Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
13 / 29

Capitulo 12 — A Decepción—O Libro Amargo

John Norton Loughborough

GSAM 185.1«PILLÉ o libretico d'a man de l'ánchel, y me'l minché; y en a mía boca yera dulce como miel: y tan luego como me l'hobé minchau, en a mía pancha se tornó amargo. Y me dició: Has de profetizar atra vegada debant de muitas chents, y nacions, y luengas, y reis. Y me fue dada una canya pareixida a un bastón: y l'ánchel se metió de piet, dicindo: Devanta-te, y mide o templo de Dios, y l'altar, y os que adoran en él».1

GSAM 185.2En o lenguache biblico, o «minchar» d'un libro representa a recepción d'a verdat pa comunicar-la a os atros, como se vei en Ezequiel, an que a o profeta se le amuestra «un rollo de libro», y se le dició: «Mincha iste rollo, y ves-te'n a fablar a la casa d'Israel». Dimpués de minchar o rollo, diz: «Alavez lo minché; y en a mía boca yera como miel en dulzor».2

GSAM 185.3O profeta Cheremías fa servir ista mesma figura: «Trobé as tuyas parolas y las minché; y a tuya parola estió a goyera y l'alegría d'o mío corazón».3 D'iste lenguache aprendemos que a «dulzor» d'o libro en minchar-lo representa a goyera y a satisfacción que experimentan aquels que asinas s'alimentan d'a parola d'o Sinyor.

GSAM 185O libro dulce, dimpués amargo

GSAM 185.4O libro mencionau en l'Apocalipsi 10, de qui se diz que pa qui lo minchaba yera dulce como a miel, pero tan luego como minchau yera «amargo» (u, como beluns traducen, «tan luego como l'havié dichiriau, en o mío estomago yera picra»4 ), yera ixe libro d'o qual l'ánchel anunció, en nombre d'aquel que fació o cielo, a tierra y a mar, «O tiempo ya no será mas». Minchar iste libro, pues, ha de representar l'alegre acceptación d'a proclamación d'o tiempo. A repentina amargor d'o bocau pa qui lo minchó ha de representar o triste contraste en a suya experiencia dimpués que o tiempo d'o libro s'haiga rematau, y se troban muit decepcionaus en as suyas asperanzas.

GSAM 186A Proclamación d'o Tiempo, un Mosau Dulce

GSAM 186.1A proclamación d'o tiempo en 1844 estió de verdat una buena nueva pa qui creyeba, y qui, sin garra dubda, asperaba tan luego una liberación eterna de toz os mals, desventuras y tristuras d'iste mundo pecador. O pensamiento de que en pocas semanas serían glorificaus, inmortalizaus y serían en a ciudat dorada de Dios, con o suyo Rei, estió de verdat inspirador de l'alma. Como exprisó un que tenió ixa experiencia: «Aquels que aiman sincerament a Chesús pueden apreciar os sentimientos d'aquels que cosiraban con o mas intenso intrés a venida d'o suyo Salvador.... Nos amanemos a ixa hora con una solemne calma. Os verdaders creyents reposaban en una dulce comunión con Dios, un abance d'a paz que sería suya en o brillant futuro. Aquels que experimentoron ista esperanza y confianza nunca no pueden ixuplidar ixas preciadas horas d'aspera».

GSAM 186.2A posición peculiarment difícil d'aquels que, o onziésimo día d'o sieteno mes, se trobaban encara en iste escuro mundo de preba y tentación, an que heban d'encarar o menosprezio, as moflas y as burlas d'aquels a qui unas horas antes heban exhortau a estar paratos pa trobar-se con o suyo Sinyor, troba una ilustración adecuada en o caso de María mientres «yera difuera d'o sepulcro plorando;» y cuan os ánchels le planteyoron a pregunta, «Muller, por qué ploras?», ella lis dició: «Porque s'han levau a o mío Sinyor, y no sé a on l'han puesto».5

GSAM 187Decepcionaus, pero no desanimaus

GSAM 187.1Aquels que pasoron por ista escena esprubadora en dicioron:

GSAM 187.1«Yéranos perplexos y decepcionaus, manimenos no renunciemos a la nuestra fe. Sentimos que hebanos feito o nuestro deber; hebanos viviu d'alcuerdo con a nuestra preciosa fe; yéranos decepcionaus, pero no desanimaus. Precisabamos una paciencia sin mugas, porque os escarnidors yeran muitos. A sobén se nos saludaba con alusions escarnidoras a la nuestra anterior decepción. “Encara no has puyau; cuan piensas puyar?”, y sarcasmos parellanos se vertiban a sobén sobre nusatros por os nuestros conoixius mundanos, y mesmo por bels cristianos profesos, que acceptaban a Biblia, pero no aprendeban as suyas grans y importants verdatz. A mortalidat encara se pegaba a nusatros; os efectos d'a maldición yeran por tot arredol nuestro. Yera duro reprender as fastiosas preocupacions d'a vida que pensabamos que s'heban deixau ta cutio.»

GSAM 187Comparanza con os Disciplos Desenganyaus

GSAM 187.2Os sentimientos d'aquels, en comparanza con a suya goya y alborozo de pocas horas antes, heban d'estar pa éls como l'amarga picant de la picra. O mundo d'a redolada suposaba, como sin garra dubda fació a chent dimpués d'a crucifixión de Cristo, que os creyents agora renunciarían a la suya fe y s'unirían a las moflas por a suya presunta tontería. Bien luego aprendioron, pa o suyo espanto, que l'amor a la venida d'o Sinyor no s'eradicaba facilment d'os afectos d'aquels que s'heban consagrau de verdat a Dios.

GSAM 187«No s'asentoron con os mofladors»

GSAM 187.3O camín que istos sincers siguioron, y os suyos sentimientos, se definen bien con as parolas d'o profeta Cheremías, an que diz,

GSAM 187.3«As tuyas parolas se troboron, y yo las minché; y a tuya parola estió ta yo l'alegría y o goyo d'o mío corazón: porque soi clamau con o tuyo nombre, oh Sinyor Dios d'os exercitos. No me senté en a reunión d'os mofladors, ni me gozé: me senté solo por causa d'a tuya man; porque m'has pleno d'indignación. Por qué ye a mía pena perpetua, y a mía ferida incurable, que refusa d'estar curada? Serás de tot pa yo como un mentidor, y como auguas que faltan?»6

GSAM 188James White sobre a Desilusión

GSAM 188.1Bellas breus citas de beluns d'istos decepcionaus, pero encara esperanzaus, darán una buena ideya d'a situación. A primera ye d'o pastor James White, qui treballó con muito exito en 1843 y 1844. Él diz:—

GSAM 188.2«A decepción por o paso d'o tiempo estió amarga. Os creyents de verdat heban deixau tot por Cristo, y heban compartiu a suya presencia como nunca antes. Heban dau, como suposaban, a suya zaguera alvertencia a o mundo, y s'heban deseparau, mas u menos, d'a multitut incrédula y escarnidora. Y con a bendición divina sobre éls, sentiban mas ganas d'asociar-se con o suyo Sinyor luego asperau y os ánchels santos, que con aquels de qui s'heban deseparau. L'amor de Chesús empliba l'alma, y resplandiba en cada cara, y con deseyos inexpresables pregaban: “Ven, Sinyor Chesús, y ven luego”, pero no venió.
GSAM 188.3«Pero Dios no abandonó a o suyo pueblo.... Y con especial fuerza y consuelo, pasaches como os siguients a os Hebreus, plegoron a las ments y corazons d'os que yeran prebaus y asperaban: “No tirez, pues, a vuestra confianza, que tien gran recompensa de recompensa. Porque amenistaz paciencia, ta que, dimpués d'haber feito a voluntat de Dios, recibaz a promesa. Pues encara un poquet, y qui ha de venir vendrá, y no tardará. Agora, o chusto vivirá por a fe; pero si belún retrocede, a mía anima no trobará placer en él. Pero nusatros no somos d'os que retroceden ta a perdición, sino d'os que creyen ta a salvación de l'anima.”7 Os puntos d'intrés en ista porción d'a Escritura son istos:—
GSAM 188.4«1. Os adrezaus son en periglo de chitar a suya confianza en ixo en o que han feito lo correcto.
GSAM 189.1«2. Heban feito a voluntat de Dios, y yeran trayius a ixe estau de preba an que a paciencia yera necesaria.
GSAM 189.2«3. Os chustos en iste inte heban de vivir por a fe, no por dubdar de si heban feito a voluntat de Dios, sino por a fe en ixo en o que heban feito a voluntat de Dios.
GSAM 189.3«4. Aquels que no aguantasen a preba d'a fe, sino que abocasen a suya confianza en l'obra en a que heban feito a voluntat de Dios, y se feban dezaga, prenerían o camín dreito enta la perdición.»8

GSAM 189De N. Southard, editor d'o Midnight Cry

GSAM 189.4En o Midnight Cry d'o 31 d'octubre de 1844, bels diez días dimpués d'a fin d'os dos mil trescientos días, se publicó lo siguient dende a pluma de l'editor:—

GSAM 189.5«A la vista de todas as circumstancias que acompanyan iste movimiento, os benditos efectos que ha produciu en as ments d'os fillos de Dios, y l'odio y a malicia que os suyos enemigos han amostrau, hemos de considerar-lo como o verdadero “chilo de meyanueit”. Y si tenemos bels días en os que meter a preba a nuestra fe, ye encara d'alcuerdo con a parabola d'as diez virchens; porque quan todas s'heban devantau y heban adobau as suyas lampas, encara i heba d'haber un tiempo en que as lampas d'as virchens necias s'amortarían. Isto no podeba estar dica dimpués d'o paso d'o deceno día; porque dica ixe momento as suyas lampas ardirían. Bi ha, por tanto, d'haber un pasar d'ixe día, pa que os necios abandonen a suya fe, como bi habió d'haber-ne de 1843, pa o tiempo d'espera. Un chicot retardo no ye, por tanto, garra causa de desenganyo, sino que amuestra cómo d'exacto ye Dios en o cumplimiento d'a suya palabra. Asinas pues, retengamos firme a profesión d'a nuestra fe sin vacilar; porque ye fidel qui ha prometiu.»

GSAM 189De Joseph Marsh, Editor d'a Voice of Truth

GSAM 189.6En a Voice of Truth d'o 7 de noviembre de 1844, leemos:—

GSAM 189.7«Admitimos de buen implaz que nos hemos entivocau en a naturaleza de l'evento que asperabamos que escaiciese en o deceno día d'o seteno mes; pero encara no podemos admitir que o nuestro gran Sumo Sacerdote no cumplise ixe día tot o que o tipo nos chustificaba asperar. Agora creyemos que sí que lo fació.»

GSAM 190.1Os Adventistas asperaban que o deceno día d'o seteno mes de 1844 remataran os dos mil trescientos días, y que en ixe día Cristo completaría a suya obra sacerdotal y vendría ta la tierra a bendecir a o suyo pueblo. A investigación posterior ha demostrau que ixe día se produció o prencipio d'a suya obra de limpieza d'o santuario celestial, y no a finalización d'a suya obra como sacerdot.9 En cuenta de considerar a obra de purificación d'o santuario como parte de l'obra sacerdotal de Cristo, se sostenió que a purificación d'o santuario yera a purificación d'a tierra por fuego en a venida de Cristo. Si no toda, a lo menos a tierra de Canaán sería purificada en ixe inte.

GSAM 190O Santuario que se creyeba que yera a Tierra

GSAM 190.2Ista ideya se fa palesa en un articlo de Geo. Storrs, en o Midnight Cry d'o 25 d'abril de 1844. Él pregunta: «¿Qué ye o santuario que ha d'estar purificau? As mías opinions anteriors yeran que yera toda a tierra. Que ye una parte d'a tierra encara lo creigo. Pero, ¿qué parte? ye a pregunta que prebaré de responder».

GSAM 190.3Cita a promesa a Abraham, o estableiximiento d'a mesma a Isaac, y a suya renovación a Jacob, y dimpués cita o canto de Moisen, composau por Miriam dimpués d'o paso d'a Mar Roya, en o qual cantoron: «Los ficarás y los plantarás en o mont d'a tuya herencia, en o puesto, oh Sinyor, que has feito pa que i habites, en o santuario, oh Sinyor, que as tuyas mans han establiu».10

GSAM 190.4Si o lector compara atentament o texto anterior con o relato d'o suyo cumplimiento feito por o salmista, veyerá que no s'afirma que mesmo a tierra de Palestina sía o santuario. David diz, en charrar d'o Sinyor guiando a os fillos d'Israel: «Los trayió a la muga d'o suyo santuario, mesmo a ista montanya que a suya man dreita heba mercau.»11 En o canto d'a Mar Roya se diz d'a tierra de Canaán que yera o puesto que él heba feito pa «habitar-ie, en o santuario». Asinas que en ista cita d'os salmos, o Mont Moriah, an que se construyó o santuario, nomás se diz «a muga d'o suyo santuario». Pero en iste mesmo salmo se diz: «Trigó a tribu de Chuda, o Mont Sión que él amaba. Y construyó o suyo santuario como altos palacios, como a tierra que ha establiu pa cutio».12

GSAM 191A purificación d'o Santuario se consideraba a purificación d'a Tierra

GSAM 191.1En l'articlo ya mencionau, dimpués de citar a presunta preba de que a tierra, u a lo menos a tierra de Palestina, yera o santuario, o pastor contina preguntando: «Cómo se purificará o santuario?». En parolas d'o profeta Miqueas, responde: «Porque, veyez, o Sinyor sale d'o suyo puesto, y baixará, y pisará os altos d'a tierra. Y as montanyas se fundirán debaixo d'él, y as vals s'esquinazarán, como a cera debant d'o fuego, y como as auguas que se vierten dende un puesto escarpau.»13

GSAM 191.2Con a ideya, comunment acceptada en ixas envueltas, de que a tierra yera o santuario, o lector veyerá facilment por qué suposoron, sin garra dubda, que a la fin d'os dos mil trescientos días o Sinyor vendría y purificaría a tierra d'a traza descrita por Miqueas. En toda l'oposición devantada contra os Adventistas, ni un solo opositor insinuó que a purificación d'a tierra con fuego no yera l'evento que heba de tener puesto como purificación d'o santuario, a la fin d'os dos mil trescientos días.

GSAM 191Os Apostols Desenganyaus, Manimenos Cumplioron l'Escritura

GSAM 191.3Ista no ye a sola vegada que a chent ha feito a voluntat d'o Sinyor, ha compliu as Escrituras y, manimenos, ha quedau decepcionada en as suyas asperanzas simplament porque no entendioron a naturaleza de l'evento que heba de producir-se. Asinas lis pasó a os apostols de Cristo. Cuan yera posau en o poltre, dentrando en Cherusalem, chiloron en recordar as parolas d'o profeta:14 «Chila, filla de Cherusalem: mira que o tuyo Rei viene enta tu; ye chusto y tiene salvación; humil, y montau en un asno, y en un poltre, o potrenco d'un asno.»15 Yera tan menester que i hese griterio en ixa ocasión que, si hesen callau, as mesmas piedras habrían chilau.16 Os disciplos suposaban que Cristo, alavez y allí, iba a puyar a o trono de David como un rei temporal («confiyabamos que yera él qui heba de redimir a Israel»17 ), y por ixo chiloron: «Bendito sía o reino d'o nuestro pai David, que viene en o nombre d'o Sinyor.»18 Quanta gritada i habría habiu en ixa ocasión si hesen entendiu que en una semana Cristo sería muerto en o sepulcro de Chusé, rodiato por a guardia romana? Quanta «gloria» a Dios y quanta consagración i habría habiu con os Adventistas en 1844 si hesen entendiu que a purificación d'o santuario a la fin de tot o tiempo profetico habría d'ocupar una serie d'anyos antes que o Sinyor venise?

GSAM 192Garra error en o calculo d'os 2300 días

GSAM 192.1Cuan este pueblo examinó curosament o suyo calculo d'o periodo, no i troboron garra defecto; pero o Sinyor no venió, ni a tierra fue limpiada por fuego. Qué significaba ixo? De seguro que sabeban que o Sinyor heba estau con éls en o gran movimiento; pero agora yeran en suspense. A suya confianza en o Sinyor yera inquebrantable. Sabeban que no los albandonaría. A luz habría de venir de bella fuent. A pregunta difícil que teneban debant s'expresa con as parolas de Cheremías ya mencionadas: «Serás pa yo de tot como un mentidero, y como auguas que s'acaban?». A fe no alimentaba ista dubda, pus les vinioron a la mente as parolas d'o Sinyor por meyo d'o profeta Habacuc respective a la visión: «A la fin charrará, y no mentirá».19 A expresión ya citada de l'editor d'a Voice of Truth exposa bien a suya posición: «Encara no podemos admitir que o nuestro gran Sumo Sacerdote no complise en ixe mesmo día tot o que o tipo nos chustificaría en asperar.»

GSAM 193Luz sobre o Santuario Descubierta

GSAM 193.1Hiram Edson, de Port Gibson (Nueva York), me dició que o día dimpués de pasar o tiempo en 1844, mientres rezaba dezaga d'os manigos de panizo en un campo, o Esprito de Dios venió sobre él d'una traza tan poderosa que cuasi lo chitaba a tierra, y con ixo venió una impresión: «O santuario que ha d'estar limpiato ye en o cielo.» Comunicó iste pensamiento a O. R. L. Crosier, y chuntos investigoron acuradament o tema. A primers de 1846, una elaborada exposición d'a cuestión d'o santuario dende un punto d'anvista biblico, escrita por o sinyor Crosier, s'imprimió en o Day Star, un periodico que allora se publicaba en Cincinnati, Ohio. En ixe largo ensayo se feba pareixer que a obra de purificación d'o santuario yera a zaguera obra de Cristo como o nuestro gran sacerdot, que prencipió en 1844 y remataría chusto antes que tornase realment en as boiras d'o cielo como Rei de reis y Sinyor de sinyors.

GSAM 193Ilesias en busca de miembros perdius

GSAM 193.2O deceno día d'o seteno mes heba pasau, y as ilesias pensaban que les sería fácil recuperar os miembros perdius, que s'heban deseparau d'ellas baixo o «chilo de meyanueit» y o mensache d'o segundo ánchel; pero en isto se desenganyoron de raso, como se veyerá en a siguient respuesta a las insistencias ta tornar a las suyas organizacions anteriors, tal como se da en o Midnight Cry d'o 26 d'aviento de 1844:—

GSAM 193.3«Pero, cuáls son os feitos? Saben bien que en a gran masa d'istas ilesias os temas prencipals son, “a conversión d'o mundo”, “o milenio de mil anyos” y “o retorno d'os chodigos ta Palestina”, antis d'a venida personal d'o Salvador. Aquels que tornan a posar-se baixo as cancionetas de bressol de tals doctrinas no escriturals y irracionals, lo fan con os uellos ubiertos; y tal conducta por a suya parte será, de feito, “retroceder”.
GSAM 194.1«En haber-se feito “libres” en un sentiu escritural, ye muito mas seguro “empentar entabant” que no pas “tornar entazaga” u “retirar-se”, mas que mas en iste inte, cuan a corona de gloria ha d'estar dada tan luego a os fidels en Cristo Chesús.»

GSAM 194.2A conducta d'as ilesias en retardar a venida d'o Sinyor por medio d'a esfensa d'as doctrinas anteditas no scripturals, suchirió a os Adventistas istas parolas d'o profeta Ezequiel: «Fillo d'hombre, mira, os d'a casa d'Israel dicen: A visión que él veye ye pa muitos días que han de venir, y profetiza de tiempos que son luent.» En o mesmo sentiu se troba a respuesta que os Adventistas emplegoron: «Por tanto, di-les: Asinas diz o Sinyor Dios: No se tardará más en complir as mías parolas, sino que a parola que he dito se ferá, diz o Sinyor Dios.»20

GSAM 194«Has de profetizar atra vegada»

GSAM 194.3Aquels que «mincharon» o libro, y dioron a proclamación d'o «tiempo», creyoron que a suya faina pa o mundo yera feita; d'astí a declaración de que heban d'amostrar de nuevo a as nacions, as luengas y os reis. Unatra parte d'a obra, dica agora no vista, ha d'estar agora complida: a de presentar a la chent o verdadero caracter d'o templo de Dios en o cielo y o suyo servicio d'altar. O mandato de medir o templo21 ye necesario pa obtener una conoixencia d'a naturaleza de l'evento que ha de tener puesto a la fin d'o tiempo profetico, y asinas se dé una explicación d'as parolas: «Alavez será purificau o santuario».

GSAM 194.4Paraz cuenta que l'ánchel d'ista proclamación d'o tiempo veniba d'o cielo, y antis que a suya faina sía rematada, da una comisión ta amostrar de nuevo a la chent. O mensache, pues, que ha d'explicar a cuestión d'o santuario, dar confianza a os desenganyaus, y a o mesmo tiempo furnir-lis una «canya», u «vara», u regla, con a qual o pueblo de Dios pueda prebar a suya condición moral debant d'él, ha de portar sinyals evidents de que ye celestial, y no d'orichen humán.

GSAM 195O prechuicio zarró l'acceso a la chent

GSAM 195.1O prechuicio existent contra a doctrina de l'advenimiento yera una barrera cuasi infranqueyable pa o pueblo; y prebar d'amostrar-lis de nuevo sin una luz clara y positiva sobre a causa d'a decepción, sería inútil. Os mesmos creyents adventistas precisaban que as suyas almas fuesen inspiradas de nuevo con una comisión celestial, antes que o pueblo podese ser amostrau correctament; y cómo se podeba aconseguir isto? Se podría fer con a sola sabiduría humana? U se contentarían aquels que heban experimentau a fundo l'obra d'o Esprito de Dios en o movimiento anterior, con un simple razonamiento humán? Res mas que una obra como a d'o «mensache de l'ánchel treseno»22 podeba sacar-los d'as suyas perplexidaz; y isto, tranco a tranco, a mida que lo podeban recibir, s'inauguró como cal, trayendo prebas bien convincents de que yera d'orichen celestial.

GSAM 195Como uellas sin pastor

GSAM 195.2Astí yera o gran cuerpo de l'advenimiento, en cierto sentiu, como unas uellas sin pastor, de las cuals mils s'heban deseparau de todas as ilesias y creyencias nomás unas semanas antes, sin que garra organización humana estase responsable d'o suyo bienestar espritual. No teneban conseyeros terrenals en qui podesen confiar; en Dios solo teneban a suya confianza.

GSAM 195.3Manimenos, yeran seguros d'una cosa, y ixo yera pa éls como una áncora: a proclamación d'o tiempo yera correcta.23 Pero como pueblo yeran en una posición en a que, si Dios no los guiaba y protechía, yeran susceptibles d'acceptar explicacions falsas, u de perder a «paciencia» y abandonar a fe en a suya experiencia pasada. Isto beluns lo facioron; mientres que atros, con un uello de fe fixo en Aquel a qui as suyas almas aimaban, preguntaban con fervor: «Vichilant, qué d'a nueit? Vichilant, qué d'a nueit?. O vichilant dició: Plega o maitín, y tamién a nueit; si querez preguntar, preguntaz, tornaz, veniz».24

GSAM 196J. N. Andrews sobre a Decepción

GSAM 196.1O pastor J. N. Andrews, un d'os que pasó por ista experiencia en 1844, fabla asinas d'a decepción:—

GSAM 196.2«Se desenganyoron os que asperaban a o Sinyor en 1843 y en 1844. Iste feito ye pa muitos una razón suficient pa refusar tot o testimonio en iste caso. Reconoixemos o desenganyo, pero no podemos reconoixer que isto furnisca una razón chusta pa negar a man de Dios en ista obra. A ilesia chodiga se desenganyó cuan, a la fin de l'obra de Chuan o Baptista, Chesús se presentó como o Mesías prometiu. Y os disciplos confiáus se sintioron tristament decepcionaus cuan qui asperaban que liberase a Israel fue preso y muerto por mans malvadas. Y dimpués d'a suya resurrección, cuan asperaban que restaurase de nuevo o reino a Israel, no podioron soque sentir-se decepcionaus cuan entendioron que se'n iba ta o suyo Pai, y que éls serían deixaus por un largo tiempo en tribulación y angustia. Pero a decepción no preba que Dios no tienga parte en a guía d'o suyo pueblo. Habría de levar-los a correchir os suyos errors, pero no habría de levar-los a chitar a suya confianza en Dios. Estió porque os fillos d'Israel se sintioron decepcionaus en o desierto, que tan a sobén negoron a guía divina. Se presentan como una admonición pa nusatros, pa que no cayamos seguntes o mesmo eixemplo d'incredulidat.»25

GSAM 196A Verdat tien un baptismo d'impopularidat

GSAM 196.3Pareixe estar o plan d'o Sinyor meter verdatz importants en un canal impopular an que será una cruz26 acceptar-las y obedecer-las. Isto ye especialment cierto en istos zaguers días. Pedro, parlando d'ixe tiempo cuan a fin de todas as cosas será «amán», y cuan o «chudicio» «prencipiará en a casa de Dios», diz: «Bienamados, no tos pareixca estranyo por a prova de fuego que ye ta prebar-tos, como si vos pasase bella cosa estranya: sino goyaz, en tanto que participaz en os sufrimientos de Cristo; ta que, cuan a suya gloria se revele, tamién vos goyez con goyo sin mida. Si soz vituperaus por o nombre de Cristo, bienaventuraus soz; porque o Esprito de gloria y de Dios reposa sobre vusatros: d'a suya parte ye malparlau, pero d'a vuestra parte ye glorificau.»27

GSAM 197.1Cuan a verdat ha recibiu o suyo baptismo d'impopularidat, acceptar-la requiere mas gracia que simplament seguir a fe d'as masas. Os farsants hipocritas no veyen garra gran incentivo pa acceptar una verdat que requiere acción, como remar río entalto «contra o viento y a marea». Asinas a verdat se torna una preba pa os leals, os de corazón honesto, sinceros y de conciencia.

GSAM 197.2Ya hemos amostrau que a profecía d'o movimiento de l'advenimiento anuncia una decepción. Ista plegó; y asinas, en a providencia de Dios, l'acceptación d'ixe mensache tenió a suya cruz.

Notes

  1. Apocalipsi 10:10, 11; 11:1. ↩
  2. Ezequiel 3:1-3. ↩
  3. Cheremías 15:16. ↩
  4. Picra—una preparación bien desagradable y amarga d'alcol, aloes y goma de mirra. ↩
  5. Chuan 20:13. ↩
  6. Cheremías 15:16-18. ↩
  7. Hebreus 10:35-39. ↩
  8. Life Sketches of Ellen G. White, pp. 107-109. ↩
  9. En ixe tiempo dengún no teneba garra ideya d'un santuario en o cielo. ↩
  10. Exodo 15:17. ↩
  11. Salmo 78:54. ↩
  12. Salmo 78:68, 69. ↩
  13. Miqueas 1:3, 4. ↩
  14. Chuan 12:16. ↩
  15. Zacarías 9:9. ↩
  16. Lucas 19:40. ↩
  17. Lucas 24:21. ↩
  18. Marcos 11:10. ↩
  19. Habacuc 2:3. ↩
  20. Ezequiel 12:27, 28. ↩
  21. En una mesura en a que no se dan cifras como resultau, ye o caracter, y no as dimensions, o que ye implicau. ↩
  22. Apocalipsi 14:9-12. ↩
  23. Con a revisión mas acurada d'o suyo calculo d'os 2300 días, no podioron trobar garra error, ni se'n puede trobar garra. ↩
  24. Isaías 21:11, 12. ↩
  25. The Three Messages of Revelation 14:6-12, p. 33. ↩
  26. Mateu 16:24. ↩
  27. 1 Pedro 4:7, 17, 12-14. ↩

Note

Back