Kapittul 8 — Brúdleypsmáltíð Lambsins
GSAM 134.1„Ein ávísur maður gjørdi eina stóra kvøldmáltíð og beyð nógvum; og hann sendi tænara sín á kvøldmáltíðartíð at siga við tey, sum vóru boðin: Komið; tí alt er nú til reiðar.“1
GSAM 134.2„Sæl eru tey, sum eru boðin til brúdleypsmáltíð Lambsins.“2
GSAM 134.3Kvøldmáltíðin er síðsta máltíð dagsins. Í hesi líknilsinum eru tríggjar innbjóðingar til kvøldmáltíðina. Hesa líknilsuna má ikki blandast saman við innbjóðingunum til „døgurðan“, sum talað verður um í Matteus 22:1-7. „Døgurðin“ er máltíðin mitt á degi. Í líknilsinum um innbjóðingarnar til døgurðan læra vit, at teir, sum bóru innbjóðingina fram, vóru „háðliga viðfarnir“ og dripnir, og at enntá kongssonurin varð dripin. Kongurin, sum hevði sent innbjóðingina út, „oyðilagði hesar manndráparar og brendi bý teirra í grund“.
GSAM 134.4Henda líknilsi um innbjóðingarnar til „døgurðan“, sum sýnir lagnuna hjá teimum, ið fyrst vrakaðu innbjóðingina, lýsti væl tað, sum veruliga kom yvir tey, ið vrakaðu evangelium Krists og drupu hann og ápostlar hansara. Harrin sendi herar ímóti tjóðini, og teir „oyðilagdu hesar manndráparar og brendu bý teirra í grund“ — Jerúsalem.
GSAM 134Innbjóðingin til kvøldmáltíðina
GSAM 134.5Henda innbjóðing til kvøldmáltíðina í líknilsinum sipar ivaleyst til „brúdleypsmáltíð Lambsins“. Ein signing verður søgd yvir tey, sum eru boðin til hesa „brúdleypsmáltíð“. Ein brúdleypsmáltíð fylgir eftir brúdleypinum. Brúdleyp Lambsins fer fram, áðrenn hann kemur; tí, sum vit longu hava sæð, tá ið Kristus at enda kemur, fer hann at „koma aftur frá brúdleypinum“.3
GSAM 135.1Henda innbjóðing til brúdleypsmáltíðina má tá vera hin sama sum boðskapur fyrsta eingilsins í Opinberingini 14 og tíðarforkunningin í tíggjunda kapitli, sum longu er umrødd. Eins og Lukas sigur, fer henda fyrsta innbjóðingin til kvøldmáltíðina til „teirra, sum vóru boðin“. Hvørji vóru tey, sum vóru boðin? — Tey, sum høvdu hoyrt og tikið ímóti evangelium Krists. Tey siga seg elska Kristus og elska afturkomu hansara sum ta fullu uppfyllingina av vón teirra. Hví skuldi innbjóðingin ikki fyrst fara til teirra? Eins og neyðugt var, at evangelium fyrst varð boðað jødunum, sum høvdu Skriftirnar og søgdu seg bíða eftir komu Messiasar,4 soleiðis varð boðskapurin um afturkomu Krists fyrst borin fram fyri teimum, sum søgdu seg vera fylgjarar hansara og elska komu hansara.
GSAM 135Innbjóðingin til tey, sum vóru boðin
GSAM 135.2Fyrsta innbjóðingin til kvøldmáltíðina, sum var til tey, ið vóru boðin, má fara til samkomurnar. Og veruliga varð boðað um, at Kristus skjótt skuldi koma, frá 1833 til várið 1844, í samkomunum, og í stóran mun tóku prestarnir í hesum samkomum undir við boðskapinum. Fyrsta útgáva William Millers av áskoðanum hansara um, at Kristus skjótt skuldi koma, var í einum baptistablaði í Brandon, Vt. Arbeiðið hjá honum sjálvum og starvsfeløgum hansara fram til apríl 1844 fór fyri tað mesta fram í samkomuhúsum ella høllum, sum samkomurnar tá høvdu fingið til vega.
GSAM 135.3Elsti Himes sigur soleiðis frá arbeiði elsta Millers fram til várið 1844:
GSAM 135.3„Hann arbeiddi millum allar flokkar og trúarsamfeløg, uttan at leggja seg upp í samkomuskipan ella aga teirra, tí hann trúði, at limirnir í teimum ymisku samkomunum kundu varðveita støðu sína og samstundis fyrireika seg til afturkomu Kongar síns.“
GSAM 135.4Elsti Himes sigur, tá ið hann talar um felags arbeiði sítt og elsta Millers, víðari: „Flestu prestarnir og samkomurnar, sum lótu dyr sínar upp fyri okkum og brøðrum okkara, ið boðaðu um afturkomuboðskapin, arbeiddu saman við okkum til síðsta árið“ — árið 1844.
GSAM 136Opnar dyr fyri boðskapinum
GSAM 136.1Um arbeiði sítt og eðli tess segði William Miller:
GSAM 136.1„Dyr hava latið seg upp fyri mær, so eg kann boða henda lærudóm um afturkomu Krists millum næstan øll trúarsamfeløg, so at eg bert havi verið førur fyri at taka ímóti einum lítlum parti av innbjóðingunum ... Allastaðni, har eg havi verið, taka tey mest gudrøknu, trúføstu og livandi limirnir í samkomunum fegin ímóti teimum áskoðanum, sum soleiðis verða boðaðar; meðan tann verðsligi trúarmaðurin, farisearin, trongskygdi maðurin, hin stolti, drambláti og sjálvsøki háðar og ger gjøldur burtur úr lærudóminum um afturkomu Krists.“
GSAM 136.2Um eðlið í afturkomuboðskapinum kann tað sama sigast um hann, sum D’Aubigné segði um trúbótina — hon „var framd í navni einari andaligari grundreglu. Hon hevði boðað orð Guds sum lærara sínum, trúgv sum frelsu og Heilaga Andan sum vápn; og við hesum somu miðlum hevði hon vrakað øll verðslig element.“
GSAM 136Ein máttmikil alda av vakningum
GSAM 136.3Eðlið í teimum vakningum, sum komu eftir boðanina av afturkomuboðskapinum, verður soleiðis lýst av L. D. Fleming, presti í kristnu samkomuni á Casco Street í Portland, Maine:
GSAM 136.4„Áhugin, sum fyrilestrarnir hjá honum [William Miller] vaktu, er av tí mest umhugsaða og rólega slagnum, og hóast hetta er tann størsta vakningin, eg nakrantíð havi sæð, er kortini minst av kensluligum uppøsing. Hon tykist at fáa størsta takið á mannfólkinum í samfelagnum. Hetta er tað, sum elvir til ávirkanina: Bróðir Miller tekur einfaldliga svørð Andans, trekt úr slíðranum og bert, og leggur hvassa eggina móti tí bera hjartanum, og tað sker! Tað er alt. Framman fyri eggini á hesum máttmikla vápni fellur vantrúgvin, og læran um, at øll verða frelst, følnar. Falskar grundir hvørva, og keypmenninir í Bábel undrast. Mær tykist, at hetta má vera nakað tað nærmasta, sum nýmótans tíðir hava sæð av vakningum líkum teimum hjá ápostlunum.“
GSAM 137Ein roynd í Richmond, Me.
GSAM 137.1Sum dømi um vakningararbeiðið, ið fylgdi við boðanini av afturkomulæruni, fara vit at endurgeva úr frásøgnini hjá einum, sum var virkin í hesi rørslu. Um eina fjórðingsársfund, sum varð hildin í Richmond, Me., og umboðaði tríati samkomur í Freewill Baptist-samfelagnum, sigur hann:
GSAM 137.2„Tá ið eg kom inn í gudstænastustaðið, reisti elsti Rollins seg, sum sat við síðuna á prædikustólinum fremst í húsinum, og segði: ‚Bróðir White, tú finnur eitt pláss her hjá mær.‘ Eftir prædikuna varð loyvi givið til at siga nøkur orð, og eg talaði frítt um kristna lívið og sigrarnar hjá teimum rættvísu við afturkomu Krists. Mong rópaðu: ‚Amen! amen!‘ og tey flestu í hesum stóra mannamúgvuni grótu ... Undir endan á fundinum, eftir at eg hevði givið mítt samtykki, reisti elsti Rollins seg og segði: ‚Bróðir White, sum situr høgrumegin við mær, fer at tala í Reed-samkomuhúsinum í kvøld um aðru komu Harra okkara Jesu Krists. Komið higar, brøður, og hoyrið sjálvi. Vit hava rúm nokk til at hýsa tykkum øllum. Komið higar, brøður, tað kann ikki skaða nakran av tykkum at hoyra um hetta evnið ...‘ Hann visti væl, at flestu brøður hansara fóru at fara frá fundi sínum í bygdini og ganga tríggjar míl at hoyra meg, og at teirra ætlaði arbeiðsfundur fór at verða slitinn sundur. Og soleiðis varð. Tríggir fjórðingar av prestunum og næstan allir umboðsmenninir fóru avstað, og Reed-samkomuhúsið var fult longu tíðliga. Evnið hjá mær var Matteus 24. Andi Guds gav mær stórt frælsi. Áhugin var undurfullur.“
GSAM 137.3„Tá ið eg endaði við einari áminning til tey kristnu um at víga seg heilt og vera til reiðar, og til syndarar um at søkja Kristus og gera seg reiðar til komu Menniskjasonarins, kom kraft Guds yvir meg í tann mun, at eg mátti halda mær við báðum hondum í prædikustólinum. Tað var ein hátíðarlig løta. Tá ið eg sá støðuna hjá syndarum, sum vóru glataðir uttan Kristus, rópti eg grátandi á teir og endurtók fleiri ferðir: ‚Kom til Krists, syndari, og ver frelstur, tá ið hann kemur í dýrd síni. Kom, fátæki syndari, áðrenn tað verður ov seint. Kom, syndari, fátæki syndari, kom.‘“
GSAM 138.1„Staðið var ógvuliga hátíðarligt. Prestarnir og fólkið grótu, summi hart. Við endan á hvørjari innbjóðing til syndaran hoyrdist eitt felags suff í allari samkomuni. Eg hevði staðið á føtum í meira enn tveir tímar, greitt frá kapitlinum og ámint, og var vorðin hásur. Eg tagnaði og græt hart yvir hesum kæra fólki við slíkari djúpari kenslu, sum bert tann kennir, ið Gud hevur kallað at boða syndarum sannleika sín. Klokkan var níggju, og um onnur skuldu fáa høvi at tala, hevði fundurin hildið fram til midnátt. Tað var best at enda við teirri djúpu kensluni, sum nú var, men ikki fyrr enn øll høvdu fingið høvi at velja síðu Harrans. Síðani bað eg øll í samkomuni, sum vildu sameinast við mær í bøn, og tey, sum ynsktu at verða borin fram fyri náðarstólin, so at tey kundu vera reið til við gleði at møta Frelsaranum við afturkomu hansara, reisa seg. Seinni fekk eg at vita frá fólki ymsastaðni í húsinum, at hvør einasta sál í tí stóra húsinum reisti seg. Eftir eina stutta bønarløtu varð fundurin slitin.“
GSAM 138.2„Morgunin eftir fór eg aftur til bygdina, í fylgi við í minsta lagi sjey áttapartum av hesum fjórðingsársfundi hjá baptistunum í Freewill Baptist-samfelagnum. Øll søgdu frá, hvør ein dýrabarur fundur tey høvdu verið á kvøldið fyri.“
GSAM 138Innbjóðingar til boðskapin aðrastaðni
GSAM 138.3„Í steðginum bóðu umboðsmenn og prestar meg ganga saman við teimum um at gera av, nær eg kundi halda fyrilestrar fyri teimum ymisku samkomunum í hesum fjórðingsársfundi, sum høvdu rúmgóð gudstænastuhús. Tað var tá mitt í februar, og avgjørt varð, at ikki meira enn seks vikur vóru eftir av góðari sleðaføring, so fólkið hevði góðan møguleika at koma á fundir. Tólv av teimum týdningarmestu støðunum vórðu vald til arbeiði mítt í seks vikur. Eg skuldi halda tíggju fyrilestrar, sum kravdu, at eg talaði tjúgu ferðir um vikuna. Hetta gav mær bert ein hálvan dag um vikuna, sum eg vanliga fann vera neyðugan til at ferðast fimtan ella tjúgu míl til næsta fundarstað.“5
GSAM 139Hundraðtals umvend
GSAM 139.1Vakningar og umvending av hundraðtals fólkum fylgdu allastaðni eftir boðanina av afturkomulæruni, og serliga var hetta soleiðis, tá ið tey nærkaðust endanum á jødiska árinum 1843 (21. mars 1844). Tað var um tann veturin, at rithøvundurin í heimbygd síni — Victor, N.Y. — fyrstu ferð hoyrdi um hetta evnið, og hóast hann bert var tólv ára gamal, tók hann ímóti trúgvini á afturkomuna, so langt sum hann skilti hana. Ávirkanin á fólkið var sanniliga hátíðarlig, ikki bert á fundum, men allastaðni. Victor var tá bert ein bygd við umleið tvá hundrað íbúgvum, men landið rundan um var tætt bygt. Sum úrslit av røðini av fundum, sum vórðu hildnir í hesi lítlu bygd, vórðu fimm hundrað umvend kunngjørd.
GSAM 139Vitnisburðurin í metodistaárbókini
GSAM 139.2Um ta máttmiklu alduna av vakningum, sum fylgdi í kjalarvørri afturkomuboðanini, finna vit í metodistaárbókini, at „í teimum fýra árunum frá 1840 til 1844 fóru 256.000 umvendingar fram í Amerika.“ Tað, sum var satt í Amerika, var eisini satt í hinum londunum, har innbjóðingin varð givin. „Ein máttmikil kraft fylgdi við prædikuni, og sálir vórðu umvendar allastaðni.“ Av tí at fyrsta innbjóðingin til brúdleypsmáltíðina fór til samkomurnar — „teirra, sum vóru boðin“ — varð hon gjøgnum tær borin víðari til øll, sum vildu koma og fáa lut í frelsuni, sum bíðaði eftir fólki Guds. Hvørt boðskapurin varð prædikaður, biðin ella sungin í „afturkomuløgum“, fylgdi hin máttmikla rørsla Andans Guds við arbeiðinum.
GSAM 140Børn boða í Svøríki
GSAM 140.1Í hesum sambandi skulu vit leggja merki til, hvussu Harrin virkaði fyri at fáa boðanina inn í tey londini, har lógin bannaði at prædika nakað, sum var ímóti „ríkiskirkjuni“. Svøríki var eitt av hesum londum. Har nýtti Harrin smá børn til at byrja arbeiðið. Fyrsta dømið um hetta fyribrigdið var summarið 1843 í Eksjö í sunnara Svøríki. Ein lítil genta, bert fimm ára gomul, sum ongantíð hevði lært at lesa ella syngja, sang ein dagin á hátíðarligan hátt rætt ein langan lutherskan sálm og boðaði síðani við stórari kraft: „Tímin hjá dómi hansara er komin“, og áminti húskið um at gera seg reið til at møta Harranum, tí hann fór skjótt at koma. Tey óumvendu í húsinum róptu á Gud um náði og funnu fyrigeving. Henda rørsla breiddi seg frá býi til bý, meðan onnur børn boðaðu boðskapin. Sama rørsla millum børn kom eisini í ávísan mun til sjóndar í Noregi og Týsklandi.
GSAM 140„Ja! Eg noyddist at prædika“
GSAM 140.2Í 1896, meðan eg helt møtir á seytjan ymiskum støðum í Svøríki, fór eg ígjøgnum fleiri støð, har børn høvdu prædikað í 1843. Har fekk eg høvi at tosa við fólk, sum høvdu hoyrt prædikuna, og við menn, sum høvdu prædikað, tá teir sjálvir vóru børn. Eg segði við ein teirra: „Tú prædikaði boðskapin um afturkomu Krists, tá tú vart smádrongur?“ Hann svaraði: „Prædikaði! Ja, eg noyddist at prædika. Eg hevði onga ætlan í hesum. Ein megi kom yvir meg, og eg segði tað, sum tann megin noyddi meg at siga.“
GSAM 140Boquist og Walbom í Örebro í Svøríki
GSAM 140.3Í Örebro län (sýslu) breiddi hetta arbeiðið seg, inntil eldri fólk vórðu eggjað til at kunngera boðskapin. Tá lótu sivilu myndugleikarnir, eggjaðir av prestunum í „almennu kirkjuni“, tveir ungir dreingir handtaka: Walbom, átjan ára gamlan, og Ole Boquist, fimtan ára gamlan. Teir søgdu, at teir skuldu verða eitt alment dømi. Teir pískaðu beru bakini á teimum við bjarkagreinum og løgdu teir, við bløðandi sárum, í fongslið í Örebro. Tá sárini vóru lekt, tóku teir teir út aftur og kravdu: „Vilja tit halda uppat at prædika hesa læruna?“ Hóast teir enn eina ferð slógu teir við greinum og opnaðu sárini aftur, var alt svarið, sum teir fingu: „Vit fara at prædika tað, sum Harrin býður okkum.“ Við hjálp frá einari kendari kvinnu í samkomuni í Örebro segði Óskar I. kongur við myndugleikarnar, at teir skuldu lata dreingirnar úr fongslinum og lata fólkið vera í friði. Soleiðis vann sannleikin sigur í Svøríki.
GSAM 141Vitnisburður Boquists
GSAM 141.1Í Review and Herald frá 7. oktober 1890 stendur ein sera áhugaverd frásøgn um barna-prædikuna, skrivað av O. Boquist sjálvum. Hann sigur:—
GSAM 141.2„Í árinum 1843 fór ein átrúnaðarlig rørsla fram millum fólkið í Karlskoga prestagjaldi í Örebro län. Leiðararnir í hesi rørslu vóru børn og ungir menn, sum vórðu kallaðir „rapare“. Teir prædikaðu við guddómligari megi og kunngjørdu fólkinum við stórum álvara, at tímin fyri dómi Guds var komin.
GSAM 141.3„Um heystið sama ár gjørdist eg, O. Boquist, tá fimtan ára gamal, saman við einum øðrum ungum manni, Erik Walbom, átjan ára, so ávirkaður av hesi ósjónligu megi, at vit á ongan hátt kundu standa ímóti henni. So skjótt sum henda himmalska megin hevði tikið okkum, fóru vit at tala við fólkið og at kunngera við harðari rødd, at dómstundin var komin; vit vístu teimum á Jóel 2:28-32 og Opinberingina 14:6, 7.“
GSAM 141Børn í sjón
GSAM 141.4Fólkið fortaldi mær, at tey, sum vórðu ávirkað av hesi himmalsku megi, vóru burtur frá øllum, sum var rundan um tey. Tey vóru veruliga í sjón frá Gudi og talaðu við eini megi, sum hevði stóran sannførandi mátt. Tey søgdu, at hesi smáu børnini, meðan tey vóru undir hesi ávirkan, talaðu við styrki og tign sum fullvaksin menn og kvinnur. Tí komu tey, sum sóu hetta, til ta niðurstøðu, at Harrin brúkti tey profetiskt til at bera fram hesi álvarsligu sannleiksorð. Skrivarin heldur fram:—
GSAM 142.1„Fólkið savnaðist í stórum mongdum fyri at lurta eftir okkum, og møtini hildu fram bæði dag og nátt; úrslitið var ein stór átrúnaðarlig vakning. Ung og gomul vórðu rørd av Anda Guds og róptu til Harran um miskunn, meðan tey játtaðu syndir sínar fyri Gudi og menniskjum.
GSAM 142.2„Men tá presturin í kirkjuni frætti um hetta, vórðu nógv roynd gjørd at tiga okkum og soleiðis steðga tí átrúnaðarliga uppøsingini, sum hevði tikið seg upp; men alt var til fánýtis. Sýslumaðurin varð síðani biðin um at lata okkum handtaka, og í seks vikur varð leitað til onga nyttu eftir okkum í skóginum, har vit vóru flýdd til fyri at finna skjól.
GSAM 142.3„At enda vórðu vit tó kallað at møta fyri prestinum í kirkjuni. Tal okkara var vaksið so nógv, at fjøruti ungir menn og kvinnur komu til prestagarðin, har vit vóru sett undir drúgva rættargongd. Øll uttan eg og Walbom fingu loyvi at fara heim aftur; men vit vórðu handtikin, og dagin eftir sett í varðhald í fongslinum í Örebro, har vit vórðu sett saman við tjóvum í klefa 14, sum um vit høvdu gjørt okkurt stórt brotsverk.“
GSAM 142Vitnisburður systur Boquists
GSAM 142.422. september 1896 var systir Boquists, tveir og sjeyti ára gomul, á møti okkara í Örebro og fortaldi okkum um tað, sum bróðir hennara hevði upplivað; hon hevði jú verið vitni til, at hann varð pískaður, settur í fongsul og latin leysur. Hon sang fyri okkum sálmin, sum Boquist og Walbom sungu, tá teir gingu úr fongslinum og út á brúnna um vollgrøvina, sum umgav hitt sekstandu øldar slottið, ið í 1843 varð brúkt sum fongsul. Megin frá rørsluni í 1843 fylgdi vitnisburðinum og sálmasanginum. Umsettur til enskt ljóðar sálmurin soleiðis:—
GSAM 143Sálmurin, sum Boquist og Walbom sungu
GSAM 144Drongurin, sum prædikaði í Karlskoga
GSAM 144.4Ein maður í Örebro fortaldi mær um eina hending í Karlskoga, har hann búði í 1843. Hann segði:—
GSAM 144.5„Ein lítil átta ára gamal drongur, sum ongantíð hevði lært at lesa bókstavirnar, fór at prædika boðskapin og endurgav nógvar skriftstøð. Fólkið segði: ‘Tann drongurin er bara fullur av Bíbliu.’ Hetta hendi eftir at Óskar kongur hevði sagt seg vera við teimum, sum vóru atsøkt, og tí fekk presturin á staðnum ikki drongin fyri rættin fyri at steðga arbeiðinum; men hann segði við fólkið, at tey skuldu koma við dronginum til sín, so skuldi hann avdúka hann og vísa teimum, hvussu lítið hann visti um Bíbliuna.
GSAM 144.6„Fyri einum stórum mannfjølda læt presturin sálmabók sína upp og bað drongin lesa fyri seg. Drongurin svaraði: ‘Eg kann ikki lesa’; men hann vendi bakið móti prestinum og sang sálmin rættan frá byrjan til enda, meðan presturin bilsin hugdi í bókina. Presturin segði við dreingin: ‘Tú tykist vita alt.’ Drongurin svaraði: ‘Nei. Okkum verður ikki altíð loyvt at siga alt, sum vit vita.’
GSAM 145.1„Presturin læt síðani Nýggja testamenti upp og segði við drongin: ‘Les fyri mær í hesi bók.’ Drongurin svaraði: ‘Eg kann ikki lesa.’ Presturin spurdi: ‘Hvat veitst tú so yvirhøvur um Bíbliuna?’ Hann svaraði: ‘Eg veit, hvar eitt skriftstað er, sum hevur orðið og í sær fjúrtan ferðir.’ Presturin segði: ‘Nei! Eitt slíkt skriftstað finst ikki í Bíbliuni.’ Drongurin segði: ‘Vilt tú lesa Opinberingina 18:13 fyri meg?’ ‘Ja,’ segði presturin. Meðan hann las, taldi fólkið, og sanniliga stóð orðið og har júst fjúrtan ferðir; og millum hesar fjúrtan ferðirnar var ‘bindingin av sálum menniskja’. Fólkið rópti: ‘Har! Har! Drongurin veit meira um Bíbliuna enn presturin!’ Presturin, sum var djúpt skammaður, slepti evninum og læt fólkið vera í friði eftir hetta.“
GSAM 145.2Soleiðis staðfesti Harrin orð sítt við munni barna, og á henda undursama hátt bar hann sannleika sín til oyru fólksins, hvørs lógir bannaðu at prædika nakra aðra læruna enn ta „almennu trúarlæruna“.
GSAM 145Andans gávur knýttar at boðskapinum
GSAM 145.3Tað var ikki bert í Svøríki, at Harrin í sambandi við adventrørsluna talaði til fólk sítt gjøgnum gávurnar frá Anda sínum. Í Skotlandi, Onglandi og eisini í Amerika hevur Harrin vegleitt fólk sítt við serligum opinberingum.
GSAM 145Sjónir Williams Foys
GSAM 145.4Í 1842 búði í Boston í Massachusetts ein væl útbúgvin maður, sum æt William Foy og var ein mælskur røðari. Hann var baptistur, men fyrireikaði seg til at taka heilaga prestavígslu sum biskupaligur prestur. Harrin gav honum náðiliga tvær sjónir í 1842, aðra 18. januar og hina 4. februar. Hesar sjónirnar bóru týðilig prógv um at vera ektaðar opinberingar av Anda Guds. Hann varð boðin frá staði til staðar at tala av prædikastólunum, ikki bert av biskupafólki, men eisini av baptistum og øðrum trúarbólkum. Tá hann talaði, hevði hann altíð prestaklæði upp á seg, eins og prestarnir í teirri kirkjuni brúktu í gudstænastum sínum.
GSAM 146.1Sjónir Foys snúðu seg um afturkomu Krists, sum var nær, um ferð Guds fólks til hin himmalska býin, um nýggju jørðina og um dýrd teirra, sum vóru endurloyst. Av tí at hann hevði gott mál og framúr góð evnir at lýsa, gjørdi hann vart við seg allastaðni, har hann kom. Hann fór eftir innbjóðing frá býi til býar fyri at siga frá tí undursama, sum hann hevði sæð; og fyri at geva teimum mongu fjøldunum, sum komu at lurta eftir honum, pláss, vórðu stórir salir fingnir til vega. Har fortaldi hann túsundum, hvat honum var sýnt um hin himmalska heimin, vakurleikan í Nýggja Jerúsalem og einglaherarnar. Tá hann talaði um tann eyma og miskunnsama kærleika Krists til fátækar syndarar, eggjaði hann teimum, sum ikki vóru umvend, at søkja Gud, og tíggjutals fólk svaraðu hansara eymligu áheitanum.
GSAM 146Sjónin um trý stig
GSAM 146.2Arbeiði hansara helt fram til 1844, nær við endan á teimum 2300 døgum. Tá fekk hann eina aðra opinbering av Heilaga Andanum — eina triðju sjón, sum hann ikki skiltist á. Í henni varð honum sýnd leiðin hjá fólki Guds heilt fram til hin himmalska býin. Hann sá ein stóran pall ella eitt stig, har stórar fjøldir savnaðust. Viðhvørt datt ein niður ígjøgnum pallin og hvarv, og um slíkan varð sagt við hann: „Hann er fallin frá.“ Síðani sá hann fólkið stíga upp á eitt annað stig ella ein annan pall, og eisini har duttu nøkur niður ígjøgnum pallin og hvarv. At enda kom ein triði pallur fram, sum rakk heilt til portrini í hinum heilaga býnum. Ein stórur flokkur savnaðist saman við teimum, sum vóru komin fram á henda pallin. Av tí at hann væntaði, at Harrin Jesus skuldi koma heilt skjótt, dugdi hann ikki at síggja, at boðskapur triðja eingilsins skuldi fylgja boðskapinum hjá fyrsta einglinum og boðskapinum hjá øðrum einglinum í Opinberingini 14. Tí var sjónin óskiljandi fyri hann, og hann helt uppat at tala alment. Í 1845, eftir at profetiska tíðarskeiðið var runnið út, hoyrdi hann ein annan greiða frá somu sjón og siga, at „fyrsti og annar boðskapurin vóru givnir, og at ein triði skuldi fylgja“. Stutt eftir varð Foy sjúkur og doyði.
GSAM 147.1Við slíkum opinberingum av mátti Guds, sum fylgdu prædikuni um, at hann kom „við dyrnar“, og við gleðini hjá túsundum, sum vendu sær frá syndini fyri at tæna Harranum og bíða eftir komu hansara, vóru fólkini tvífalt sannførd um, at hetta veruliga var boðskapur Harrans til heimin.
GSAM 147.2Men 21. mars 1844 kom og fór, og Harrin kom ikki. Sannføring teirra, sum vóru trúgv og hugsandi, var tó, at tey høvdu gingið í samljóði við vilja Harrans, og at alt við tíðini skuldi verða gjørt greitt.