Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
09 / 29

Capitulo 8 — O Convite de Boda de l'Agnello

John Norton Loughborough

GSAM 134.1«Un hombre fació una gran cena y convidó a muitos; y ninvió a o suyo siervo a la hora d'a cena pa decir a os convidaus: Veniz; que ya tot ye presto.»1

GSAM 134.2«Bienaventuraus os que son clamaus a la cena de vodas de l'Agnello.»2

GSAM 134.3A cena ye o zaguer minchar d'o día. En ista parábola bi ha tres clamadas ta la cena. Ista parábola no s'ha de confundir con as clamadas ta «dinar» de que se charra en Mateu 22:1-7. O «dinar» ye o chento de meyodía. En a parabola sobre as clamadas a o dinar, aprendemos que aquels que facioron a clamada estioron «maltractaus con sanya» y muertos, y que mesmo o fillo d'o rei fue matau. O rei que heba ninviau a clamada «destruyó a ixos asasins, y cremó a suya ciudat».

GSAM 134.4Ista parabola d'as clamadas a «dinar», amostrando o destín d'aquels que en primeras refusoron ixa clamada, representaba adecuadament o que en realidat acayeixió a aquels que refusoron l'evanchelio de Cristo, y matoron a él y a os suyos apostols. O Sinyor ninvió exercitos contra ixa nación, que «destruioron a ixos asasins, y cremoron a suya ciudat»—Cherusalem.

GSAM 134A Clamada a la Cena

GSAM 134.5Ista clamada a cenar en a parabola sin garra dubda fa referencia a la «cena nupcial de l'Agnello». Se pronuncia una bendición sobre aquels que son clamaus a ixa «cena nupcial». Una cena nupcial sigue a la voda. A voda de l'Agnello tiene puesto antes que él vienga; porque, como ya hemos visto, cuan Cristo finalment vienga, él «tornará d'a voda».3

GSAM 135.1Ista clamada a la cena nupcial, alavez, ha d'estar a mesma que o mensache d'o primer ánchel de l'Apocalipsi 14, y a proclamación temporal d'o deceno capítol, ya sinyaladas. Seguntes o que conta Lucas, ista primera clamada a la cena va «a os que yeran convidaus». Qui yeran os que yeran convidaus?—Aquels que heban sentiu y acceptau l'evanchelio de Cristo. Profesan amar a Cristo y amar a suya segunda venida como a plena fruición d'a suya esperanza. Por qué no habría d'ir a clamada primero enta éls? Asinas como yera necesario que o evanchelio se predicase primero a os chodigos que teneban as Escrituras y afirmaban asperar a venida d'o Mesías,4 d'a mesma traza o mensache d'a segunda venida de Cristo se presentó primero a aquels que afirmaban estar os suyos seguidors y amar a suya venida.

GSAM 135A Clamada a Aquels que heban Estau Convidaus

GSAM 135.2A primera clamada a o festín, estando ta os que heban estau convidaus, ha d'ir t'as ilesias. Agora, de feito, a proclamación d'a venida proxima de Cristo, dende l'anyo 1833 dica la primavera de 1844, se fació en as ilesias, y en gran mida fue refirmada por os ministros d'ixas ilesias. A primera publicación de William Miller sobre as suyas opinions sobre a venida proxima de Cristo estió en un periodico baptista de Brandon, Vt. Os treballos d'él mesmo y d'os suyos colaboradors dica abril de 1844 se facioron mas que mas en edificios eclesiasticos u salas facilitadas por as ilesias d'a epoca.

GSAM 135.3O pastor Himes fabla asinas d'as fainas d'o pastor Miller dica a primavera de 1844:

GSAM 135.3«Treballó entre todas as partidas y sectas, sin interferir en as suyas organizacions u disciplina, creyendo que os miembros d'as diferents comunions podeban mantener a suya condición, y a o mesmo tiempo preparar-se pa l'advenimiento d'o suyo Rei.»

GSAM 135.4O pastor Himes, en charrar d'os suyos propios y conchuntos treballos con o pastor Miller, afirma amás: «A mayoría d'os ministros y ilesias que nos ubrioron as suyas puertas a nusatros y a os nuestros chirmans que yeran proclamando a doctrina de l'advenimiento, cooperoron con nusatros dica o zaguer anyo»—l'anyo 1844.

GSAM 136Puertas Ubiertas pa o Mensache

GSAM 136.1Respeuto a la suya obra y a la suya naturaleza, Wm. Miller dició:

GSAM 136.1«Se m'han ubierto puertas pa proclamar ista doctrina d'a segunda venida de Cristo entre cuasi todas as denominacions, de traza que nomás he puesto atender a una chicota parte d'as clamadas.... En tot puesto an que he estau, os miembros mas piadosos, devotos y vivos d'as ilesias abrazan mas facilment as opinions asinas proclamadas; mientres que o profesant mundano, o fariseu, o fanatico, o argüelloso, o altivo y l'egoísta, se mofan y se trufan d'a doctrina d'a segunda venida de Cristo.»

GSAM 136.2Respective a la naturaleza d'o mensache de l'advenimiento, se'n puede dicir o mesmo que D'Aubigné dició d'a Reforma: —Se «complió en nombre d'un prencipio espritual. Heba proclamaito como mayestro a parola de Dios; como salvación, a fe; como armas, o Esprito Santo: y heba refusato por istos mesmos medios toz os elementos mundans.»

GSAM 136Una poderosa onda de revivals

GSAM 136.3A naturaleza d'os avivamientos que siguioron a proclamación d'o mensache de l'advenimiento ye descrita asinas por L. D. Fleming, pastor d'a Ilesia Cristiana de Casco Street, de Portland, Maine:—

GSAM 136.4«L'intrés espertato por as suyas [de Wm. Miller] charradas ye d'o mas deliberato y desapasionato, y anque ye o mayor despertar que he visto nunca, manimenos bi ha o menor entusiasmo apasionato. Pareixe que tiene mayor presa en a parte masculina d'a comunidat. Lo que produz l'efecto ye isto: o chirmán Miller simplament prene a espada d'o Esprito, desembainada y espullada, y mete o suyo filo agudo sobre o corazón espullau, y talla! ixo ye tot. Debant d'o filo d'ista poderosa arma, a infidelidat caye, y o universalismo se mustia. Os falsos fundamentos esvanecen, y os mercaders de Babel se marabillan. Me pareix que isto ha de ser lo mas pareixiu a os avivamientos apostolicos de tot lo que os tiempos modernos han visto.»

GSAM 137Una experiencia en Richmond, Me.

GSAM 137.1Como ilustración d'a obra de reavivamiento que acompanyaba a predicación d'a doctrina de l'advenimiento, citaremos d'o informe d'un que yera activament embrecau en ixe movimiento. En charrar d'una reunión trimestral celebrada en Richmond, Me., que representaba a trenta ilesias baptistas de libre albedrío, diz:—

GSAM 137.2«En dentrar yo en o templo, o pastor Rollins, que yera posau a o costau d'o púlpito en o cabo mas luent d'a sala, se devantó y dició: “Chirmán White, trobará un posiento aquí a o mío costau.” Dimpués d'o sermón, se dió libertat pa fer comentarios, y yo charré con libertat sobre a vida cristiana y os trunfos d'os chustos en o segundo advenimiento de Cristo. Muitas voces clamaron: “¡Amén! ¡amén!”, y a mayoría d'ixa gran congregación yeran plorando.... Amán d'a fin d'ixa reunión, dimpués d'obtener o mío consentimiento, o pastor Rollins se devantó y dició: “O chirmán White, que ye posau a la mía dreita, charrará ista tardi en a casa de rezos de Reed sobre a segunda venida d'o nuestro Sinyor Chesucristo. Puyaz, chirmans, y escuitaz-lo por vusatros mesmos. Tenemos prou espacio pa acullir-tos a toz. Puyaz, chirmans, no vos ferá mal a dengún de vusatros sentir sobre iste tema.... Él sabeba bien que a mayoría d'os suyos chirmans deixarían a suya reunión en o lugar, y irían tres millas ta sentir-me, y que a suya sesión de negocios prevista se veyería interrumpida. Y asinas estió. Tres quartas partes d'os ministros y cuasi toz os delegaus se'n fuoron, y a casa d'oración de Reed s'emplenó de chent a primera hora. O mío tema yera Mateu 24. O Esprito de Dios me dió gran libertat. L'intrés estió marabilloso.
GSAM 137.3«En rematar con una exhortación a os cristianos a que se consagrasen de tot y estesen paratos, y a os pecadors a que buscasen a Cristo y s'apareixesen ta la venida d'o Fillo de l'Hombre, o poder de Dios venió sobre yo en tal grau que habié de refirmar-me con as dos mans en o púlpito. Estió una hora solemne. En veyer a condición d'os pecadors, perdius sin Cristo, los clamé plorando, repetindo cuantas vegadas: “Ven ta Cristo, pecador, y serás salvau cuan él amaneixca en a suya gloria. Ven, pobre pecador, antes que siga masiau tarde. Ven, pecador, pobre pecador, ven.”
GSAM 138.1«O puesto yera terriblement solemne. Os ministros y a chent ploraban, beluns en voz alta. A la fin de cada clamada a o pecador, se sentiba un chemecón cheneral por toda l'asamblea. Yo heba estau de piet explicando o capitulo y exhortando mientres mas de dos horas, y me yera quedant afonau. Deixé de charrar y ploré en voz alta por ixe pueblo tan estimau con una fondura de sentimiento como nomás puede saber qui Dios ha clamau pa predicar a suya verdat a os pecadors. Yeran as nueu horas, y dar libertat a atros pa charrar habría estau continar l'achuntamiento dica meyanueit. O millor yera rematar con o fundo sentimiento d'ixe inte, pero no dica que toz hesen teniu a oportunidat de votar por o costau d'o Sinyor. Allora clamé a toz os d'a congregación que se chuntasen con yo en a oración, y a aquels que deseyaban estar presentaus debant d'o trono d'a misericordia, pa que estesen prestos pa trobar-se con o Salvador con goyo en a suya segunda venida, que se devantasen. Cada alma en ixa gran casa, como me'n informoron dimpués personas de diferents partes d'a mesma, se devantó. Dimpués d'un breu tiempo d'oración, a reunión remató.
GSAM 138.2«A l'atro maitín torné a o lugar, acompanyato por a lo menos siet ueitenas partes d'ixa reunión trimestral baptista de Freewill. Totz comentaban qué reunión tan gloriosa heban tenito a nueit d'antes.

GSAM 138Peticions pa o Mensache en atros puestos

GSAM 138.3«En o descanso, os delegaus y ministros me convidaron a unir-me a éls pa organizar o momento en que podese fer a charrada a las diversas congregacions d'ixa trobada trimestral que teneban edificios de culto espaciosos. Allora yera a meyaus de febrero, y se decidió que no quedaban mas de seis semanas de chelaus firmes, o que daba a la chent una buena oportunidat pa asistir a las reunions. Se trigaron doce d'os puestos mas importants pa o mío treballo en seis semanas. Heba de dar diez conferencias, o que me obligaría a charrar vint vegadas a la semana. Isto nomás me deixaba meyo día cada semana, que por un regular trobaba muit necesario pa viachar quince u vint millas enta o siguient puesto de reunión.»5

GSAM 139Cientos convertitos

GSAM 139.1Os avivamientos y a conversión de cientos de personas en totas partes siguioron a predicación d'a doctrina de l'advenimiento, y especialment pasó isto a mida que s'amanaban a la fin de l'anyo chodigo de 1843 (21 de marzo de 1844). Estió durant ixe hibierno que o escritor, en o suyo lugar natal —Victor, N.Y.—, sintió por primera vegada sobre o tema, y anque nomás teneba doce anyos, acceptó, en a mida que lo entendió, a fe en o segundo advenimiento. A impresión en a chent estió de veras solemne, no nomás en as reunions, sino en tot puesto. Victor yera en ixas envueltas nomás que un lugar de bellas doscientas almas, pero a redolada yera densa de chent. Como resultau d'ixa serie de reunions celebradas en ixe lugar chicot, se reportoron cincocientos convertitos.

GSAM 139Testimonio d'o Methodist Year Book

GSAM 139.2En quanto a la gran onada de revivals que siguió a la proclamación de l'advenimiento, trobamos en o Methodist Year Book que «durant os cuatro anyos dende 1840 dica 1844, se producioron 256.000 conversions en America». O que yera verdat en America tamién lo yera en os atros países an que se fació a clamada. «Un poder gran marchó con a predicación, y as almas se convirtioron por totas partes». Como a primera clamada a la cena nupcial fue dirichida a las ilesias —«a los que yeran convidaus»—, estió a traviés d'ellas que s'extendió a toz os que queresen venir y compartir en a salvación que asperaba a lo pueblo de Dios. Tanto si o mensache se predicaba, se rezaba u se cantaba en «melodías d'advenimiento», o gran movimiento d'o Esprito de Dios acompanyó a obra.

GSAM 140Ninos predicando en Suecia

GSAM 140.1En iste sentiu, veyeremos cómo o Sinyor obró pa introducir a proclamación en ixos países an que a lei vedaba a predicación de cualsiquier cosa contraria a la «ilesia establida». Suecia yera un d'ixos países. Astí o Sinyor emplegó a ninos chicoz pa introducir l'obra. A primera d'istas manifestacions estió en o verano de 1843, en Eksjö, en o sud de Suecia. Una nina de nomás cinco anyos, que no heba aprendiu nunca a leyer ni a cantar, un día, d'una traza muit solemne, cantó correctament un largo himno luterano, y dimpués con gran poder proclamó «l'hora d'o suyo chudicio ha plegau», y exhortó a la familia a que s'apareixese ta trobar-se con o Sinyor; pos veniba luego. Os no convertitos d'a familia clamaron a Dios misericordia, y troboron perdón. Iste movimiento s'espardió de lugar en lugar, con atros ninos proclamando o mensache. O mesmo movimiento entre ninos se manifestó en bella mida en Noruega y Alemanya.

GSAM 140«Sí! Heba de predicar»

GSAM 140.2En 1896, mientres feba reunions en decisiet puestos diferents de Suecia, pasé por cuantos puestos an que os ninos heban predicau en 1843, y tenié l'oportunidat de charrar con aquels que heban escuitau os sermons, y con hombres que heban predicau cuan yeran ninos. Le dicié a un d'éls: «Predicaches o mensache de l'advenimiento cuan yeras un zagal?». Él respondió: «¡Predicé! ¡Sí, heba de predicar! No heba planeau ixo. Un poder venió sobre yo, y dicié o que ixe poder me obligaba a decir.»

GSAM 140Boquist y Walbom en Örebro, Suecia

GSAM 140.3En o condau d'Örebro iste treballo s'espardió dica que personas mayors se sintioron empentadas a proclamar o mensache. Allora as autoridaz civils, instigadas por os curas d'a «ilesia establida», arrestoron a dos mesaches chóvens, Walbom, de diciueito anyos, y Ole Boquist, de quince anyos, dicindo que en farían un eixemplo publico. Los azotoron en as espaldas desnudas con varas de bedul y los ficoron, con as suyas nafras sangrients, en a garchola d'Örebro. Cuan estas nafras se curoron, los sacoron d'a garchola, demandando-les: «Deixarez de predicar esta doctrina?». Anque los tornoron a golpiar con varas por segunda vegada, ubrindo de nuevo as suyas nafras, toda a respuesta que podioron obtener estió: «Predicaremos o que o Sinyor nos manda». Gracias a la intercesión d'una important feligresa d'Örebro, o rei Oscar I dició a las autoridaz que deixasen marchar a ixos mesaches d'a garchola y que deixasen en paz a ixa chent. Asinas, a victoria por a verdat s'aconseguyó en Suecia.

GSAM 141O Testimonio de Boquist

GSAM 141.1En o Review and Herald, d'o 7 d'octubre de 1890, bi ha una narración bien intresant sobre a predicación d'os ninos, escrita por o mesmo O. Boquist. Diz:—

GSAM 141.2«En l'anyo 1843 se produció un movimiento relichioso entre a chent en a parroquia de Karlskoga, en o Län d'Örebro. Os líders d'iste movimiento yeran ninos y chóvens, que yeran clamaus “rapare”. Istos predicaban con poder divino, y proclamaban debant d'a chent, con gran decisión, que l'hora d'o chudicio de Dios heba plegau.
GSAM 141.3«En a agüerro d'ixe mesmo anyo, yo, O. Boquist, alavez con quince anyos d'edat, con unatro choven, Erik Walbom, de diciueito anyos, nos veyemos tan influyius por ista fuerza invisible que de garra traza no podiemos resistir-le. Tan luego como nos apoderó iste poder celestial, prencipiemos a charrar a la chent y a proclamar a voz en grito que l'hora d'o chudicio heba plegau, referindo-los a Choel 2:28-32 y l'Apocalipsi 14:6, 7.»

GSAM 141Ninos en visión

GSAM 141.4A chent m'informó que aquels que yeran asinas influyius por iste poder celestial yeran desentendius de tot o que teneban arredol. Yeran realment en visión de Dios, y charraban con un poder que levaba una gran influencia de convicción. Deciban que istos ninos chicoz, mientres yeran baixo ixa influencia, charraban con a fuerza y dignidat d'hombres y mullers feitos. Asinas, os que lo veyeban plegoron a la conclusión de que yera o Sinyor fendo-los servir profeticament pa pronunciar istas verdatz solemnes. O escritor contina:—

GSAM 142.1«A chent s'achuntaba en gran numero pa escuitar-nos, y as nuestras reunions continoron de día y de nueit, y en resultau i habió un gran despertar relichioso. Chóvens y viellos yeran tocaus por o Esprito de Dios, y clamaban a o Sinyor pa que tenese misericordia, confesando os suyos pecaus debant de Dios y d'os hombres.
GSAM 142.2«Pero cuan o mosén d'a ilesia se'n enteró, se facioron muitos esfuerzos por silenciar-nos y asinas aturar a emoción relichiosa cheneral; pero toz os esfuerzos estioron inútils. Allora se demandó a o sheriff que ordenase a nuestra detención, y mientres seis semanas se fació una busca infructuosa ta trobar-nos en o bosque, enta on hebanos fuyiu en busca de refuchio.
GSAM 142.3«Manimenos, a la fin, nos citoron ta compareixer debant d'o pastor d'a ilesia. O nuestro numero heba augmentau de traza que cuaranta chóvens, hombres y mullers, se presentoron en o rectorio, an que fuemos sometius a un largo chudicio. A toz, fueras de yo y Walbom, se lis permitió tornar t'as suyas casas; pero a nusatros nos arrestoron, y a l'atro día nos metioron baixo custodia en a garchola d'Örebro, an que nos asociaron con ladrons en a celda 14, como si hesenos cometiu bel gran crimen.»

GSAM 142Testimonio d'a chirmana de Boquist

GSAM 142.4O 22 de setiembre de 1896, a chirmana de Boquist, de setanta y dos anyos d'edat, asistió a la nuestra reunión en Örebro, y nos contó l'experiencia de su chirmán; pus estió testimonio d'a suya azotaina, encarcelamiento y liberación. Nos cantó l'himno que Boquist y Walbom cantoron en salir d'a garchola enta o puent sobre o foso que rodiaba ixe castiello d'o sieglo XVI, emplegau en 1843 como garchola. A fuerza d'o movimiento de 1843 acompanyaba o testimonio y o canto de l'himno. Traduciu a l'anglés, l'himno diz asinas:—

GSAM 143Himno cantau por Boquist y Walbom

GSAM 143.1Dengún nunca no puede plegar a o descanso eterno, Qui no ha empentau con fuerte vigor entabant; Dengún nunca no puede plegar a ixe brilant obchectivo, De no empentar enta debant con corazón y alma. A suya luita apremiant ha de durar dica la fin; En ixo solo han de depender todas as nuestras esperanzas. A puerta se diz estreita, o camín se diz chicot, Pero a gracia y a eslección son libres pa toz; Pero tot pende de seguir adebant, de seguir adebant; Solament asinas se puet ganar o puerto.
GSAM 143.2«¡Fes fuerte, sí, fuerte resistencia, oh ánima mía! Contra tot o que s'interponga entre tu y o tuyo fin. Contra cada estorbo luita. ¡Para firme! ¡para firme! Pa qui avanza, a corona ye presta. Si as goyias d'o cielo queres tastar, Avanza superando cada estorbo. Apura; Deixa, deixa, oh deixa as astucias de tot o mundo, O tuyo estendardo de resistencia, siempre desplegau!
GSAM 143.3«Cuan o mundo te clame, “Ven y con nusatros ves,” No obedeixcas; ixe camín leva a la dolor. Lo que o mundo te pide, refusa-lo a cualsiquier pre, Si te sometes, alma mía, te perderás. Por amor de Cristo te doi iste consello: Esforza-te con a fuerza de Dios; iste ye o pre d'a corona. A cada estorbo, fes fuerte a resistencia; A corona paga a pena d'a luita, por luenga que siga.
GSAM 143.4«O cielo de gloria val toda la tuya vida, Val toda la tuya oración, anhelo, toda la tuya luita. En ixe reino no puede vivir a desilusión, A corona val tot o deseyo que puedas dar. Por tanto, dispierta y mira arredol con ficacio, Para-te pa o soniu d'a trompeta d'o chudicio; Pos un vestiu de voda, puro, blanco y entero, Se le exigirá a cada alma suplicant Qui busca una dentrada ta ixa ciudat fermosa; Por tanto, dispierta y prepára-te.
GSAM 144.1«No podrás ancorar en ixa ribera celestial, Ni dentrar en ixa tierra “preparada d'antes,” Si no tiens a vida ofrita d'a fe; Pues ixo a Escritura bien clarament diz. Solament a fe puet salvar a o pecador, Y redimir-te d'a cruel fuesa.
GSAM 144.2«Alavez, escuita, car, y devanta-te d'a tuya triste cayida; A gracia de Dios ye abundant, y gratuita pa toz. Creye, arrepenti-te y escuita a o Salvador decir, En parolas de belleza, “Ista, ista ye a vía.” O mundo entero ye convidau, que toz viengan, Y prene a la fuerza una corona adintro d'ixe fogar.
GSAM 144.3«O Sinyor ye disposau, ansioso de conceder Iste don a toz os que en o suyo camín irán. No t'estalvies a luita, sino contina adebant, Y luego, bien luego, a victoria será ganada. A man de Dios busca l'alma tuya; te dará descanso; Chesús truca, buscando lo millor pa tu. Disperta! Ye o Esprito de Dios qui turba o tuyo suenio; Nomás se salvarán qui vichilan.»

GSAM 144O Nino Predicador de Karlskoga

GSAM 144.4Un sinyor d'Örebro me contó un succeso en Karlskoga, an que residiba en 1843. Dició:—

GSAM 144.5«Un nino de ueito anyos, que nunca no heba aprendiu a leyer as suyas letras, prencipió a predicar o mensache, citando muitas escrituras. A chent deciba: “Ixe nino ye pleno de Biblia.” Ista circumstancia escaició dimpués que o rei Oscar hese charrau en favor d'os perseguidos, asinas que o mosén d'ixe puesto no podió levar a o nino debant d'o tribunal pa aturar ixe treballo; pero lis dició a la chent que le trayeran a o nino debant d'él, y él lo exposaría y lis amostraría a suya inorancia d'a Biblia.
GSAM 144.6«Debant d'una multitut de chent, o mosén ubrió o suyo libro d'himnos y le demandó a o zagal que le leyese. O zagal respondió: “No sé leyer”; pero chirando-le a espalda a o mosén, cantó l'himno correctament dende o prencipio dica a fin, mientres o mosén lo cosiraba en o libro, marabillau. O mosén le dició a o zagal: “Pareix que lo sabes tot”. O zagal respondió: “No. No siempre se nos permite decir tot lo que sabemos”.
GSAM 145.1«Allora o mosén ubrió o Nuevo Testamento y le dició a o zagal: “Leye-me bella cosa d'astí”. O zagal respondió: “No sé leyer”. O mosén le preguntó: “Y qué sabes tu d'a Biblia?”. Él respondió: “Sé a on bi ha un texto que tiene a parola y catorce vegadas”. O mosén dició: “No! No i hai garra texto asinas en a Biblia”. O zagal dició: “Me leyera, por favor, Apocalipsi 18:13?”. “Sí”, dició o mosén. Mientres leyeba, a chent contaba, y de verdat que a parola y i yera chusto catorce vegadas, y entre as catorce vegadas yera o “ligache d'as almas d'os hombres”. A chent chitó: “¡Astí! ¡astí! ¡O zagal sabe mas d'a Biblia que no o mosén!”. Muito ofendiu, o mosén deixó o tema y deixó a la chent en paz dimpués d'ixo.»

GSAM 145.2Asinas, d'a boca d'os ninos o Sinyor confirma a suya parola, y d'ista traza marabillosa levó a suya verdat a as orellas d'o pueblo, a qui as leis le vedaban predicar garra doctrina que no estase a d'a «relichión d'estau».

GSAM 145Donos d'o Esprito Relacionaus con o Mensache

GSAM 145.3No estió nomás en Suecia an que o Sinyor, en relación con o movimiento de l'advenimiento, charró a o suyo pueblo a traviés d'os dons d'o suyo Esprito. En Escocia, en Anglaterra y tamién en America o Sinyor ha instruito a o suyo pueblo por revelacions especials.

GSAM 145As visions de William Foy

GSAM 145.4En l'anyo 1842 viviba en Boston, Mass., un hombre bien educau clamau William Foy, que yera un orador elocuent. Yera baptista, pero se preparaba pa recibir os ordenes sagraus como ministro episcopal. O Sinyor le dió graciosament dos visions en l'anyo 1842, una o 18 de chinero, y l'atra o 4 de febrero. Istas visions teneban a clara preba d'estar as manifestacions chenuinas d'o Esprito de Dios. Lo convidaban d'un puesto ta atro ta que predicase en os púlpitos, no nomás os episcopalians, sino tamién os baptistas y atras denominacions. Cuan predicaba, siempre levaba a sotana de clérigo, como la levan os ministros d'ixa ilesia en os suyos oficios.

GSAM 146.1As visions d'o sinyor Foy tractaban sobre a venida proxima de Cristo, os viaches d'o pueblo de Dios enta la ciudat celestial, a nueva tierra y as glorias d'o estau redimito. Con un buen dominio d'o lenguache y una fina capacidat descriptiva, creyaba sensación an que iba. Invitau, iba de ciudat en ciudat a contar as cosas marabillosas que heba visto; y pa acullir a las grans multituz que s'achuntaban pa escuitar-lo, s'apanyaban grans salas, an que contaba a mils lo que se le heba amostrau d'o mundo celestial, a polideza d'a Nueva Cherusalem y d'as hostes angeliques. Cuan reflexionaba sobre l'amor tierno y compasivo de Cristo por os pobres pecadors, exhortaba a os no convertitos a buscar a Dios, y decenas respondioron a las suyas suplicas tiernas.

GSAM 146Visión d'os Tres Graons

GSAM 146.2A suya obra continó dica l'anyo 1844, amán d'a fin d'os dos mil trescientos días. Allora tenió unatra manifestación d'o Esprito Santo, una tercera visión, una que no entendió. En ista se le amostró o camín d'o pueblo de Dios dica la ciudat celestial. Veyió una gran plataforma u escalón, en a qual s'achuntaba una multitut de chent. De cabo cuan belún cayeba a traviés d'ista plataforma difuera d'a vista, y d'ixe se le dició: «Ha apostasiato». Allora veyió a la chent puyar a un segundo escalón u plataforma, y beluns allí tamién cayioron a traviés d'a plataforma difuera d'a vista. Finalment amaneixió una tercera plataforma, que s'extendeba dica as puertas d'a ciudat santa. Una gran companyía se chuntó con os que heban abanzau dica ista plataforma. Como asperaba que o Sinyor Chesús venise en un tiempo muit curto, no se percató d'o feito de que un tercer mensache heba de seguir a os primers y segundos mensaches de l'Apocalipsi 14. En consecuencia, a visión yera pa él inexplicable, y deixó de charrar en publico. Dimpués d'a fin d'o periodo profetico, en l'anyo 1845, escuitó a unatro contar a mesma visión, con a explicación de que «os primers y segundos mensaches s'heban dau, y que un tercer heba de seguir». Poco dimpués d'isto, o sinyor Foy se metió malauto y morió.

GSAM 147.1Con tals manifestacions d'o poder de Dios en relación con a predicación d'a suya venida «a las puertas», y con l'alegría de mils de personas que se tornaban d'o pecau pa servir a lo Sinyor y asperar a suya venida, a chent yera doblement segura de que ixe yera de verdat o mensache d'o Sinyor pa lo mundo.

GSAM 147.2Pero o 21 de marzo de 1844 plegó y pasó, y o Sinyor no venió. A conviccion d'os devotos y reflexivos, manimenos, yera que heban actuau en harmonía con a mente d'o Sinyor, y que a o suyo tiempo tot quedaría claro.

Notes

  1. Lucas 14:16, 17. ↩
  2. Apocalipsi 19:9. ↩
  3. Lucas 12:36. ↩
  4. Feitos 13:45. ↩
  5. Life Sketches of James and Ellen G. White, pp. 61-64. ↩

Note

Back