Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
Table of Contents
18 / 31
18 / 31

Kapittul 15 — Meira ljós og størri undur

John Norton Loughborough

GSAM 235.1„Minnist hinar fyrru dagar, tá ið tit, eftir at tit vóru upplýst, hildu út í hørðum stríði við líðingum; lutvíst við tað, at tit vórðu gjørd til sjónleik bæði við háði og trongdum, og lutvíst við tað, at tit tóku lut við teimum, sum fingu slíka viðferð.“1

GSAM 235.2Tíðin frá vónbrotinum í 1844, til hitt klára ljósið um halgidómin og boðskap triðja eingilsins varð borið fram, var ein tíð við serliga hørðum royndum. Adventistar, sum framvegis hildu fast við, at teir høvdu havt rætt í teirri undanfarnu rørsluni, vóru av sonnum ein „sjónleikur“ hjá teimum, sum hildu boðskapin vera fullkomiliga miseydnaðan; og fyri hetta máttu teir tola nógv háð. Hetta kundu teir við gleði halda út, meðan teir í trúgv hildu fast við Harran og høvdu nærveru Heilaga Anda hansara hjá sær.

GSAM 235Tvey serlig álopspunkt

GSAM 235.3Satan hevði tvær serligar freistingar fyri adventistafólkið. Hin fyrra var at fáa tey, sum stóðu føst í trúnni á, at hin profetiska tíðin var at enda komin, at trúgva, at afturkoma Krists var ein andalig koma, og at hann á onkran hátt var komin soleiðis við endan á teimum 2300 døgunum. Hin seinna var at fáa tey, sum ivaðust viðvíkjandi tí, tey áður høvdu roynt, at sleppa øllum. Meðan sannleikin um halgidómin og boðskap triðja eingilsins soleiðis stig fyri stig varð gjørdur greiður úr Skriftunum, staðfestu boðini frá Anda Guds gjøgnum hina profetisku gávuna ta undanfarnu rørsluna. Tey nevndu hana „eitt bjart ljós“, sum Gud hevði sett við byrjanina á gøtuni at lýsa allan vegin fram til staðin, og vístu á prógvini í Skriftini um, at afturkoma Krists skuldi vera bókstavlig og persónlig og tí ikki kundi vera hendingin við endan á „døgunum“.

GSAM 236Undurfullar opinberingar

GSAM 236.1Um Harrin talaði til fólk sítt við sjónum á hesum síðstu døgum, mundu vit tá ikki vænta, at í sjálvari opinberingini vóru týðilig tekin um hitt guddómliga? Hesi tekin síggjast í sjónunum hjá frú E. G. White. Sjálvar sjónirnar eru, sum víst í kapitli 13, eitt reint undur; men nógv undurfullt er knýtt at teimum sjónunum, hon fekk í fyrstuni, sum tú fert at leggja til merkis, tá ið tú lesur víðari í hesi bók. Og kundu vit vænta annað av eini gávu av hesum slagi, sum Gud hevði ætlað at vekja ans hjá fólkinum og fáa tað at siga eins og Móses: „Eg vil víkja av leiðini og síggja hesa stóru sjón“? Bert tað, at ein fátæk, sjúklig og veik genta, sum tóktist standa á gravarbakkanum, segði, at Harrin hevði givið henni eina sjón, hevði ikki verið nóg mikið til hetta. Hinar undurfullu opinberingarnar, sum fylgdu sjónunum, vaktu áhuga fyri teimum, og gentan varð biðin um at fara stað úr staði og siga frá tí, sum Harrin hevði boðið henni at kunngera øðrum.

GSAM 236Merkisverd tekin í triðju sjónini

GSAM 236.2Eg skal her siga frá nøkrum viðurskiftum viðvíkjandi triðju sjón hennara, teirri, sum varð givin í húsi faðirs hennara og er nevnd í kapitli 13, síðu 212, soleiðis sum faðir og móðir frú White, systir hennara, frú Sarah Belden, og onnur søgdu mær frá teimum.

GSAM 236.3Í rúminum, har sjónin varð givin, lá ein sera stór familjubíblia á kommóðuni. Hon var úr eini útgávu, sum Joseph Teale hevði prentað í Boston í árinum 1822. Bókin er átjan tummar long og ellivu tummar breið, fýra tummar tjúkk og vigar eitt sindur meira enn átjan pund. Meðan hon var í sjónini, reisti hon seg og tók hesa tungu Bíbliu á vinstra arm. Bókin lá opin, og hon helt hana vinkulrætt út frá kroppinum; síðani blaðaði hon í meira enn ein hálvan tíma við høgru hond frá einum staði til annað og peikaði á ymisk skriftstøð, sum hon endurtók, meðan eygu hennara vóru vend uppeftir og burtur frá bókini. Systir hennara Sarah, sum seinni gjørdist kona Stephen Belden, ella viðhvørt onkur annar, sum var til staðar, hugdi at hvørjum skriftstaði, sum fingur hennara peikaði á, og sá týðiliga, at hon í hvørjum einstøkum føri endurtók júst tað skriftstaðið, sum fingur hennara hvíldi á. Móðir Harmon segði, at dóttir hennara Ellen í sínum vanliga standi „ikki hevði megi at lyfta hesa tungu Bíbliu av kommóðuni; men í sjónini helt hon hana eftir øllum at døma líka lættliga, sum var tað bert eitt lummatestamenti.“

GSAM 237.1Her var av sonnum eitt undur! Ein veik genta, sum bert vigaði sjeyti pund, helt eina tunga Bíbliu í meira enn ein hálvan tíma í eini støðu, sum ein sterkur maður ikki hevði kunnað hildið hana í í tveir minuttir. Harumframt blaðaði hon frá einum skriftstaði til annað, og í hvørjum føri vísti tað seg at vera júst tað skriftstaðið, sum hon endurtók, meðan eygu hennara vóru vend uppeftir og burtur frá bókini. Og at enda hoyrdist ein rødd frá einum menniskja, uttan at lunguni rørdu seg ella andadráttur var í kroppinum, og hon endurtók tey ávístu skriftstøðini rætt. Hetta kann vissuliga ikki avgreiðast við teirri ákæru, at tað var av menniskjum gjørt ella stóðst av sjúku. Tey, sum sóu tað, hildu tað vera eina sera týðiliga opinbering av Anda hansara, sum talaði úr hinum brennandi runninum. Slíkar opinberingar sum hesar í triðju sjón hjá frøkun Harmon vóru, har tær vóru kendar, sannførandi prógv um, at ein máttur størri enn hin avmarkaði menniskjamátturin var í sjónunum.

GSAM 237Sjónin í Topsham

GSAM 237.2Stutt eftir hesa hending hoyrdi flokkurin av adventistum í Topsham, eini tríati míl í landnyrðing úr Portland, Maine, um tað, sum Harrin hevði gjørt við frøkun Ellen G. Harmon, og beyð henni hagar. Innboðið varð tikið av, og soleiðis vitjaði hon Topsham á fyrsta sinni. Adventistamøtini vórðu tá hildin í húsi harra Curtiss. Frú Frances Lunt, áður frøkun Frances Howland, úr Oakland, California, gav mær hesa frágreiðing, dagfesta 19. januar 1890: —

GSAM 238.1„Eg var saman við familju faðirs míns á møtunum hjá systur Harmon í Topsham í 1845, og undir hesum møtum fekk hon eina sjón. Hetta var fyrstu ferð, vit sóu hana í sjón. Bróðir Curtiss átti eina av hesum gomlu Bíbliunum [familjubíbliuna hjá Teale, sum vigaði átjan pund]. Hesa stóru Bíbliu tók systir Harmon av kommóðuni, meðan hon var í sjónini, og hon peikaði á skriftstøð, meðan hon blaðaði frá einum blaði til annað, við eygunum vendum uppeftir og burtur frá bókini. Skriftstøðini, sum hon endurtók, vóru orð til lærdóms, troystar ella áminningar. Eitt annað sermerkt við opinberingini ta ferðina var støðan, bókin varð hildin í. Hon varð hildin á opnu hond hennara í einum vinkli á fimm og fjøruti stig, og eingin annar var førur fyri at halda nakra bók í sama vinkli, uttan at hon beinanvegin gleið úr hondunum. Men systir Harmon helt hesa Bíbliu í tí vinklinum í fleiri minuttir, so fasta, sum var hon límað føst í hond hennara, meðan hon gekk frá einum til annan í rúminum.“

GSAM 238Vitnisburður frú Truesdail

GSAM 238.2Ein onnur frágreiðing um hesa somu sjón er frá frú M. C. Truesdail úr Trenton, Mo., dagfest 27. januar 1891. Hon sigur: —

GSAM 238.3„Eg var fimtan ára gomul í 1845 og var til staðar, tá ið systir Harmon vitjaði Topsham á fyrsta sinni og fekk sjónina í húsi bróður Curtiss, har hon tók ta stóru familjubíbliuna og helt hana uppi í eini støðu, sum eingin av hinum kundi halda eina bók í á hondunum, uttan at hon beinanvegin gleið av.

GSAM 238.4„Systir Harmon var í sjón í meira enn tveir tímar. Hetta var hin undurfullasta opinberingin av mátti Guds, sum eg nakrantíð havi verið vitni til, og eg havi sæð hana í sjón meira enn tólv ferðir. Hetta vóru altíð løtur við djúpum álvara og sjálvrannsakan, men henda bar av øllum hinum. Á, hvussu vit skulvu, tá ið hátign himmalsins lærdi okkum gjøgnum sítt veika amboð, meðan hon las okkum skriftstøð, sum vóru so troystarrík og hóskandi í okkara torføru støðu; eitt nú Hebrearabrævið 2:2, 3; Jákupsbrævið 5:7, 8; Hebrearabrævið 10:35, 39; Fyrra Pætursbræv 1:7; Lukasar evangelium 12:32-37, umframt mong onnur. Hon helt ta stóru familjubíbliuna so høgt, at eg mátti standa á einum stóli fyri at lesa, har hon peikaði. Eg haldi ikki, at systir Harmon var meira enn tveir tummar hægri.“

GSAM 239.1Slíkar opinberingar sannførdu tey erligu um, at ein máttur størri enn menniskjans stýrdi tí lítillátna amboðnum, og úr ymsum pørtum av Nýonglandi komu áheitanir á hana um at koma og bera fram vitnisburð sín.

GSAM 239Kropsarbeiði hildið at vera synd

GSAM 239.2Stutt eftir hetta fekk frøkun Harmon í eini sjón boð um at vitja Paris í Maine, har nøkur fólk trúðu, at tað var synd at fáast við kropsarbeiði. Elsti Stephens úr Woodstock í Maine var oddamaður í hesi villu og hevði stóra ávirkan á onnur. Hann hevði áður verið metodistaprædikumaður og varð hildin at vera ein lítillátin, trúfastur kristin. Við ídni síni fyri sannleikanum og sínum eftir øllum at døma heilaga lívi hevði hann vunnið álit hjá mongum, og hetta fekk summi at halda hann vera serliga leiddan av Gudi. Harrin gav frøkun Harmon eina áminning til hansara. Hon segði, at hann gekk ímóti orði Guds við at halda seg frá arbeiði, noyða villur sínar upp á onnur og fordøma øll, sum ikki tóku við teimum. Hann vrakaði øll prógvini, sum Harrin gav fyri at sannføra hann um villu hansara, og vildi ikki viðganga tað skeiva, hann hevði gjørt. Hann læt seg leiða av hugskotum og fór á møðsom ferðir, gekk langar leiðir til støð, har hann bert fekk ringa viðferð, og helt, at hann í øllum hesum leið fyri Krists skuld. Vit og dømmikraft vóru løgd til viks.

GSAM 239.3Um vitnisburðin hjá frøkun Harmon og hvussu málið endaði, skal eg endurgeva úr einum brævi, eg fekk frá frú M. C. Truesdail, sum tá búði í Paris í Maine. Eftir at hava sagt frá nøkrum viðurskiftum, sum samsvara við tað omanfyri, sigur hon: —

GSAM 240.1„Øll játtaðu sínar villur uttan oddamaður teirra, Jesse Stephens. Systir Harmon ávaraði hann um, at um hann ikki eyðmýkti seg við at játta villur sínar, mundi lívsleið hansara skjótt enda. Øll skiltu hetta sum eina fyrisøgn um, at hann á onkran hátt fór at taka sítt egna lív.“

GSAM 240.2Framhaldið í máli hansara var hetta: —

GSAM 240.3„Eftir at hin lítli flokkur hansara var farin frá honum, gjørdist hann tunglyntur og misti stutt eftir vitið. Hann vildi ikki eta nakað, sum hini óndu høvdu matgjørt. Hann hevði ikki frætt, at eg var komin aftur úr Massachusetts, tá ið eg bar honum døgurða. Meðan hann rætti sína avtornaðu hond út gjøgnum eitt lítið op í einum vindeyga, spurdi hann: ‘Sendi Gud teg við hesum, systir Marion?’ Tá ið hann varnaðist mítt trilvandi svar, vildi hann ikki smakka matin. Hin neyðarsligi standur hansara, innistongdur í einum lítlum rúmi hjá bróður sínum, sum var vantrúgvandi, minti meg á ávaringina, sum so vinarliga hevði verið send honum úr himli, og sum hann so treiskliga hevði vrakað. Tveir dagar eftir hesa sorgarligu vitjan varð hann fluttur heim til familju sína, har hann skjótt tók sítt egna lív við einum reipi, sum hann gjørdi úr seingjarklæðum sínum.“2

GSAM 240Ein fyrisøgn gongur út

GSAM 240.4Um summarið 1845 vitjaði frøkun Harmon Massachusetts eftir innbjóðing frá Otis Nichols, og systir hennara Sarah var við henni. Tær búðu hjá familju harra Nichols. Hann og kona hansara koyrdu við vogninum hjá sær og tóku tær við til ymisk støð at halda møti, har frøkun Harmon bar fram vitnisburðir sínar. Soleiðis fekk hon vitjað Boston, Roxbury og Carver. Tá ið tær aðru ferð vitjaðu Boston í Massachusetts, hendi nakað sera áhugavert.

GSAM 240.5Í Boston og har um leiðir var ein flokkur av fanatiskum fólkum, sum eisini hildu tað vera synd at arbeiða. Høvuðsboðskapur teirra var: „Seljið tað, tit eiga, og gevið olmussu.“ Tey søgdu, at tey vóru í fagnaðarárinum, at jørðin skuldi hvíla, og at hini fátæku skuldu uppihaldast uttan arbeiði. Sargent, Robbins og nøkur onnur vóru oddafólk. Tey fordømdu sjónirnar og søgdu tær vera frá djevlinum, tí at teirra egnu villur høvdu verið avdúkaðar. Tey vóru hørð við øll, sum ikki trúðu tað sama sum tey.

GSAM 241.1Meðan frøkun Harmon og systir hennara vitjaðu hjá harra Nichols, komu Sargent og Robbins úr Boston at biðja hann um eina vælvild og søgdu, at teir vóru komnir at vitja og gista hjá honum. Harri Nichols svaraði, at hann var fegin um, at teir vóru komnir, tí frøknurnar Sarah og Ellen Harmon vóru í húsinum, og hann ynskti, at teir skuldu læra tær at kenna. Teir broyttu beinanvegin hugsan og lótu seg ikki yvirtala at koma inn í húsið. Harri Nichols spurdi, um Ellen kundi bera fram boðskap sín í Boston, og um teir vildu lurta og síðani døma. „Ja,“ søgdu teir, „komið til Boston næsta sabbat [teir meintu sunnudag, tí teir høvdu enn ikki tikið við sabbatinum]; vit vilja fegnir sleppa at hoyra hana.“

GSAM 241.2Harri Nichols segði mær frá hesum heima hjá sær í Dorchester í 1858. Hann segði, at hann hevði lagt alt til rættis fyri at fara til Boston sabbatsmorgunin við vogninum hjá sær at koyra frøkun Harmon til tað ætlaða møtið. Tað kvøldið, meðan tey hildu húsbøn, kom hon í sjón. Tá ið hon var komin úr sjónini, segði hon: „Bróðir Nichols, eg fari ikki til Boston í morgin; Harrin hevur víst mær, at eg má fara til Randolph. Hann hevur eitt verk til mín at gera har.“ Harri Nichols legði stóran dent á at halda orð sítt. Hann hevði lovað at koyra hana til Boston dagin eftir, og hann spurdi stúrin: „Hvat skal eg gera við lyftið, eg gav Sargent og Robbins?“ „Hugsa ikki um tað,“ segði frøkun Harmon, „Harrin hevur boðið mær at fara hin vegin.“ „Ja,“ segði harri Nichols, „eg skilji tað ikki.“ „Harrin vísti mær, at vit fara at skilja tað, tá ið vit koma hagar,“ segði frøkun Harmon. „Ja,“ segði harri Nichols, „tú sleppur ikki hagar, uttan at vit fara og koyra teg, men eg veit ikki, hvussu eg skal greiða brøðrunum í Boston frá hesum.“

GSAM 241.2Harri Nichols segði mær eisini, at „systir Harmon sá hykl teirra í sjónini; at einki møti fór at vera í Boston á sabbatinum; at Sargent, Robbins og onnur, sum vóru ímóti, fóru at koma saman við hinum stóra flokkinum í Randolph, trettan míl frá Boston, á sabbatinum; og at vit máttu hitta mótstøðumenninar í Randolph á møti teirra á sabbatinum. Har fór hon at fáa ein boðskap til teirra, sum skuldi sannføra tey erligu og fordómsleysu um, hvørt sjónir hennara vóru frá Harranum ella frá Satan.“ Í staðin fyri at fara til Boston og síðani til Randolph, eina leið upp á tvey og tjúgu míl, fóru tey beinleiðis til Randolph og komu hagar um tað mundið, tá ið møtið skuldi byrja. Har funnu tey júst teir, sum høvdu avtalað at hitta tey í Boston. Tá segði harri Nichols: „Nú skilji eg tað.“

GSAM 242.1Henda royndin hjá Sargent og Robbins at sleppa undan vitnisburðinum hjá frøkun Harmon og tann hátturin, hon varð leidd, so at hon kortini hitti teir, gjørdu stórt inntrykk á summi av teimum, sum vóru til staðar. Um sjálvt møtið skal eg endurgeva frágreiðingina, sum harri Nichols gav: —

GSAM 242Merkisverd tekin

GSAM 242.2„Systir Ellen kom í eina sjón við óvanligum fyribrigdum og helt fram at tala í sjónini við greiðari rødd, sum øll tey hjástøddu kundu skilja týðiliga, til um sólsetur. Sargent, Robbins og French vóru bæði ógvuliga illir og østir um at hoyra systur Ellen tala í sjónini, sum teir søgdu vera frá djevlinum; teir settu alla sína ávirkan og alla sína likamligu megi inn fyri at beina fyri ávirkanini av sjónini. Teir sungu sera hart saman og skiftust síðan um at tala og lesa úr Bíbliuni við harðari rødd, fyri at Ellen ikki skuldi hoyrast, til teir vóru útlúgvaðir, og hendurnar skulvu so illa, at teir ikki fingu lisið úr Bíbliuni. Men mitt í øllum hesum ruðuleikanum og larmunum kundu øll tey hjástøddu týðiliga hoyra greiðu og hvøllu røddina hjá Ellen, meðan hon talaði í sjónini. Mótstøðan hjá hesum monnum helt fram, so leingi sum teir orkaðu at tala og syngja, hóast summir av teirra egnu vinum høvdu at teimum og bóðu teir halda uppat. Men Robbins segði: ‘Tit boyggja tykkum fyri einum avgudi; tit tilbiðja ein gullkálv.’

GSAM 243.1„Harra Thayer, sum átti húsið, var ikki heilt sannførdur um, at sjón hennara var frá djevlinum, sum Robbins segði. Hann vildi, at hon skuldi verða roynd á onkran hátt. Hann hevði hoyrt, at sjónir av mátti Satans vórðu steðgaðar við at lata Bíbliuna upp og leggja hana á tann, sum var í sjón, og spurdi Sargent, um hann vildi royna hetta á tann hátt, men hann sýtti. Tá tók harra Thayer eina tunga, stóra familjubíbliu í kvartbroti, sum lá á borðinum og sjáldan varð brúkt, læt hana upp og legði hana opna á bringuna á Ellen, meðan hon var í sjón og hallaði sær afturá upp at vegginum í horninum í stovuni. Beint eftir at Bíblian var løgd á hana, reisti hon seg á føtur og gekk inn á mitt gólvið við opnu Bíbliuni í aðrari hondini. Hon lyfti hana so høgt, sum hon rakk, hugdi støðugt uppeftir og segði hátíðarliga: ‘Hin innblásti vitnisburðurin frá Gudi,’ ella orð við somu merking. Og síðan helt hon leingi fram at venda bløðunum við hinari hondini, seta fingurin á ávís skriftstøð og siga orð teirra rætt við hátíðarligari rødd, meðan hon helt Bíbliuna uppi í aðrari hondini og hugdi uppeftir og ikki í Bíbliuna. Mong av teimum hjástøddu hugdu at skriftstøðunum, har hon peikaði við fingrinum, fyri at vita, um hon segði tey rætt; tí eygu hennara hugdu samstundis uppeftir. Summir av teimum nevndu tekstunum vóru dómar yvir hini óndu og gudsspottarar; aðrir vóru áminningar og vegleiðingar viðvíkjandi verandi støðu okkara.

GSAM 243Longsta sjón hennara, yvir seks tímar

GSAM 243.2„Í hesum ástandi var hon allan seinnapartin til nærum sólsetur, tá ið hon kom úr sjónini. Tá ið Ellen í sjónini reisti seg á føtur við tungu, opnu Bíbliuni í hondini og gekk um í stovuni og segði skriftstøðini, tagnaðu Sargent, Robbins og French. Tað, ið eftir var av tíðini, vóru teir órógvaðir eins og mong onnur; men teir lótu eyguni aftur og lótu sum einki uttan at viðganga, hvussu teimum var innanbrósts.“3

GSAM 244Giftarmálið hjá frøkun Harmon

GSAM 244.1Hin 30. august 1846 giftust frøkun E. G. Harmon og elsti James White, og saman virkaðu tey fyri at fremja boðskapin. Í árinum 1847 var arbeiði teirra fyri tað mesta avmarkað til Maine og Massachusetts.

GSAM 244.2Fyrsta sabbatin í apríl fekk frú White eina sera áhugaverda sjón heima hjá Stockbridge Howland í Topsham, har møtini tá vanliga vórðu hildin. Henda sjónin er tann, sum verður nevnd í Tíðligum ritum, har hon sá halgidómin og innbúgv hansara, trongdartíðina, hini heiløgu, sum flýddu úr býunum, hini óndu, sum kringsettu tey, bjarging teirra við rødd Guds, fagnaðarárið, komu Harrans í skýggjavagninum og so framvegis. Tað kann vera vert at leggja merki til, hvussu hon rørdi seg, meðan hon var í hesi sjónini.

GSAM 244Fleiri bíbliur brúktar í eini sjón

GSAM 244.3Frú Frances Lunt (dóttir S. Howland) segði við meg hin 19. januar 1890:

GSAM 244.3„Øðrumegin í stovuni, har møtini vórðu hildin, stóð eitt borð, og á tí lógu fleiri bøkur av ymiskum slagi, teirra millum nakrar bíbliur í vanligari stødd. Meðan frú White var í sjón, reisti hon seg á føtur, fór yvir at borðinum, tók eina bíbliu uttan at nema við nakra aðra bók og helt hana opna yvir høvdinum við vinstru hond. Við peikifingrinum á høgru hond peikaði hon á skriftstaðið, sum hon endurtók, meðan hon stóð framman fyri tí persóni, ið tað var ætlað, og síðan legði hon opnu bókina á bringuna á tí, sum hon hevði endurtikið skriftstaðið fyri. Hon fór aftur at borðinum, tók eina aðra bíbliu og endurtók á sama hátt eitt annað skriftstað og legði opnu Bíbliuna á bringuna á tí, sum hon talaði við. Hetta gjørdi hon við umleið seks fólk; síðan settist hon við yndisligari rørslu í ein stól, meðan eygu hennara alla tíðina hugdu uppeftir og burtur frá bókini.“

GSAM 245.1Um hetta sigur frú Truesdail:

GSAM 245.1„Eg var hjástødd [apríl 1847], tá ið systir White fór yvir at borðinum og tók ta einu Bíbliuna eftir aðra millum bøkurnar, sum lógu á borðinum, og legði hana á bringuna á tí, sum hon hevði eitt skriftstað til. Hetta varð gjørt, meðan hon lyfti eyguni móti himli. Við hetta høvið helt hon Bíbliuna yvir høvdinum, meðan hon talaði við meg; síðan legði hon hana á bringu mína. Skriftstaðið, sum eg fekk, var 2. Korintbræv 6:17.“4

GSAM 245.2Í einum brævi frá frú Frances Lunt nevnir hon trý fólk, sum vóru hjástødd við hetta høvið og fingu bíbliurnar lagdar á seg, meðan frú White talaði við tey um skriftstaðið til hvønn einstakan teirra; millum nøvnini var eisini frú Truesdail.

GSAM 245Fyrsta arbeiðið var millum tey, sum trúðu á afturkomu Krists

GSAM 245.3Frá januar 1845 til várið 1846, í næstan átjan mánaðir, arbeiddi frøkun Harmon undir leiðslu hinnar profetisku gávunnar millum tey, sum „trúðu“ á skjótu komu Krists, og sum hon áður hevði havt samfelag við. Eftir at teir 2300 dagarnir vóru lidnir (22. oktober 1844), og til tey høvdu skilt orsøkina til vónbrot sítt og hvat tað var fyri ein hending, ið tá fór fram, var vandi fyri, at tey trúgvandi fóru at taka við skeivum áskoðanum ella heilt at sleppa teimum royndum, tey áður høvdu gjørt. Boðskapur hennara til hesi var: „Undanfarna rørslan var frá Gudi. Haldið fast við trúgv tykkara. Harrin hevur enn eitt arbeiði til fólk sítt. Lesið Bíbliuna gjølla. Rannsakið orðið, og tit skulu finna ljósið.“

GSAM 245.4Henda vegleiðing samsvarar við ætlan Harrans. Ætlan hansara hevur altíð verið, at serligu boðskapir hansara til fólk sítt skuldu verða tiknir fram úr orði hansara, tá ið tíð teirra kom; og síðan kemur hin profetiska gávan inn „í øðrum lagi“ fyri at styrkja og uppbyggja tey trúgvandi.

GSAM 246.1Eitt greitt dømi um hetta finna vit í frásøgnini um Kornelius í Ápostlasøguni. Ein eingil Guds vísti seg fyri honum og gav honum eina sjón í hansara egna húsi. Hesin eingil kendi væl sannleikar evangeliumsins og kundi havt lært Kornelius teir; men hann varð sendur at tæna einum, sum var arvingi til frelsu, við at geva Korneliusi eina sjón. Hann vissaði hann um, at Harrin góðtók gudsdyrkan og halgan hansara. Hann prædikaði ikki evangeliið fyri honum, men segði honum bert at senda boð eftir Pæturi, sum búði hjá garvaranum Símuni í Joppe. Pætur kom og kunngjørdi Korneliusi evangeliið um Kristus út frá skriftunum.

GSAM 246Staða hinnar profetisku gávunnar

GSAM 246.2Her kann vera gott at leggja merki til ta raðfylgju, sum gávurnar mennast í, soleiðis sum Harrin hevur ásett í orði sínum. Paulus vísir til hetta í brævi sínum til Korintmanna, har hann sigur: „Gud hevur sett nakrar í samkomuni, fyrst ápostlar, í øðrum lagi profetar.“5

GSAM 246.3Tá ið vit hyggja at orðum ápostulsins um viðurskiftini millum hesar gávur í evangeliumsarbeiðinum, síggja vit beinanvegin, hví henda raðfylgja verður hildin. Tá ið Paulus ber hesar gávur saman, sigur hann: „Tí er tungutala til tekin, ikki fyri tey, sum trúgva, men fyri tey, sum ikki trúgva; men profetisk tala er ikki fyri tey, sum ikki trúgva, men fyri tey, sum trúgva.“6 Skipan Harrans er, at serligu boðskapir hansara til heimin skulu verða tiknir úr orði hansara; og tí eggjar hann monnum at rannsaka skriftirnar og fara út sum ápostlar við boðskapum Harrans á hjarta og kunngera teir úr Bíbliuni, sum hevur staðið royndina gjøgnum øldirnar. So hvørt sum fólk koma til trúgv, kemur hin profetiska gávan inn „í øðrum lagi“ og ger sín part „til at fullkomna hini heiløgu, til tænastugerningin, til uppbygging av likami Krists.“7

Notes

  1. Hebrearabrævið 10:32, 33. ↩
  2. Úr brævi frú M. C. Truesdail, 27. januar 1891. ↩
  3. Andaligar gávur, 2. bind, s. 79 ↩
  4. Bræv frá frú M. C. Truesdail, 27. januar 1891. ↩
  5. 1. Korintbræv 12:28. ↩
  6. 1. Korintbræv 14:22. ↩
  7. Efesusbrævið 4:12. ↩

Note

Back