Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
Table of Contents
13 / 31
13 / 31

Kapittul 10 — Midnáttarrópið

John Norton Loughborough

GSAM 160.1Á midnátt var eitt róp: „Hyggið, brúðgómurin kemur; farið út at møta honum.“ Tá reistust allar moyggjarnar og gjørdu lampur sínar til reiðar.1

GSAM 160.2Vit hava longu umrøtt bíðitíðina, sum verður víst á í líknilsi Jesu um tær „tíggju moyggjarnar“, og nú vilja vit serliga geva gætur eftir tí parti tess, sum er tikin fram í tekstinum omanfyri og av adventistum nevndur „midnáttarrópið“. Ein kendur rithøvundur um hetta evnið sigur í tíðarritinum Midnáttarrópið, 3. oktober 1844:

GSAM 160.3„Men hvussu komu vit inn í hesa bíðinátt? Tí vit byrjaðu sjónina [sjónina um teir 2300 dagarnar] um várið í staðin fyri um heystið í 457 f.Kr. Vit komu seks mánaðir og nakrar dagar ov stutt fyri at røkka ætlaða havnini. Hetta førdi okkum inn í bíðináttina í seks mánaðir.“

GSAM 160.4Ein annar rithøvundur, S. S. Snow, segði í Rópinum 22. august 1844, tá ið hann talaði um teir 2300 dagarnar:

GSAM 160.5„Teir byrjaðu, tá ið boðið fór út um at endurreisa og byggja Jerúsalem. Boðið varð fyrst givið av Cyrus, endurnýggjað av Darius og fullført av Artaxerxes Longimanus í sjeynda ári av stýri hansara. Tað varð kunngjørt og sett í gildi um heystið í árinum 457 f.Kr., tá ið Esra, eftir at vera komin til Jerúsalem við góðu hond Harrans, endurreisti jødiska samfelagið, setti embætismenn og dómarar og byrjaði at byggja múrin.“2

GSAM 160.6Av tí at tíðin í sjónini var full 2300 ár, skuldu alt 457 og alt 1843 til fyri at gera 2300, og um boðið ikki fór út fyrr enn í sjeynda mánaði í 457 f.Kr., varð lært, at tíðarskeiðið ikki fór at enda fyrr enn í sjeynda mánaði í 1844. Eins og haldið av tíggjunda degi í sjeynda mánaði tyktist vera hendingin, sum merkti byrjanina av tíðarskeiðinum, soleiðis varð prógvað fullkomiliga, at á tíggjunda degi í sjeynda mánaði (eftir jødiskari tíð), 22. oktober 1844, fóru teir 2300 dagarnir at enda, og tíðin var komin at reinsa halgidómin. Øll prógvini, sum vóru nýtt fyri endan á tíðarskeiðinum í 1843, høvdu sama styrki í útrokningini fyri 1844, og saman við henni kom ein vissa um, at tey høvdu funnið tað, sum tóktist vera ein greið loysn á orsøkini til vónbrot teirra. Hátturin, sum adventistarnir kunngjørdu „sanna midnáttarrópið“ — sum tað tá varð kallað — kann ikki lýsast betur enn við at endurgeva tað, sum tey, ið tá stóðu fremst í arbeiðinum, skrivaðu.

GSAM 161„Farið út at møta honum“

GSAM 161.1Í Rópinum 3. oktober 1844 var ein grein eftir George Storrs undir yvirskriftini „Farið út at møta honum“, har hann segði:

GSAM 161.2„Eg taki pennin upp við kenslum, sum eg ongantíð áður havi kent. Í mínum huga er eingin ivi um, at tíggjundi dagur í sjeynda mánaði fer at verða vitni til opinberingina av Harra okkara Jesusi Kristi í skýggjum himmalsins. Vit eru bert nakrar dagar frá hesi hending — ræðuliga løtu fyri tey, sum ikki eru fyrireikað, men dýrdarfulla fyri tey, sum eru til reiðar.

GSAM 161.3„‘Hyggið, brúðgómurin kemur’ í ár; ‘farið út at møta honum.’ Vit eru liðug við tær samkomurnar, sum bert eru kristnar av navni, og øll tey óndu, uttan í tann mun hetta rópið kann ávirka tey. Arbeiði okkara nú er at vekja ‘moyggjarnar, sum tóku lampur sínar og fóru út at møta brúðgóminum.’ Hvar eru vit nú? ‘Um sjónin dvølst, bíðið eftir henni.’ Er tað ikki svarið hjá okkum síðani í mars ella apríl? — Jú. Hvat hendi, meðan brúðgómurin drálaði? — Allar moyggjarnar blundaðu og svóvu, gjørdu tær ikki? Orð Krists hava ikki svikið; og ‘Skriftin kann ikki brótast.’ Tað er nyttuleyst hjá okkum at látast hava verið vakin; vit hava blundað, ikki um sjálva komu Krists, men um tíðina. Vit komu inn í bíðitíðina; vit vistu ikki ‘hvussu leingi’ hon fór at vara, og um tað hava vit blundað. Summi okkara hava sagt í svøvni: ‘Setið ikki eina aðra tíð!’ so vit svóvu. Nú er trupulleikin at vekja okkum. Harri, hjálp, tí til einkis er hjálp menniskjans. Tala sjálvur, Harri. Á, at ‘faðirin’ nú má ‘kunngera’ tíðina.“

GSAM 162Midnáttin í boðskapinum

GSAM 162.1„Hvussu leingi er bíðitíðin? — Eitt hálvt ár. Hvussu vita tit tað? — Tí Harri okkara sigur: ‘á midnátt’, meðan brúðgómurin drálaði. Sjónin var um ‘2300 kvøld-morgnar’, ella dagar. Eitt ‘kvøld’, ella ein nátt, er helvtin av einum slíkum profetiskum degi og er tí seks mánaðir. Hetta er øll longdin á bíðitíðini. Núverandi sterka tíðarrópið byrjaði um miðjan juli og hevur breitt seg við stórari ferð og kraft, og tað fylgir ein opinbering av Andanum, sum eg ongantíð sá, tá ið rópið var ‘1843’. Nú er tað bókstaviliga: ‘Farið út at møta honum.’ Tað er ein fráferð frá øllum, sum eg ongantíð droymdi um kundi síggjast. Tá ið hetta rópið fær fatur á hjartanum, lata bøndur garðar sínar, saman við grøði teirra. Tað er eitt sterkt róp við tárum og ein vígsla av øllum til Gud, sum eg ongantíð havi sæð. Tað er ein vissa í hesum sannleika, sum ongantíð fyrr varð kend í sama mun, og ein grátandi ella bráðnandi dýrd í honum, sum fer upp um allan skilning uttan hjá teimum, sum hava kent hana.

GSAM 162.2„Um henda sannleika fyri hesa tíð tori eg, av náði, at seta alt í váða, og eg kenni, at um eg gav mær sjálvum loyvi til at ivast um hann, hevði tað verið at krenkja Gud og føra ‘bráðan undirgang’ yvir meg. Eg eri sannførdur um, at nú ‘hvør tann, sum leitar eftir at bjarga lívi sínum’, har hetta rópið er borið fram við fullum álvara, við at siga ‘um tað ikki kemur’ ella við at óttast at fara út á henda sannleika, ‘skal missa lív sítt’. Tað krevur somu trúgv, sum førdi Abraham til at ofra Ísak, Nóa til at byggja ørkina, Lot til at fara úr Sodoma, Ísraels børn til at standa alla náttina og bíða eftir fráferð síni úr Egyptalandi, ella Dániel til at fara í leyvubølið og teir tríggjar hebrear í tann brennandi ovnin. Vit hava ímyndað okkum, at vit fóru inn í ríkið uttan eina slíka trúarroynd, men eg eri sannførdur um, at so er ikki. Hesin seinasti sannleiki kemur við eini slíkari roynd, og eingin fer út á hann uttan tey, sum tora at verða roknað fyri dárar, vitfirringar ella hvat annað, sum syndarar í Sodoma áðrenn flóðina, ein flógv samkoma ella sovandi moyggjar vilja leggja á tey. Enn eina ferð vil eg rópa: ‘Bjarga tær fyri lív títt’; ‘Hygg ikki afturum teg’; ‘Minst til konu Lots.’“

GSAM 163Storrs’ flati klettur

GSAM 163.1Í Midnáttarrópinum 10. oktober 1844 kom henda greinin eftir George Storrs undir yvirskriftini „Endin“, men adventistarnir kallaðu hana „Storrs’ flata klett“:

GSAM 163.2„Hvussu skulu vit vera til reiðar til tann dagin? — Trúgvið sannleika Guds og farið út á hann við sterkari trúgv, sum gevur Gudi dýrd. Vit mugu hava sama hugburð, sum vit høvdu, um vit vistu, at vit skuldu doyggja tann dagin, sama fullkomna vígsla til Gud og sama deyða frá heiminum.

GSAM 163.3„Eg kann ikki lýsa tað, eg meini, betur enn við at hugsa mær ein stóran flatan klett mitt úti á havinum. Ein dýrdarfullur og máttugur prinsur gevur eitt lyfti um, at hann á einum ávísum tíma fer at senda eitt frálíkt dampskip at flyta øll tey fólk, sum hann finnur har og sum hava prógv um, at tey trúðu orðum hansara fult og fast, til eitt dýrdarfullt land. Mong fara út á klettin. Summi, tá ið tey eru trygg á klettinum, skera togið av, og báturin, sum tey komu við, rekur burtur frá teimum; tey hyggja ikki eftir honum meir, men bíða eftir, at dampskipið skal koma. Tey ivast ikki í sannleikanum í lyftinum og seta alt í váða fyri tað. Onnur, sum koma hagar, halda, at tað er nóg mikið, at tey eru á klettinum. Men tey vilja vera ‘vís’ og ikki taka ov stóran váða.“

GSAM 164.1„‘Eftir trúgv tíni veri tær,’ varð ljóðað, áðrenn tíðin kom, tá ið dampskipið skuldi væntast. Dagurin kemur. Tey varnu ætla kanska at loysa bátar sínar frá og lata teir flóta burtur, um tey síggja dampskipið koma. Tað sæst í fjarska; men nú er ov seint at sleppa bátunum uttan at verða sædd, og harumframt vildi sama varsemi nú siga, at tey ikki skuldu lata bátarnar flóta burtur, fyrr enn tey vóru vís í, at tey ikki tóku feil av skipinum, sum nærkaðist. Nú kemur tað so nær, at tey als ikki kunnu skera togið av uttan at verða sædd.“

GSAM 164.2„Dampskipið kemur at klettinum. ‘Hvat er prógvið um, at tit høvdu fult álit á lyftinum um, at dampskipið fór at koma?’ — ‘Bátar okkara eru loystir og farnir burtur frá okkum, so at vit als ikki kundu komið til lands og høvdu gingið undir, um dampskipið ikki var komið, tí hetta er ein klettur, har einki annað skip nakrantíð siglir framvið.’ ‘Tað er nóg mikið,’ rópar skiparin á dampskipinum; ‘komið umborð; slíkt álit skal ikki verða svikið.’“

GSAM 164.3„Tey, sum høvdu bundið bátar sínar fastar við klettin, troðkast nú saman og royna at sleppa umborð á dampskipið. Skiparin spyr: ‘Hvat merkja hesir bátar, sum eg síggi bundnar fastar við klettarnar har, ella hvørs tog bara eru skorin av, síðani eg kom í eygsjón?’ Tey svara: ‘Vit hildu, at vit skuldu vera varin, so at vit, um dampskipið ikki kom, høvdu okkurt at koma aftur til lands við.’ ‘Tit gjørdu tá fyrireiking fyri holdið,’ rópar skiparin, ‘gjørdu tit ikki, og ivaðust soleiðis í orðum mínum? Eftir trúgv tíni veri tær. Prógvini eru ímóti tykkum. Tit gjørdu fyrireiking til at fara aftur, og nú skulu tit heysta fruktina av vantrúgv tykkara.’ ‘So kundu tey ikki koma inn vegna vantrúgv.’ Á, ræðuliga støða av vónloysi!“

GSAM 164.4„Skerið tog tykkara av nú, brøður; latið bátarnar flóta burtur úr eygsjón; ja, skundið tykkum, áðrenn ‘tekin Menniskjusonarins sæst’. Tá verður tað ov seint. Farið nú út og setið alt í váða. Á, hjarta mítt pínist vegna tykkara; drálið ikki; skumpið bátin frá, annars eru tit glatað; tí ‘hvør tann, sum leitar eftir at bjarga lívi sínum, skal missa tað’, so sigur Jesus Kristus, Harri okkara og Dómari. Skundið tykkum tí; enn eina ferð bøni eg tykkum, skundið tykkum! Sleppið øllum bátum, sum tit nú rokna við at sleppa til lands við, ‘um tað ikki kemur’. Tað ‘um’ fer at forkoma tykkum. Nú er seinasta royndin og freistingin. Gerið, sum Harri okkara gjørdi, tá ið djevulin freistaði hann seinastu ferð — ‘Far burtur frá mær, Satan,’ segði hann. Tá fór djevulin frá honum, og ‘hygg, einglar komu og tæntu honum.’ Soleiðis verður tað við tykkum, tá ið tit hava vunnið henda sigurin.“

GSAM 165Skjótt arbeiði hjá midnáttarrópinum

GSAM 165.1Um ferðina, megi og ávirkanina hjá boðskapinum um „midnáttarrópið“ fáa vit eina rætta fatan av orðum N. Southard, ritstjóra á blaðnum, sum vit áður hava siterað úr, Midnáttarrópinum. Í útgávuni frá 31. oktober 1844 sigur hann:

GSAM 165.2„Í fyrstuni varð tann ásetta tíðin vanliga mótmæld; men tað tyktist fylgja ein ómótstøðiligur máttur við kunngerð hennara, sum legði alt flatt fyri henni. Hon fór um landið við ferðini hjá einum meldurhvirvli og náddi hjørtum á ymiskum og fjarskotnum støðum næstan í senn, og á ein hátt, sum bara kann greiðast við hugsanini um, at Gud var í hesum. Hon førdi allastaðni við sær ta djúpastu hjartakanning og eyðmýking sálarinnar fyri hinum høga himni. Hon gjørdi, at hugurin losnaði frá lutum í hesum heimi, at ósemjur og vreiði vórðu grøddar, at órættir vórðu játtaðir, at fólk brotnaðu niður fyri Gudi, og at tey í iðran og við sundurbrotnum hjarta bóðu hann um fyrigeving og náði. Hon elvdi til sjálveyðmýking og sálarsundurknusing, sum vit ongantíð áður høvdu sæð. Eins og Gud beyð gjøgnum Jóel, tá ið stóri dagur Guds skuldi vera nær, gjørdi hon, at hjørtu vórðu sundurrivin og ikki klæði, og at fólk vendu sær til Harrans við føstu, gráti og sorg. Eins og Gud segði gjøgnum Sakarja, varð ein andi av náði og bøn útheltur yvir børn hansara; tey hugdu til hansara, sum tey høvdu stungið, og stórur grátur varð í landinum, hvør familja fyri seg og konurnar fyri seg; og tey, sum bíðaðu eftir Harranum, plágaðu sálir sínar fyri honum.“

GSAM 166Fólkið rørdist av yvirnáttúrligum mátti

GSAM 166.1Aftur um hesa vekjandi kunngerð sigur hann:

GSAM 166.2„Hon tyktist okkum vera so óheft av menniskjaligari hjálp, at vit ikki kundu annað enn rokna hana sum eina uppfylling av ‘midnáttarrópinum’, eftir at brúðgómurin hevði drálað, og moyggjarnar høvdu blundað og sovið, tá ið tær allar skuldu rísa upp og gera lampur sínar til reiðar. Og seinasta arbeiðið tykist vera gjørt; tí ongantíð áður hevur verið ein tíð, tá ið tær ymisku fylkingarnar, sum bíðaðu eftir afturkomuni, vóru so væl fyrireikaðar til komu Harrans.“

GSAM 166Jarðisk ogn verður latin frá sær

GSAM 166.3Undir hinari vekjandi kunngerðini av adventlæruni seldu mong sína jarðisku ogn og nýttu fæ sítt til at halda uppi teimum, sum talaðu alment í arbeiðinum, ella til at breiða út prentað bløð og smárit, ella til at veita neyðstøddum tað, teimum tørvaði. Soleiðis góvu tey heiminum besta prógvið um erligheit og álvara sín; meðan tey, sum hildu fast við jarðisku ogn sína og onga serliga offur gjørdu fyri arbeiðið, av heimsins fólki vóru merkt sum fólk, ið í veruleikanum ikki trúðu tí, tey játtaðu. Til dømis vil eg geva tvær frásagnir, eina hvørjumegin málið.

GSAM 166Ein eplavelta

GSAM 166.4Hin fyrra er um ein trúgvandi mann, sum búði í New Ipswich í New Hampshire og æt Hastings. Hann átti eina stóra veltu við frálíkum eplum, sum hann læt standa óuppgrivin. Grannar hansara stúrdu fyri teimum og komu til hansara og bjóðaðu sær ókeypis at taka tey upp og leggja tey í kjallaran fyri hann, um hann loyvdi teimum, „tí“, søgdu teir, „tú kanst fara at fáa brúk fyri teimum.“ „Nei!“ segði Hastings. „Eg fari at lata hesa eplaveltuna boða trúgv mína á, at Harrin skjótt kemur aftur.“

GSAM 167.1Tað heystið, sum ein kann lesa í Claremont-ørninum (New Hampshire), Sanna sólin úr New York og ymiskum øðrum almennum bløðum, var eplagrøðin nærum heilt oyðiløgd av „eplarot“. Eins og Sanna sólin segði: „Hvussu pínligt er tað at frætta, at heilar grøð­ir av hesum dýrabara føðsluevni eru oyðilagdar av rotinum. Ein brævskrivari til eitt blað í Philadelphia sigur, at eplagrøðin í tí statinum er oyðiløgd. Eina økið, haðani lítið hoyrist um klagu, er Maine, men sjálvt har er grøðin ikki sloppin undan sjúkuni.“

GSAM 167.2Av tí at heystið var lýtt, og eplini hjá Hastings stóðu í jørðini til november, rotnaðu eingi teirra. Tí hevði hann ríkiligt av eplum til sín sjálvs og til ólukkuligu grannar sínar, sum í oktober frammanundan høvdu verið so stúrin um vælferð hansara, og sum um várið noyddust at keypa sáðepli frá honum og fegnir vildu gjalda góðan prís fyri tey. Tað, sum tey hildu fór at verða ein slík vanlukka fyri Hastings, vendi Gud til eina tímiliga signing, ikki bara fyri hann, men eisini fyri grannar hansara.

GSAM 167Hann noktaði trúgv sína

GSAM 167.3Seinna dømið hendi á bústaði mínum. Tað var ein samkomulimur, sum hevði nógv at siga á møtum um komu Harrans um heystið 1844. Hann var ein maður við nógvari ogn og átti millum annað ein hóp av svínum, sum vóru í júst rætta aldri til at verða fóðrað fram til vármarknaðin. Ein mammu- ella pápabeiggi mín, sum ikki gjørdi seg út við átrúnað og livdi av at keypa og selja kríatúr, fór til henda mannin, sum segði seg vera adventist, at keypa svínini, men frætti frá honum, at hann ikki vildi selja tey, tí hann ætlaði at hava tey til næsta vár sum „svín til víðari fóðringar“. Hann kom til abba mín, sum var adventistur, og segði: „Hesin maðurin trúgvar ikki tí, hann sigur seg trúgva.“ „Hví?“ spurdi abbi. „Tí,“ segði hann, „hann sigur, at Harrin kemur, og at heimurin fer at enda í heyst, men hann vil hava svínini til næsta vár. Hann nýtist ikki at tosa við meg; hann trúgvar ikki einum orði av tí.“

GSAM 168Miðlar boðnir ov seint

GSAM 168.1Tað vóru menn, sum hildu fast í peningi sínum og alla tíðina stríddust undir sannføringini um, at teir áttu at nýta hann til at fremja arbeiðið, til tað var ov seint at seta hann í tað. Teir komu til teirra, sum arbeiddu við at prenta boðskapin, og bóðu við tárum um, at teir skuldu taka ímóti peninginum, men svarið var: „Tit eru ov seinir! Vit hava goldið fyri alt prenttilfar, sum vit á nakran hátt kunnu breiða út fyri endan. Vit hava leigað fleiri kraftpressur at koyra nátt og dag; vit vilja ikki hava meira pening.“ Eitt eygnavitni segði mær, at hann sá menn leggja túsundtals dollarar á borðið framman fyri útgevaranum av Sannleikans rødd og í sálarneyð bøna hann um at taka við teimum og nýta teir. Svarið var: „Tit eru ov seinir! Vit vilja ikki hava pening tykkara nú! Vit kunnu ikki nýta hann!“ Tá spurdu teir: „Kann hann ikki verða givin teimum fátæku?“ Svarið var tað sama: „Vit hava syrgt fyri bráðfeingis tørvinum hjá øllum slíkum, sum vit kunnu røkka.“ Í sálarneyð tóku menninir peningin við sær aftur og søgdu, at Guds vreiði hvíldi á teimum vegna vantandi trúgv og grádigheitina, sum hevði fingið teir at halda miðlum aftur frá Guds verki, tá ið teir vóru neyðugir og fegnir høvdu verið nýttir.

GSAM 168Verjumenn settir

GSAM 168.2Eginleikar og meginreglur teirra, sum lótu grøð sína standa óheysta og verkstøð síni standa tóm, fyri at breiða út prentaða orðið ella tosa og biðja við fólkið hús úr húsi, vóru óatfinningarverdir. Fólkið ivaðist ikki í, at slíkir menn og kvinnur trúðu hvørjum orði, tey søgdu, og harumframt fylgdi teimum ein slíkur máttur, at tey, sum høvdu erligt hjarta, hvørki kundu mótmæla ella standa ímóti orðum teirra. Túsundtals fólk vórðu á henda hátt leidd til at trúgva sannleikanum og leitaðu eftir og funnu miskunn Guds.

GSAM 169.1Hin spottandi syndarin og tann veraldarligi trúarin avgjørdu tó, at hetta arbeiðið at breiða út adventritini mátti steðgast. Teir søgdu, at hesir menn, sum tóku eitt kommunuøki ella heilt sýsluøki og fóru hús úr húsi við adventlæruni, meðan teir vanrøktu arbeiði og familju, máttu vera frá sær sjálvum og tí fáa verjumenn settir yvir seg. Tey prógv, sum hildið varð vera um óskynsaman hug hjá teimum trúgvandi — og sum bara vóru arbeiði fyri frelsu av medmenniskjum teirra, uttan nakað prógv um, at familjurnar liðu, tí arbeiðið varð lagt til síðis — vóru ov veik til at prógva sinnissjúku; tí vóru bert fá fólk sett undir verjumál. Eftir tí lætta háttinum, sum mótstøðumenn í okkara tíð tosa um hetta, skuldi ein trúð, at nógv slík dømi vóru; men í øllum arbeiði mínum sum adventistur prestur, sum fevndi um meira enn 56 ár, havi eg bara hitt tvey dømi um „fylgisveinar Millers“, sum vórðu settir undir verjumann. Ein stutt frásøgn um hesi kann vera hóskandi.

GSAM 169Sín egni verjumaður

GSAM 169.2Fyrra dømið hendi í statinum New York, minni enn tríati míl frá staðnum, har eg búði. Ein maður tók við adventlæruni og átti umleið 100.000 dollarar. Umleið helvtina av hesi upphædd gav hann konu síni og børnum, sum ikki vóru við honum í trúnni. Restina helt hann vera sína at nýta, sum honum lysti; og av tí at nakað av henni fór til adventverkið, gjørdu børn hansara mótmæli og ráðførdu seg við ein dómara og bóðu um, at ein verjumaður varð settur yvir pápa teirra. Eftir at dómarin hevði greitt teimum frá skyldum og valdi hjá einum verjumanni at umsita ognina, bað hann tey nevna, hvønn tey vildu hava hann at seta. Eftir at hava ráðført seg eina løtu avgjørdu tey, at tey kendu ongan mann, sum tey tordu at lata ognina upp í hendur, og søgdu dómaranum, at tey høvdu valt pápa sín sum hansara egna verjumann. Dómarin vendi sær til mannin og segði: „Harri _____, børn tíni hava valt teg sum rætta persónin at umsita tína egnu ogn. Mál tíni standa júst sum áðrenn tú vart førdur fyri rættin.“3

GSAM 170Ein láturlig støða

GSAM 170.1Hitt dømið var um Stockbridge Howland úr Topsham í Maine. Hann var ein av bestu handverkarum í øllum hesum parti av landinum, ein meistari í at byggja myllur og brýr. Í hesum „midnáttarrópsrørsluni“ reið Howland á hesti um fleiri kommunuøki og breiddi adventrit og smárit út hús úr húsi, til stóran ampa fyri mótstøðumenn og spottarar, sum klagaðu um, at hann vanrøkti arbeiði sítt við hesi smáritsútbýting. Tí syrgdu teir alt fyri eitt fyri, at ein verjumaður varð settur, sum fann meira at gera enn hann hevði væntað, tí Howland sendi honum allar skattainnkrevjarar og í roynd og veru øll, sum komu við rokningum, ið skuldu gjaldast; „tí“, segði hann, „eg eri ikki mettur førur fyri at reka nakað virksemi.“ Stutt eftir ynskti sýslan at byggja eina brúgv um Kennebec-ánna — eina brúgv, sum skuldi standa í óðaligu vatnunum og rekandi ísinum, tá ið várflóðirnar komu. Sýslun­evndin og bygdarstjórarnir avgjørdu, at Stockbridge Howland var rætti maðurin til arbeiðið. Tá ið teir komu við tekningum og sáttmála um, at hann skuldi byggja brúnna, segði hann speiskliga: „Harrar, tit mugu fara til verjumannin mín. Tit vita, at eg ikki eri mettur førur fyri at røkja mítt egna arbeiði, og tit koma til mín at byggja eina brúgv!“ Støðan var eitt sindur ov láturlig fyri skynsamar menn, og verjumálið endaði brádliga. Tað er nóg mikið at siga, at teir, sum høvdu atsøkt hann, seinni gjørdu tær eyðmýktastu játtanirnar um ta órættvísa og óneyðuga leið, sum teir høvdu valt.

Notes

  1. Matteus 25:6, 7. ↩
  2. Sí Dániel 9:25; Esra 7:21-26; 9:9; Nehemia 1:3; 2:12-17. ↩
  3. Hóast eg kendi persónin og hendingarnar væl, havi eg ikki loyvi at siga navnið. ↩

Note

Back