Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
02 / 29

Capitulo 1 — Introductorio

John Norton Loughborough

GSAM 21.1QUAN charramos d'o segundo advenimiento de Cristo, tocamos un tema que en realidat ha estau a esperanza d'o pueblo de Dios dende a expulsión d'os nuestros primers pais d'o chardín de l'Eden. En as parolas a la serp, de que a simient d'a muller le esclafaría a cabeza, i heba una seguranza de que finalment vendría un restaurador, que redotaría as usurpacions de Satanás y compliría o proposito de Dios en a tierra. Se suposa que Adán y Eva pensoron que ista obra se fería muit luego, y que un descendient immediato d'éls sería o vencedor. Manimenos, en o plan de Dios, a promesa d'o Salvador dende a ruina aparent abrazaba tot o que dende alavez s'ha desembolicau en a execución d'o suyo «propio proposito y gracia, que nos fue dada en Cristo Chesús antes que prencipiase o mundo».1

GSAM 21.2Si a Adán y Eva se les hese dau d'inmediato una visión d'a miseria y o sofrimiento que emplirían o mundo durant as largas edaz que bi ha entre a suya ruina y a suya restauración, a suya tristura hese estau insoportable. O Dios d'o cielo, en a suya tierna misericordia y compasión, lis amagó ista visión, deixando-los con a carinyosa esperanza d'estar luego liberaus en a gloriosa libertat d'os fillos de Dios. O feito de pensar que a redención yera amán, naturalment, los incitaba a una mayor esfueita en a preparación pa trobar-se con l'evento.

GSAM 22.1D'a mesma traza ha estau con o pueblo de Dios en todas as cheneracions dende os días d'Adán. Yeran seguros de que un gran y important esdevenimiento heba de tener puesto en o futuro —que Cristo a la fin vendría y establiría o suyo reino. Éls tamién, como Adán y Eva, creyeban que l'esdevenimiento yera amán, y, como éls, no yeran conscients de lo que escaiciría entre o suyo tiempo y l'esdevenimiento; d'atra traza, podrían haber-se desanimau en l'esfuerzo por aconseguir a meta d'o premio.

GSAM 22.2Iste pensamiento se puet ilustrar con l'uso d'os escaicimientos que han teniu puesto en o camín d'as grans descubrimientos. Os hombres que los orichinoron, anque no en yeran conscients, en realidat yeran complindo o proposito de Dios; manimenos, yeran animaus por ideyas que no resultoron estar en tot armónicas con as suyas propias teorías que los movioron a l'acción.

GSAM 22Efectos de gran alcanz d'os Descubrimientos de Colón

GSAM 22.3Montgomery, en a suya American History, edición2 de 1902, pachinas 8 y 9, fablando d'a teoría que movió a Colón a prencipiar o suyo viache, y d'a execución d'o suyo plan de plegar a las Indias Orientals navegando enta l'ueste, diz:—

GSAM 22.4«Cristóbal Colón pensaba que podeba amillorar o prochecto d'o rei de Portugal. Yera seguro de que i heba una traza mas curta y millor pa plegar a las Indias que a rota que Diaz heba sinyalau. O plan d'o marinero chenovés [Colón] yera tan audaz como orichinal. En cuenta de navegar enta l'este, u enta o sud y l'este, proposó navegar dreitament enta l'ueste. Teneba, como creyeba, tres buenas y solidas razons pa una empresa tan gran: En primer puesto, como os millors libros de cheografía d'a suya epoca, Colón yera convenciu de que a tierra no yera plana, como a mayoría d'a chent suposaba, sino un globo. En segundo puesto, suposaba que iste globo yera muito mas chicot d'o que ye, y que a mayor parte yera tierra en cuenta d'augua. En tercer puesto, como no sabeba cosa, ni sospeitaba cosa, d'a existencia d'o continent d'America u de l'ocián Pacifico, imachinaba que a costa d'Asia u d'as Indias yera dreitament oposada a Espanya y a la costa occidental d'Europa. A distancia total dica Cipango, u Chapón, calculaba que probablement no pasaría d'unas cuatro mil millas.
GSAM 23.1«O suyo plan yera iste: Partiría d'Europa; endrezaría o suyo barco enta l'ueste en dirección a Chapón, y seguiría a curva d'o globo dica que lo levase enta o que buscaba. Pa él pareixeba tan seguro y simple como que una mosca camine arredol d'una manzana.
GSAM 23.2«Si teneba exito en a expedición, tendría ista gran avantalla: dentraría en as Indias dreitament por a puerta prencipal, en cuenta de plegar-ie por un camín de rodeo y por una mena d'entrada lateral, como heban de fer os portugueses.
GSAM 23.3«Veyemos que iste hombre, que entendeba de matematicas practicas, cheografía y navegación tan bien como dengún d'a suya epoca, teneba razón en o primer punto,—a forma d'a tierra,—pero s'equivocaba de raso en os atros dos.

GSAM 23Un error afortunau

GSAM 23.4«Manimenos, curiosament, os suyos errors le aduyoron en un aspecto. L'error que fació respective a la distancia estió d'una gran fortuna. Si Colón hese calculau correctament a grandaria d'o globo y a verdadera duración d'un viache asinas, probablement no hese navegau, ya que hese visto d'inmediato que a rota portuguesa proposada yera muito mas curta y barata. Amás, si hese puesto imachinar u de bella traza preveyer que o continent americano yera chusto debant d'o suyo camín, ixo, por sí mesmo, talment no l'hese empentau a prencipiar un viache de descubrimiento, pus o suyo obchectivo no yera trobar un país nuevo, sino una nueva rota enta un de viello.»

GSAM 23A Gran Asperanza d'as Edaz

GSAM 23.5Asinas, o pueblo de Dios, a lo largo d'os sieglos, ha teniu a esperanza d'a venida de Cristo debant d'éls «como una ancora de l'alma, segura y firme».3 Anque a sobén, en meyo d'as tristuras y afliccions, chilan con angustia: «Dica cuan, oh Sinyor, dica que plegará a liberación?», manimenos han abanzau, y como Pavlo han dito y encara dicen: «Cuál ye a nuestra esperanza, u goyo, u corona de gloria? No soz talment vusatros en a presencia d'o nuestro Sinyor Chesucristo en a suya venida?»4

GSAM 24Pavlo sostenito por a esperanza

GSAM 24.1Bellas ilustracions d'o poder sostentador d'ista esperanza, en iste contexto, han de bastar. Cuan Pavlo fue acusau debant de Félix, y se le permitió fablar por él mesmo, dició: «A la verdat, yo adoro a o Dios d'os míos pais por a senda que éls claman herechía, creyendo en todas as cosas que son escritas en a Lei y en os Profetas; y tiengo a esperanza en Dios, a cual éls mesmos tamién admiten, de que i habrá una resurrección d'os muertos, tanto d'os chustos como d'os inchustos».5

GSAM 24.2En a suya enérchica esfensa cuan lo presentoron debant d'Agripa, Pavlo dició: «Agora soi aquí y soi chuzgau por a esperanza d'a promesa que Dios fació a os nuestros pais; a la cual promesa as nuestras doce tribus, servindo a Dios de contino de día y de nueit, asperan plegar. Por ista esperanza, rei Agripa, soi acusau por os chodigos. Por qué ha de pareixer-tos increyible que Dios resucite a os muertos?»6 Cuan a la fin estió en Roma ta compareixer debant de Cesar, lis dició a os chodigos: «Por a esperanza d'Israel soi ligau con ista cadena.»7

GSAM 24.3Pavlo charró librement d'ixa esperanza en a suya carta a Tito: «Porque a gracia de Dios, que traye salvación, ha amaneixiu ta toz os hombres, amostrando-nos que, negando a impiedad y os deseyos mundanos, haigamos de vivir sobriament, chustament y piadosament en iste mundo present, asperando ixa esperanza bienaventurada y a manifestación gloriosa d'o gran Dios y nuestro Salvador Chesucristo.»8

GSAM 24Pedro, goyoso en a esperanza

GSAM 24.4Pedro fabla d'ixa mesma esperanza d'a siguient traza: «Bendito sía o Dios y Pai d'o nuestro Sinyor Chesucristo, que seguntes a suya gran misericordia nos ha rechenerau ta una esperanza viva por a resurrección de Chesucristo d'entre os muertos, ta una herencia incorruptible, y sin tacha, y que no mustia, reservada en o cielo ta vusatros, que soz guardaus por o poder de Dios por meyo d'a fe ta a salvación que ye presta a revelar-se en os zaguers tiempos. En o qual vos gozaz grandement, anque agora por un tiempo, si cal, soz en tristura con diversas tentacions: pa que a preba d'a vuestra fe, estando muito mas preciosa que l'oro perecedero, anque sía prebau con fuego, sía trobada digna de loanza, honor y gloria en a revelación de Chesucristo.»9

GSAM 25O proposito de Dios en a Creación

GSAM 25.1As Escrituras revelan o proposito de Dios en a creyación d'o mundo; y dende a parola d'a profecía tamién aprendemos o suyo plan respective a o futuro: «Asinas diz o Sinyor que creyó os ciels, Dios mesmo que formó a tierra y la fació; él l'ha establiu, no la creyó en vano, la formó pa que estase habitada».10 Cuan l'heba formato, lo dió a l'hombre. O salmista diz: «O cielo, y os mesmos ciels, son d'o Sinyor; pero a tierra l'ha dada a os fillos d'os hombres».11 Pero cuan lo dió a l'hombre, l'hombre yera chusto, como expresa o sabio: «Solament isto he trobau: que Dios ha feito a l'hombre chusto; pero éls han buscau muitas invencions».12

GSAM 25.2Leemos d'a traza en que o Sinyor tractó con a raza, que «cuán deseparó a os fillos d'Adán, fixó as mugas d'os pueblos seguntes o numero d'os fillos d'Israel,»13 ye dicir, seguntes o numero d'o verdadero Israel que a la fin será achuntau en a tierra como subchectos d'o suyo futuro reino. Pavlo lo expresa con istas parolas: «Dios... ha feito d'una sola sangre todas as nacions d'os hombres pa que morasen en toda a faz d'a tierra, y ha determinau os tiempos ya marcaus y os termins d'a suya morada; pa que buscasen a o Sinyor, por si talment podesen sentir-lo y trobar-lo, anque no ye luent de cada un de nusatros; pos en él vivimos, y nos movemos, y tenemos o nuestro ser».14 Cuan iste proposito orichinal respective a la tierra se cumpla, «o tuyo pueblo tamién será tot chusto.»15 De nuevo se diz d'éls en ixe estau: «O vecín no dirá: Soi malauto: a la chent que i mora se les perdonará a suya iniquidat.»16 Ixe será o tiempo cuan «os mansos heredarán a tierra; y se deleitarán en l'abundancia d'a paz.»17

GSAM 26A Segunda Venida de Cristo, no ye una fábula

GSAM 26.1En a segunda epístola de Pedro se diz que «no hemos seguiu fábulas astutament inventadas, en que vos faciemos conoixer o poder y a venida d'o nuestro Sinyor Chesucristo, sino que fuemos testigos oculars d'a suya grandeza. Porque recibió d'o Dios Pai honor y gloria, cuan le venió una voz dende a gloria excelent: Iste ye o mío Fillo aimau, en qui me complazco. Y esta voz que venió d'o cielo la sentimos, cuan yeranos con él en o santo mont. Tamién tenemos una palabra de profecía más segura, a la cual fetz bien de parar cuenta, como a una luz que brila en un puesto escuro, dica que amaneixca o día y s'alce a estrela d'o día en os vuestros corazons.»18

GSAM 26.2En iste pasache l'apostol se refiere a la transfiguración en o mont como una preba d'a segunda venida de Cristo. Antis d'ista escena o nuestro Salvador heba dito a los suyos apostols: «Bi ha beluns d'os que son aquí que no tastarán a muerte dica que veigan a lo Fillo de l'Hombre venir en o suyo reino»19 —como lo rechistra Lucas: «Bi ha beluns aquí que no tastarán a muerte dica que veigan o reino de Dios».20

GSAM 26.3Ista promesa se complió literalment en a mesma transfiguración. En ista «visión» en o mont, veyoron a Chesús glorificau, como amaneixerá cuan vienga en o suyo reino. Veyoron a Elias (Elías), qui fue levau a o cielo sin tastar a muerte, representando a aquels que serán tresladaus —transformaus de mortals en immortals—«en un tris, en un parpadeo», cuan o Sinyor vienga.21 Tamién i yera Moisen, un que heba muerto, representando a os que serán resucitados d'entre os muertos pa trobar-se con o Sinyor. Asinas, en ista «visión» tenioron una visión de Cristo venindo en o suyo reino, como él lis heba prometiu.

GSAM 27A profecía, una parola más segura

GSAM 27.1Anque os apóstols heban visto ista gloriosa visión en o mont d'a transfiguración, y heban sentito a voz de l'aprobación de Dios, l'apóstol Pedro afirma: «Tenemos una parola de profecía más segura». Con ista declaración no ye menospreciando o que veyoron y sentioron en ixa memorable ocasión. Allora sentioron a voz de Dios una vegada, pero en as grans linias d'a profecía, que s'extendillan dica la segunda venida de Cristo, tenemos a voz de Dios repetida a sobén. De feito, cada predicción profetica precisa complida u rechistrada en a historia ye a voz de Dios pa nusatros. Ha d'estar en iste sentiu que a palabra d'a profecía ye «mas segura». A Revised Version la traduix como «feita segura». A profecía se fa segura por cada una d'as especificacions complidas. Cada un d'os escaicimientos predichos, quan se complen, ye una seguranza de que os escaicimientos predichos que quedan se cumplirán de seguro.

GSAM 27A naturaleza d'a profecía

GSAM 27.2Os siguients testimonios d'eminents estudiants d'a Biblia sobre a naturaleza d'a profecía son contundents:—

GSAM 27.3Thomas Newton afirma que «a profecía ye historia anticipada y contrayida; a historia ye profecía cumplida y dilatada. Bi ha habiu oraclos mentirosos en o mundo; pero toda a astucia y malicia d'os hombres y d'os demonios no pueden producir garra profecía como as que se troban escritas en as Escrituras.»

GSAM 27.4Sir Isaac Newton testifica que «dar audiencia a os profetas ye un caracter fundamental d'a verdadera ilesia.»

GSAM 27.5O Dr. A. Keith diz que «a profecía ye equivalent a cualsiquier miraglo, y ye de por ella mesma milagrosa.... Nomás a voz d'a Omnipotencia podría clamar a os muertos d'a fuesa,—nomás a voz d'a Omnisciencia podría decir tot o que yera amagau en o fosco futuro, que pa l'hombre ye tan impenetrable como as moradas d'os muertos,—y todas dos son a la vegada a voz de Dios.»

GSAM 28.1Matthew Henry dició que «en o tiempo de Dios, que ye o millor tiempo, y en a traza de Dios, que ye a millor traza, a profecía se complirá de seguro. Cada parola de Cristo ye bien pura, y por tanto bien segura.»

GSAM 28L'Obchectivo d'a Profecía

GSAM 28.2Podemos aprender d'as parolas de Cristo a os suyos apostols un obchectivo d'o Sinyor en dar a profecía. Parlando profeticament d'as cosas que pasarían en a carrera de Chudas, dició: «Vos lo digo antes que pase, pa que, cuan pase, creigaz que yo lo soy».22

GSAM 28.3O Sinyor diz tamién per meyo d'o profeta Isaías: «Yo soi Dios, y no n'i ha garra como yo, anunciando a fin dende o prencipio, y dende tiempos antigos as cosas que encara no s'han feito, dicindo: O mío consello se mantendrá, y feré toda a mía voluntat».23

GSAM 28.4De nuevo, «He anunciau d'enantes as cosas d'antes dende o prencipio, y salioron d'a mía boca, y te las amostré; las fici de sopetón, y se complioron... Mesmo dende o prencipio te l'he anunciau; antes que se complise te l'amostré; pa que no digas: O mío ídolo las ha feitas, y a mía imachen tallada, y a mía imachen fundida, las han mandadas. Has sentiu, veye tot isto; y no lo declararez? T'he amostrau cosas nuevas dende agora, mesmo amagadas, y no las conoixebas. Son creyadas agora, y no dende o prencipio; mesmo d'antes d'o día en que no las sentibas, no siga que digas: Mira, yo las conoixeba».24

GSAM 28.5D'iste lenguache se veye a fuerza d'os cumplimientos profeticos como preba de l'orichen divino d'a profecía, asinas como que ye una demostración d'o poder d'o Sinyor por dencima de toz os dioses d'os pagans. Tamién s'observa d'istas parolas que a profecía ocupa un puesto muit important en as Escrituras d'a verdat. Estando verdat istos feitos, ye sorprendentment estranyo que tanta chent le dé poca u garra ficancia a l'estudio d'as partis profeticas d'as Sagradas Escrituras.

GSAM 29A profecía no ye zarrada

GSAM 29.1Os no informaus dicen que son sin estudios, y por tanto no pueden entender as profecías. D'atra man, muitos d'os instruius, y beluns d'éls entre o ministerio, dicen: «As profecías son zarradas, y no se pueden entender. Toz sabemos que o libro de l'Apocalipsi ye un libro zarrato.»

GSAM 29.2En l'Apocalipsi, a o bienaimau Chuan se le dió una orden especial de no zarrar o libro.25 Tamién en iste libro se pronuncia una bendición sobre aquels que «escuitan as parolas d'ista profecía, y guardan as cosas que en i son escritas».26 Cómo se podrían guardar as cosas contenidas en un libro zarrato si no se entendesen, y no se podesen entender? O Sinyor dició por Moisen: «As cosas secretas son d'o Sinyor nuestro Dios; pero as cosas reveladas son nuestras y d'os nuestros fillos pa siempre, pa que cumplamos todas as parolas d'esta lei.»27

GSAM 29.3Que o Sinyor deseñó as profecías de Daniel pa que se entendesen ye evident dende as suyas parolas a os suyos disciplos respective a ellas. Leemos: «Por tanto, cuan veigaz l'abominación d'a desolación, d'a que fabló o profeta Daniel, parada en o puesto santo (qui leiga, que entienda)»,28 o que virtualment diz: Entendaz a Daniel o profeta.

GSAM 29.4O Sinyor exposa a falacia d'a afirmación de que a profecía no se puede entender, con istas parolas: «A visión de tot s'ha tornau pa vusatros como as parolas d'un libro zarrato, que os hombres entregan a un hombre instruito, dicindo: Leye isto, te ruego: y él diz: No puedo, porque ye zarrato: y o libro se le entrega a qui no ye instruito, dicindo: Leye isto, te ruego: y él diz: No soi instruito. Por ixo dició o Sinyor: Pos que iste pueblo s'amana a yo con a boca, y con os labios m'honra, pero ha alpartau d'yo o suyo corazón, y o suyo temor de yo ye amostrau por o precepto d'os hombres: por ixo, veyez aquí, feré una obra marabillosa entre iste pueblo, una obra marabillosa y una proeza: pos a sabiduría d'os suyos sabios perecerá, y o entendimiento d'os suyos prudents será amagau».29 Si o pueblo a qui o profeta se refiere aquí hese seguiu a segura palabra d'a profecía, no hese menester d'haber-se'n aleixau d'a lei de Dios, y haber substituyiu os suyos preceptos por os mandamientos d'os hombres.

GSAM 30A profecía no ye d'interpretación privada

GSAM 30.1No ye que a profecía tienga bella significau fundo, amagau y misterioso que faiga que tantos no la entiendan. L'apóstol Pedro en dició: «Sabendo en primer puesto que garra profecía d'as Escrituras no ye d'interpretación privada. Porque a profecía no venió en os tiempos antigos por voluntat de l'hombre; sino que os hombres santos de Dios charroron como yeran movius por o Esprito Santo.»30 Se desprende clarament d'estas parolas que o esencial ta entender a profecía ye recibir ixe esprito que charró a traviés d'os profetas. D'ixe esprito, prometiu a toz os que lo buscan, ye escrito: «Él vos guiará en toda a verdat.»31

GSAM 30Profecía Cumplida

GSAM 30.2En o estudio d'a profecía bi ha ciertos feitos que siempre s'han de tener en cuenta: Dios, que ye infalible, ye l'autor d'a profecía, y cuan plega o momento d'o cumplimiento d'una predicción, o mesmo feito predito tendrá puesto. Amás, como o Sinyor, que tiene poder pa preveyer exactament o que ferán os hombres, especifica un tiempo en que bella cosa acaixerá, cuan ixe tiempo plega, se troba un cumplimiento verdadero d'a profecía. En atras parolas, una falsa complida d'a profecía en o tiempo especificau pa la verdadera ye una imposibilidat. En consonancia con iste axioma, podemos decir que, cuan plega o tiempo d'o Sinyor pa que o suyo mensache de verdat s'entregue a lo mundo, o mensache amaneixe siempre.

GSAM 30.3En una ocasión, cuan o escritor heba feito un discurso sobre o cumplimiento d'a profecía, un infiel que yera present s'amanó y dició: «Vos he de felicitar, interpretes d'a profecía, por tener tanta suerte. En o vuestro estudio d'a historia, pareixe que trobaz tan facilment ixo que encaixa exactament con a profecía». «Sí», estió a nuestra respuesta, «encaixa porque se fació pa que encaixase. Si vusté va a una botiga de guants a mercar un par de guants, no asperaría trobar os que le van bien en a man?». Él respondió: «Claro que sí, porque se facioron pa que encaixasen». «Alavez», dició o escritor, «ixe Dios que sabeba chusto o que os hombres ferían, fació as prediccions sobre éls, y cuan ixos hombres amaneixen en a escena de l'acción, y fan as mesmas cosas que él predició, o verdadero historiador fa un rechistro d'as suyas accions, que, comparadas con a predicción, encaixan a la perfección».

GSAM 31A Profecía, una Luz en a Escuridat

GSAM 31.1L'apostol Pedro diz que hemos de parar cuenta d'a profecía como d'una luz que brila en un puesto escuro. Sin a lampana d'a profecía o futuro sería una escuridat total. O proposito d'a luz ye espantar a escuridat —cuan se viacha en un puesto escuro, amostrar o camín, y amostrar o camín clarament, pa que o viachant pueda, tranco a tranco, veyer y trigar o camín. «A tuya parola», diz o salmista, «ye una lampana pa os míos piez, y una luz pa o mío camín».32 O sabio diz: «O camín d'os chustos ye como una luz brillant, que brila cada vegada más dica o día perfecto».33 Asinas se vei, a mida que baixamos por o corrient d'o tiempo, que a parola de Dios, especialment en as suyas complidas profeticas, s'ubrirá cada vegada más, fendo cada vegada más claro pa o estudiant d'a Biblia que ye de seguro en o camín que leva enta la luz eterna y o día eterno.

GSAM 31Tres escaicimientos destacaus dende Eden dica la fin

GSAM 31.2En considerar o camín d'o pueblo d'o Sinyor dende Eden dica la fin, a la luz d'as Escrituras, bi ha tres esdevenimientos que destacan con especial prominencia. O primero ye o primer advenimiento de Cristo, a encarnación, a venida d'Emmanuel, Dios manifestau en a carne; o segundo, a gran Reforma dimpués d'as Edaz Escuras —os 1260 anyos d'opresión, en os cuals a parola d'o Sinyor estió cuasi de tot apartada d'o pueblo común— una venida d'a ilesia dende o suyo estau d'espedanía, y o meter as Escrituras an que toz podesen leyer y conoixer a suya voluntat; o tercer, a segunda venida d'o nuestro Sinyor pa establir os tiempos de restitución de todas as cosas de que charró por boca de toz os suyos santos profetas dende que prencipió o mundo; isto, pa zarrar o «conflicto d'as edaz», o conflicto entre o pecau y a chusticia, pa dar paso a l'edat d'a gloria, enta a que todas as edaz han tendiu.

GSAM 32A Profecía da Puntos de Referencia pa la Fin

GSAM 32.1En parar cuenta en a segura parola d'a profecía como una luz que ha de guiar os nuestros pasos, descubrindo-nos o camín correcto a traviés d'a escuridat, no puede estar d'atra traza que trobemos o sendero clarament sinyalau en a parola profetica a lo largo d'o corrient d'o tiempo dica o segundo advenimiento de Cristo. Dada ista situación, os que siguen de cerca a luz d'a profecía no nomás reconoixerán os sinyals y indicios de que o gran día ye amán, sino que tamién reconoixerán a obra d'o Sinyor a mida que abanza sin pausa en mensaches de verdat que han de preparar un pueblo pa recibir-lo en paz en a suya venida.

GSAM 32.2Mientres que as Escrituras declaran que o día d'o Sinyor vendrá sobre as masas como «un ladrón en a nueit»,34 tamién diz d'aquels que son en o consello d'o Sinyor: «Vosatros, chirmans, no soz en a escuridat, pa que ixe día vos pille como un ladrón. Soz toz fillos d'a luz y fillos d'o día.»35

GSAM 32Recordando as Guianzas d'o Sinyor

GSAM 32.3En recordar as guías d'o Sinyor en o movimiento de l'advenimiento, ye bueno parar cuenta que siempre ha estau o proposito de Dios que o suyo pueblo recordase as manifestacions d'a suya providencia y poder en o suyo favor. En dar as razons d'a apostasía d'Israel de Dios, o salmista diz, «S'oblidoron de Dios, o suyo Salvador, que heba feito grans cosas en Echipto; obras marabillosas en a tierra de Cam, y cosas espantables a o mar Royo.»36 Si yera bueno pa Israel recordar as guías d'o Sinyor con éls, no ye tamién bueno pa nusatros? En éxtasis o salmista torna a decir: «Bendice a o Sinyor, oh alma mía, y no t'oblides de todas as suyas bondaz.»37

GSAM 33.1En todas as edaz o Sinyor ha teniu verdatz importants, calculadas por a suya gracia, pa levar un pueblo d'a servitut d'o pecau y preparar-lo pa la suya dentrada en o Canaán celestial; y ye proveitoso considerar os tractos d'o Sinyor con aquels que han proclamau istas verdatz.

GSAM 33Grans resultaus d'os medios mas chicoz—O testimonio de D'Aubigné

GSAM 33.2D'Aubigné, en a suya History of the Reformation, diz: «Dios, que prepara a suya obra a traviés d'os sieglos, la complís por meyo d'os instrumentos mas febles, cuan ha plegau o suyo momento. Obtener grans resultaus por os medios mas chicoz, ixa ye a lei de Dios. Ista lei, que predomina en tot a naturaleza, tamién se troba en a historia».38

GSAM 33.3Cuan Dios, en os tiempos antigos, prencipió a eslechir un pueblo especial ta establir-lo como una nación peculiar pa sí mesmo, estió clamando a un hombre —Abraham— que habitaba entre os pagans, en Ur d'os Caldeus. D'él naixió una prochenie numerosa; pero d'éls, ya exaltaus a la dignidat de nación, o Dios d'o cielo dició: «O Sinyor no metió o suyo amor en vusatros, ni vos trigó porque yeraz más numerosos que garra pueblo; pus yeraz os menos de toz os pueblos.»39

GSAM 33.4Dimpués, cuan heba de liberar a o suyo pueblo d'a suya esclavitut en Echipto, trigó como líder a qui, en a suya nineza, estió amagau mientres tres meses en a casa d'a suya mai, y dimpués meso en una simpla y rustica arca feita de totors y encalada con brea, y confiau a o cudiau d'o río Nilo. Manimenos, iste mesmo Moisen estió qui, en plegar a la edat de razón, trigó o camín humilde de sofrir con o pueblo de Dios en cuenta d'o goyo que se troba en os «placers d'o pecau por un tiempo».40

GSAM 34Victoria de Gedeón

GSAM 34.1Dimpués, cuan o Sinyor liberaría a Israel d'os madianitas y os amalecitas, que vinioron sobre a suya tierra «como langostas por a multitut», y destruyoron o producto d'a tierra, deixando «garra sustento ta Israel, ni uellas, ni bueis, ni asnos», o Sinyor ninvió un ánchel a Gedeón. Iste fillo de Joás yera reduciu a l'extrema de trillar un poquet de trigo y amagar-lo d'os suyos enemigos. Quan l'ánchel le notificó que él liberaría a Israel, Gedeón, con estonamiento, preguntó: «¿Con qué salvaré yo a Israel? Mira que a mía familia ye pobra en Manases, y yo soi o mas chicot en a casa de mi pai».41 Iste mesmo hombre humilde y pobre salió con os suyos trescientos hombres, con as suyas simplas lampas y cantaros (una acción que pareixería barrenadura a o chudicio finito), y fendo de Dios a suya fuerza, ganoron una gran victoria. Antes d'a liberación, Gedeón podría haber dito una lamentación como a d'o profeta Amós cuan preguntó: «Qui devantará a Jacob? porque ye chicot».42

GSAM 34O Nino en o Pesebre

GSAM 34.2En o tiempo prefixau por o Sinyor naixió o Salvador d'a humanidat, y os pastors lo troboron chitau en una mangera. Os suyos parients terrenalment seguioron as ocupacions humildes anque honradas d'a vida. Sobre a suya pobreza terrenal o Salvador dició: «As rabosas tienen foraus, y as aus d'o cielo tienen nidos; pero o Fillo de l'Hombre no tiene an recostar a cabeza».43 Trigó a os suyos apostols «d'entre ixe ran inferior, que, anque no o mas baixo, no plega a o livel d'as clases meyas. Tot yera asinas destinau a manifestar a o mundo que a obra no yera d'hombre, sino de Dios.»

GSAM 35No muitos sabios clamaus

GSAM 35.1Pavlo dició d'a obra en os tiempos d'a ilesia primitiva: «A barrenadura de Dios ye mas sabia que os hombres; y a febleza de Dios ye mas fuerte que os hombres. Porque veyez a vuestra vocación, chirmans, cómo que no muitos sabios seguntes a carne, no muitos poderosos, no muitos nobles, son clamaus; sino que Dios ha esleito as barrenaduras d'o mundo pa avergonyir a os sabios; y Dios ha trigau as cosas febles d'o mundo pa avergonyir as cosas poderosas; y as cosas vilas d'o mundo, y as que son menospreciadas, ha trigau Dios, sí, y as que no son, pa anular as que son; pa que garra carne no se glorie debant d'él.»44

GSAM 35Hombres Humils en a Reforma

GSAM 35.2Trobamos o mesmo principio exemplificau en as vidas d'os grans Reformadors d'o sieglo XVI. O historiador diz: «O Reformador Zwingle surtió d'una cabana de pastor d'os Alpes; Melanchthon, o teologo d'a Reforma, d'o taller d'un armero; y Lutero d'a caseta d'un pobre minero.» De sí mesmo, Lutero dició: «Os míos pais yeran bien pobres. Mi pai yera un pobre lenyador (dimpués se fació minero), y mi mai ha portiau a sobén lenya a cuestas pa obtener os medios de criar a los suyos fillos. Soportoron o treballo mas duro por amor nuestro.»

GSAM 35.3L'apostol Santiago, parlando d'a vocación d'o pueblo a o servicio d'o Sinyor, diz: «Escuitaz, chirmans míos estimaus, ¿no ha esleito Dios a os pobres d'iste mundo, ricos en fe y herederos d'o reino que ha prometiu a os que l'aman?».45

GSAM 35Metodistas primitivos

GSAM 35.4En repasar a linia de reformadors que abanzaba enta os primers tiempos d'o Metodismo, cuan a doctrina d'a gracia gratuita se proclamaba asiduament, la trobamos acompanyada por o poder de Dios. Como se presentaba fidelment a la chent, con l'amor tierno de Cristo, y yera acollida por una fe viva, os creyents no nomás troboron o perdón d'os pecaus pasaus, sino un poder santificador que les permitiba levar una vida de santidat. O metodismo tenió un prencipio humilde, y estió bendeciu seguntes a fe y a simple confianza d'o ministerio y d'os laicos.

GSAM 36.1En repasar os feitos y experiencias relacionaus con o movimiento de l'advenimiento, trobamos que, como en toda obra d'o Sinyor en a cual l'hombre participa, o suyo orichen estió entre os pobres y os obscuros; pero que dengún no se'n chuzgue en contra por ixo antes d'examinar curosament as prebas en as que se basa ista gran obra, no siga que se troben en a posición d'aquels de qui o Sinyor preguntó: «¿Qui ha menospreciato o día d'as cosas chicotas?».46

GSAM 36A Respuesta d'Eck a Lutero

GSAM 36.2Pa beneficio d'aquels que puedan estar inclinaus a decidir si un punto doctrinal ye correcto u incorrecto por o numero de personas que lo acceptan, citamos, en parti, a controversia entre Lutero y Eck. Como Lutero se posicionó en as Escrituras, y s'atrevió a disputar o dreito d'os hombres a meter as suyas opinions por dencima d'a palabra de Dios, Eck replicó con istas parolas ironicas: «Me sorprende a humildat y modestia con que o reverendo Doctor s'empecipia a oposar, solo, a tantos ilustres pais, y pretende saber mas que os soberanos pontifices, os concilios, os doctores y as universidaz! ... Sería sorpresivo, sin garra dubda, si Dios hese amagau a verdat a tantos santos y martirs dica l'advenimiento d'o reverendo Pai».

GSAM 36.3A ista replica se podría bien responder con a de Zwingle a Chuan Faber, en Zúrich, quan iste exprisó o suyo «esmerallamiento por o punto a on s'heba plegau, quan os antigos usos que heban durau doce sieglos yeran abandonaus, y se concluyió clarament que a cristiandat heba estau en error mientres mil cuatrocientos anyos». Zwingle respondió ascape que «un error no deixaba d'estar un error por o feito de que a creyencia en él hese durau mil cuatrocientos anyos, y que en o culto a Dios l'antiguidat d'una usanza no yera cosa si no se podeba trobar fundamento u aval en as Escrituras Sagradas».47

GSAM 37A Parola d'o Sinyor contra a Sabiduría Humana

GSAM 37.1O periglo de fiar-se en as opinions d'os hombres, en cuenta de resolver a cuestión de «Qué ye a verdat?» por a parola d'o Sinyor, lo define con dureza o profeta Oseas quan diz: «Hez labrato maldat, hez segato iniquidat; hez minyau o fruit d'as mentiras, perque confiabas en o tuyo camín, en a multitut d'os tuyos hombres fuertes».48 A tendencia d'o corazón humán ha estau siempre a fiar-se de l'hombre; pero a mida que nos amanamos d'o tiempo en que o Sinyor ha de «devantar-se y estremecer terriblement a tierra», o profeta Isaías exhorta: «Deixaz de fiar-vos de l'hombre, en o qual o aliento ye en as suyas nasicas; porque, en qué ye él pa ser contau?»49

GSAM 37.2Estando asinas advertitos en as Escrituras sobre o nuestro periglo en ista dirección, que dengún no condene a la ligera o movimiento adventista, como si no estase digno de consideración por o suyo humilde prencipio, u porque os que o mundo considera grans no han refirmau a causa. Mas bien, que toz sopesen curosament as suyas afirmacions. A verdat tien un valor inestimable, en comparación d'a cual as meras opinions d'os hombres no son que palla sin valor.

Notes

  1. 2 Timoteo 1:9 ↩
  2. David H. Montgomery, The Leading Facts of American History, ed. de 1902, pp. 8, 9. ↩
  3. Hebreus 6:19. ↩
  4. 1 Tesalonicenses 2:19. ↩
  5. Feitos 24:14, 15. ↩
  6. Feitos 26:6-8. ↩
  7. Feitos 28:20. ↩
  8. Tito 2:11-13. ↩
  9. 1 Pedro 1:3-7. ↩
  10. Isaías 45:18. ↩
  11. Salmo 115:16. ↩
  12. Eclesiastés 7:29. ↩
  13. Deuteronomio 32:8. ↩
  14. Feitos 17:26-28. ↩
  15. Isaías 60:21. ↩
  16. Isaías 33:24. ↩
  17. Salmo 37:11. ↩
  18. 2 Pedro 1:16-19. ↩
  19. Mateu 16:28. ↩
  20. Lucas 9:27. ↩
  21. 1 Corintios 15:51, 52 ↩
  22. Chuan 13:19 ↩
  23. Isaías 46:9, 10 ↩
  24. Isaías 48:3-7 ↩
  25. Apocalipsi 22:10 ↩
  26. Apocalipsi 1:3 ↩
  27. Deuteronomio 29:29 ↩
  28. Mateu 24:15 ↩
  29. Isaías 29:11-14 ↩
  30. 2 Pedro 1:20, 21 ↩
  31. Chuan 16:13 ↩
  32. Salmo 119:105 ↩
  33. Proverbios 4:18 ↩
  34. 1 Tesalonicenses 5:2; 2 Pedro 3:10 ↩
  35. 1 Tesalonicenses 5:4, 5 ↩
  36. Salmo 106:21, 22 ↩
  37. Salmo 103:2 ↩
  38. History of the Reformation, libro 2, cap. 1, paragrafo 1 ↩
  39. Deuteronomio 7:7 ↩
  40. Hebreus 11:25 ↩
  41. Chueces 6:4, 5, 15 ↩
  42. Amós 7:2 ↩
  43. Mateu 8:20 ↩
  44. 1 Corintios 1:25-29 ↩
  45. Santiago 2:5 ↩
  46. Zacarías 4:10 ↩
  47. History of Protestantism de Wylie, cap. 12, paragrafos 16, 17; Edición Cassel, p. 458 ↩
  48. Oseas 10:13 ↩
  49. Isaías 2:22 ↩

Note

Back