Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
Table of Contents
12 / 31
12 / 31

Kapittul 9 — Bíðitíðin

John Norton Loughborough

GSAM 148.1“Tá skal himmiríkið verða líkt við tíggju moyggjar, sum tóku lampur sínar og fóru út at møta brúðgóminum. Og fimm av teimum vóru klókar, og fimm vóru dárar. Tær dárar tóku lampur sínar, men tóku onga olju við sær; men tær klóku tóku olju í íløtum sínum saman við lampunum. Meðan brúðgómurin drálaði, dottu tær allar í blund og svóvu.”1

GSAM 148.2Kristus er brúðgómurin í líknilsinum.2 At fara út at møta brúðgóminum má tí umboða eina rørslu hjá fólki Harrans fyri at møta Kristusi, tá ið hann kemur, tí evnið í røðuni í Matteusi tjúgu og fýra og tjúgu og fimm er koma Harrans. Orð Harrans er lampan.3 Allar moyggjarnar tóku lampur sínar. Dárskapurin hjá parti av moyggjunum var, at tær bert tóku við sær ástøðina um sannleikan, uttan ta inniligu vígsluna til Harran, sum hevði ment dygdir andans í hjarta hins trúgvandi. Hetta arbeiðið verður í líknilsinum umboðað við “olju í íløtum teirra”. At brúðgómurin drálaði má umboða eitt vónbrot hjá teimum, sum fóru út í væntan um at møta Harra sínum.

GSAM 148Tíðin, tá ið líknilsið er galdandi

GSAM 148.3Orðið “tá”, sum líknilsið byrjar við, gevur okkum eitt tekin um tíðina, tá ið tað er galdandi. Tað kemur beint eftir tí, sum varð sagt í undanfarna kapitli, ikki eftir aðra komu Harrans, men eftir at líknilsið um fikutræið var boðað, og segði, at koma Krists er “við dyrnar”, og at tann ættin er komin, sum ikki skal fara burtur, fyrr enn Kristus sjálvur kemur í skýggjum himmalsins. Tað er eisini galdandi á eini tíð, tá ið nakrir av tænarunum, sum hava boðað boðskapin, siga í hjørtum sínum: “Harri mín drálar við at koma; og teir byrja at sláa medtænarar sínar og eta og drekka saman við teimum druknu.”

GSAM 149At sláa medtænarar sínar

GSAM 149.1Hesir hava verið “medtænarar”, sum í sátt og semju hava boðað sama boðskap; men nú venda nakrir av teimum sær burtur frá tí, sum teir hava lært, og “sláa” medtænarar sínar, sum geva “mat í røttum tíma” — og vísa á neyðugu fyrireikingina til at møta Harranum, sum skjótt kemur. Teir “sláa” á sama hátt, sum ætlanin var at sláa Jeremias. Fólkið segði: “Komið, og latið okkum sláa hann við tunguni, og latið okkum ikki geva gætur eftir nøkrum av orðum hansara.”4 Soleiðis fóru hesir tænarar at læra á ein hátt, sum tarnaði arbeiðinum hjá teimum “trúføstu” tænarunum. Henda sama stætt verður soleiðis ámint: “Minnist tí, hvussu tú hevur tikið ímóti og hoyrt, og halt fast og vend um. Um tú tí ikki vaktar, komi eg á teg sum tjóvur, og tú skalt ikki vita, hvørja stund eg komi á teg.”5

GSAM 149.2Líknilsið um moyggjarnar er galdandi á eini tíð, tá ið “medtænarar” venda sær burtur frá boðskapinum um nærkomu Harrans og “byrja at sláa”. Teir byrja eisini at gera nakað annað — at “eta og drekka saman við teimum druknu”. Teir taka lut í veitslu saman við teimum, sum vilja nøkta lystir sínar. Sálomon segði um slík: “Verið ikki millum víndrekkarar, ikki millum ótálmaðar kjøtátarar; tí drykkjumaðurin og átarin verða fátækir.”6

GSAM 149Fyrsta vónbrotið

GSAM 149.3Nú fer spurningurin at verða settur: “Hvat var í adventupplivingini, sum svarar til hesar útsagnir?” Tað vóru rørslur, sum fullkomiliga samsvaraðu við profetiini. Teir, sum boðaðu boðskapin fram til apríl 1844, arbeiddu millum samkomurnar, og prestar úr teimum ymisku samkomunum sameindu seg við arbeiði teirra. Soleiðis vóru teir “medtænarar”.

GSAM 150.1Teir, sum boðaðu boðskapin, lærdu, at tey tvey túsund og trý hundrað dagarnir í Dániel 8:14 skuldu enda við jødiska árinum 1843, sum í okkara ári skuldi vera 1844. Teir boðaðu, at tímin fyri dómi Guds skuldi koma við endan á hesum tíðarskeiði. Allar samkomur í landinum hildu tá, at dómsdagurin skuldi verða innleiddur við afturkoma Krists. Tí er lætt at síggja, at adventistarnir hildu, at Harrin skuldi koma við endan á hesum profetiska tíðarskeiði. Teir søgdu: “Hetta tíðarskeiðið kann enda við mánaðin, 21. mars 1844, hin síðsta dagin í tí náttúrliga jødiska árinum 1843.” Tí væntaðu teir Harrans komu seint í mars ella fyrst í apríl 1844.

GSAM 150Óndu tænararnir verða mentir

GSAM 150.2Tá ið seinasti partur av mars var komin og farin, og Harrin ikki kom, vendu teir, sum áður høvdu arbeitt saman við boðberum Harrans, men ikki av hjartanum høvdu vígt lív sítt fult og heilt til boðskapin, sær ímóti honum. Teir fóru at mótarbeiða arbeiðinum og gera alt, sum teir vóru mentir, fyri at forða leiðini hjá teimum, sum framvegis lærdu læruna um nærkomu Harrans og boðskapin um dómsstundina. “Í hjørtum sínum” søgdu teir: “Harri mín drálar við at koma.” Við vørrum sínum lærdu teir nú, at allur heimurin mátti verða umvendur, áðrenn Harrin kom; at allir jødar máttu venda aftur til Palestina og seta tempultænastuna í Jerúsalem á stovn, áðrenn Messias kom. Summir lærdu enntá, at koma Krists var ein “andalig koma”, sum fór fram við umvending og eisini við deyða fólks hansara.

GSAM 151At geva “mat í røttum tíma”

GSAM 151.1Meðan hesir soleiðis vendu sær ímóti medtænarum sínum, kallaðu tey, sum hildu fast við trúnna, tey trúgvandi saman í samkomuhølum og lundum og góvu teimum “mat í røttum tíma” — vístu teimum, at tekin tíðanna og fullfíggjað profeti søgdu tað sama sum fyri vónbrotið: at koma Krists var “nær, ja, við dyrnar”.

GSAM 151Veitslur í samkomunum

GSAM 151.2Meðan teir gjørdu hetta, byrjaði nakað, sum áður var ókent í protestantiskum samkomum — at kalla fólk saman í samkomuni til veitslu og “at stuttleika sær”. Øllum, sum vildu koma, varð boðið at eta góðgæti teirra.

GSAM 151.3Tað fyrsta, vit nakrantíð hoyrdu um nakað slíkt í Amerika, var í mai mánaði 1844, beint eftir vónbrotið. Tað var soleiðis: Meðan William Miller í einum høli í Rochester, New York, undirvísti og áminti fleiri hundrað adventistar og segði við tey: “Vit eru í bíðitíðini í Matteusi tjúgu og fimm; haldið fast við trúnna tykkara; skjótt fáa vit meira ljós um hetta málið”, varð í kjallaranum í einum av størstu samkomuhúsunum í Rochester skipað fyri “einari veitslu”. Ein mannamúgva kom saman, bæði limir í samkomum og vantrúgvandi. Meðan forsetin fyri einum gudfrøðiligum háskúla fekk fólkið at flenna við at gera gjøldur burtur úr William Miller, seldu tey teimum ostrur, ís og søtmeti, og fyri tjúgu og fimm cent eina lítla bókling, sum hesin maður hevði skrivað. Bókin varð kallað Ein avdúking av Millerismu.

GSAM 151.4Minni enn tvær vikur seinni skipaði ein onnur samkoma í somu býi fyri “einari veitslu” í einum almennum høli, kravdi tjúgu og fimm cent í inngongugjaldi og beyð øllum, sum vildu, at koma og eta ostrur, ís, køku og søtmeti saman við teimum. Har og tá byrjaði henda nýggja veitsluhaldingin í samkomum, sum seinni mentist til “galnar samkomur”, “tøkuposa”, “fiskatjørn”, “kyssiveitslur” og annað tílíkt. Henda veitslusiðurin í samkomum er vaksin so nógv, at ein nútímans samkomubygningur ikki verður mettur at vera nóg góður, uttan at hann hevur køk, goymslu og matstovu. Hetta ástandið byrjaði í “bíðitíðini”, júst sum líknilsið vísir.

GSAM 152.1Wm. Miller sjálvur greiðir frá hendingini í Rochester við hesum orðum:

GSAM 152.1“Ein av doktununum í gudfrøði í Rochester, herra _____, úr _____-samkomuni, skrivaði ein bókling ímóti Millerismu, kallaði harrar og frúgvur sínar inn í hús Harrans, gjørdi eina stóra veitslu við ostrum og øðrum ‘piknikum’, drakk sum Belzazar kaffi og te, át dýrt góðgæti og seldi teimum ís og søtmeti, umframt bókling sín ímóti afturkoma hins elskaða Frelsara.

GSAM 152.2“Kvøldið áðrenn eg fór, hevði ein annar av teimum virduligu monnunum eina piknik-veitslu í einum almennum húsi ella høli og seldi, sum omanfyri er sagt, atgongumerki síni, ís og søtmeti. Eg var glaður at frætta, at nakrar av samkomunum hjá teimum ymisku trúarbólkunum ikki góðtóku slíkar babýlonskar veitslur; og eg vóni av øllum mínum hjarta, at ikki allar hesar flokkssamkomur verða funnar ‘etandi og drekkandi saman við teimum druknu’, tá ið Kristus kemur. Eg undrist á, at hesir virduligu menn ikki síggja seg sjálvar í speglinum av orði Guds; og eg vil ráða teimum til at lesa Lukas 14:12-14; Matteus 24:48-51; Lukas 13:25-28; 2. Pætur 2:13; Judas 10-21. Hetta eru sanniliga síðstu tíðir.”

GSAM 152.3Um elsti Miller hevði sæð, hvat samkomurnar síðani eru farnar undir við innsavningarveitslum sínum, “ring-gitingarkøkum, kyssiveitslum fyri tíggju cent, asnasýningum, galnum samkomum, heilagum lutakøstum” og øðrum skipanum við tilvildarleikum o.s.fr., hevði hann vikið aftur í heilagari ræðslu.

GSAM 152Bíðitíðin

GSAM 152.4Adventistarnir funnu troyst í tí bíbilska sannleikanum, at tá ið boðað varð frá nærkomu Harrans, skuldi ein “bíðitíð” vera knýtt at henni. Hetta sóu teir í orðum Frelsara okkara í Matteusi 25:5, 6 og í Habakkuk 2:1-3.

GSAM 153.1Um hugburð teirra um várið 1844 endurgeva vit úr Midnáttarrópinum frá 9. mai 1844:

GSAM 153.2“Eftir at vit vóru farin um staðið, har tey profetisku tíðarskeiðini eftir øllum at døma skuldu enda, eru vit sett í ta støðu, sum Gud sá, at børn hansara skuldu verða sett í við endan á sjónini, og sum hann hevði gjørt fyrireiking fyri við profetinum Habakkuk, tá ið hann sigur: ‘Eg vil standa á varðhaldi mínum og seta meg á torninum og vaka fyri at síggja, hvat hann fer at siga við mær, og hvat eg skal svara, tá ið eg verði átalaður,’ ella, sum tað stendur í breddanum: ‘deilt verður við meg.’ ‘Og Harrin svaraði mær og segði: Skriva sjónina og ger hana greiða á talvum, so tann, sum lesur hana, kann renna. Tí sjónin er enn til eina ásetta tíð; men við endan [á teimum profetisku tíðarskeiðunum] skal hon tala og ikki lúgva. Um hon drálar [fram um tað, sum eftir øllum at døma var endin], bíðað so eftir henni; tí hon kemur vissuliga, [í fyllingini av teimum profetisku tíðunum, sum hon ikki fer at fara fram um], hon skal ikki drála.’”7

GSAM 153.3“At henda áminning hevur samband við okkara tíð, er eyðsýnt av tí, at Paulus endurgevur hana í Hebrearabrævinum 10:36-39: ‘Tí tit hava tørv á toli, so at tit, eftir at hava gjørt vilja Guds, kunnu fáa lyftið. Tí enn eina lítla stund, og tann, sum koma skal, kemur og fer ikki at drála. Men hin rættvísi skal liva av trúgv; men um nakar víkur aftur, hevur sál mín onga gleði í honum. Men vit eru ikki av teimum, sum víkja aftur til glatanar, men av teimum, sum trúgva til frelsu fyri sálina.’”

GSAM 153.4“Vit trúgva, at vit eru í tí tíðarskeiðinum, sum Frelsarin talaði um, tá ið brúðgómurin drálar (Matteus 25:5) — sum himmiríkið skuldi verða líkt við — tá ið ‘tann óndi tænarin [av tí at tíðarfestingin eftir øllum at døma hevði verið skeiv] sigur í hjarta sínum: Harri mín drálar við at koma, og fer at sláa medtænarar sínar og eta og drekka saman við teimum druknu’, og Harrin skuldi ‘koma tann dagin, tá ið hann ikki væntar hann’.

GSAM 154.1“Vit trúgva, at vit nú eru í tí tíðarskeiðinum, sum Pætur talaði um, tá ið ‘dómur teirra, sum leingi hevur verið, ikki drálar, og glatan teirra svevur ikki;’ og tá ið teir skuldu ‘smugla inn oyðileggjandi villulærur.’8 Hesir, sigur Pætur, skuldu vera til, eins og falskir profetar vóru, tá ið Skriftirnar vórðu skrivaðar. Eins og hús Ísraels tí søgdu: ‘Dagarnir leingjast, og hvør sjónin miseydnast,’9 soleiðis mátti ein tíð koma, tá ið tíðin eftir øllum at døma fór fram um, so at spottarar í 2. Pætur 3:4 kundu spyrja: ‘Hvar er lyftið um komu hansara?’ og smigra seg sjálvar við, at ‘alt heldur fram, sum tað hevur verið frá upphavi skapanarinnar.’

GSAM 154.2“Vit trúgva, at tað var við atliti at slíkari drálandi sjón, at ápostulin Jákup segði: ‘Verið tí tolin, brøður, til komu Harrans;’ ‘verið eisini tolin; styrkið hjørtu tykkara, tí koma Harrans er nær.’ Og: ‘Hyggið, dómarin stendur fyri dyrunum.’

GSAM 154.3“Og vit trúgva, at tað var í væntan um, at tann væntaða tíðin fór at fara fram um, at Frelsari okkara áminti okkum í tólvta kapitli hjá Lukasi: ‘Havið lendarnar gyrdar um tykkum og ljós tykkara brennandi; og verið sjálvi sum menn, ið bíða eftir Harra sínum, til hann kemur aftur frá brúdleypinum; so at tá ið hann kemur og bankar á, kunnu tey lata honum upp beinanvegin.’10 At bíða ber í sær, at tíðin fer fram um, tí vit bíða ikki fyrr enn tann tíðin er farin. Tí leggur Harrin afturat: ‘Sælir eru teir tænarar, sum Harrin, tá ið hann kemur, finnur vaktandi.’

GSAM 154.4“Vit fara, um Gud vil, framhaldandi at boða: ‘Hyggið, brúðgómurin kemur; farið út at møta honum;’ og: ‘Tímin fyri dómi hansara er komin.’ Og vit vóna, at vit ikki fara at gevast við at rópa hart til heimsins og samkomunnar, at tey skulu vakna úr sangum sínum um “friður” og lurta eftir náðiboðum Guds. Vit ætla framhaldandi at bíða og vaka eftir komu Harrans og trúgva, at hon er beint fyri durum okkara.”

GSAM 155Ein verjan av arbeiði teirra

GSAM 155.1Ein góð fatan av, hvussu adventistarnir sóu arbeiði sítt fyri 21. mars 1844 og beint eftir tann dagin, fæst við at lesa niðanfyristandandi tilskilaða brot, tikið úr greinini “Verja”, í Adventboðberanum frá 13. november 1844, útgivin av J. V. Himes, S. Bliss og A. Hale:

GSAM 155.2“Vit vóru ikki skjót at taka undir við okkara áskoðanum. Vit trúgva, at vit vóru heiðurligir og einlægir sannleikasøkjarar. Vit aktaðu boð Frelsara okkara um at kanna Skriftirnar. Vit litu ikki á okkara egna vísdóm, men vendu okkum til Gud eftir leiðslu og vegleiðing og royndu at leggja okkum á altari hansara og líta á, at hann skuldi beina fet okkara rætt. Vit kannaðu øll røkini, sum vórðu førd fram ímóti okkum, við einari einlægari tráan eftir at kenna sannleikan og verða vard móti villu; men vit mugu viðganga, at tær ymisku og margfaldu áskoðanirnar hjá mótstøðumonnum okkara bert styrktu okkum í okkara áskoðanum. Vit sóu, at um vit høvdu rætt ella skeivt, kundu mótstøðumenn okkara ikki hava rætt; og teir vóru ikki samdir sínámillum. Røkini hjá hvørjum einstøkum vóru so veik og barnslig, at teir alla tíðina máttu taka aftur tað, sum teir sjálvir høvdu gjørt; og við mótsettu og mótsigandi áskoðanum sínum prógvaðu teir, at sama hvussu teir mettu um áskoðanir okkara, høvdu teir einki álit á áskoðanum hvør hjá øðrum. Haraftrat var ikki eitt høvuðspunkt í allari støðu okkara, sum ikki varð stuðlað av einum ella fleiri av teimum, sum arbeiddu fyri at prógva, at Harrin ikki kom beinanvegin. Meðan vit høvdu bókstaviliga týðingina av Skriftunum at styðja okkum, royndu mótstøðumenn okkara til fánýtis at prógva, at Skriftirnar ikki skulu skiljast bókstaviliga, hóast hvør profeti, sum er gingin út, er gingin út í teimum minstu bókstaviligu smálutum.

GSAM 156Vónbrotið greitt

GSAM 156.1“Men tíðin — árið 1843, jødiska árið — fór, og vit vóru vónsvikin, tí vit ikki sóu Kongin í vakurleika sínum. Og allir, sum heiðurliga vóru ímóti okkum, hildu, at hvør serstøk eyðkenning í trúgv okkara var prógvað følsk, og at vit sum heiðurligir menn skuldu leggja alla støðu okkara frá okkum. Tí vóru teir bilsnir, tá ið teir sóu okkum framvegis halda fast við vón okkara og enn vænta Kong okkara.

GSAM 156.2“Men í vónbroti okkara sóu vit onga orsøk til mótloysi. Vit sóu, at Skriftirnar vístu, at ein bíðitíð mátti vera, og at meðan sjónin drálaði, máttu vit bíða eftir henni. Vit sóu eisini, at við endan á árinum kundi tíðarskeiðið ikki vera fult lokið, sjálvt um okkara tíðrokning var røtt; og at tey bert kundu verða fullgjørd eina tíð í hesum ári. Samstundis játtaðu vit opið og fullkomiliga fyri heiminum, at vit høvdu tikið feil av tí ásettu tíðini, sum vit høvdu hugt móti við so stórum áliti; men hóast vit soleiðis høvdu tikið feil, síggja vit hond Guds í tí. Vit síggja, at hann hevur nýtt hesa boðan sum eina ávaring til heimsins og eina roynd fyri samkomuna. Hon setti fólk hansara í eina væntandi støðu. Hon kallaði fram tey, sum vóru fús at líða fyri navns hansara skuld. Hon vísti, hvørjum rópið um komu Harrans var gleðiboðskapur um mikla gleði, og hvørjum tað var ein óynsktur ljóð í oyrunum. Hon hevur víst alheiminum, hvørji vilja taka ímóti afturkomu Harrans, og hvørji vilja vraka hann við aðru komu hansara, eins og jødarnir gjørdu við fyrstu komu hansara. Og vit meta hetta sum eitt fet í at fullføra ætlan Guds, í hesum ‘degi fyrireikingar hansara’, so at hann kundi leiða fram eitt fólk, sum bert skuldi søkja vilja Harrans og verða fyrireikað til komu hansara.”

GSAM 157SØGAN UM RØRSLUNA EFTIR MARS 1844

GSAM 157.1Ein stutt søga um adventrørsluna eftir 21. mars 1844 verður sett fram í niðanfyristandandi, tikið úr Tekin tíðanna frá 31. oktober 1844:

GSAM 157.2“Eftir at 1843 — jødiska árið — var farið, festi meginparturin av adventistunum seg í teirri trúgv, at vit hereftir kundu rokna við serstøkum tíðum uttan nakra vissu. Teir trúðu, at vit vóru komnir til tað stað, sum okkara tíðrokning vísir á, við endan á øllum profetisku tíðarskeiðunum, tá ið væntað verður, at adventin kemur; og hóast vit bert skuldu bíða ta lítlu stundina, sum okkara tíðrokning kundi víkja frá tíð Guds, hildu teir kortini, at vit kundu fáa einki meira spor um ta ásettu tíðina. Teir høvdu allir tikið lampur sínar og farið út at møta brúðgóminum; men brúðgómurin hevði drálað fram um ta tíð (1843), tá ið væntað varð, at hann kom. Meðan sjónin drálaði, tyktist øllum vera álvara at bíða eftir henni, tí teir trúðu, at hon ikki kundi seinkast, og at hon kundi væntast hvørja løtu. Men skjótt varð sera greitt, at fjøldir løgdu ætlanir fyri framtíðina, sum teir ikki høvdu lagt, um teir trúðu, at Harrin fór at koma hetta árið; og at teir vóru sovnaðir við atliti at veruligari fatan av, at Harrin kom beinanvegin. Við øðrum orðum hildu teir, at hann kundi koma nær sum helst, ella at tað kundi drála eina lítla stund, meðan teir kundu njóta eina endurnýggjandi hvíld. Ja, soleiðis var tað, sum Frelsari okkara segði, tað fór at verða: ‘Meðan brúðgómurin drálaði, dottu tær allar í blund og svóvu.’

GSAM 157Áminning um heystið 1844

GSAM 157.3“Longu í mai 1843 hevði bróðir Miller gjørt okkum varug við sjeynda mánaðin í tí jødiska heilaga árinum sum tíðina, tá ið tey fyrimyndir, sum vísa til afturkoma Krists, skuldu haldast; og seinasta heyst hugdu vit við stórum áhuga móti hesum tíðspunkti. Eftir at tað var farið, tók bróðir S. S. Snow fult undir við teirri áskoðan, at eftir fyrimyndunum mátti advent Harrans, tá ið hon kom, koma á tíggjunda degi í sjeynda mánaði; men hann var ikki vísur um árið. Seinni sá hann, at tey profetisku tíðarskeiðini í veruleikanum ikki ganga út fyrr enn í hesum ári, 1844; tá setti hann seg á tað grundarlag, at vit umleið 22. oktober — tíggjunda dagin í sjeynda mánaði í hesum árinum — skuldu síggja advent Harrans dýrdarinnar. Hetta boðaði hann í New York, Philadelphia og øðrum støðum um várið og summarið, sum farið er; og hóast mong tóku undir við áskoðanum hansara, sást eingin serstøk ávirkan av teimum fyrr enn umleið í juli.

GSAM 158Grøði, sum varð latin eftir á markini

GSAM 158.1“Fyrst í vakstrartíðini vóru nakrir av brøðrum okkara í norðara parti av New Hampshire so ávirkaðir av trúnni á, at Harrin fór at koma áðrenn ein annan vetur, at teir ikki dyrkaðu akrar sínar. Um miðjan juli — sum var kvøldið á miðnáttini í jødiska degi-árinum (kvøld-morgun, roknað frá nýmána í apríl, byrjanini á hesum jødiska ári) — vóru aðrir, sum høvdu sátt og plantað akrar sínar, so ávirkaðir av kensluni av, at Harrin fór at koma beinanvegin, at teir vegna trúgv sína ikki kundu heysta grøði sína. Summir, tá ið teir fóru út á akrarnar at sláa grasið, vóru als ikki førir fyri at halda fram og lótu, í samljóði við skyldu sína, grøði sína standa á akrinum, fyri at vísa trúnna við verkum sínum og soleiðis døma heimin. Hetta breiddi seg skjótt um norðara partin av Nýggja Onglandi.

GSAM 158Dómurin skal ganga undan adventini

GSAM 158.2“Sama tíð høvdu brøður okkara í Maine tikið undir við teirri áskoðan, at dómurin mátti ganga undan adventini; at hann fór fram samstundis sum heystingin og ikki bert var við endan á heiminum, men fevndi um eitt tíðarskeið beint undan endanum. Í samsvari við hesa áskoðan hildu teir, at vit vóru í dóminum, at skiljandi markið varð drigið, og at tænarar Guds vórðu innsiglaðir í enninum; tá ið hetta var fullgjørt, skuldi tað vera tekin til, at teir fýra einglarnir, sum hildu teimum fýra vindunum á jørðini (Opinberingin 7:1), skuldu sleppa taki sínum.

GSAM 159Ein uppvakningur um miðnátt

GSAM 159.1“Um miðjan juli fór signing Guds, sum endurvann tey, ið vóru fallin frá, at fylgja boðanini um tíðina, og tey, sum tóku undir við annarri av teimum nevndu áskoðanunum, vístu eina týðiliga broyting í atburði sínum og eina brádliga uppvakning úr svøvni, sum sagt var frammanundan. ‘Um miðnátt varð eitt róp hoyrt: Hyggið, brúðgómurin kemur; farið út at møta honum. Tá reistust allar hesar moyggjar og gjørdu lampur sínar klárar.’ Frá juli vóru hesar rørslur í ymiskum pørtum av Nýggja Onglandi og óheftar hvør av aðrari; men allar vóru tær fylgdar av signing Guds, tá ið mong, hvørs lampur næstan vóru sløknaðar, vórðu vunnin aftur, og hansara heilagu vórðu halgað. Á legustevnuni í Exeter komu allar hesar ávirkanir saman, blandaðust í eina stóra rørslu og breiddu seg skjótt um allar adventistafylkingar í landinum.”

Notes

  1. Matteus 25:1-5. ↩
  2. Markus 2:18-20. ↩
  3. Sálmur 119:105. ↩
  4. Jeremias 18:18. ↩
  5. Opinberingin 3:3. ↩
  6. Orðtøkini 23:20, 21. ↩
  7. Habakkuk 2:1-3. ↩
  8. 2. Pætur 2:1, 3. ↩
  9. Ezekiel 12:22, ↩
  10. Lukas 12:35, 36. ↩

Note

Back