Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
12 / 29

Capitulo 11 — O Mensache d'o Segundo Ánchel

John Norton Loughborough

GSAM 171.1«Y le siguió un atro ánchel, dicindo: Cayió Babilonia, cayió, ixa gran ciudat, perque fació beber a todas as nacions d'o vin de la furia d'a suya fornicación.»1

GSAM 171.2«Alavez o mayestro d'a casa, encarranyau, dició a o suyo siervo: Vete ascape por as carreras y as calliz d'a ciudat, y traye aquí a os pobres, y a os coixos, y a os mancos, y a os ciegos».2

GSAM 171.3O Sinyor, a traviés d'os suyos ministros, heba conmocionau o mundo con o mensache: «Ha veniu a hora d'o suyo chudicio», un mensache arredol d'o qual toz os suyos profesos s'habrían puesto unir si hesen queriu. Ista estió a primera clamada a la «cena» de bodas. S'heba declarau «a os convidaus».3 Como iste clamamiento fue refusau con diversas excusas, se fació un segundo clamamiento, correspondient a lo mensache d'o segundo ánchel.4 Con iste clamamiento o Sinyor deseparó un pueblo pa marchar enta la fin d'os tiempos con a luz abanzant d'a suya verdat.

GSAM 171A Segunda Clamada a la Cena de Bodas

GSAM 171.4O segundo mensache —o que sigue a o clamamiento de l'hora d'o chudicio— diz: «¡Cayió, cayió a gran ciudat de Babilonia, porque fació beber a todas as nacions d'o vin d'a ira d'a suya fornicación!». Y o segundo clamamiento a la cena diz: «Saliz ascape por as carreras y as carreras estreitas d'a ciudat, y trayiz aquí a os pobres, y a os coixos, y a os mancos, y a os ciegos». En cadaguna d'estas escrituras o pueblo profeso d'o Sinyor ye clamau una «ciudat». Con as suyas creyencias contradictorias y confusas son clamaus «Babilonia». Per unatra escritura que fa referencia a os zaguers tiempos, veyemos que chusto antis d'a venida d'o Sinyor o suyo pueblo ye clamau difuera de «Babilonia»: «¡Cayió, cayió Babilonia a gran, y s'ha convertiu en a morada d'os diaples, y en a fortaleza de cada esprito inmundo, y en una gabiola de cada paixaro inmundo y aborriu!... Saliz d'ella, pueblo mío, pa que no seigaz participes d'os suyos pecaus, ni recibaz d'as suyas plagas.»5

GSAM 172«Recuerda cómo has escuitau»

GSAM 172.1En l'adreza a la ilesia de Sardis leemos: «Recuerda, pues, cómo has recibiu y escuitau, y aguanta firme y arrepenti-te. Si no velias, vendré sobre tu como un ladrón, y no sabrás a qué hora vendré sobre tu».6 A ilesia de Sardis pareix que estió establida por a Reforma, dimpués d'o fosco periodo d'a obra de «Chezabel»—a ilesia apostata. A la ilesia de Sardis se le dició que heba estau una ilesia viva; pero quan escuitó y refusó a doctrina d'a venida d'o Sinyor, se metió en una posición en a que yera susceptible d'estar pillada por ixe esdevenimiento como por un «ladrón en a nueit». Asinas, l'apóstol Pablo lo afirma en 1 Tesalonicenses 5:1-5, será a condición d'aquels que claman: «Paz y seguridat», cuan a venida d'o Sinyor sía amán. Aquels que siguen a luz d'a verdat son clamaus os «fillos d'o día», y o Sinyor no vendrá sobre éls como un ladrón.

GSAM 172.2En ista descripción profetica d'as siet ilesias, veyemos que a cayida d'a ilesia de Sardis ye seguida immediatament por a ilesia de Filadelfia, u (como significa a parola) d'amor fraterno. Tals yeran, de feito, os 50.000 creyents que, por o mensache d'o segundo ánchel, estioron sacaus de todas as ilesias variadas y unius en un solo vinclo d'amor fraterno sobre a gran verdat cardinal d'a venida immediata de Cristo.

GSAM 173Cómo se proclamó o Segundo Mensache

GSAM 173.1O Midnight Cry d'o 12 de setiembre de 1844, contiene una declaración feita por o pastor J. V. Himes sobre o mensache d'o segundo ánchel, y as circumstancias que levoron a la proclamación d'o mesmo. A suya carta ye fechada en McConnelsville, Ohio, o 29 d'agosto de 1844, y diz:—

GSAM 173.2«Quan prencipiemos l'obra con o chirmán Miller en 1840, él levaba ya nueu anyos fendo conferencias. Mientres ixe tiempo estió cuasi solo. Pero o suyo treballo heba estau incesant y eficaz en despertar a os profesos de relichión enta la verdadera esperanza d'o pueblo de Dios, y a preparación necesaria pa l'advenimiento d'o Sinyor; asinas como o despertar de todas as clases d'os no convertidos a la consciencia d'a suya condición de perdición, y o deber d'un arrepentimiento y conversión inmediatos a Dios, como preparación pa trobar-se con o Esposo en paz en a suya venida. Ixos yeran os grans obchectivos d'o suyo treballo. No miró de convertir a la chent a una secta u partiu relichioso.
GSAM 173.3«Cuan quedemos persuadidos d'a verdat de l'advenimiento imminent, y abrazemos publicament a doctrina, teniemos os mesmos pensamientos, y seguimos o mesmo camín entre as distintas sectas, an que, por a providencia de Dios, se nos clamó a treballar. Lis diciemos a os ministros y a as ilesias que no yera parte d'a nuestra fayena esmicazar-los, ni dividir-los ni distraer-los: tenebanos un solo obchectivo claro, y yera dar o “chilo”, l'alvertencia d'o chudicio “a la puerta”, y persuadir a os nuestros semellans d'estar-se preparando pa l'evento.... O ministerio y os miembros que se valioron d'o nuestro treballo, pero que no heban abrazau sincerament a doctrina, veyoron que heban de seguir a doctrina, predicando-la y mantenendo-la, u que en a crisi que teneban chusto debant, tendrían dificultaz con os creyents deciditos y determinatos. Por ixo, decidioron en contra d'a doctrina y determinoron, beluns por una politica y belatros por atra, reprimir o tema. Isto metió a os nuestros chirmans y chirmanas entre éls en una posición bien difícil. A mayoría d'éls amaban as suyas ilesias, y no podeban pensar en deixar-las. Pero cuan los ridiculizaban, oprimiban y de muitas trazas los privaban d'os suyos antigos privilechios y goyos, y cuan se les privaba d'o “viandar a la suya hora”, y a cantilena seductora de “paz y seguranza” sonaba en as suyas orellas de sabado en sabado, luego se desenganoron d'as suyas predileccions de parti, y s'alzoron con a majestat d'a suya fuerza, se sacudioron o yugo y alzoron o crito, “Sal-ne, pueblo mío.”

GSAM 174En una posición difícil

GSAM 174.1«Ista situación nos metió en una posición difícil, (1) porque yeranos chusto en a fin d'o nuestro tiempo profetico, en o qual asperabamos que o Sinyor achuntaría a tot o suyo pueblo en un solo; y (2) siempre hebanos predicau una doctrina diferent; y agora que as circumstancias heban cambiau, se consideraría como deshonestidat de parte nuestra si nos unísemos a o clamau de separación y esvargimiento d'as ilesias que nos heban recibiu a nusatros y o nuestro mensache. Por tanto, dubdemos, y continemos actuando seguntes a nuestra primera posición, dica que a ilesia y o ministerio levaron l'afer tan luent que nos obligoron, por a medrana de Dios, a adoptar una posición de defensa d'a verdat y d'os fillos de Dios oprimius.

GSAM 174Exemplo Apostolico pa o nuestro Camín

GSAM 174.2«“Y dentró en a sinoga, y charró con audacia mientres tres meses, disputando y persuadindo as cosas d'o reino de Dios. Pero cuan beluns s'endurioron, y no creyoron, sino que malparlaron d'ixe camín debant d'a multitut, se'n fue d'éls y deseparó os disciplos, disputando cada día en a escuela d'un tal Tiranno.”7 No estió dica que “beluns s'endurioron” y “parloron malament d'ixa vía [a venida d'o Sinyor] debant d'a multitut”, que os nuestros chirmans se veyoron empentaus a salir y a deseparar-se d'as ilesias. No podeban suportar iste “mal parlar” d'os “malos siervos”, y as ilesias que podeban seguir o camín d'opresión y “mal parlar” enta aquels que asperaban a “esperanza bienaventurada”, no yeran pa éls atra cosa que as fillas d'a mistica Babilonia. Asinas las proclamoron, y plegoron a la libertat de l'evanchelio. Y anque no toz somos d'alcuerdo en o que constituye Babilonia, sí que somos d'alcuerdo en a separación immediata y final de toz os que s'oposan a la doctrina d'a venida y o reino de Dios imminent. Creyemos que ye una cuestión de vida y muerte. Ye muerte remanir connectau con ixos cuerpos que charran a la lichera u s'oposan a la venida d'o Sinyor. Ye vida salir de toda tradición humana, y refirmar-se en a parola de Dios, y asperar cada día l'aparición d'o Sinyor. Por tanto, agora decimos a toz os que d'una traza u unatra son embolicaus en o yugo d'a servitut: “Saliz d'entre éls y estaz deseparaus, diz o Sinyor, y no toquez cosa inmunda; y yo vos aculliré, y seré pa vusatros un Pai, y vusatros seretz os míos fillos y fillas, diz o Sinyor Totpoderoso”».8

GSAM 175Oposición Incomprensible

GSAM 175.1Wm. Miller fabla asinas d'o conflicto que existiba en ixe tiempo entre as ilesias y os Adventistas:—

GSAM 175.2«Ye de tot antinatural y inexplicable que as ilesias cristianas excluyan ista doctrina y a os suyos miembros por ista esperanza bendita. Sé que bellas ilesias baptistas dicen que no los excluyen por a suya fe, sino por a suya comunión con os creyents adventistas. Alavez, si no ye por a suya fe en un Salvador que ha de venir, por qué se me excluye d'os suyos púlpitos a yo, que nunca no he teniu comunión con garra atra que una ilesia baptista? Ye una excusa falsa. Pero ista no puede estar a excusa d'os metodistas y presbiterianos; pus creyen en a comunión mixta. ¿Ta qué excluyen? Sentí que a beluns los excluyiban por “cantar” melodías d'o segundo advenimiento; a atros por barrenadura, cuan toda a barrenadura que se les imputó estió que yeran velando por Cristo. ¡Oh Dios, “perdona-los, pus no saben o que fan!”».

GSAM 176Storrs sobre l'actitut d'as ilesias

GSAM 176.1George Storrs fabló de l'actitut d'as ilesias enta os Adventistas, d'ista traza:—

GSAM 176.2«Cuál d'ellas, en iste inte, no ye dicindo: “M'asiento como una reina”? Y cuál d'ellas no s'está complazendo con a ideya de que bel día conquerirán o mundo, y que iste ha d'estar subchecto a la suya fe? Cuál d'ellas permitirá que un alma remanga entre ellas en paz, que confiesa ubiertament y sin medrana a suya fe en a venida proxima? ¿No son as condicions pa remanir entre éls sin que vos estorben que vos “abstengaz de tot” d'una expresión publica de fe en a venida d'o Sinyor iste anyo, sían quinas sían as vuestras conviccions sobre o tema, y por muito important que sintaz clamar: “Tenez medrana de Dios, y dad-le gloria, porque ha veniu a hora d'o suyo chudicio”?»

GSAM 176Testimonio de Mansfield

GSAM 176.3L. D. Mansfield, escribindo dende Oneida, N.Y., o 21 de marzo de 1844, testifica asinas:—

GSAM 176.4«Dios ye movendo as ments d'os suyos caros fillos que asperan a o Sinyor dende o cielo, y los ye levando no nomás a parar cuenta de l'ánchel “que teneba l'evanchelio eterno pa predicar, dicindo: A hora d'o suyo chudicio ha veniu,” sino tamién a obedecer a orden siguient, “Sal-ne, pueblo mío!” Soi mas plenament persuadido que nunca d'antes, de que as organizacions relichiosas de l'actualidat constituyen una parte no chicota d'ixa Babilonia que ha de ser arrullada con violencia, y no se trobará mas nunca.... Manimenos, me pareix que en bellas d'as organizacions a semellanza con o cuerno chicot ye mas notable. Bels eixemplos ilustrarán l'afer.

GSAM 176O Esprito d'a Multitut Manifestau

GSAM 176.5«Un chirmán que heba treballau con muito exito en ista rechión, proclamando a venida d'o Sinyor, concertó una charrada en un puesto y una hora determinaus. O Sinyor disposó que se trobase a setze millas d'o puesto concertau, pero un ministro _____ yera present, a la cabeza d'una turba, con brea y plumas, con a intención d'aplicar-las a ixe siervo d'o Dios Altismo. Iste mesmo ministro encetó una reunión prolargada poco dimpués, pero tot yera tan fredo y chelau como o glaciar d'o Norte —garra alma no s'espertó ni se convirtió. A la fin, o ministro dició que creyeba que “habría de prener o banco d'os ansiosos”.
GSAM 177.1Un chefe de clase en iste lugar dició a la suya clase que dende que hemos estau fendo as reunions aquí, si un hombre vinise a la suya casa y le dicise que creyeba que Cristo vendría iste anyo, le faría chitar por a puerta.

GSAM 177Dever enta as Ilesias

GSAM 177.2En iste punto introducimos un testimonio d'un discurso ta la conferencia adventista d'os creyents reunitos en Boston, Mass., con calendata de 31 de mayo de 1844, y sinyau por Wm. Miller, Elon Galusha, N. N. Whiting, Apollos Hale, y J. V. Himes. Dicen:—

GSAM 177.3«Sobre o nuestro deber enta as ilesias tamién podemos decir una parola. O periglo aquí, como en a mayoría d'os atros casos, nos pareixe que ye en os extremos. A primera forma d'o periglo ye a de permitir que l'autoridat d'a ilesia con a que podemos estar asociaus nos imponga o silencio en una cuestión de deber como ista. No tenemos garra dubda que mils s'han meso en condenación debant de Dios cedendo a las reclamacions no biblicas d'as suyas ilesias en iste afer, que, si hesen estau decididos y fidels, agora serían en una condición muito mas segura y mas útils, anque tamién podrían estar clamaus a sofrir.
GSAM 177.4«A segunda forma de periglo ye a de ceder a un esprito de venganza contra as ilesias por a suya inchusticia enta nusatros, y de levar una guerra indiscriminada contra todas ixas organizacions. En quanto a o deber d'os Adventistas, en referencia a as ilesias con as que puedan estar asociaus, si se nos demandase fer-lo, no podríamos dar garra indicación que podese tener una aplicación cheneral. Han d'actuar en a medrana de Dios, seguntes exichen as circumstancias d'o caso.
GSAM 178.1«Manimenos, habríamos d'estar deciditos en fer o nuestro deber, en dar testimonio por a verdat en todas as ocasions propias y adecuadas. Y si en seguir este camín ofendemos a las ilesias, y nos menazan con a expulsión si no callamos (anque si veyemos convenient desfer a nuestra relación con a ilesia de traza amistosa, puede estar o camín millor), faguemos o nuestro deber, y cuan nos expulsen, siamos pacients sofrindo l'injusticia, y siamos disposaus con o nuestro Sinyor a “salir difuera d'a puerta, portant o suyo reproche”».

GSAM 178.2D'estas citas respective a l'actuación d'as ilesias enta aquels que daban o mensache d'o segundo ánchel, se puet veyer facilment cómo, como primer resultau de dar esta segunda clamada a la «cena», d'aquels que yeran reunitos en una sola manada espiritual se diz que son os «mancos», «os coixos», y «os ciegos», o que suchiere fuertement o mal tracto que heban recibiu d'o «golpe» d'os suyos «siervos companyers», d'os cuals heban estau deseparaus.

GSAM 178Un Pueblo Deseparau Esleito Pa Recibir Nuevas Verdatz

GSAM 178.3O proposito d'o Sinyor se puet discernir clarament en sacar un pueblo distinto baixo a proclamación d'o mensache d'o segundo ánchel —o segundo clamamiento a la «cena»— y o «chilo de meyanueit». As verdatz preciosas pa os zaguers diyas heban d'estar buscadas y proclamadas —una faina que no se podeba fer en as ilesias «encadenadas a o credo» — igual como a proclamación de l'evanchelio a o mundo no se podeba realizar por a ilesia apostolica mientres manteneba una connexión con as sectas chodigas. Dios demandó alavez a separación,9 y tamién demandó a separación d'os creyents en l'advenimiento d'aquels que mirarían de mantener-los en o cerclo d'os suyos credos.

GSAM 179Os «Six Sermons» de Storrs

GSAM 179.1Poco dimpués d'ista salida, notamos que a luz plegó a os grupos adventistas sobre o tema d'o castigo futuro, como s'exposa en o folleto, «Six Sermons», de George Storrs, que sosteniba que l'hombre por naturaleza ye mortal; que os muertos son inconscients entre a muerte y a resurrección; que o castigo final d'os impíos será a extinción total; y que a inmortalidat ye un don de Dios, que nomás se recibe por a fe en o nuestro Sinyor Chesucristo.

GSAM 179.2Mils d'adventistas acceptoron ista doctrina sobre a naturaleza de l'hombre, pero no tozs. O refús d'a mesma no trayió garra confusión entre éls, ya que se consideraba simplament una cuestión de creyencia y no una preba d'a suya postura moral; por ixo, l'esfuerzo uniu pa avisar a o mundo d'a proxima venida de Cristo no se trencó. Manimenos, tenió l'efecto d'encender a ira d'as ilesias contra éls.

GSAM 179Incapaces de refutar os «Six Sermons»

GSAM 179.3O ministro metodista d'a localidat an que yo viviba, y que ya heba participau en a predicación d'a doctrina de l'advenimiento en 1843, recibió os «Six Sermons», los leyó y admitió debant d'os miembros d'a suya ilesia que no yera capable de refutar a doctrina; pero en veyer que muitos d'os suyos feligreses la acceptaban, aconselló a atros que no leyesen o libro, ya que «creyirían a doctrina si lo leyesen». En o mes de setiembre de 1844, dimpués que iste ministro tornase d'a conferencia anyal, se devantó en o suyo púlpito y renunció publicament a la doctrina de l'advenimiento, y demandó humildement o perdón d'a ilesia por haber convidau bella vegada a os conferenciants a charrar en a ilesia.

GSAM 179Chudicio por herechía

GSAM 179.4Ista acción d'o ministro estió seguida luego d'un esfuerzo por procesar a os creyents adventistas por herechía; pero como se lis permitió esgrimir as suyas defensas dende a Biblia, a ilesia no aconsiguió garra victoria. A bels cuantos se les excluyó d'ista ilesia perque o suyo comportamiento no yera en harmonía con a disciplina, y muitos atros se'n marchoron per ista exclusión de miembros a fe d'os cuals no se podeba contrimostrar que estase contraria a las Escrituras. Asinas, a doctrina adventista fue refusada ta cutio d'a ilesia an que cientos heban trobau a o Salvador y heban estau feitos felices en Dios.

GSAM 180.1Lo que se fació en o mío lugar natal tamién se fació en cientos d'atras ilesias de tot o país. Aquels que estioron tractaus d'ixa traza por os suyos antigos chirmans troboron gran consolación en as parolas d'o profeta Isaías: «Escuitaz a parola d'o Sinyor, os que tremolaz por a suya parola: Os vuestros chirmans que vos odiaban, que vos echaban difuera por amor d'o mío nombre, deciban: Que o Sinyor siga glorificau; pero él amaneixerá ta la vuestra goyera, y éls tendrán vergonya.»10

GSAM 180A Ira d'os Malvados Manifestada

GSAM 180.2A medida que s'amanaba o día en que s'asperaba a o Sinyor, os creyents se tornaban más fervients en os suyos treballos, y os malvados s'encolerizaban y se mofaban con más furia, como se veyerá en a siguient declaración feita por l'editor d'o Midnight Cry d'o 31 d'octubre de 1844:—

GSAM 180.3«L'efecto que iste movimiento produció en os impíos tamién sirvió de muito pa confirmar-nos en a nuestra creyencia de que Dios yera en él. Cuan os fillos de Dios s'achuntaban pa postrar-se y humiliar-se debant d'él, y pa preparar-se pa la suya venida, como conveneba que fese una companyía de pecadors que nomás podeban salvar-se por gracia, os impíos manifestoron a mayor malicia. Cuan no hebanos dau garra aviso d'as nuestras reunions soque en o nuestro propio periodico, ni hebanos convidau a lo publico astí, os fillos de Belial s'apinyoron en ellas y causoron muita perturbación. En a tardi d'o sabado, 12 d'este mes [12 d'octubre de 1844], no ficiemos garra reunión en o tabernaclo, pa que o sacristán [conserchero] tenese oportunidat de limpiar a casa pa o sabado [domingo]. Pero a chentada dentró en a casa por a fuerza y nos privó mesmo d'ixe privilechio. Manimenos, l'alcalde, sin que se l'o demandásenos, intervinió ascape y los fizo forachitar.
GSAM 181.1«En as nuestras reunions o domingo siguient, dimpués que o tabernaclo s'emplenase, una multitut espesa ocupó a carrera debant de l'edificio, muitos d'éls enfurismaus de que belún creyese en a venida d'o Sinyor. De tardis, a causa de l'excitación d'a chent, no se fació garra reunión; manimenos, a carrera yera plena de chent luego; pero a pronta intervención de l'alcalde y a suya eficient policía limpió a carrera, dimpués d'enviar a bels poquez a la casa de guardia. Nomás podebanos asemellar a conducta d'a chentada a la que rodiaba la puerta de Lot, en a tardi antis d'a destrucción de Sodoma.... Iste movimiento por a suya parte estió tan repentino, simultanio y extenso, que la suya manifestación en o primer día d'o mes sieteno d'os chodigos nos reforzó en a nuestra opinión de que iste heba d'estar o mes.»

GSAM 181Os escarnidors se meten as ropas d'Ascensión

GSAM 181.2O 22 d'octubre de 1844, o día que remataban os dos mil trescientos días, en Paris, Maine, mientres que os creyents yeran achuntaus en a casa de culto, dedicaus a una oración solemne a Dios, asperando que o Sinyor venise ixe día, os burlons se reunioron arredol d'a casa, cantando cancions burlescas. Dos d'ixos revoltosos se metioron unas tunicas largas blancas y puyoron a o tellau d'a casa, cantoron cancions y se mofaron d'os que yeran en a casa rezando y asperando que o Sinyor venise.

GSAM 181.3Ye probable que d'esta circumstancia s'orichinásen as falsedaz que se difundioron sobre que os Adventistas se meteban ropas d'ascensión; pus, manimenos que os periodicos adventistas ufriban recompensas de dica 500 $ por un solo caso autentico d'un Adventista que se metese una ropa d'ascensión en 1844 y asinas asperase a venida d'o Sinyor, nunca no s'ha producito ni un solo caso.

GSAM 182A Visión de Hazen Foss, 1844

GSAM 182.1Por ixas envueltas viviba en Poland, Maine, un choven clamau Hazen Foss, que creyeba firmement que o Sinyor plegaría o deceno día d'o seteno mes. Yera un hombre d'aspecto agradable, de traza afable y prou bien educau. Bellas semanas antis que rematase o «chilo de meyanueit», o Sinyor se le amanó y le dió una visión, en a cual se le amostró o viache d'o pueblo adventista enta la ciudat de Dios, con os suyos periglos. Se le dioron cualques mensaches d'advertencia que heba de transmitir, y tamién tenió una visión d'as prebas y a persecución que, como consecuencia, seguirían si yera fidel en contar o que s'heba amostrau. A él, como a o sinyor Foy, se le amostroron tres trangos por os cuals o pueblo de Dios heba de plegar de tot en o camín enta la ciudat santa. Como creyent firme en a venida d'o Sinyor «en bels días más» (como cantaban alavez), a parte d'a visión que feba referencia a os tres trangos enta o camín le yera inexplicable; y estando naturalment d'un esprito argüelloso, se feba dezaga d'a cruz y se negó a contar-la. A visión se repitió por segunda vegada, y amás le dicioron que si encara refusaba de contar o que le heban amostrau, a carga le sería quitada y dada a un d'os mas febles d'os fillos d'o Sinyor, un que relataría fidelment o que Dios revelaría. Él tornó a refusar. Allora se le dió una tercera visión, y se le dició que yera liberau, y que a carga s'heba meso sobre un d'os mas febles d'os febles, qui fería la voluntat d'o Sinyor.

GSAM 182Foss no relata a suya visión

GSAM 182.2Isto espantó a lo choven, y decidió contar o que se le heba amostrau, y en consecuencia anunció la suya cita. A chent s'aplegó pa veyer y sentir. Relató con cuenta la suya experiencia, cómo heba refusau contar o que lo Sinyor le heba amostrau, y lo que resultaría d'a suya negativa. «Agora», dició, «relataré la visión». Pero ay! yera masiau tarde: se trobó debant d'a chent mudo como una estatua, y a la fin dició con a mas funda agonía: «No me'n alcuerdo de ni una parola d'a visión». Se retorció as mans con angunia, dicindo: «Dios ha compliu a suya palabra. M'ha quitau a visión», y con gran aflicción en a mente dició: «Soi un hombre perdiu». Dende ixe inte perdió a suya esperanza en Cristo y cayó en un estau de desesperación. Nunca más tornó a asistir a una reunión adventista y no tenió garra intrés personal en a relichión. O suyo comportamiento en muitos aspectos, por no decir mas, estió o d'una persona privada d'a suave influencia de l'Esprito d'o Mayestro, d'una persona «deixada a las suyas propias maneras, ta estar plena d'as suyas propias obras». En ista condición mental morió en 1893.

GSAM 183A Visión de Foss contada por un atro

GSAM 183.1Bels tres meses dimpués de que no podese recordar a suya visión, sintió dende una cambra contigua una visión que contaba un atro. A reunión se feba en una casa an que él yera. L'instoron a venir a la reunión, pero se negó a fer-lo. Dició que a visión yera tan pareixida a la que se l'heba amostrau como dos personas pueden contar a mesma cosa. Y asinas se sabió lo que él heba visto pero no podeba recordar cuan prebaba de contar-lo. En veyer dimpués a la persona, dició: «Ixe ye l'instrumento sobre qui o Sinyor ha meso a carga».

GSAM 183Decepcionau tristament

GSAM 183.2O deceno día d'o seteno mes, tiempo chodigo (22 d'octubre de 1844), a la fin plegó. Trobó mils y mils de personas que asperaban ixe inte pa la consumación d'as suyas esperanzas. No heban feito previsions pa cosa terrenal dillá d'ixa calendata. Ni sisquiera heban teniu o pensamiento de: «si no viene», sino que heban planificau os suyos afers mundans como si asperasen que ixe día rematase o periodo d'as suyas vidas naturals. Heban amonestau y exhortau a os malvados a fuyir d'a ira venidera, y muitos d'éls teneban medrana de que o mensache podese estar verdat. Heberan consellau y pregau con os suyos familiars, y heberan dito adiós a aquels d'éls que no heberan entregau os suyos corazons a Dios. En resumen, heban dito adiós a todas as cosas terrenals con toda a solemnidat d'aquien se considera a punto d'aparixer cara a cara debant d'o Chuez de toda a tierra. Asinas, con una ansia cuasi sin alient, s'achuntoron en os suyos puestos de culto, asperando, d'un inte a l'atro, sentir «a voz de l'arcánchel y a trompeta de Dios», y veyer os ciels en flamas con a gloria d'o suyo Rei venient.

GSAM 184.1As horas pasoron lentament, y cuan a la fin o sol s'amagó dezaga de l'horizont ueste, o deceno día chodigo d'o mes sieteno s'heba rematau. As escuras d'a nueit tornoron a estendillar o suyo velo sombrío sobre o mundo; pero con ixa escuridat plegó un punyal de tristura a os corazons d'os creyents d'advenimiento, d'ixa mena que nomás puede trobar un paralelismo en a dolor d'os disciplos d'o nuestro Sinyor, mientres se dirichiban solemnement enta as suyas casas en a nueit siguient a la crucifixión y enterramiento d'aquel a qui poco antes heban acompanyau trunfalment enta Cherusalem como o suyo Rei.

Notes

  1. Apocalipsi 14:8. ↩
  2. Lucas 14:21. ↩
  3. Lucas 14:17. ↩
  4. Lucas 14:21; Apocalipsi 14:8. ↩
  5. Apocalipsi 18:2-4. ↩
  6. Apocalipsi 3:3. Pa una exposición completa d'as siet ilesias, se veigan Thoughts on Daniel and the Revelation. ↩
  7. Feitos 19:8, 9. ↩
  8. 2 Corintios 6:17, 18. ↩
  9. Feitos 13:46. ↩
  10. Isaías 66:5. ↩

Note

Back