Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
03 / 29

Capitulo 2 — O Plan de Salvación Desvelau

John Norton Loughborough

GSAM 38.1«A esperanza diferida fa malauto o corazón; pero o deseyo compliu ye un árbol de vida.»1 «Porque asinas diz o Sinyor d'os exercitos: Encara una vegada, una mica mas, y tremolaré os ciels, y a tierra, y a mar, y o seco; y tremolaré todas as nacions, y o Deseyo de todas as nacions vendrá; y empliré ista casa de gloria, diz o Sinyor d'os exercitos.»2

GSAM 38.2Dende que Adán fue forachitau d'o huerto d'Eden y de l'árbol d'a vida, as parolas adrezadas a Satanás respective a la simient d'a muller —«T'esclafará a cabeza»— han dau esperanza en a redota final d'o diaple, a derrocada d'os suyos plans astutos y una restauración a l'árbol d'a vida. O Esperau —a Simient prometida— se convirtió asinas en o «Desiderio de todas as nacions».

GSAM 38.3En a cita anterior d'Hachai pareixe que a venida d'iste Desiderau ye connectada con o tiempo en que o Sinyor tremolará tanto os ciels como a tierra. Pavlo, en escribir a os Hebreus, metió ixe tremol en o futuro, dicindo: «Encara unatra vegada no nomás tremolaré a tierra, sino tamién o cielo. Y ista parola, Encara unatra vegada, significa a supresión d'as cosas que son tremoladas, como d'as cosas que son feitas, pa que remanguen aquellas que no pueden estar tremoladas. Por tanto, en recibir un reino que no puede estar moviu, tiengamos gracia, por a qual podamos servir a Dios d'una traza agradable, con reverencia y santa medrana.»3 Ista traza de fablar sobre l'unico tremol, encara por venir, pareix meter-lo en estreita connexión con l'establimiento final d'o reino de Dios, baixo Cristo, a Simient prometida, «o Deseyo de todas as nacions».

GSAM 39.1A restauración que s'ha d'acompletar a traviés de Cristo se puet veyer clarament en istos zaguers días por toz aquels que tienen toda a Biblia ubierta debant d'éls. No yera asinas con os antigos. A parola d'o Sinyor veniba ta éls, «precepto sobre precepto, precepto sobre precepto: linia sobre linia, linia sobre linia; aquí un poquet, y allí un poquet.»4 Asinas, en a revelación a éls d'o plan de salvación, yera como o camín d'o chusto, «como una luz que brila, que brila cada vegada más dica o día perfecto».5 Por tanto, resulta de gran intrés seguir breument o desembolique gradual d'ixe plan enta o suyo pueblo antigo.

GSAM 39O retardo no se reveló a o principio

GSAM 39.2O Sinyor no retardó d'entrada a suya esperanza, fendo malauto o suyo corazón en revelar-les o feito de que pasarían cientos d'anyos antes de que plegasen a la consumación d'as suyas esperanzas en a Simient prometida. D'os feitos rechistraus inferimos que se lis permitió pensar que o primer fillo naixiu sería ixa Simient: y que muit luego, de bella traza, o Eden sería restaurau, y tornarían a tener acceso a l'árbol d'a vida. Quan naixió Caín, Eva exclamó: «He obteniu un hombre d'o Sinyor».6 Bels estudiosos hebreus testifican que, traduciu literalment y completament, o texto diz: «He obteniu un hombre, o Sinyor». Ye dicir, Astí ye a Simient que ha de fer ista obra sinyoril de redotar a Satanás. No i hai constancia de garra exprisión d'ixa mena por parte de Eva quan naixió Abel. Ella podeba, y naturalment lo faría, suposar que o primochenero yera qui heba de complir a promesa. Cómo as suyas esperanzas habrían de cayer, y mesmo morir, a mida que o caracter de Caín se desembolicaba, y ella veyeba o suyo mal camín que finalment levó a la muerte d'o suyo chirmán. Antes que Abel fuese amortau, han d'haber recibiu bella luz y conoiximiento sobre o futuro sacrificio que se fería en o suyo nombre; pus Abel, instruyiu divinament, trayió o suyo cordero pa ofrenda, mientres que Caín, que heba estau amostrau o mesmo que o suyo chirmán, trayió una ofrenda d'os fruitos d'a tierra, y ixo mesmo mesclau con o esprito d'ira y celos. L'ofreno d'Abel yera mas acceptable que o de Caín, perque se fació «per fe», y d'él escribe Pavlo: «Muerto ya, encara parla».7

GSAM 40Ye Set a Simient?

GSAM 40.1Dimpués d'a muerte d'Abel, naixió Set, y con él a esperanza revivió; «porque Dios», dició Eva, «m'ha designau unatra simient en cuenta d'Abel, a qui Caín mató».8 Dimpués, Set fue contau en a linia de descendencia d'Adán. (Se veiga Chenesi 5:3.) Caín, o verdadero primochenero, no ye contau en l'ascendencia. Muit probablement Eva suposó que Set yera agora a Simient prometida. Pareixe d'o relato que dimpués d'a naixencia de Set, os hombres prencipioron a clamar-se con o nombre d'o Sinyor. (Se veiga a marguin de Chenesi 4:26.) Talment facioron isto suposando que Set yera qui heba d'estar o gubernant final, o Sinyor, y derrocar o dominio usurpau de Satanás.

GSAM 40A esperanza centrada en Noé

GSAM 40.2En o breu relato d'os escaicimientos dende o tiempo d'Adán dica la naixencia de Noé, se da poco mas que a chenealochía d'a raza. En a naixencia de Noé («o chusto», en a marguin) a esperanza tornó a surtir, y a chent dició: «Iste mesmo nos consolará d'o nuestro treballo y d'a fadiga d'as nuestras mans, por culpa d'a tierra que o Sinyor ha maldito».9 A parola divina calla sobre cómo, u de qué traza, asperaban o consuelo; pero se teneba a esperanza de que a maldición sobre a tierra se mitigase de bella traza. Se les amagó o conoiximiento d'a maldat que i heba en os días de Noé, cuan os hombres heban d'emplir o mundo de pecau y violencia dica que a raza sería arrasada d'a tierra por una inundación, y nomás Noé y a suya familia escapaban d'a destrucción; y tamién o feito de que él heba d'advertir a o mundo d'a destrucción imminent durant ciento vinte anyos.

GSAM 41Construcción de Babel

GSAM 41.1Dimpués d'o diluvio, se lis instruyó a la chent, a traviés de Noé, de replenar a tierra; pero a mida que prencipioron a multiplicar-se, refusoron o plan d'o Sinyor de gubernar-los. Nimrod establió o reino de Babel (dimpués clamau Babilonia, o primer d'os gubiernos terrenals).10 Poco dimpués a chent prencipió a construcción d'a torre de Babel, pa fer-se un nombre y privar d'estar espardius, chusto o contrario de lo que o Sinyor, a traviés de Noé, lis heba amostrau. En cuenta d'asperar pacientment a que o Sinyor cumplise os suyos propositos, prenioron l'afer en as suyas propias mans, cuan Dios confundió a suya luenga, y asinas s'espardioron.

GSAM 41Abraham heredero d'o mundo

GSAM 41.2Seguindo o breu rechistro dica o deceno descendient de Noé, tenemos a clamada d'Abraham, a qui o Sinyor dició: «Toda a tierra que veyes, te la daré a tu, y a la tuya simient pa siempre. Y feré a la tuya simient como a pols d'a tierra: de traza que si un hombre puede contar a pols d'a tierra, alavez a la tuya simient tamién será contada. Devanta-te, camina por a tierra de largo y de amplo; que a tu te la daré.»11 Manimenos ista promesa a Abraham de que poseyera a tierra, o Sinyor le aseguró que morería. Pavlo diz que salió enta «un puesto que dimpués habría de recibir en herencio.»12 Ista cuestión d'o cumplimiento d'a promesa se le fació sin duda platera a Abraham en una visión de Dios, pus «asperaba una ciudat que tien fundamentos, d'a qual o arquitecto y constructor ye Dios».13 En Romanos 4:13 s'afirma que a promesa yera «que sería l'heredero d'o mundo»; no en o suyo estau actual, sino tarde o temprano, dimpués de que tornase a vivir.

GSAM 42.1Dende un punto d'anvista humán, Abraham no veyió cómo a simient prometida podeba estar a suya propia descendencia. Por ixo, proposó a Eliezer, o suyo mayordomo, como simient. O Sinyor dició: No ye asinas; sino que será un que «saldrá d'as tuyas propias entranyas». Agora o Sinyor prencipia a revelar-le que a obra final d'a suya simient no tendrá un cumplimiento immediato. Le dició a Abraham: «A tuya simient será forastera en una tierra que no ye d'éls, y lis servirá; y éls los aflicirán cuatrocientos anyos... Y tu te'n irás ta os tuyos pais en paz; serás soterrau en buena viellera».14

GSAM 42.2A muller d'Abraham proposó un plan poco aconsellable pa accelerar o cumplimiento d'a promesa; pero dimpués que naixese Isaac, un fillo verdadero d'Abraham y Sara, a suya muller lechitima, o Sinyor dició d'Ishmael y d'a suya mai Agar: «Forachita a ista muller esclava y a su fillo».

GSAM 42.3En a preba d'a fe d'Abraham en l'oflenda d'Isaac sobre l'altar, aprendió una lección sobre o tema d'a resurrección d'os muertos. Se diz d'él: «Considerando que Dios podeba resucitar-lo [a Isaac], mesmo d'entre os muertos; d'astí tamién lo recibió en figura».15

GSAM 42A Simient Verdadera

GSAM 42.4A Abraham se le instruyó en o suyo tiempo que a Simient verdadera, a traviés d'a cual todas as nacions serían bendecidas, anque d'a suya posteridat seguntes a carne, sería en realidat o Cristo de Dios; pus o Sinyor no le dició: «Simients, como de muitos; sino como d'un, Y a la tuya Simient, que ye Cristo».16 L'apóstol Pavlo dició d'isto: «A Escritura, previendo que Dios chustificaría a os pagans por a fe, predicó d'antimán l'evanchelio a Abraham, dicindo: En tu serán benditas todas as nacions».17 A promesa a Abraham se renovó a Isaac y a la suya simient,18 y tamién a Jacob.

GSAM 42.5Como Jacob teneba doce fillos, a cuestión surtiría naturalment agora: Por cual d'éls s'ha de seguir a linia d'a verdadera Simient? En o testimonio inspirau de Jacob sobre os suyos fillos, o caso se resolvió: «O cetro no s'apartará de Chuda, ni un legislador d'entre os suyos piez, dica que venga Shiloh; y a él se congregará o pueblo.»19 En cumplimiento d'isto, cal sinyalar aquí que a os israelitas, anque yeran subchectos a las diversas nacions, se lis permitió tener o suyo Sanhedrín. Asinas, Chuda —a tribu d'os chodigos que prene o nombre de Chuda— tenió bella voz en o suyo gubierno dica que Shiloh (o Cristo) plegó de verdat.

GSAM 43O Tiempo Amagau

GSAM 43.1Os patriarcas teneban bella conoixencia sobre a restauración y a Simient prometida; pero cuan u por cuanto tiempo antes habría de venir encara yera amagau pa éls. A la que a posteridat de Jacob se multiplicó en Echipto, y l'asirio —o Faraón (Isaías 52:4)— que «no conoixeba a Chusé»,20 los oprimió, os suyos pensamientos se tornoron naturalment enta os 400 (en realidat 430) anyos mencionaus a Abraham como o periodo que cubriría as suyas afliccions y a suya estada como forasters, asperando que a liberación d'istos los introducise en a herencio prometida.

GSAM 43.2Quan naixió Moisen, os suyos pais veyoron que «yera un nino apanyau».21 Lis debió de dar-se a luz de que él heba d'estar, baixo Dios, o liberador d'Israel d'a suya cruel esclavitut. Sin garra dubda, iste conoiximiento se le transmitió a Moisen; pos cuan, a la edat de cuaranta anyos, decidió de tot ir con os israelitas oprimitos, y sofrir aflicción con éls en cuenta d'estar clamato fillo d'a filla de Faraón y heredero d'o trono echipcio,22 y cuan prencipió a esfender a causa d'o suyo pueblo, y en a suya esfensa mató a un echipcio, se marabilló muito de que no reconoixesen a suya obra; «pus suposaba que os suyos chirmans habrían entendiu cómo Dios por meyo d'a suya man los liberaría».23

GSAM 44.1Cuan plegó o tiempo d'o Sinyor ta que os israelitas salisen d'Echipto, marchoron, y en o tiempo predito, en o día exacto. Exodo 12:40, 41. No podeban haber considerau a Moisen como o suyo zaguer gubernant y a simient a qui se fació a promesa, pus yera d'a tribu de Leví, y no heba declarau Jacob en a suya predicción inspirada que Chuda sería o suyo gubernant dica que venise o Shiloh?

GSAM 44«Lo veyeré, pero no agora.»

GSAM 44.2Cuan os israelitas yeran de camín enta Canaán, Balac, o rei de Moab (descendient de Lot), clamó a Balaam pa maldicir a Israel. O Sinyor tornó a suya maldición en una bendición, a traviés d'a cual recibioron una luz adicional, calculada pa disipar a ideya de que a liberación final d'a usurpación de Satanás sería immediata en a suya dentrada en Canaán. O relato d'a Escritura diz que Balaam, en una visión de Dios, dició: «Lo veyeré, pero no agora; lo contemplaré, pero no de cerca: d'o Jacob surtirá una Estrela, y un Cetro s'alzará d'Israel, y ferá una brecha en os cantos de Moab, y abatirá a toz os fillos de Set».24

GSAM 44.3D'ista simient multitudinaria que naixió d'Abraham en parla Pavlo d'ista traza: «Por tanto, d'un solo, y d'un que yera como muerto, naixioron tantos como as estrelas d'o cielo en multitut, y como l'arena que ye a o canto d'a mar, innombrable. Toz éls morioron en a fe, sin recibir as promesas, sino veyendo-las de luent, estando-ne persuadidos y abrazando-las, y confesando que yeran forasters y pelegrins en a tierra.»25

GSAM 44.4O corazón d'Israel no heba de desfalleixer ni desanimar-se por a predicción de Balaam de que a consumación d'a suya esperanza no ye «agora», ni «amán»; pos o Sinyor, no guaire antes d'ista profecía, heba asegurau con a suya propia vida que ixe estau glorioso plegaría a la fin. A traviés de Moisen dició: «Pero tan cierto como que yo vivo, toda a tierra será plena d'a gloria d'o Sinyor.»26 En os días d'o profeta Habacuc, 863 anyos dimpués, a mesma verdat se reiteró, pero se'n charró como d'un escaicimiento encara futuro: «porque a tierra se plenará d'o conoiximiento d'a gloria d'o Sinyor, como as auguas cubren a mar.»27

GSAM 45O Servicio d'o Santuario, un Tipo d'o Verdadero

GSAM 45.1Quan o Sinyor sacó a Israel d'Echipto, proclamó debant de tot o campamento a suya lei de preceptos morals, y lis dió una copia d'a mesma en piedra, gravada con o suyo propio dido, pa que continament se les sinyalase enta ixe Salvador que finalment se sacrificaría por éls; y pa que por virtut d'a suya preciosa sangre os suyos pecaus fuesen purificaus, fizo erichir un santuario en o desierto. En a construcción d'iste tabernaclo, u santuario, Moisen fue amonestau de fer-lo exactament seguntes o modelo que o Sinyor le amostró en o mont.28 O servicio en iste santuario yera una uembra d'o verdadero servicio de Cristo en o santuario celestial.29 Mientres que o proposito de Dios en as ofrendas y sacrificios d'o santuario yera de mantener debant d'os hombres una uembra d'as «cosas buenas venideras»,30 l'esfuerzo de Satanás yera de levar a la chent a considerar l'ofrenda mesma, en cuenta de Cristo y o suyo servicio real, d'o qual ixo yera nomás un eixemplo. Asinas miraba de levar-los a confiar en as suyas propias obras pa la salvación.

GSAM 45.2Yera o proposito d'o Sinyor estar o gubernant d'o suyo pueblo, os israelitas, luitar as suyas batallas y someter as nacions. Teneba o suyo metodo de gubernar, como amuestra o siguient texto: «Dimpués d'haber destruyiu siet nacions en a tierra de Canaán, lis repartió a suya tierra por suerte. Y dimpués d'ixo lis dió chueces mientres uns cuatrocientos y cincuanta anyos, dica Samuel o profeta.»31

GSAM 45Israel demanda un rei

GSAM 45.3A os israelitas evidentment no les cuacaba a traza en que o Sinyor los gubernaba. Manimenos, yera o suyo proposito y a suya voluntat que fuesen un pueblo peculiar, distinto de toz os atros que los rodiaban. Si hesen seguiu estrictament as suyas instruccions, as nacions mesmo habrían dito d'éls: «De seguro que ista gran nación ye un pueblo sabio y entendedor. Pues, ¿qué nación i hai tan gran que tienga a Dios tan amán d'ella como o Sinyor, o nuestro Dios, en todas as cosas en que le invocamos?»32

GSAM 46.1En a suya insatisfacción le demandoron a Samuel que les nombrase un rei, y o Sinyor le dició a Samuel: «M'han refusau a yo, pa que no reine sobre éls».33 De nuevo le dicioron a Samuel, y un poquet más imperativament: «Agora fes-nos un rei que nos chuzgue como todas as nacions».34 Samuel lis explicó con cuenta l'opresión que sofrirían si teneban un rei, pero «manimenos o pueblo se negó a obedecer a voz de Samuel; y dicioron: No; sino que tendremos un rei sobre nusatros; pa que tamién siamos como todas as nacions; y que o nuestro rei nos chuzgue, y salga debant de nusatros, y luche as nuestras batallas.»35

GSAM 46.2Asinas tenioron reis que los gubernoron mientres uns cincocientos anyos, primero, como un solo reino baixo Saúl, David y Salomón; dimpués, dividiu en os dos reinos, Israel y Chuda. Muit pocos d'os suyos reis estioron buenos y chustos, pero a mayoría d'éls estioron malvados, levando a la chent a l'idolatría y a grans iniquidaz. Asinas o pueblo no nomás yera como as nacions d'a suya redolada en tener un rei, sino tamién en a suya maldat, en abandonar a o Dios d'os suyos pais, y en adorar a os idolos y a os exercitos d'o cielo.

GSAM 46.3O Sinyor dició d'iste dominio reyal, per boca d'o profeta Oseas: «¡Oh Israel, t'has destruyiu a tu mesmo; pero en yo ye a tuya aduya. Seré o tuyo rei; ¿án ye un atro que te pueda salvar en todas as tuyas ciudaz? Y os tuyos chueces, d'os que disebas: Dáme un rei y prencipes? Te di un rei en a mía ira, y lo quité en o mío furor».36

GSAM 47O Reino Volcau

GSAM 47.1Iste dominio reyal continó dica que os caldeos cremón Cherusalem, prenón os vasos d'o templo y levón a Chuda captiu ta Babilonia, an que remanioron por setanta anyos, como s'heba profetizau contra éls. En a fin d'iste gubierno monarquico, o Sinyor dició por meyo d'o profeta Ezequiel a Zedequías, o suyo zaguer rei, «Prencipe profano y malvau d'Israel, que ha plegau o tuyo día, cuan a iniquidat tendrá fin, asinas diz o Sinyor Dios: Quita a diadema y saca-te a corona: isto no será mas asinas: exalta a qui ye baixo [o gobernant de Babilonia], y abaixa a qui ye alto [iste gobernant altivo y autoexaltato d'a tribu de Chuda]. Lo trastocaré, trastocaré, trastocaré: y no i habrá mas, dica que vienga qui en tiene dreito; y le lo daré a él.»37

GSAM 47.2Iste gobernant lechitimo, a verdadera Simient, ye Cristo. D'él escribió o profeta Miqueas: «Tú, oh torre d'o rabanyo, fortaleza d'a filla de Sión, enta tu vendrá, mesmo o primer dominio [o dominio sobre a tierra, restaurau en Cristo]: o reino vendrá ta la filla de Cherusalem».38

GSAM 47.3Cuan Israel perdió o cetro, pasó a mans d'o rei de Babilonia. Como estioron succesivament baixo o dominio de Medo-Persia, Grecia y Roma, o reino fue capvirato tres vegadas. En o reinau d'o Cesar Augusto, emperador de Roma, Cristo, o heredero legitimo d'o trono de David,—a verdadera Simient d'a muller, d'Abraham y de David,—naixió, y d'a traza predita.

GSAM 47.4Pa que o pueblo sabese que o Gubernant lechitimo, a verdadera Simient, yera mas que un hombre mortal ordinario con un reino efimero, o Sinyor movió a o salmista a escribir: «Lo feré o mío primochenero, superior a os reis d'a tierra. A mía misericordia la guardaré ta él ta cutio, y o mío pacto se mantendrá firme con él. A suya simient la feré durar ta cutio, y o suyo trono como os días d'o cielo.» «A suya simient durará ta cutio, y o suyo trono como o sol debant de yo. Será estableixiu ta cutio como a luna, y como un testimonio fidel en o cielo.»39

GSAM 48.1En a profecía d'Isaías leemos mas sobre iste Gubernant as siguients parolas: «Un ninón nos ha naixiu, un fillo nos ye dau: y o gubierno será sobre o suyo uembro; y o suyo nombre será clamau Maravilloso, Consellero, o Fuerte Dios, o Pai d'a Eternidat, o Prencipe d'a Paz. D'a creixencia d'o suyo gubierno y d'a suya paz no i habrá fin, sobre o trono de David y sobre o suyo reino, pa ordenar-lo y establir-lo con chudicio y con chusticia dende agora y pa cutio. O celo d'o Sinyor d'os exercitos ferá isto.»40

GSAM 48Translación d'Enoc y Elías

GSAM 48.2Bi ha constancia de casos de personas en tiempos antigos que estioron tresladadas a o cielo sin tastar a muerte. D'Enoc, o seteno dende Adán, se diz que «caminó con Dios: y ya no yera; porque Dios se lo levó.»41 «Por a fe Enoc estió tresladau pa no veyer a muerte; y no se trobó, porque Dios l'heba tresladau: porque antes d'a suya treslada teneba iste testimonio, que agradó a Dios.»42

GSAM 48.3Atra vegada, mientres que Elías y Eliseu caminaban chuntos, «succedió que, mientres que encara iban de camín y charraban, veyez aquí que amaneixió un carro de fuego y caballos de fuego y los deseparó a toz dos; y Elías puyó a o cielo en un remolino. Y Eliseu lo veyió, y clamó: ¡Padre mío, padre mío, carro de Israel y os suyos chinetes! Y ya no lo veyió más.»43

GSAM 48.4Enoc profetizó sobre a venida de Cristo como chuez de toda a tierra, con istas parolas: «Veyetz aquí que o Sinyor viene con decenas de mils d'os suyos santos, ta fer chudicio sobre toz, y ta convencer a toz os impios d'entre éls de todas as suyas obras impias que han feito impiament, y de todas as suyas duras parolas que os pecadors impios han dito contra él.»44

GSAM 49Chob amostró la venida d'o Sinyor

GSAM 49.1Chob, de qui se suposa que vivió en tiempos de Moisen, teneba bella conoixencia sobre a venida de Cristo y a resurrección; perque dició: «¡Oh, si as mías parolas s'escribisen agora! ¡O, si estas fuesen escritas en un libro! ¡Si fuesen gravadas con pluma de fierro y plomo en a roca pa cutio! Porque sé que o mío Redentor vive, y que en o zaguer día se devantará sobre a tierra; y anque dimpués d'a mía piel os gusans destruyan iste cuerpo, con tot y con ixo en a mía carne veyeré a Dios: a qui veyeré pa yo mesmo, y os míos uellos lo contemplarán, y no un atro.»45

GSAM 49O Trono de David, o Trono d'o Sinyor

GSAM 49.2O trono de David se clamaba o trono d'o Sinyor. «Salomón se posó en o trono d'o Sinyor como rei en cuenta de David, su pai.»46 O Sinyor heba «churau un churamento a él [David], que d'o fruit d'as suyas entrañas, seguntes a carne, devantaría a Cristo pa posar-se en o suyo trono: él, veyendo isto d'antimán, fabló d'a resurrección de Cristo, que a suya anima no estió deixada en l'infierno, ni a suya carne veyió a corrupción.»47 Y se diz amás d'o futuro reinau de Cristo: S'asentará en o trono de David. (Se veiga Isaías 9:7.) Amás, «Os reis d'a tierra se fan fuertes, y os prencipes conspiran chuntos contra o Sinyor, y contra o suyo Ungiu.... Manimenos, he meso o mío rei en o mío santo mont de Sión. Declararé o decreto: o Sinyor m'ha dito: Tu yes o mío Fillo; hue t'he chenerau».48 De nuevo, «O Sinyor dició a o mío Sinyor: Senta-te a la mía diestra, dica que faiga d'os tuyos enemigos o estrado d'os tuyos piez».49

GSAM 49Os chudeus perplexos

GSAM 49.3Istos textos deixoron perplexos a os chodigos. Astí i heba un problema que no podeban resolver: si David lo clamaba Sinyor, cómo yera alavez o suyo fillo? Cómo podeba estar un nino naixiu d'a simient de David, y manimenos estar Emmanuel —Dios con nusatros? Manimenos, Isaías, o suyo propio profeta, declaró: «Una virchen concebirá y parirá un fillo, y le meterá por nombre Emmanuel.»50

GSAM 50.1Cristo conoixeba bien a pregunta que metería en silencio a os fariseus murmuradors, por ixo les preguntó: «Qué pensaz de Cristo? De qui ye fillo? Le dicen: O fillo de David. Les diz: Cómo diz alavez David en o Esprito, clamando-lo Sinyor: O Sinyor dició a o mío sinyor: Senta-te a la mía diestra, dica que meta a os tuyos enemigos por escabello d'os tuyos piez? Si David, pues, lo clama Sinyor, ¿cómo ye o suyo fillo?»51

GSAM 50.2Iste tema se torna a mencionar en o Salmo 45:6, 7: «O tuyo trono, oh Dios, ye pa cutio y pa siempre: o cetro d'o tuyo reino ye un cetro chusto. T'encanta a chusticia y aborreixes a maldat: por ixo Dios, o tuyo Dios, t'ha ungido con aceite d'alegría por dencima d'os tuyos companyers.»52 Con istas Escrituras en a mente, o pueblo chodigo heba de tener concepcions exaltadas d'o caracter d'o futuro Gubernant y Restaurador. No podeba estar d'atra traza.

GSAM 50A Simient d'Orichen Divino

GSAM 50.3Se dió una instrucción detallada sobre Cristo y o suyo naiximiento, pus o Sinyor, por meyo d'o profeta Miqueas, designó o suyo orichen divino, y mesmo o lugarón an que heba de naixer: «Pero tu, Betlem d'Efrata, anque siás chicota entre as mils de Chuda, d'entre tu me saldrá aquel que ha de ser o gubernant en Israel; os suyos orichens son dende tiempos antigos, dende siempre» (en o marguin, hebreu, de «os días d'a eternidat»).53

GSAM 50A Presencia de Dios Manifestada en a Shekinah y en a Nube

GSAM 50.4Más tardi en a historia d'os israelitas, cuan Salomón heba rematau a construcción d'o templo, que dició que heba d'estar «magnifico» en o más alto grau, a shekinah d'a gloria de Dios prenió o suyo puesto entre os querubins sobre o propiciatorio. O relato diz que en a dedicación d'o templo, cuan os sacerdotz salioron d'o puesto santo, «a boira emplió a casa d'o Sinyor, de traza que os sacerdotz no podeban estar-ie ta ministrar por causa d'a boira: pus a gloria d'o Sinyor heba empliu a casa d'o Sinyor.»54 A presencia d'o Sinyor en iste templo se feba manifesta a os uellos d'o pueblo en a boira de gloria. O Sinyor respondió a la oración de Salomón en ista ocasión, y le dició: «He sentiu a tuya oración, y he trigau iste puesto pa yo mesmo como una casa de sacrificio.»55

GSAM 51.1O pueblo pecó, cayó en a idolatría, y en consecuencia a suya ciudat y o suyo santuario estioron en runas durant setanta anyos. Dimpués d'a captividat, o templo se reconstruyó baixo a man de Zorobabel. Anque inferior en esplendor a o construyiu por Salomón, o Sinyor dició d'él por meyo d'o suyo profeta: «A gloria d'ista zaguera casa será mayor que a d'a primera.»56 Ista casa fue enbelida por Herodes, y en os suyos patios amostró o Salvador. A casa anterior teneba una boira de gloria que representaba a o Sinyor, pero en a segunda plegó o mesmo Salvador, o Creador de todas as cosas.

GSAM 51Reino Glorioso d'o Broto d'Isaí

GSAM 51.2Pa os que asperaban en os tiempos d'Isaías, as representacions a traviés d'a suya profecía d'as cosas gloriosas relacionadas con a redención final heban d'estar una fuent de fuerza y aliento. Istas profecías tornan a delinear d'a traza mas clara a linia d'a on que iste Liberador asperau habría de venir, d'a siguient traza: «Y un chito saldrá d'o tronco d'Isaí, y un Ramal brotará d'as suyas radices: y o Esprito d'o Sinyor reposará sobre él, o esprito de sabiduría y d'entendimiento, o esprito de consello y de fuerza, o esprito de ciencia y de la medrana d'o Sinyor; y le fará entender prestament o temor d'o Sinyor; y no chuzgará seguntes o que veyen os suyos uellos, ni reprendará seguntes o que sienten as suyas orellas: sino que chuzgará con chusticia a os pobres, y reprendará con equidat por os mansos d'a tierra: y ferirá a tierra con a vara d'a suya boca, y con o aliento d'os suyos labios matará a o malvau.»57

GSAM 52A Resurrección amostrada por os profetas

GSAM 52.1O profeta Isaías tamién amostró a doctrina d'a resurrección d'os muertos, con istas parolas consolars: «En ista montanya ferá o Sinyor d'os exercitos ta tot o pueblo una fiesta de viandas gordas, una fiesta de vins sobre as borras, de viandas gordas plenas de moela, de vins sobre as borras bien refinaus. Y en ista montanya esferrá a faz d'o velo que ye meso sobre tot o pueblo, y o velo que ye espardiu sobre todas as nacions. Engullirá a muerte con a victoria; y o Sinyor Dios ixugará as glarimas de todas as caras; y quitará a afrenta d'o suyo pueblo de toda a tierra; porque o Sinyor l'ha dito. Y en ixe día se dirá: Miraz, iste ye o nuestro Dios; l'hemos asperau, y nos salvará: iste ye o Sinyor; l'hemos asperau, nos gozaremos y nos alegraremos en a suya salvación».58

GSAM 52O Reino d'a Tierra Renovada

GSAM 52.2O mesmo profeta diz que será una tierra renovada en a qual s'establirá o reinau final: «Porque, vedetz, creyo ciels nuevos [ciels atmosfericos] y una tierra nueva; y a la primera no se'n acordará, ni vendrá a la mente [en o marguin, hebreu, “venir a o corazón”, ye decir, ser deseyada atra vegada]. Pero goyaz-tos y alegraz-tos pa siempre d'ixo que yo creyo: porque, vedetz, yo creyo a Cherusalem un goyo, y a la suya chent una alegría. Y me goyaré en Cherusalem, y me alegraré en o mío pueblo: y ya no se sentirá en ella voz de ploro, ni voz de chilo. No i habrá más dende alavez [dende o tiempo que se creye a nueva tierra] un nino de días [un nino de vida curta], ni un viello que no haiga compliu os suyos días [viellera prematura]: porque o nino morirá a os cient anyos [en tiempos en que os hombres plegaban a vivir novecientos anyos, os ninos podeban tener cient anyos]; sino que o pecador, si tiene cient anyos [en os zaguers anyos d'una vida de cient anyos], será maldito. [Aquels que mueren en o momento en que s'introduce a nueva tierra son aquels que perecen en a “perdición d'os hombres impíos”. 2 Pedro 3:7.] Y construirán casas, y vivirán en ellas; y plantarán vinyas, y mincharán o suyo fruit. No construirán y un atro i vivirá; no plantarán y un atro minchará: porque tantos días como tiene un árbol [l'árbol d'a vida, en a Septuaginta] los tendrá o mío pueblo, y os míos esleitos desfrutarán por muito tiempo d'a obra d'as suyas mans.»59

GSAM 53.1Ezequiel mira enta la luent perspectiva d'o tiempo dica la resurrección d'os muertos. A traviés d'él o Sinyor diz: «Miraz, oh pueblo mío, que yo ubriré as vuestras fuesas, y vos feré puyar d'ellas, y vos tornaré a la tierra d'Israel».60

GSAM 53«Él ha preso as nuestras dolors»

GSAM 53.2A Isaías, o profeta de l'Evanchelio, se le reveló más plenament a preba, os sufrimientos y a muerte d'o Salvador en favor d'os hombres. «Qui», diz o profeta, «ha creyiu o nuestro anuncio? y a qui se le ha revelau o brazo d'o Sinyor? Porque devant d'él brotará como un tierno brotón, y como una radiz d'una tierra ixuta: no tiene aspecto ni polideza; y cuan lo veyemos, no i hai belleza que nos faiga deseyar-lo. Ye menospreciato y refusato por os hombres; un hombre de dolors, y familiarizato con o dolor: y como si amagásenos a cara de devant d'él; estió menospreciato, y no lo estimemos. De seguro que él levó as nuestras dolencias y se cargó d'as nuestras penurias; manimenos, nós lo considerabamos castigau, feriu por Dios y aflichiu. Pero él yera nafrau por as nuestras transgresions, esclafau por as nuestras iniquidaz; o castigo que nos da a paz yera sobre él; y por as suyas llagas somos curaus.»61

GSAM 53.3Acayeixerán istos esdevenimientos tan marabillosos en os míos días? a chent, asinas como o profeta, podrían haber preguntau. A respuesta habría estau, No agora pasarán; no ha plegau encara o tiempo pa la venida d'iste gran Liberador; pero diz o profeta, «Os tuyos uellos veyerán a o Rei en a suya polideza; veyerán a tierra que ye muit luent.»62

GSAM 54As profecías de Daniel revelan o futuro

GSAM 54.1Manimenos, estió a traviés d'o profeta Daniel que o Sinyor prencipió a instruir a o suyo pueblo sobre os reinos consecutivos que habrían de surtir y dominar dica l'estableiximiento d'o suyo reino eterno; y a revelar un periodo de tiempo especial, dende un esdevenimiento encara por venir, dica l'aparición efectiva y a muerte d'o Mesías. A interpretación d'o suenio de Nabucodonosor reveló que os cuatro reinos que habrían de gubernar o mundo menguarían en poder y grandaria en proporción a la valura menguant de l'oro, a plata, o bronce y o fierro; y que finalment o estau crebau y desuniu d'os reinos sería comparable a la fragilidat d'o fierro mezclau con bardo. Allora habría de venir o reino d'os ciels que habría de seguir a la reducción d'ixos reinos que se tornarían como a palla d'o pallar d'estiu, de traza que no se trobaría puesto pa éls, mientres que o reino de Dios empliría toda a tierra.

GSAM 54.2Allora, en a visión d'o sieteno capítol, baixo os simbolos d'as cuatro grans bestias, se torna a tractar o mesmo tema y se presentan atras caracteristicas d'istos reinos. En iste capítol se traza a carrera y l'obra d'o poder d'o «cuerno chicot» que heba de surtir, dimpués d'a división d'o cuatreno reino en diez partis, trastocando u sometendo a tres d'éls pa establir-se como un gubernant espritual sobre toz éls. Iste poder papal ha de continar en o estau dividiu y frachil d'o cuatreno reino, mesmo por 1260 anyos. Asinas se reveloron esdevenimientos que plegan dica o tiempo en que Cristo recibe o reino d'o suyo Pai, y lo da a os santos d'o Altismo; un reino que finalment reinará sobre toda a tierra, y que durará ta cutio.

GSAM 55Os Dos Mil Tres Cientos Días

GSAM 55.1En o ueiteno capitulo de Daniel, baixo a visión d'o carnero, a craba y o «corno chicot que se fació muit gran», o profeta ye levau de nuevo dica a fin d'os tiempos. En os versiclos 13 y 14 se le para cuenta d'un periodo de tiempo —2300 días— que s'extendeba dica o chudicio. Yera un periodo de tiempo prolargau, y asinas lo entendió o profeta; pus l'ánchel le informó que a visión encara yera pa muitos días. Encara no s'heba dau garra calendata pa o prencipio d'os días, y por ixo zarró o capitulo dicindo: «Me quedé admirau d'a visión; pero dengún no la entendió».

GSAM 55As Setanta Semanas dica o Mesías

GSAM 55.2O noveno capítol conta cómo l'ánchel viene ta Daniel, en respuesta a la suya petición, pa dar-le destreza y comprensión. L'informó d'un periodo de setanta semanas. Seixanta y nueu d'estas semanas d'anyos [que, como se nos diz, ye o significau d'a parola shevooim, traducida como «semanas»] s'extenderían dica o Mesías. O punto dende an que o periodo heba de prencipiar, «o mandamiento de restaurar y edificar Cherusalem», encara no s'heba dau. Surche la pregunta de cómo podeba Daniel saber a on rematarían as seixanta y nueu semanas. En o duodeceno capítol se torna a considerar a cuestión d'o tiempo, y a la suya pregunta, «Cuál será a fin d'estas cosas?», le dicen que se'n vaiga, pos as parolas son «zarradas y selladas dica o tiempo d'a fin», cuan os «sabios entenderán».

GSAM 55.3Sin garra dubda, ista cuestión d'o tiempo ye un d'os casos a os que l'apóstol Pedro fa referencia cuan diz: «d'a qual salvación os profetas han investigau y escudrinyau con dilichencia, os cuals profetizoron sobre a gracia que habría de venir ta vusatros, escudrinyando qué, u de qué mena de tiempo, o Esprito de Cristo que yera en éls sinyalaba, cuan atestigüaba de antemán os sufrimientos de Cristo y a gloria que habría de seguir».63

GSAM 56Sort d'os impios

GSAM 56.1Malaquías, o zaguer d'os profetas de l'Antigo Testamento, deixa una descripción emocionant d'a destrucción final d'os impíos: «Miraz que viene o día, que ardará como un forno; y toz os argüellosos, sí, y toz os que fan o mal, serán palla; y o día que viene los cremará, diz o Sinyor d'os exercitos, de traza que no les deixará ni radiz ni broz. Pero a vusatros que temetz o mío nombre, o Sol de chusticia amaneixerá con salut en as suyas alas, y salirez y creixeretz como becerros d'o establo. Y pisarez a os malvados, pos serán cenisa baixo as plantas d'os vuestros piez en o día en que yo faiga isto, diz o Sinyor d'os exercitos.»64

GSAM 56.2Con toz istos feitos rechistraus en o Viello Testamento en posesión d'os israelitas, que les revelaban tantas caracteristicas d'o plan de salvación, ¡qué gran habió d'estar l'intrés d'os estudiants dilichents d'a parola en veyer y dar-se cuenta de que s'amanaban a o tiempo en que vendría ista Simient prometida! Mientres que as masas, y mesmo aquels que leyan as Escrituras en as sinagogas cada sabado, no entendeban a parola (Feitos 13:27), os devotos y estudiants, que buscaban fidelment as Escrituras baixo a guía d'o Esprito, sin garra dubda rezaban fervientment, como fació l'apostol Chuan en ista dispensación, «Ven, Sinyor Chesús, y ven luego».

Notes

  1. Proverbios 13:12. ↩
  2. Hachai 2:6, 7. ↩
  3. Hebreus 12:26-28. ↩
  4. Isaías 28:13. ↩
  5. Proverbios 4:18. ↩
  6. Chenesi 4:1. ↩
  7. Hebreus 11:4. ↩
  8. Chenesi 4:25. ↩
  9. Chenesi 5:29. ↩
  10. Chenesi 9:1; 10:9, 10. ↩
  11. Chenesi 13:15-17. ↩
  12. Hebreus 11:8. ↩
  13. Hebreus 11:10. ↩
  14. Chenesi 15:13-15. ↩
  15. Hebreus 11:19. ↩
  16. Gálatas 3:16. ↩
  17. Gálatas 3:8. ↩
  18. Chenesi 28:13. ↩
  19. Chenesi 49:10. ↩
  20. Exodo 1:8; Feitos 7:18. ↩
  21. Hebreus 11:23. ↩
  22. Se veigan as Antiquities of the Jews de Chusepe Flavio, Libro 2, cap. 9, par. 7; The Spirit of Prophecy, vol. 1, pp. 165, 166. ↩
  23. Feitos 7:25. ↩
  24. Numeros 24:17. ↩
  25. Hebreus 11:12, 13. ↩
  26. Numeros 14:21. ↩
  27. Habacuc 2:14. ↩
  28. Exodo 25:40; 26:30; 27:8; Feitos 7:44. ↩
  29. Hebreus 8:3-5; 9:8-12. ↩
  30. Hebreus 10:1. ↩
  31. Feitos 13:19, 20. ↩
  32. Deuteronomio 4:6, 7. ↩
  33. 1 Samuel 8:7. ↩
  34. 1 Samuel 8:5. ↩
  35. 1 Samuel 8:19, 20. ↩
  36. Oseas 13:9-11. ↩
  37. Ezequiel 21:25-27. ↩
  38. Miqueas 4:8. ↩
  39. Salmo 89:27-29, 36, 37. ↩
  40. Isaías 9:6, 7. ↩
  41. Chenesi 5:24. ↩
  42. Hebreus 11:5. ↩
  43. 2 Reis 2:11, 12. ↩
  44. Judas 14, 15. ↩
  45. Chob 19:23-27. ↩
  46. 1 Cronicas 29:23. ↩
  47. Feitos 2:30, 31. ↩
  48. Salmo 2:2-7. ↩
  49. Salmo 110:1. ↩
  50. Isaías 7:14. ↩
  51. Mateu 22:42-45; Salmo 110:1. ↩
  52. Hebreus 1:8, 9. ↩
  53. Miqueas 5:2. ↩
  54. 1 Reis 8:10, 11. ↩
  55. 2 Cronicas 7:12. ↩
  56. Hachai 2:9. ↩
  57. Isaías 11:1-4. ↩
  58. Isaías 25:6-9. ↩
  59. Isaías 65:17-22. ↩
  60. Ezequiel 37:12. ↩
  61. Isaías 53:1-5. ↩
  62. Isaías 33:17. ↩
  63. 1 Pedro 1:10, 11. ↩
  64. Malaquías 4:1-3. ↩

Note

Back