auriga, s'espaviló y se'n fue por o suyo camín.

GSAM 262.2Mientres a sinyora White yera difuera d'o carro, o pastor White pensó en prebar a o caballo, y veyer si yera de verdat manso u no. A o prencipio nomás lo tocó con o fuet; atras vegadas o caballo habría respondiu con una patada, pero agora no i habió garra movimiento. Allora le dio un buen truco, dimpués más fuerte, y encara más fuerte. O poltre no feba caso de garra d'os golpes, pero pareixeba tan inofensivo como os leons a qui os ánchels zarroron a boca a nueit que Daniel pasó en a suya cueva. «Yera un puesto solemne», dició o pastor Bates, «y yera evident que o mesmo Poder que produciba as visions, por o momento, sozmesaba a naturaleza salvache d'o poltre».

GSAM 262.3Si ista visión estió simplament o resultau de bellas d'as suyas infirmidaz corporals, a pregunta que naturalment surte ye: Yera o caballo aflichiu d'a mesma traza?

GSAM 262Testimonio d'Israel Damon

GSAM 262.4Aquí daré, como corroboración d'o relato que me fació o pastor Bates, a siguient declaración:—

GSAM 262.5«Fa uns vinte anyos, chusto dimpués que yo hese prencipiau a guardar o Sabado, Israel Damon me contó as circumstancias en que a chirmana White tenió a visión mientres que él, o pastor Bates, o pastor White y a suya muller iban montaus en o carro lichero dezaga d'o poltre rebelde. Hue he leyiu a descripción d'o succeso anterior, tal como la escribió o pastor Loughborough, y coincide precisament con o que me dició o pastor Damon.» Rubricau: «R. S. Webber, Battle Creek, Mich., 9 de febrero de 1891.»

GSAM 263Testimonio d'o pastor Bates sobre as Visions

GSAM 263.1O pastor Bates declara a suya propia experiencia d'a siguient traza:—

GSAM 263.2«Anque no podeba veyer cosa en ellas que militase contra a parola, manimenos me sentiba alarmau y me costaba a-saber-lo, y mientres muito tiempo no quereba creyer que estase cosa mas d'o que produciba un estau prolargau y debilitau d'o suyo cuerpo.
GSAM 263.3«Por ixo, en presencia d'atros, cuan a suya mente pareixeba libre d'emoción (fora d'as nuestras reunions), miré d'aproveitar oportunidaz pa preguntar-le y tornar a preguntar-le a ella, y a os suyos amigos que l'acompanyaban, mas que mas a la suya chirmana mayor, pa obtener, si yera posible, a verdat. Mientres o numero de visitas que ha feito a New Bedford y Fairhaven dende alavez, mientres as nuestras reunions, l'he vista en visión cuantas vegadas, y tamién en Topsham, Maine; y os que yeran presents durant bellas d'ixas escenas emocionants saben bien con qué intrés y intensidat escuitaba cada parola y observaba cada movimiento, pa detectar l'enganyo u una influencia mesmerica. Y agradezco a Dios a oportunidat que he teniu con atros de presenciar istas cosas. Agora puedo charrar con seguranza por yo mesmo. Creo que l'obra ye de Dios, y ye dada pa consolar y fortalecer a suya chent “espardida”, “esgarrada” y “espelada”, dende o zarre d'a nuestra obra... en octubre de 1844. O estau de confusión de “¡Mira aquí!” y “¡Mira allí!” dende ixe tiempo ha perpleixiu a-saber-lo a la chent honesta y dispuesta de Dios, y ha feito a-saber-lo de dificil pa aquels que no yeran capables d'explicar os muitos textos contradictorios que se les han presentau. Confieso que he recibiu luz y instrución sobre muitos pasaches que antis no podeba entender clarament. Creo que ye una filla de Dios sacrificada, honesta y dispuesta.»10
GSAM 263.4«L'autora no “obtiene os sentimientos” d'as suyas visions “de doctrinas u estudios anteriors.” Cuan recibió a suya primera visión, en aviento de 1844, ella y toda la colla de Portland, Maine (an que residiban alavez os suyos pais), heban abandonau o “chilo de meyanueit” considerando-lo cosa d'o pasau. Estió alavez cuan o Sinyor le amostró en visión l'error en o que ella y la colla de Portland heban cayiu. Allora relató la suya visión a la colla, y éls reconoixioron que la suya experiencia d'o seteno mes yera l'obra de Dios.»11

GSAM 264Cómo se consideraban os Tres Mensaches en 1847

GSAM 264.1O siguient, escrito por o pastor James White en abril de 1847, amostrará cómo se consideraban alavez os tres mensaches:—

GSAM 264.2«Todas as clases de creyents d'o segundo advenimiento son d'alcuerdo en que l'ánchel presentau en o seiseno y sieteno versiclos d'este capitulo (Apocalipsi 14), representa o mensache de l'advenimiento ta la ilesia y o mundo.... A obra d'o segundo ánchel yera amostrar a l'exercito adventista que Babilonia heba cayiu. Y como una gran parte d'éls no conoixioron iste feito dica que o poder d'o “chilo de meyanueit” no los dispertó chusto a tiempo pa fuyir d'as ilesias antes que plegase o deceno día, se sigue que dende o seteno mes de 1844, o mensache d'o tercer ánchel estió, y encara ye, una alvertencia a os santos pa que “se mantengan firmes”, y no tornar entazaga, y “recibir” as marcas d'as que a banda virchen se desfezió durant o clam d'o segundo ánchel.
GSAM 264.3«Y no ha estau o verdadero mensache ta o pueblo de Dios, dende o mes siet de 1844, chusto un aviso d'ista mena?—De seguro que sí.... O versiclo doce diz: “Aquí ye a paciencia d'os santos: aquí son os que guardan os mandamientos de Dios y a fe de Chesús.” An los viyes, Chuan?—Pues, “aquí,” durant o mensache d'o tercer ánchel. Como que o tiempo de pacencia y espera ha estau dende o seteno mes de 1844, y como que a clase que guarda o Sabado, etc., ha amaneixiu dende ixe tiempo, ye platero que vivimos en o tiempo d'o mensache d'o tercer ánchel.»12

Notes

  1. Apocalipsi 14:9-12. ↩
  2. Facts on Romanism, pachina 112. ↩
  3. The Three Angels of Revelation 14:6-12. pp. 131, 132. ↩
  4. Rachel Preston morió en Vernon (Vermont), l'1 de febrero de 1868, a la edat de 59 anyos. ↩
  5. History of the Sabbath d'Andrews, p. 506, edición de 1887. ↩
  6. Life Sketches of Ellen G. White, pp. 95, 96. ↩
  7. En Rise and Progress, se diz que veyió ueito lunas a Saturno. Iste cambio se fació dimpués que as probas salisen d'as mías mans. Dende alavez s'han descubierto mas lunas tanto a Chúpiter como a Saturno. ↩
  8. Sidereal Heavens de Dick, p. 96. ↩
  9. Carta d'a sinyora Truesdail d'o 27 de chinero de 1891. ↩
  10. A Word to the Little Flock, p. 21. ↩
  11. Ibid., 22. ↩
  12. Ibid., 10, 11, Brunswick, Maine, mayo de 1847. ↩

Note

Back