Kapittul 28 — Einar dyr, sum eingin kann lata aftur
GSAM 462.1„Eg havi sett fyri teg opnar dyr, og eingin kann lata tær aftur; tí tú hevur lítla megi, og tú hevur varðveitt orð mítt og ikki avnoktað navn mítt.“1
GSAM 462.2Soleiðis verður talað til teirra, sum eru á Filadelfia-stiginum í samkomu evangeliumsins. Hetta var tann samkoman, sum var vorðin til við boðanini um, at afturkoma Krists var nær, ella tey, sum høvdu hildið fast við tað, ið tey høvdu hoyrt um hetta; tí hann sigur um samkomuna í Sardes (tann, ið kemur beint undan Filadelfia): „Minst tí til, hvussu tú hevur tikið ímóti og hoyrt, og halt fast og vend við. Vakir tú tí ikki, skal eg koma á teg sum tjóvur, og tú skalt ikki vita, hvørja stund eg komi á teg.“2
GSAM 462.3Samkoman í Sardes hoyrdi sostatt læruna um, at Harrin skjótt skuldi koma. Tey, sum hildu fast við tað, ið tey høvdu hoyrt, gingu fram í sannleikanum, tá ið „ljósastakin“ varð fluttur, og vóru samkoman í Filadelfia, sum hann segði við: „Av tí at tú hevur varðveitt orðið um tolmóð mítt, skal eg eisini varðveita teg frá freistingarstundini, sum koma skal yvir allan heimin at royna tey, ið búgva á jørðini. Sí, eg komi skjótt; halt fast við tað, tú hevur, so at eingin tekur krúnu tína.“3 Tað er sostatt við hesa samkomu í Filadelfia, hann sigur: „Eg havi sett fyri teg opnar dyr, og eingin kann lata tær aftur.“
GSAM 462.4Her er sostatt hin greiða fráboðan heilagu skriftarinnar, at tey, sum við forsjón Guds verða drivin út at ávara heimin um komu Harrans og biðja fólkið búgva seg til at møta Gudi, hava serliga náði Guds í arbeiði sínum. Menn kunnu royna at forða teimum, gera ætlanir teirra til einkis og lata aftur „dyrnar fyri orðinum“, men hóast tað ljóðar rødd Guds yvir allan gangin: „Eg havi sett fyri teg opnar dyr.“
GSAM 463Framgongd í sjeyti og fýra ár
GSAM 463.1Á teimum undanfarnu síðunum í hesi bók hava vit í stuttum farið um eitt tíðarskeið upp á sjeyti og fýra ár, frá 1831 til 1905, og fylgt uppruna og framgongd boðskapanna um afturkomuna, serliga boðskapar triðja eingilsins. Vit hava víst, hvussu hesin boðskapur, úr lítt kendum korum og fátækt, er gingin fram við alsamt størri megi og kraft ár undan ári, til hann hevur trúboðan kring alla jørðina. Tað er vissuliga ikki tí, at boðskapurin hóvar kjøtligum hjørtum, at hann hevur havt slíka framgongd; tí fremst ber hann sabbat Harrans, og at halda hann ber ein tungan kross við sær, tí tað krevur, at ein heldur seg frá vinnu saman við heiminum tann yrkadag í vikuni, tá ið mest er at gera. Hann er heldur ikki gingin fram, tí eingin mótstøða hevur verið; tí henni hevur hann møtt frá byrjan, og tað av harðasta slagnum uttaneftir, eins og trupulleikum, ið óvígd menniskju hava elvt til, sum eina tíð hava funnið sær veg inn í raðirnar. Um støðuna, sum ætlanir og royndir fíggindanna uttanfyri hava elvt til, kunnu vit væl siga við orðum sálmaskaldsins Dávids: „Hevði Harrin ikki verið við okkum, so sigi nú Ísrael: Hevði Harrin ikki verið við okkum, tá ið menn reistust móti okkum, tá høvdu teir svølgt okkum livandi, tá ið vreiði teirra tendraðist móti okkum; tá høvdu vøtnini skolað yvir okkum, streymurin hevði gingið yvir sál okkara; tá høvdu hini ovurhonds vøtnini gingið yvir sál okkara. Lovaður veri Harrin, sum ikki gav okkum tennum teirra til fong. Sál okkara er sloppin sum fuglur úr snaru fuglamannanna; snaran er brostin, og vit eru sloppin. Hjálp okkara er í navni Harrans, hansara, sum skapti himmal og jørð.“4
GSAM 464Hjálp í Harranum
GSAM 464.1Harrin sigur, at hann hevur sett fyri fólk sítt „opnar dyr, og eingin kann lata tær aftur“. Tað er tí einki undur, at boðskapurin støðugt er gingin fram. Hann er boðskapur Guds til fólkið, og hann má vinna fram. Í Opinberingini 7:2 verður arbeiðið at búgva eitt fólk til at standa, tá ið hin stóri vreiðidagur Guds kemur, sýnt við einum eingli, sum „stígur upp úr eystri“, ella, sum summi týða tað, „eins og sólarupprásin“. Sí, hvussu dagurin lýsir — fyrst síggjast ljósgeislarnir í eystri; teir renna saman til størri bjartleika, til hin breiði og týðiligi sólarringurin sæst. Meðan „kongur dagsins“ stígur upp til hægsta stað á himli, verða ljós, hiti og megi hansara alsamt sterkari.
GSAM 464.2Soleiðis hevur framgongdin hjá boðskapi triðja eingilsins sanniliga verið síðan 1848, tá ið teir sannleikar, sum hann er samansettur av, fingu greiða mynd; og frá teirri tíð hava vit víst ein eyðsýndan og støðugan vøkstur, sum er undursamur. Vit kunnu ikki greiða hetta øðrvísi enn við tí, at Harrin staðfestir orð sítt hjá teimum, sum í hesi tíð, tá ið frelsa hansara er nær, „halda sabbatin og ikki vanhalga hann,“5 og halda fót sín frá at gera tað, teimum sjálvum líkar á heilaga degi Guds, og soleiðis við „trúgv Jesu“, sum lýst er í boðskapi triðja eingilsins í Opinberingini 14, halda øll „boð Guds“. Um slík segði Harrin gjøgnum Jesaja profet: „Tá skal ljós títt bróta fram sum morgunroðin, og heilsa tín skal skjótt spretta fram; og rættvísi tín [„Harrin, rættvísi okkara.“ Jeremias 23:6] skal ganga undan tær; og dýrd Harrans skal vera vernd tín aftanfyri.“6 Við slíkum lyftum, hvussu kundu vit vænta annað enn, at arbeiðið skuldi eydnast? „Er Gud við okkum, hvør kann tá vera ímóti okkum?“
GSAM 464Hvussu kunnu hesi hava framgongd?
GSAM 464.3Hyggja vit at støðuni, tá ið elsti Joseph Bates í 1846 fór at skriva ta fyrstu bókina, sum sjeyndadagsadventistar nakrantíð góvu út um sabbatsspurningin, og hevði tólv og eitt hálvt sent sum einastu tøku ogn sína í heiminum, og mátti brúka tey, áðrenn fyrsti skrividagur hansara var at enda; og hyggja vit síðani at elsta James White, sum prentaði fyrsta lítla blað sítt, Sannleiki fyri hesa tíð, fyri pening, sum hann hevði vunnið við at sláa gras á hoymarkini, og sendi blaðið ókeypis til øll, sum vildu lesa, og talaði um tað sum ein boðskap, ið skuldi fara til endamørk jarðarinnar — hyggja vit at hesum lítla upphavi, kundi ein spurt við orðum fólksins á døgum Amosar: „Hvør skal reisa Jákup upp? Tí hann er lítil.“7 Bera vit hetta saman við støðuna í 1905, tá ið sannleikar boðskaparins verða givnir út av tjúgu forløgum í ymsum heimspørtum, sum ofta mugu arbeiða so nógv, sum tey yvirhøvur megna, fyri at nøkta tørvin á lesnaði, kunnu vit av sonnum siga: Sí, „opnar dyr“, sum eingin enn hevur latið aftur.
GSAM 465.1Um tey, sum fyrr í tíðini hildu, at arbeiðið ongantíð kundi eydnast, kunnu vit siga við teimum orðum, sum Zakarias profetur hevði at teimum, ið ætlaðu at forða verki Guds við endurbygging Jerúsalems: „Hvør hevur vanvirt dag hinna smáu tinganna?“8 Um tað, ið tóktist sum fjøll av trupulleikum á vegi teirra, segði Harrin gjøgnum profetin: —
GSAM 465Fjallið verður ein slætti
GSAM 465.2„Hvør ert tú, stóra fjall? Fyri Zerubbabel skalt tú verða ein slætti; og hann skal bera fram ovasta steinin við gleðirópum: Náði, náði veri við honum!“9 Soleiðis hevur verið við arbeiðinum hjá boðskapi triðja eingilsins, og soleiðis verður, til „ovasti steinurin“ verður borin fram, ella við øðrum orðum, til arbeiðið er fullført.
GSAM 465.3Hyggið at teimum fáu í 1846, fátæk í ogn, fátæk á allan hátt uttan í trúnni á Gud og í ríkidømi sannleikans, og síggið, hvussu stórt arbeiði teirra er vorðið. Hugsið um tey hjálparráð, sum nú eru tøk, bøkur, allar gjørdar til reiðar, týddar og prentaðar á ymsum tungumálum jarðarinnar, og hundraðtals bókasølumenn, sum bera hesar bøkur inn í heimini hjá fólki fyri eitt virði av $400,000 árliga. Verður signing Guds framvegis yvir arbeiðinum, kunnu vit vænta framgongd. Við hesum hjálparráðum og arbeiðsmegini, sum vaksa mánað eftir mánað, og við áliti á Krist, nýtast vit ikki at vænta annað enn tað, sum Salomo sang um samkomu Guds, tá ið hon kom fram úr oyðimarkarstøðu síni, „styðjandi seg á arm síns elskaða“, tá ið hann lýsir hana, sum hon lítur fram, „vøkur sum mánin, bjørt sum sólin, og ræðulig sum herur við merkjum.“10
GSAM 466Hjálpt av profetisku gávuni
GSAM 466.1Vit hava ikki bert sæð, at forsjón Harrans hevur opnað vegin fyri útbreiðslu sannleikans, og at serstaka signing hansara hevur fylgt teimum royndum, sum gjørdar eru at ganga eftir vegum forsjónar hansara; men við uppruna og framgongd boðskapar triðja eingilsins hevur hann eisini talað við fólk sítt gjøgnum profetisku gávuna. Hetta hevur ikki verið sum ein nýggj opinbering, ið skuldi koma í staðin fyri Bíbliuna, ella á ein hátt, sum skuldi rangsnúgva læru skriftarinnar, men fyri at vísa á, hvar vandin í hesi tíð er fyri at víkja frá einfalda evangelii Krists, hvar fólkið er í vanda fyri at lata seg draga við rákinum í tíðini og vera nøgt við eitt gudsóttans skap uttan kraftina.
GSAM 466.2Hyggja vit at hesum máli út frá fyridøminum11 hjá profetunum í forðum, sum Harrin hevur givið okkum sum eina av reglunum, ið slíkar opinberingar skulu roynast eftir, finna vit somu grundir til, at slíkar opinberingar eru neyðugar nú sum tá; nevniliga vandan í hvørjari tíð fyri at verða drigin av leið sannleikans við teimum lærum og siðum, sum ráða og eyðkenna tíðina. Ápostulin Paulus sigur, tá ið hann talar um opinbering gávanna, sum Harrin hevur sett í samkomuna, at tær eru „til at gera hini heilagu fullkomin, til tænastuverkið, til uppbygging likams Krists; til vit øll náa fram til einleikan í trúnni og í kunnskapinum um Son Guds, til ein fullvaksnan mann, til tað vakstrarmál, sum svarar til fylling Krists; so at vit ikki longur skulu vera børn, tveitt aftur og fram og rikin higar og hagar av hvørjum læruvindi, við sviki manna og svikafullari list, sum teir nýta til at liggja á lúri og leiða í villu; men við at tala sannleikan í kærleika vaksa upp í øllum til hansara, sum er høvdið, Kristus; frá honum verður alt likamið væl samanbundið og hildið saman við tí, sum hvørt lið veitir, eftir teirri virkan, ið hvør partur hevur fingið tillutað, og soleiðis veksur likamið og byggir seg sjálvt upp í kærleika.“12
GSAM 467.1Somu mótmæli, sum nú verða borin fram móti opinberingum profetisku gávunnar, kundu verið borin fram við somu megi í forðum; tað er: vit hava skriftirnar og hava tí ikki tørv á slíkum gávum. Men hesar somu skriftir siga okkum, at Kristus hevur sett hesar gávur í samkomuna at gera verk sítt, til „tað fullkomna [hin fullkomna støðan] er komið“, og at samkoman skal „ikki standa aftan fyri í nakrari gávu, meðan hon væntar komu Harra okkara Jesu Krists.“13
GSAM 467Hvønn tørv hava vit á profetum?
GSAM 467.2Fólkið í forðum kundi havt hugsað, at tey høvdu siðalóg Guds, skrivaða við hansara egna fingri á steintalvur; at tey høvdu fyriskipanir, dómar og leiðbeiningar, sum vóru talað til Móses úr munni Guds og vóru skrivað gjølla niður; og hvat meira tørvaði teimum? Men hóast allar hesar ágætu sannleikar, sum tey áttu, líkaði Gudi at tala til teirra „ofta og á mangan hátt við heiløgu profetum sínum.“
GSAM 467.3Vit síggja, at vitnisburðirnir, sum hinir ymsu profetarnir bóru fram, so sum Jesaja, Jeremias, Ezekiel, Dániel, Hoseas og aðrir, í hvørjum einstøkum føri lærdu somu stóru meginreglu um lýdni móti Gudi; tó hevði hvør profetur sínar serligu átalur til fólkið í síni tíð, tí tað so lætt læt seg draga burtur frá hinum heiløgu meginreglum rættvísinnar av ráðandi siðunum í teirri tíð, tá ið profetaorðið varð givið.
GSAM 468Tørvur á gávum
GSAM 468.1Ein kann halda fram, at vit ikki bert hava hina ágætu leiðbeiningina í skriftum Gamla testamentsins, men harumframt orð Frelsara okkara sjálvs og ápostlanna; hvønn tørv hava vit tá á meira ljósi? Men tann sannroynd stendur við, at hesir somu heilagu ápostlar hava víst fram til hinar síðstu dagar, tá ið „torførar tíðir skulu koma,“ og tá ið menn skulu „hava eitt gudsóttans skap, men avnokta kraftina í honum“, og teir siga okkum eisini, at „summi skulu falla frá trúnni og geva eftir fyri villleiðandi andum og lærdómum illra anda.“
GSAM 468.2Við øllum hesum í huga verður tað fólk, sum Paulus talar um í brævi sínum til tessalonikumanna, sum ikki skal vera í myrkri, so at dagur Krists kemur á tey sum tjóvur, men sum skal vera børn ljóssins, ámint um at „royna alt“, tá ið tað snýr seg um „profetisk orð“, og at „halda fast við tað góða.“14 Hetta er tað sama sum at siga teimum, at tað fólk, sum væntar komu Harrans Jesu Krists, og sum at enda verður funnið til reiðar tann dagin, skal hava „góðar“, sannar opinberingar profetisku gávunnar sínámillum.
GSAM 468Tekin um endan
GSAM 468.3Vit liva í teirri tíð, tá ið tekini um, at dagur Harrans er nær, eru mong á allar ættir. Vit eru í júst tí tíðarskeiði, tá ið eitt fólk skuldi rísa upp, sum helt øll boðini og eisini skuldi „hava vitnisburð Jesu“15 — hin „profetiska anda.“16 Hvat finna vit? At í teimum seinastu seksti árunum er eitt slíkt fólk risið upp, sum ber júst ein slíkan boðskap, og millum tess hevur profetiska gávan opinberað seg. Tá ið vit hava roynt gávuna, soleiðis sum hon er komin til sjóndar gjøgnum frú E. G. White, eftir reglum Bíbliunnar, hava vit sæð, at hon stendur royndina í øllum lutum. Frá byrjan til enda er í øllum ritum frú White ikki funnin ein einasta regla, sum gevur minsta loyvi til synd ella á nakran hátt loyvir nøkrum frávíki frá orði Guds. Hesi rit hava ongantíð sett seg upp um Bíbliuna, men tey áminna støðugt um at granska orð Guds við størsta nærlagni og vísa á tað sum hin stóra mátistokkin, sum mál okkara skulu roynast eftir í hinum síðsta dómi. Í ritum hennara verður Kristus lyftur fram fyri okkum sum einasta fyrimyndin, vit skulu fylgja. Hann verður við størsta greiðleika lýstur sum okkara einasta vón um sigur her, okkara einasta skjól móti teirri komandi vreiðini, einasta navnið og einasta leiðin, sum vit kunnu verða frelst við.
GSAM 469Ein persónligur heiðursvitnisburður
GSAM 469.1Um frú White og slagið av arbeiði hennara verður hetta endurgivið, sum í 1877 varð skrivað av einum, ið hevði kent hana og granskað arbeiði hennara í mong ár; og eftir umleið fimti og trý ára roynd, ár við nágreiniligari eygleiðing, taki eg uttan nakað fyrivarni undir við øllum tí, sum her verður borið fram: —
GSAM 469.2„Um kristna lyndið hjá systur White loyvi eg mær at siga, at eg haldi meg vita nakað um tað. Eg havi kent hana í átjan ár — meira enn helvtina av søgu fólks okkara. Eg havi verið hjá húski teirra ferð eftir ferð, viðhvørt fleiri vikur í senn. Tey hava mangan verið í húsi og húski okkara. Eg havi ferðast saman við teimum næstan allastaðni; havi verið saman við teimum bæði einsæris og alment, á møtum og uttan fyri møtini, og havi havt bestu høvi at fáa at vita nakað um lívið, lyndið og andan hjá bróður og systur White. Sum prestur havi eg havt við alskyns menniskju og alskyns lyndi at gera, so at eg haldi meg kunna døma nakað um, hvussu eitt menniskja er, í minsta lagi eftir mong ár við tøttum kunnleika.
GSAM 470.1„Eg kenni systur White sum eina lítillátna, eyðmjúka, góðhjartaða og háborna kvinnu. Hesir eginleikar í lyndi hennara eru ikki bert nakað, hon hevur tikið á seg og vant seg til, men teir spretta yndisliga og lætt úr hennara natúrliga sinni. Hon er ikki sjálvglað, sjálvrættvís og hugstór, sum svørmarar altíð eru. Eg havi ofta møtt svørmarum, og eg havi altíð funnið teir fullar av stórum krøvum og hugmóð, fúsar at siga sína meining og reypa av heilagleika sínum og so framvegis, men eg havi altíð funnið systur White vera beint øvuta av øllum hesum.
GSAM 470Ein vinur hinna fátæku
GSAM 470.2„Hvør sum helst, hin fátækasti og lítillátnasti, kann frítt koma til hennara eftir ráðum og troyst uttan at verða vístur burtur. Hon hevur altíð umsorgan fyri teimum treingjandi, teimum neyðstøddu og teimum líðandi, syrgir fyri teimum og talar søk teirra.
GSAM 470.3„Eg havi ongantíð lært at kenna nakran, sum so støðugt hevur gudsóttan fyri eygum. Einki verður farið undir uttan álvarsama bøn til Gud. Hon granskar orð Guds gjølla og støðugt. Eg havi hoyrt systur White tala hundraðtals ferðir, havi lisið allar vitnisburðir hennara frá enda til annan, flestu teirra mangar ferðir, og eg havi ongantíð kunnað funnið ein einasta ósiðiligan setning í teimum øllum ella nakað, sum ikki er heilt reint og kristiligt; einki, sum leiðir burtur frá Bíbliuni og frá Kristi; men har finni eg tær inniligastu áheitanir um at vera Gudi lýðin, elska Jesus, trúgva skriftunum og granska tær støðugt. Eg havi óteljandi ferðir havt stórt andaligt gagn av vitnisburðunum. Ja, eg havi ongantíð lisið teir uttan at kenna meg átalaðan fyri mína vantandi trúgv á Gud, mína vantandi hollustu og mína vantandi ídni í at frelsa sálir. Havi eg nakra dømmimegi, nakað andaligt skyn, so sigi eg, at vitnisburðirnir eru av sama anda og hava sama dám sum skriftirnar.
GSAM 470.4„Í tríati ár [vit kunnu nú siga seksti ár] hevur fólk okkara trúð hesum vitnisburðum og lisið teir. Hvussu hevur hetta ávirkað tey? Hevur tað leitt tey burtur frá lóg Guds? Hevur tað leitt tey til at sleppa trúnni á Krist? Hevur tað leitt tey til at leggja Bíbliuna til viks? Hevur tað leitt tey til at verða eitt spilt og ósiðiligt fólk? Eg veit, at tey væl tola at verða samanborin við eitthvørt annað kristið trúarsamfelag.
GSAM 471.1„Eitt havi eg lagt til merkis, og tað er, at teir beiskastu mótstøðumenninir móti sjónunum hjá systur White viðganga, at hon er kristin. Hvussu teir kunnu viðganga hetta, skilji eg ikki. Teir royna at fáa tað at hanga saman við at siga, at hon er villleidd. Teir kunnu ikki vísa á ein einasta blett í øllum lívi hennara, ei heldur á ein ósiðiligan setning í øllum ritum hennara. Teir mugu viðganga, at nógv av tí, hon hevur skrivað, er framúr gott, og at hvør tann, sum livdi eftir øllum tí, hon sigur, hevði verið ein góður kristin, vísur í at náa himmalin. Hetta er meira enn løgið, um hon er eitt amboð hjá djevlinum, innblást av Satan, ella um rit hennara eru ósiðilig ella bert hugflog hennara egna sinnis.“
GSAM 471Ókunnug vitna um ritini
GSAM 471.2Tá ið tíðarrit okkara við ritum frú White verða send út, verða tey søkt av teimum eyðmjúkastu, gudsóttandi og trúføstu. Tá ið tey greiða frá tí, tey lesa, siga tey: „Vit hava serligan áhuga fyri ritum frú White. Tey eru so nýtilig í dagliga lívinum, so full av leiðbeining, sum kann føra ein nærri Harranum og gera ein eyðmjúkari, meira gudsóttandi og meira trúfastan. Hesi rit hava so nógv sama dám sum skriftin, at tá ið vit lesa, tykist okkum, at frú White má vera innblást til at skriva, sum hon ger.“ Soleiðis ljóðar vitnisburðurin í mongum førum frá teimum, sum hava brævasamband við trúboðarar okkara, eisini frá teimum, sum ikki hava minstu hóming av, at frú White hevur fingið hugsanir sínar í heilagari sjón.
GSAM 471Uppruni mótstøðunnar
GSAM 471.3Tá ið vit síggja, hvørja ávirkan henda gávan hevur havt, vaknar spurningurin: Hvaðan og hví er mótstøða komin móti opinberingini av hesi gávu? Og hvussu er gingist teimum, sum hava staðið ímóti? Eg havi fylgt hesum máli gjølla síðan 1852 og havi sæð, at mótstøðan móti hesi opinbering fyri tað mesta er komin frá teimum, sum hava fingið átalur fyri brek í lyndi, skeivar vanar ella onkra skeiva leið í lívshátti sínum. Mong av teimum átaldu mótmæltu, at tey ikki vóru so ring, sum vitnisburðurin lýsti tey, og tey skuldu vísa, at tey kundu halda fast við sannleikan, hóast tey gingu ímóti teirri átalu, ið var givin teimum. Tíðin hevur víst, at stórur meiriluti av slíkum hevur avnoktað trúgv sína og heilt farið úr røðunum. Summi hava sæð mistak sítt og hava tikið fastari um sannleikan. Spurningurin vaknar: Eru tey, sum standa móti hesi gávu, leidd av Harranum, hví skuldu tey tá missa andaliga lív sítt og víkja frá Gudi? Regla Frelsara okkara er, at eitt træ skal kennast av ávøksti sínum. Hann sigur við størsta greiðleika, at „eitt ringt træ kann ikki bera góðan ávøkst“.
GSAM 472Mótstøðan miseydnast
GSAM 472.1Vit minnast dømi um, at skipað mótstøða varð reist móti vitnisburðum frú White við teirri fráboðan, at arbeiði teirra fór at hava stóra framgongd, so skjótt sum teir sluppu av við vitnisburðirnar. Men tað hevur als ikki eydnast teimum at síggja vónir sínar ganga út. Eftir mong ár við stríði hava teir ikki givið størri prógv um at breiða sannleikan um sabbatin út í heimin, enn líkar teirra gjørdu fyri níggju og fjøruti árum síðan. Um teirra arbeiði var serliga verk Harrans, hví hevur boðskapur teirra tá ikki havt størri framgongd?
GSAM 472Hvar er framgongdin?
GSAM 472.2Tá ið vit hinvegin hyggja at tí boðskapi, sum boðar heiminum boð Guds og trúgv Jesu — einum boðskapi, ið henda opinbering profetisku gávunnar er knýtt at við ráðum, leiðbeiningum og átalum sínum — síggja vit, at hann er gingin trygt og støðugt fram frá sjálvari byrjan til hesa stund. Við at lurta eftir ráðum Harrans gjøgnum hesa gávu og ganga fram í megi Harrans hevur boðskapurin, sum vit hava víst, rokkið kring jørðina og er skjótt á veg til „hvørja tjóð og ætt og tungu og hvørt fólk.“
GSAM 473.1Um framgongd hansara higartil kunnu vit siga, at orð Guds er staðfest, tá ið hann segði: „Einki vápn, sum verður smíðað móti tær, skal hava eydnu.“ Sanniliga hevur hond Guds verið sjónlig í teirri framgongd, sum hevur fylgt upprunanum og menningini av hesi stóru adventrørslu higartil, og fyri framtíðina líta vit á ta vísu uppfylling orðs hansara: „Eg havi sett fyri teg opnar dyr, og eingin kann lata tær aftur.“ Í hesum áliti kunnu vit syngja við fullari vissu: —
Notes
- Opinberingin 3:8. ↩
- Opinberingin 3:3. ↩
- Opinberingin 3:10, 11. ↩
- Sálmur 124:1-8. ↩
- Jesaja 56:1, 2. ↩
- Jesaja 58:8, 13. ↩
- Amos 7:2. ↩
- Zakarias 4:10. ↩
- Zakarias 4:7. ↩
- Hásongurin 6:10. ↩
- Jákupsbrævið 5:10. ↩
- Efesusbrævið 4:12-16. ↩
- 1 Korintbræv 1:6, 7. ↩
- 1 Tessalonikubræv 5:5, 20, 21. ↩
- Opinberingin 12:17. ↩
- Opinberingin 19:10. ↩