Capitulo 14 — A Puerta Zarrada
GSAM 214.1«MIENTRES que ellas iban a mercar, plegó o novio; y as que yeran preparadas dentroron con él a la voda: y a puerta se zarró.»1
GSAM 214.2A venida d'o Novio que s'introduce en ista parabola no ye a venida de Cristo ta la tierra, sino ta lo casamiento. O casamiento ye un escaicimiento que tiene puesto antis d'a venida d'o Sinyor. S'expresa en l'Evanchelio de Lucas d'a siguient traza: «Tenez as ancas ceñidas y as luces encendidas; y tenez-tos como hombres que asperan a o suyo sinyor, cuan tornará d'as bodas; ta que, cuan plegue y toque, le ubran de contino».2
GSAM 214Recibindo un Reino Clamau Matrimonio
GSAM 214.3A venida d'o Esposo a la voda se representa en Daniel 7:13, 14, an que Cristo viene ta o Pai ta recibir o suyo reino. En os tiempos antigos, a venida d'un rei a la suya capital pa recibir o suyo trono y o suyo reino se clamaba un casamiento. Iste escaicimiento —a recepción d'a capital como a novia— se celebraba con a pompa y o boato d'un casamiento real. Asinas, cuan Cristo recibe d'o Pai en o cielo o suyo reino, se diz que se casa con a suya novia —a Nueva Cherusalem (Apocalipsi 21:9); y isto se clama en a parabola «o casamiento».
GSAM 214.4Dimpués d'a fin d'os dos mil trescientos días, o 22 d'octubre de 1844, o pueblo de l'advenimiento, que comparaba os escaicimientos d'a suya experiencia con os feitos relacionaus con un casamiento oriental, dició: «Cristo ha dentrau en o casamiento». A mida que recibioron una luz mas clara sobre a naturaleza de l'evento que heba de tener puesto a la fin d'os dos mil trescientos días, a suya fe siguió a Cristo en a obra en a que él heba dentrau; asinas, por a fe, «dentraron con él a las bodas».
GSAM 215«Tornaré»
GSAM 215.1En una visión dada a la sinyoreta Harmon en 1845, de Cristo pasando dende o primer apartamento a o segundo apartamento d'o santuario celestial, trobamos istas parolas: «“Aspera aquí; voi ta o mío Pai a recibir o reino; mantén os tuyos vestidons sin taca, y en un inte tornaré d'a voda y te recibiré ta yo mesmo”. Allora un carro nublo, con ruedas como fuego flamant, rodiato d'ánchels, plegó an yera Chesús. Puyó en o carro, y fue levato enta o Santísimo, an o Pai yera posato.»3
GSAM 215Misericordia dimpués que a puerta s'haiga zarrato
GSAM 215.2A puerta zarrada d'ista parabola pareix referir-se a un esdevenimiento que ocurre antes d'a venida efectiva d'o Fillo de l'Hombre en as boiras d'o cielo; pos dimpués que a puerta se zarra, as atras virchens plegan y trucan, y lis dicen que «velen» porque no conoixen ni o día ni l'hora d'a suya venida. Amás, ista puerta se zarra dimpués que as virchens sabias dentren con o Esposo en as bodas.
GSAM 215.3Pareix que d'o lenguache emplegau en ista parabola d'as virchens, dimpués d'a dentrada en o convite de bodas encara bi ha oportunidat pa que mesmo as virchens «necias» faigan una preparación aceptable pa trobar-se con o Novio. Se lis ordena de «velar». Velar y asperar son caracteristicas connectadas con a verdadera preparación pa trobar-se con o Sinyor. Por tanto, pareix que a misericordia no se retira cuan a puerta en ista parabola se zarra.
GSAM 215No ye a Puerta de Lucas 13:25-28
GSAM 215.4En o pasau, s'han feito errors en confundir a puerta de que se charra en ista parabola con a puerta mencionada en Lucas 13:25-28, que diz: «Cuan l'amo d'a casa s'haiga devantau y haiga zarrato a puerta, y vos trobez difuera, trucando en a puerta y dicindo: Sinyor, sinyor, ubri-nos; y él vos responderá dicindo: No sé d'on soz.... Apartaz-tos de yo, toz os obrers d'iniquidat. Bi habrá plorera y escruixida de dients, cuan veigaz a Abraham, y a Isaac, y a Jacob, y a toz os profetas en o reino de Dios, y a vusatros mesmos forachitaus.» Ye bien evident por o lenguache anterior que cuan ista puerta se zarra, o destín d'os que quedan difuera ye decidiu. O reino de Dios ha veniu alavez; pos veyerán a os salvos en o reino. Por contra, en a parabola d'as virchens o Sinyor encara no ha veniu a o suyo reino, sino que ha iu ta o suyo Pai a recibir o suyo reino.
GSAM 216Una puerta zarrada en o servicio tipico
GSAM 216.1Aquels que por a fe seguioron a Cristo en a suya obra, dimpués d'a fin d'o periodo de dos mil trescientos días —22 d'octubre de 1844—, veyoron que cuan plegaba o día d'a expiación en o servicio tipico o gran sacerdot zarraba a puerta d'a cambra exterior y ubriba a puerta enta o Sant d'os Santos, astí ta realizar a suya obra de borrar os pecaus confesaus en o santuario; y que asinas mesmo Cristo, o nuestro gran sacerdot, heba zarrato a puerta d'a cambra exterior d'o templo celestial, y ubierto ixa cambra en a qual se veyeba «l'arca d'o suyo pacto».4
GSAM 216Qui yeran en error?
GSAM 216.2En ixa epoca, bi heba entre os creyents adventistas qui encara no heban recibiu una luz clara sobre o servicio d'o santuario de Cristo, ya que a suya atención encara no s'heba dirichiu enta o mensache de l'ánchel treseno. Istos s'entivocoron en confundir ista puerta exterior d'o santuario con a puerta zarrada de Lucas 13:25-28. Manimenos, istos no yeran Adventistas d'o Seteno Día. Pero qui yeran, y cómo s'orichinó ixa doctrina, y qué circumstancias levoron a ixas conclusions, prebaremos d'amostrar.
GSAM 217.1O pueblo que s'heba deseparau d'as ilesias nominals baixo a proclamación d'o mensache de l'advenimiento, asinas como aquels d'os que s'heban deseparau, son adrezaus en o testimonio a la cinquena y seisena d'as siet ilesias d'o Apocalipsi. L'advertencia a la cinquena, a ilesia de Sardis, diz: «Recuerda, pues, cómo recibiés y escuitiés, y aguanta firme, y arrepenti-te. Si pues no veligas, vendré sobre tu como un ladrón, y no sabrás a qué hora vendré sobre tu.»5 D'iste lenguache ye evident que as personas a qui se diricheba heban sentiu a proclamación d'a venida d'o Sinyor. L'heban recibida, seguntes deciban, pero agora yeran a punto de renunciar-ie.
GSAM 217A Ilesia de Filadelfia
GSAM 217.2A ilesia de Filadelfia, o seiseno estau d'a ilesia de l'evanchelio, ye mencionada a continación. Ista ilesia representa a la chent que heba estau sacada debaixo d'a proclamación d'os primers y segundos mensaches de l'Apocalipsi 14. A ista ilesia o Sinyor le diz: «Mira, viengo luego: mantén firme o que tiens, pa que dengún no te quite a corona».6 Se les adrezan encara mas en as siguients parolas: «Istas cosas diz o Santo, o Verdadero, qui tiene a clau de David, qui obre y dengún no zarra; y zarra, y dengún no obre: Conoixo as tuyas obras: mira, t'he meso debant una puerta ubierta, y dengún no la puede zarrar; porque tienes un poco de fuerza, y has guardau a mía parola, y no has negau o mío nombre.»7
GSAM 217Cuál ye a Puerta Zarrada d'ista Parabola?
GSAM 217.3Qué s'ha d'entender por a puerta ubierta y zarrada en l'escritura recién citada? Pensamos que una respuesta satisfactoria a la pregunta se puede trobar en a explicación que l'acompanya: Mientres que i heba entre os Adventistas qui heban recibiu luz abanzada, y amostraban que o Salvador heba cambiau o suyo servicio dende a primera a la segunda sección d'o santuario celestial, y presentaban correctament a cuestión d'a puerta ubierta y zarrada a qui queresera escuitar, unatra clase s'oposaba a ista verdat, y prebaba d'establir a fe en a doctrina de que a puerta ubierta yera zarrada, y a puerta zarrada yera ubierta. En fer isto yeran zarrando o camín, u estorbando a obra, d'os siervos d'o Sinyor aquí en a tierra. As puertas d'o santuario celestial s'ubren y se zarran por o poder de Cristo—«Él que ubre y dengún no zarra». En l'adreza a la ilesia de Filadelfia, a chent que aguanta firme, guarda a palabra y no niega o suyo nombre, gana una victoria que ubre una puerta que dengún hombre no puede zarrar. Isto sin garra dubda se refiere a la puerta d'acceso a la chent, puerta que os hombres, aparentment (como veyeremos), heban zarrato de feito; pero como reconoiximiento d'a suya firmeza, o Sinyor mete debant d'os fidels una «puerta ubierta» que dengún hombre no puede zarrar.
GSAM 218Una puerta de predicación
GSAM 218.1En as Escrituras se dan muitos exemplos en os que una puerta s'emplega en iste sentiu. Pablo, escribindo a os Corintios, diz: «Se m'ha ubierto una puerta gran y eficient, y bi ha muitos adversarios».8 De nuevo, en a suya segunda carta a os Corintios, diz: «Cuan plegué ta Troas pa predicar l'evanchelio de Cristo, y o Sinyor m'ubrié una puerta, no tenié garra descanso en o mío esprito, porque no trobé a Tito, o mío chirmán».9 Tamién lis demandó a os colosenses d'ista traza: «Perseveraz en a oración, y velaz en ella con acción de gracias; orando tamién por nusatros, ta que Dios nos ubra una puerta ta a palabra, ta anunciar o misterio de Cristo, por o qual tamién soi en cadenas.»10
GSAM 218.2D'estas escrituras pareixe que as ubiertas pa la proclamación d'a verdat se claman puertas ubiertas; y d'as parolas dichas a la ilesia de Filadelfia pareixeria que en o momento en que este pueblo fue clamau a salir, os hombres feban esfuerzos strenuos por zarrar a puerta d'a parola contra éls. Mientres que a ilesia de Filadelfia pasaba por a preba, mantenendo firme a suya «parola» y o suyo «nombre», a parola d'o Sinyor pa ellas estió que él les metería debant una puerta ubierta que dengún hombre no podría zarrar.
GSAM 219A situación dimpués d'o 22 d'octubre de 1844
GSAM 219.1Tenendo o caso debant de nusatros como s'afirma en as parolas d'a profecía, femos una güellada retrospectiva a la situación a mida que os escaicimientos se desenvolicaban. Como ya s'ha presentau, dica abril de 1844, as ilesias s'ubrioron a la proclamación d'o mensache de l'advenimiento, y as clamadas de treballadors yeran mas numerosas d'o que os predicadors vivos podeban satisfer. Dimpués d'a decepción, en a primavera de 1844, aquels que no heban abrazau sincerament a doctrina, se tornoron a oposar-se-ie. Cuan, en o verano de 1844, se dió o mensache d'o segundo ánchel d'Apocalipsi 14 y o «chilo de meyanueit» (Mateu 25), surtió a persecución mas amarga contra aquels que encara gosaban afirmar a suya fe en a venida proxima d'o Sinyor. Istos opositors miroron por cuantos medios d'amagar l'asunto y por totz os medios posibles d'estorbar a obra d'aquels que encara proclamaban «ha plegau a hora d'o suyo chudicio». William Miller dició d'ista oposición: «Ye a mas antinatural y inexplicable». Tan determinada yera l'oposición amán d'a fin d'os dos mil trescientos días que Geo. Storrs dició d'ella: «Ya hemos rematau con as ilesias nominals y toz os impíos, de fueras de tanto que iste clamamiento pueda afectar-los».
GSAM 219.2Dimpués d'a fin d'o periodo, a mida que l'oposición y as moflas d'os impíos s'intensificaban doble y triplement, William Miller dició d'a situación: «Hemos feito a nuestra faina d'avisar a os pecadors y d'intentar despertar a una ilesia formal. Dios en a suya providencia ha zarrato a puerta.»11
GSAM 219A dureza cheneral d'os pecadors
GSAM 219.3Iste comportamiento d'o mundo escarnecedor no nomás endurió a os pecadors contra a doctrina de l'advenimiento, sino que o testimonio d'aquels en as ilesias nominals yera iste: «Cuan recordamos cómo de “pocos y espaciatos” son os casos de verdadera conversión, y a impertinencia y dureza cuasi sin igual d'os pecadors, cuasi sin querer exclamamos: “¿S'ha ixublidau Dios d'estar misericordioso? u ye zarrada a puerta d'a misericordia?”»12
GSAM 220.1D'un atro treballador leyemos encara mas sobre a situación dimpués d'a fin d'o periodo profetico: «Alavez yera cuasi imposible obtener acceso a os incrédulos, a decepción de 1844 heba confundiu tanto as ments de muitos, y no quereban escuitar garra explicación sobre l'afer.»13
GSAM 220Todas as puertas d'acceso a os incrédulos zarradas
GSAM 220.2Ixa condición pareixeba, por o momento, zarrar a puerta d'acceso a toz fueras d'aquels que encara manteneban firme a suya fe y esperanza en a pronta venida de Cristo. Como a puerta d'a parola pareixeba tan de raso zarrada, y o pueblo adventista veyió que i heba una puerta zarrada en a parabola que s'aplicaba a la suya experiencia, se puet veyer facilment cómo plegoron a la conclusión de que ya no i heba mas misericordia ta os pecadors: u, como beluns l'expresoron, que «a puerta d'a misericordia yera zarrada», mas que mas si pensaban que a puerta zarrada d'ista parabola y a puerta zarrada de Lucas 13 yeran a mesma. Si a chent refusaba de tot d'escuitar, endureixindo asinas o corazón, cómo podeban convertir-se?
GSAM 220Qui amostró por primera vegada a falsa puerta zarrada?
GSAM 220.3Agora surte a pregunta: Qui encetó l'amostranza d'a doctrina de «garra misericordia pa os pecadors»? Qui i creyió? y qui la refusó? Como respuesta a la primera pregunta, prestaremos ficacio en l'informe d'una visita feita por J. V. Himes en a primavera de 1845, a o estau de Maine. Él diz:—
GSAM 220.4«O chirmán Joseph Turner y atros sostenioron que yeranos en o gran Sabado—que os seis mil anyos s'heban rematau—por tanto, dengún Adventista no habría de fer más treballo manual. Fer-lo, de seguro, a o suyo parer, resultaría en a suya destrucción final.
GSAM 220.5«Mientres yeran en ista posición d'inactividat respective a o treballo manual mundano, una nueva luz, como se creyeba, briló en a mente d'o chirmán Turner, ye dicir, que o Novio HEBA VENIU —que venió o deceno día d'o seteno mes de l'anyo chodigo pasau—que o casamiento se celebró alavez —que todas as virchens alavez, en cierto sentiu, dentroron con él en o casamiento, y a puerta se zarró!—que denguna d'ellas no podeba perder-se, y que denguna de difuera no podeba salvar-se. Asinas s'acaboron toz os afers esprituals d'iste poderoso globo.»14
GSAM 221Qui s'oposó firmement a la falsa teoría?
GSAM 221.1O pastor Turner prencipió a amostrar a suya doctrina d'o «no mas misericordia» en Paris, Maine, y mientres un tiempo tenió prou seguidors en ixa redolada. Como que i heba una puerta bien zarrada ta acceder a la chent de difuera d'os Adventistas, tanto si profesaban una fe como si no, muitos, de traza bien natural, s'acercoron a la visión de Turner sobre o tema.
GSAM 221.2Pa privar que o termin Adventistas se malinterprete, d'astí enta debant charraremos d'iste pueblo como Adventistas d'o primer día; y estioron muitos d'ista clase os que acceptaban as opinions d'o sinyor Turner. Encara no heban visto ni sentito a verdat d'o Sabado, ni tampoco no heban sentito charrar d'o mensache d'o tercer ánchel. D'istos ye de qui a sinyora White charra asinas en una d'as suyas publicacions:—
GSAM 221.3«Dimpués d'o paso d'o tiempo d'aspera en 1844, os Adventistas encara creyeban que a venida d'o Salvador yera muit amán; sosteneban que heban plegau a una crisi important, y que a obra de Cristo como intercesor de l'hombre debant de Dios heba cesau. Dimpués d'haber dau l'alvertencia d'o chudicio amanau, sentiban que a suya faina pa o mundo yera rematada, y perdioron a suya carga d'alma por a salvación d'os pecadors, mientres que as burlas audaces y blasfemas d'os impios lis pareixeban una atra preba de que o Esprito de Dios s'heba retirau d'os que refusoron a suya misericordia. Tot ixo los confirmó en a creyencia de que a probación heba rematau, u, como éls lo expresaban, “a puerta d'a misericordia yera zarrada”. Como s'ha dito, os Adventistas estioron por un tiempo curto unius en a creyencia de que a puerta d'a misericordia yera zarrada».15
GSAM 222.1En ista cita, a sinyora White exposa a posición adoptada por os Adventistas d'o primer día. Ni sisquiera insinúa que i creyese. Como s'ha amostrau enantes, a doctrina fue amostrada por primera vegada por Joseph Turner, en Paris, Maine. A sinyora White (alavez a sinyoreta Harmon) conoixió a Joseph Turner en o puesto dito a l'inicio d'a primavera de 1845, y l'ascuitó declarar a suya doctrina de «no mas treballo manual pa os adventistas, y no mas misericordia pa os pecadors», y le dició clarament que yera «amostrando una falsa doctrina; que encara i heba misericordia pa os pecadors, y pa aquels que no heban refusau a verdat conscientment».
GSAM 222En contra d'a Teoría d'a «No-Misericordia»
GSAM 222.2J. N. Andrews, que residiba en Paris, Maine, en 1844 y 1845, y que yera de raso informau d'o comportamiento d'a chent d'allí, asinas como d'o de Joseph Turner, qui amostraba que ya no i heba misericordia pa os pecadors, diz d'a postura d'a sinyoreta Harmon sobre o tema en ixe inte: «En cuenta de que as visions los levasen a adoptar ista opinión, correchiba a qui la sosteneba encara.»16
GSAM 222.3A sinyoreta Harmon fació una segunda visita a Paris, Maine, en o verano de 1845. Respeuto a ista visita, citaré a la sinyora Truesdail, que allora residiba en Paris. Ella diz:—
GSAM 222.4«Mientres a visita d'a sinyoreta Harmon en Paris, Maine, en o verano de 1845, le expuse os detalles sobre una estimada amiga mía a qui o suyo pai le heba privau d'asistir a las nuestras reunions, por tanto, no heba refusau a luz. Ella respondió con un sorriso: “Dios nunca no m'ha amostrau que no i haiga salvación pa ixa mena de personas. Son nomás aquels a qui se les ha presentau a luz d'a verdat y l'han refusada a sabiendas.”»17
GSAM 222.5Tamién fabla d'una tercera visita d'a sinyoreta Harmon a Paris, en 1846, d'a siguient traza:—
GSAM 222Una atra refutación d'a teoría falsa
GSAM 222.6«Una atra ocasión digna de mención estió una visión dada en 1846, en Paris, Maine. A la sinyoreta Harmon se le amostró que cuan Satanás no podese privar a os de corazón honesto de fer o suyo deber completo, esferciriá a suya astucia ta empentar-los dillá d'o deber. Una buena chirmana heba estau dicindo a as ilesias que Dios las heba refusau perque ellas heban refusau o mensache ninviau dende o cielo ta salvar-las. A la chirmana Harmon se le amostró que no i heba verdat en o suyo mensache, ya que i heba muitos en as ilesias que encara abrazarían a verdat; que os buenos ánchels encara irían a treballar por as almas en ixas ilesias, y cuan fesen ixo, éls [os ánchels] deixarían a ista chirmana, con o suyo mensache [ye dicir, o suyo mensache de “garra misericordia”], difuera d'a puerta.»18
GSAM 223Garra contradicción
GSAM 223.1Como bi ha qui son muit zelosos en prebar que a sinyora White amostró bella vegada a teoría de «no más misericordia pa os pecadors», pero agora amuestra o contrario, presentaré testimonios d'aquels que conoixeban o suyo treballo dende 1845, sobre os suyos esfuerzos por a conversión d'os pecadors. O siguient ye una declaración d'Ira Abbey, de Brookfield, condau de Madison, estau de Nueva York:—
GSAM 223.2«Entre os anyos 1846 y 1850, o chirmán y a chirmana White vinioron ta casa nuestra, y yeran muit zelosos por os ninos y por aquels que no heban refusau a verdat. Treballoron por as almas no convertidas, y nunca no me'n alcuerdo d'haber sentiu a la chirmana White decir que no i heba esperanza pa os que heban cediu y pa aquels que no heban refusau a verdat.»19
GSAM 223Testimonio Adventista d'o Primer Día
GSAM 223.3En quanto a lo que os Adventistas d'o primer día de Nueva Anglaterra saben sobre a extrema doctrina d'a puerta zarrada, que a siguient carta en dé testimonio:—
GSAM 223.4«D'o 5 a o 9 d'agosto de 1891, mantenié un debate con o pastor Miles Grant, en Brookston, una ciudat d'uns 30.000 habitants. O debate estió en a gran tienda de campanya, y estió presidito por o sinyor John Barbour, antigo president d'o concello municipal. Ista ciudat ye a unas vinte millas de Boston. O debate yera sobre a cuestión d'o Sabado, pero o sinyor Grant prebó de ficar en o debate l'afer de l'experiencia d'a chirmana White en ista obra. Él acusó que “se le amostró, ya en 1844, que a probación heba pasau y que ya no i heba más misericordia pa os pecadors”».
GSAM 224.1«En respuesta, le dicié que os Adventistas d'o primer día adoptoron ixa posición, cuasi toz éls, en un momento dau, antes que nos deseparásenos d'éls, y que en cuenta de que a sinyora White la favorecese de garra traza, una d'as primeras cosas que se le amostró estió que ixa posición yera “falsa”, y que encara i heba misericordia ta os pecadors. Dicié: “Isto ye asinas, y o pastor Grant sabe que ye asinas.” En decir isto, muitos d'os adventistas d'o primer día que yeran debant de yo [ixa colla constituiba una buena parte d'a gran tienda de campanya plena] facioron que sí con a cabeza con un asentimiento enfatico y positivo a la afirmación. Baste con decir que o pastor Grant no tornó a mencionar ixe punto en o debate.» Sinyau «Geo. E. Fifield, South Lancaster, Mass., 6 d'aviento de 1895.»
GSAM 224A sinyora White, siempre buscando a salvación d'os pecadors
GSAM 224.3Que a sinyora White ha treballau por a conversión d'os pecadors dende 1844 dica l'actualidat, se preba antimás con istos feitos: Ella y o pastor White celebroron una reunión en a casa d'Albert Belden, en Rocky Hill (Connecticut), que prencipió o 20 d'abril de 1848. En ista reunión se treballó por a salvación de cualques personas d'o mundo. O pastor White y a suya muller amostroron un intrés especial por ixas almas. Sobre iste punto daremos o testimonio d'una persona d'ista mena que recibió o baptismo de mans d'o pastor White. John Y. Wilcox, escribindo dende Kensington, Conn., o 22 de febrero de 1891, diz:—
GSAM 224.4«Fui conduciu a la verdat en o tiempo que se feban as reunions en a cambra inacabada d'a casa d'o chirmán A. Belden, en Rocky Hill, Conn. O mío recibir a luz d'a verdat present estió baixo o treballo d'o chirmán y d'a chirmana White. Fui baptizau poco dimpués por o chirmán White. Pero sin l'aliento y a fuerza que recibié d'éls, no sé si nunca no m'hese gosau pensar u sentir que yera acceptau por o Sinyor. Éls s'intresoron muito por yo, y treballoron pa aduyar-me.»
GSAM 225.1O pastor White dició d'ixa reunión en una carta a Stockbridge Howland, de Topsham (Maine): «O chirmán Bates presentó os mandamientos d'una traza bien clara, y a suya importancia se recalcó con testimonios bien poderosos. A palabra tenió efecto pa afirmar a qui ya yeran en a verdat, y pa despertar a qui no yeran de tot decidius.»
GSAM 225Treballo pa pecadors en Oswego, N.Y.
GSAM 225.2En 1849 o pastor James White y a suya muller treballoron en Oswego, N.Y. En ixas reunions Hiram Patch y una sinyoreta Benson, que yeran prometius, se convirtioron a Dios y a la verdat present.
GSAM 225.3En marzo de 1850, se tornoron a celebrar reunions en Oswego. En o Present Truth d'abril, o pastor White, en charrar d'ixas reunions, dició:
GSAM 225.3«Agora se ye fendo una obra muit intresant entre os ninos d'o remanent en ista ciudat. A suya salvación ha estau o tema prencipal en as nuestras reunions dende fa dos sabados, y Dios nos ha bendeciu marabillosament. A verdat ha teniu un buen efecto tanto en nusatros como en os nuestros fillos. En a tardi d'o zaguer primer día, teniemos una reunión pa o suyo beneficio especial, y o Esprito d'o Sinyor fue arramau entre nusatros. Toz os ninos s'inclinoron debant d'o Sinyor, y pareixeba que sentiban a importancia de guardar os mandamientos, mas que mas o cinqueno, y de buscar a salvación a traviés de Chesucristo. Ista estió una d'as reunions mas interesants que nunca he visto.»
GSAM 225.4En o numero de noviembre de 1849 d'a Present Truth, o pastor White publicó un relato de bels cantos que se convirtioron y baptizoron; y en o zaguer numero d'este periodico en 1850 bi ha un relato d'una reunión celebrada en Waitsfield, Vt., y d'a asistencia d'Heman Churchill, que acababa de convertir-se dende o mundo. En l'articlo se le diz «chirmán». Cómo podría estar ixo si no i hese mas misericordia ta os pecadors?
GSAM 226Testimonio de Vintiún Testigos
GSAM 226.1En iste sentiu, damos un testimonio sinyau en 1888 por vint y un individuos, cada un d'os cuals yera en o movimiento adventista en l'anyo 1844 y conoixeba a surtida d'o mensache d'o tercer ánchel. Toz yeran en o mensache antes de 1851, a mayoría d'éls heban estau vinclaus a os Adventistas d'o Seteno Día cuasi dende a surtida d'o mensache:—
GSAM 226.2«Nusatros, os abaixo sinyaus, que conoixemos bien o movimiento adventista de 1844 en pasar ixe tiempo, y que tamién abrazamos a verdat d'o mensache d'o tercer ánchel ya en 1850, sinyamos goyosament os nuestros nombres a la siguient declaración sobre a doctrina d'a puerta zarrada, creita por os creyents d'o mensache d'o tercer ánchel dende o prencipio d'o mensache dica a calendata ya mencionada, y dimpués.
GSAM 226.3«Creyeron, d'alcuerdo con Apocalipsi 3:7, 8 y atras escrituras, que en a fin d'os dos mil trescientos días de Daniel 8:14, Cristo zarró a suya obra en o primer apartamento d'o santuario celestial, y cambió a suya ministración a lo Santísimo, y encetó a obra d'o chudicio, cambiando a suya relación en iste aspecto con o plan de salvación. Aquí i habió una puerta ubierta y una puerta zarrada.
GSAM 226.4«Creyeban que aquels que teneban a luz clara sobre o mensache de l'ánchel primero, y se tornoron contra él, oposando-se-ie amargament, yeran refusaus por Dios. Pero no creyeban que aquels que no heban teniu a luz u aquels que no heban plegau a la edat de responsabilidat antis de 1844, si buscaban a Dios con corazons honestos, fuesen refusaus.
GSAM 226.5«Encara que creyeban, con William Miller y a gran masa d'adventistas chusto dimpués d'o paso d'o tiempo, que a suya faina pa o mundo yera rematada y que o Sinyor plegaría muit luego, manimenos, dimpués que a luz sobre o santuario y o tercer mensache explicoron a suya decepción, no creyeban que a misericordia hese rematau, de fueras d'aquels que heban refusau a luz».
GSAM 227.1Firmau, «J. B. Sweet, South Saginaw, Mich.; Samuel Martin, West Rindge, N.H.; Ira Abbey, North Brookfield, N.Y.; Sra. R. B. Abbey, North Brookfield, N.Y.; Sra. Diana Abbey, North Brookfield, N.Y.; Sra. L. B. Abbey, North Brookfield, N.Y.; Heman S. Gurney, Memphis, Mich.; Ann E. Gurney, Memphis, Mich.; William Gifford, Memphis, Mich.; Sra. Mary S. Chase, Battle Creek, Mich.; S. M. Howland, Battle Creek, Mich.; Sra. F. H. Lunt, Battle Creek, Mich.; Sra. Melora A. Ashley, Battle Creek, Mich.; Sra. Caroline A. Dodge, Battle Creek, Mich.; Sra. Sarah B. Whipple, Battle Creek, Mich.; Sra. Uriah Smith, Battle Creek, Mich.; Sra. Paulina R. Heligass, Moline, Kan.; R. G. Lockwood, St. Helena, Cal.; Sra. R. G. Lockwood, St. Helena, Cal.; Reuben Loveland, North Hyde Park, Vt.; Sra. Belinda Loveland, North Hyde Park, Vt.»
GSAM 227Una visión malinterpretada
GSAM 227.2S'ha prebau d'interpretar una visión dada a la sinyora White, en Topsham (Maine), o 24 de marzo de 1849, como si amostrase ista doctrina erronia: que no i habría mas misericordia pa os pecadors. Ista visión se dió chusto cuan s'introduciban os «golpes de Rochester» (o Espiritismo). A sinyora White veyió que os sinyals y miraglos misteriosos y as falsas reformacions augmentarían y s'estenderían. Istas reformacions no yeran reformacions d'o error enta la verdat (ella no dició que nunca no i habría ixe tipo de reformacions, sino que as que le amostroron, an que feban servir a influencia humana, yeran d'ixe tipo), sino de malo a pior; pus os que profesaban un cambio de corazón nomás s'heban embolcallau con un vestiu relichioso que amagaba a iniquidat d'un corazón malvau. Beluns pareixeban estar realment convertitos, podendo asinas enganyar a o pueblo de Dios; pero si s'hese puesto veyer os suyos corazons, habrían amaneixito tan negros como siempre.
GSAM 227.3Allora dició: «O mío ánchel companyero me mandó que mirase por o treballo d'alma por os pecadors como se costumaba. Miré, pero no lo podié veyer; porque o tiempo d'a suya salvación ha pasau».20
GSAM 228.1S'ha afirmau que ista visión amostró que ya no i heba mas misericordia ta os pecadors, pero preguntamos: Cómo podría estar ixo cuan ella s'heba oposau a ixa doctrina dende o mesmo inte en que Joseph Turner la amostró por primera vegada en a primavera de 1845, y heba estau treballando de contino y con ficacio por a conversión y salvación d'os pecadors?
GSAM 228.2En o Supplement to Experience and Views, publicau en 1854, a sinyora White diz: «As “falsas reformas” a que se fa referencia encara han de veyer-se mas plenament. Ista visión se refiere mas particularment a aquels que han escuitau y refusau a luz d'a doctrina de l'advenimiento. Son entregaus a fuertes ilusions. Istos no tendrán o “tracalo d'alma por os pecadors” como dinantes.»21
GSAM 228.3Os opositors afirman saber mas sobre o que a sinyora White veyeba en ista visión que ella mesma. Examinemos-lo un momento en relación con a suya versión; ye dicir, que ella veyeba a condición d'os pecadors en cuenta d'a d'os revivalistas. Asinas que ella cosiró a os pecadors pa trobar un «tracalo d'alma por os pecadors», pero no lo podió veyer. Qui ha trobau nunca un treballo d'alma por os pecadors simplament mirando a os pecadors? Pero, preguntamos, qué pasa con as personas mencionadas en o testimonio anterior que simplament yeran fendo servir a influencia humana y o mesmerismo pa ganar conversos, y clamando-lo a obra d'o Esprito de Dios? Son istos opositors, que yeran tan ansiosos por amostrar que a sinyora White amostraba a teoría extrema d'a «puerta zarrada», disposaus a admitir que istos revivalistas yeran chent santa, y ganando conversos chenuins?
GSAM 228.4Ye evident pa toda mente sincera que a clase de personas a qui se diriche en iste contexto yeran aquelas que profesaban tener iste aflicción d'alma, mientres que heban refusau a luz y a verdat, y yeran fendo servir o mesmerismo pa ganar conversos. Tals no podeban tener una verdadera aflicción d'alma por os pecadors cuan éls mesmos yeran subchectos d'a condenación; porque «o tiempo d'a suya [d'éls mesmos] salvación ha pasau».
GSAM 229.1D'a visión d'a sinyora White d'o 24 de marzo de 1849, bellas personas han prebau de sacar a conclusión de que amostraba que ya no i heba misericordia pa os pecadors; pero ya hemos amostrau que en 1845, en Paris, Maine, ella amostró que i heba misericordia pa toz aquels que no heban refusau conscientment y con entendimiento a luz y a verdat. En una visión dada en o mesmo puesto en 1846, se amostró que o Sinyor teneba un «pueblo en as ilesias que no heba refusau a verdat». A ixos individuos que pensaban diferentment, se lis dió una reprensión, decindo que os ánchels de Dios encara treballarían por tals, y cuan treballasen, os que los denunciaban se quedarían difuera.
GSAM 229.2De nuevo, en abril de 1848, o pastor White y a suya muller yeran treballando en Rocky Hill, Connecticut, por a conversión d'os pecadors. Tot ixo contrimuestra que a visión d'o 24 de marzo de 1849 armoniza con a dada en Paris, Maine, en 1846, y con o curso seguiu por istos siervos de Dios en abril de 1848.
GSAM 229Un falso revivalista redotau
GSAM 229.3Ista visión se publicó por primera vegada en Connecticut, en l'anyo 1849. Un ministro yera treballando muito fervorosament allí pa aconseguir conversos, mesmo afirmando tener o don d'as luengas. Miraba de ganar influencia sobre a chicota companyía de guardadors d'o Sabado en Rocky Hill. A una d'éls la clamó una «querida santa d'o Sinyor». En a suya presencia, a sinyora White tenió una visión que amostraba a naturaleza enganyosa d'o suyo treballo, y que a suya «querida santa» yera seguindo un camín no acorde con o seteno mandamiento. Ista «santa» sinyora negó l'acusación, y o ministro fació una fuerte esfensa, mirando de ganar simpatía pa la «pobre santa d'o Sinyor», como la clamaba él. En a nueit siguient, ista choven tenió un ataque de cólera morbus y creyó que iba a morir. Mandó a buscar a la sinyora White y confesó que lo que le heban amostrau sobre ella yera verdat; que yera culpable d'exactament lo que a sinyora White heba dito. Asinas, iste falso treballador no aconsiguió enganyar a ixa companyía, y a naturaleza d'o suyo treballo se descubrió, lo que remató de sopetón con os suyos esfuerzos en ixe puesto.
GSAM 230Un atro falso reavivador en Oswego, N.Y.
GSAM 230.1Como ilustración adicional d'o principio exposau en o testimonio anterior, y pa amostrar cómo o pastor White y a suya muller encara treballaban en 1849-50 por a conversión d'os pecadors, damos os siguients feitos, que me contoron Elias Goodwin y atros d'os primers miembros d'a ilesia en Oswego, Estau de Nueva York:—
GSAM 230.2En ixe tiempo (1849) residiba en o lugar un choven de nombre Hiram Patch. Yera prometiu con una choven con qui se casó poco dimpués. Yeran personas no convertidas, pero asistiban a las reunions que feban o pastor White y a suya muller, y yeran cuasi persuadidos de fer-se cristianos. En ixe inte se prencipió un despertar relichioso en una d'as ilesias d'Oswego, no por o ministerio, sino por un miembro laico destacau, tresorero d'os fondos d'o condau. Iste hombre pareixeba muit zeloso, y profesaba tener una gran carga por os pecadors. Retorceba as mans mientres rezaba por os no creyents, estando aparentment en a mayor aflicción por a suya condición de perdición.
GSAM 230.3O sinyor Patch y a suya promesa iban a istas reunions de reavivamiento, y no sabeban qué decidir. Yeran presents en una ocasión cuan a sinyora White tenió una visión en a que se le sinyaló Oseas 5:6, 7, que diz: «Irán con as suyas manadas y con as suyas vacas a buscar a o Sinyor; pero no lo trobarán; s'ha apartau d'éls. Han feito traiduría contra o Sinyor; porque han teniu fillos estranios: agora un mes los devorará con as suyas porcions.» Se le amostró que aquels que dirichiban iste reavivamiento no yeran en paz con Dios, y que no teneban un verdadero sentimiento por as almas d'os pecadors.
GSAM 231Una Predicción de Fracaso
GSAM 231.1Allora le dició a o sinyor Patch: «Me dicioron que te dicise que en iste caso a declaración d'o texto se complirá literalment. Aspera un mes, y tu mesmo sabrás o caracter d'as personas que son embrecadas en iste despertar relichioso, y que profesan tener una carga tan gran por os pecadors». O sinyor Patch dició: «Asperaré».
GSAM 231.2En o plazo de quince días dende que se dió ista visión, o dito tresorero, que afirmaba tener tanta angunia d'alma por os pecadors, en a suya agonía afectada esclató un vaso sanguinio en o estomago y habió d'estar levau a o leito por perda de sangre. Os afers d'a tresorería habioron d'estar asumius por o sheriff d'o condau, qui con un d'os aguaciles miró o saldo que amaneixeba en o libro d'o tresorero, y dimpués contó os diners como preparación pa fer-se cargo d'os negocios, cuan, mira por an, i faltaba a cantidat exacta de 1.000 dolars.
GSAM 231.3A lo sheriff y a lo alguacil les pareixeba imposible que un hombre tan entregau a la renovación fuese culpable d'haber preso os diners. Pensaban que habría d'haber-los pagau y s'habría ixublidau de fer l'entrada correcta en o libro; u talment los habría depositau en o banco y no amaneixeban en a cuenta d'a caixa fuerte. En tot caso, le heban de demandar una explicación satisfactoria, pero calía fer-lo con cautela; pos si teneba os diners, sin garra dubda miraría d'amagar-los. Por ixo s'acordó que un d'éls se n'anase antes y s'amagase en o cobertizo de dezaga d'a casa, pa vichilar a puerta de dezaga por si se feba bella cosa, mientres que o sheriff dentraba por a puerta prencipal. Cuan o sheriff s'amanó a la casa y dentró por a puerta prencipal, trobó o vestiu d'una muller que chusto saliba por a puerta de dezaga. L'hombre en o cobertizo veyió a la muller ir ascape enta un montonet de nieu, fer un forato en a nieu, y deixar-ie bella cosa, que cubrió con a nieu, y tornó ta la casa.
GSAM 232.1O sheriff se'n fue ta o leito d'o tresorero y, dimpués de preguntar por a suya salut, insinuó as perplexidaz en a oficina, sucherindo que probablement él podeba explicar a dificultat. L'hombre, muit alterau, devantó a man ent'o cielo y, clamando a Dios por testimonio, dició que no sabeba cosa d'os diners. Chusto en ixe inte, a muller dentró y quereba saber qué pasaba y por qué o suyo mariu yera tan alterau. L'hombre respondió: «Piensan que tenemos os suyos diners». A muller alavez devantó as mans d'a mesma traza y churó por Dios que no teneban os diners y que, amás, no sabeban cosa d'ixo. Chusto quan remataba ista frase, o alguacil, que heba corríu dende o suyo amagallo enta o montonet de nieu quan ella dentró en a casa, intervinió con istas parolas: «Sinyora, qué ye isto? L'he vista correr dende a casa y deixar isto en o montonet de nieu, y aquí lo tien, o saco de diners desapareixiu, con un $1.000 escrito».
GSAM 232.2Como yera d'asperar, ixe avivamiento s'esboldregó de sopetón. O sinyor Patch y a suya promesa, en saber o caracter d'a persona que lo dirichiba, se posicionoron en favor d'a verdat y s'unioron a os Adventistas d'o Seteno Día, d'a qual ilesia estioron miembros dignos dica o día d'a suya muerte.
GSAM 232.3Ista visión, como se vei clarament, se dió en intrés y pa o beneficio especial d'os no convertitos, y resultó en a conversión de pecadors, mientres que o suyo efecto immediato estió sobre aquels que yeran pecadors y refusatos por o Sinyor por a suya hipocresía. Heban «tractato traidorament a o Sinyor;» profesando tener gran aflicción d'alma por os pecadors, nomás que tenioron «fillos extranyos».
GSAM 232Un treballador hipocrita en Camden, N.Y.
GSAM 232.4Entre atros puestos que vesitoron o pastor y a sinyora White durant l'hibierno de 1849-50, yera a ciudat de Camden, N.Y., a bellas cuaranta millas d'Oswego, an que encara viviban. D'ista trobada, a sinyora White diz:
GSAM 232.4«Antes de marchar-me, se me amostró a chicota companyía que profesaba a verdat allí, y entre ella vi una muller que profesaba muita piedat, pero que yera una hipocrita y yera enganyando a o pueblo de Dios».22
GSAM 233.1En chinero de 1884, mientres treballaba en o Estau de Nueva York, aprendié os siguients detalles d'o sinyor Preston, qui yera resident en Camden en o momento d'a conferencia mencionada dinantes, y con qui o pastor White y a suya muller s'alochoron durant a reunión:—
GSAM 233.2«Ista muller amostraba opinions extremas sobre o tema d'a santificación, dicindo que i heba un estau de perfección que caleba aconseguir an que una persona sería de tot por dencima d'a lei de Dios; y afirmaba haber aconseguiu ixe estau perfecto. Con ista doctrina de santidat yera preocupando a beluns d'a nuestra chent en Camden. A la Chirmana White se le amostró que con toda l'aparent santidat d'ista muller, o suyo corazón yera negro de pecau, y en a suya vida yera corrupta.
GSAM 233.3«Mientres yera en iste puesto, a Chirmana White tenió unatra visión, en presencia d'ista muller, que pareixeba tener una gran carga en l'alma por os inconversos; pero a Chirmana White le dició que no yera un autentico afan de l'alma por os pecadors, porque o suyo propio estilo de vida yera tal que ella mesma no yera dreita debant de Dios. “Asinas que”, dició o sinyor Preston, “o que se diz a visión de Camden s'aplicaba definitivament y especialment a o caso d'ixa muller, y no a la condición d'os pecadors en cheneral, y asinas lo entendemos en ixe inte”».
GSAM 233.4Dimpués que a sinyora White hese contau a suya visión, a muller se devantó y dició: «Dios conoixe o mío corazón, y si lo podesen veyer, veyerían que ye puro y limpio». Asinas remató a reunión. Manimenos, no guaire dimpués, a muller se metió muit malauta y pensaba que se moriba. Dició ella: «He de veyer a la chirmana White; tiengo una confesión que fer-le. Le dicié que yera una muller buena, que yera pura. No ye asinas. Soi una muller malvada. Iste hombre con qui vivo no ye o mío mariu. Deixé un buen mariu en Anglaterra, y un nino chicot, y m'escapé con iste hombre. Nunca no nos casemos. He estau fendo-me pasar por medico, y he estau vendendo medecinas que churé en o chuzgau que me costaban 1$ por botella, pero que en realidat nomás me costaban doce centavos por botella. Tamién churé que una vaca que vendiemos a un hombre pobre nos costó 30$, cuan en realidat nomás nos costó 20$.»23
GSAM 234.1A tals farsants hipocritas lis son aplicables as parolas d'a sinyora White respective a o «tracalo d'alma por os pecadors», y no a os pecadors en cheneral. Teniendo en cuenta os feitos presentaus dinantes, que amuestran que a doctrina de «garra misericordia mas» ta os pecadors fue plenament condenada dende o primer momento en que se predicó en a primavera de 1845; y que a sinyora White ha treballau con ficacio por a conversión d'os pecadors dende ixe inte, ¿quién puede creyer que en 1851, cuan se publicó o suyo treballo intitulau Experience and Views, quereba amostrar que «ya no i heba salvación pa os pecadors»?
GSAM 234Un hombre sin misericordia
GSAM 234.2Mesmo tan tardi como l'anyo 1848, i quedaba aquí y allá bel individuo que sosteniba que ya no i heba misericordia pa os pecadors. Istos, manimenos, no yeran Adventistas d'o Seteno Día. Un d'ista mena, de nombre Sweet, residiba en a ciudat de Rochester, N.Y. Chusto dimpués de fer una profesión publica de fe y d'estar baptizau entre os Adventistas d'o Primer Día, asistiba a una reunión en una tienda de campanya en Canandaigua, N.Y., dirichida por os pastors J. C. Bywater y Geo. W. Burnham. Iste hombre Sweet i yera present, y exprisó muit serias dubdas sobre a chenuinidat d'a mía experiencia relichiosa, perque «pensaba que ya no yera posible que os pecadors se convertisen».
Notes
- Mateu 25:10. ↩
- Lucas 12:35, 36. ↩
- Early Writings, p. 55. ↩
- Apocalipsi 11:19. ↩
- Apocalipsi 3:3. ↩
- Apocalipsi 3:11. ↩
- Apocalipsi 3:7, 8. ↩
- 1 Corintios 16:9. ↩
- 2 Corintios 2:12, 13. ↩
- Colosenses 4:2, 3. ↩
- Advent Herald, 11 d'aviento de 1844. ↩
- Circleville, Ohio, Religious Telescope, 1844. ↩
- Sra. E. G. White, en Advent Review, 20 de nov. de 1883. ↩
- Informe d'o pastor Himes sobre o suyo treballo en Maine, en o Morning Watch, Nueva York, 6 de chunio de 1845. ↩
- The Spirit of Prophecy, vol. 4, pp. 268, 271. ↩
- Carta de J. N. Andrews, setiembre de 1874. ↩
- Carta d'a sinyora Truesdail d'o 17 d'agosto de 1875. ↩
- Carta d'a sinyora Truesdail d'o 27 de chinero de 1891. ↩
- Carta d'Ira Abbey, marzo de 1885, citada en o Review and Herald, 7 d'abril de 1885. ↩
- Early Writings, p. 45. ↩
- Se veiga a explicación en Early Writings, p. 45. ↩
- Life Sketches of Ellen G. White, p. 129. ↩
- O relato dau por o sinyor Preston sobre a reunión de Camden confirma a afirmación feita en Life Sketches of Ellen G. White, pp. 129-130, a o mesmo tiempo que tamién da os detalles d'alto no mencionaus astí. ↩