Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
Table of Contents
15 / 31
15 / 31

Kapittul 12 — Vónbrotið — hin beiska bókin

John Norton Loughborough

GSAM 185.1„Eg tók hina lítlu bókina úr hond eingilsins og át hana upp; og í munni mínum var hon søt sum hunangur; men tá ið eg hevði etið hana, varð búkur mín beiskur. Og hann segði við meg: Tú mást aftur profetera fyri mongum fólkum og tjóðum og tungumálum og kongum. Og mær varð givin ein sevleggur, líkur einum stavi; og eingilin stóð og segði: Reis teg og mát tempul Guds og altarið og tey, sum tilbiðja har inni.“1

GSAM 185.2Í máli Skriftarinnar merkir tað at „eta“ eina bók at taka ímóti sannleikanum fyri at bera hann øðrum, sum sæst hjá Ezekiel, har profeturin fær at síggja „eina bókrullu“, og sagt verður við hann: „Et hesa rullu, og far og tala til hús Ísraels.“ Eftir at hava etið rulluna sigur hann: „Tá át eg hana; og í munni mínum var hon søt sum hunangur.“2

GSAM 185.3Profeturin Jeremias nýtir somu mynd: „Orð tíni vórðu funnin, og eg át tey; og orð títt varð mær til gleði og fagnað hjarta míns.“3 Av hesum orðum læra vit, at „søtleikin“ í bókini, meðan hon verður etin, merkir gleðina og nøgdina, sum tey kenna, ið soleiðis føða seg við orði Harrans.

GSAM 185Bókin søt, síðani beisk

GSAM 185.4Bókin, sum verður nevnd í Opinberingini 10, og sum sagt verður um, at hon var søt sum hunangur hjá tí, ið át hana, men varð „beisk“, so skjótt sum hon var etin (ella, sum summi týða tað, „so skjótt sum eg hevði sodnað hana, var hon picra í maga mínum“4), var tann bókin, sum eingilin grundaði kunngerð sína á, tá ið hann við myndugleika hansara, sum skapti himmal, jørð og hav, segði: „Tíð skal ikki longur vera.“ At eta hesa bók má tí merkja ta gleðiligu móttøkuna av kunngerðini um tíðina. At bitin brádliga varð beiskur hjá teimum, ið ótu hann, má merkja ta syrgiligu broytingina í royndum teirra, eftir at tíðin, sum bókin segði frá, er liðin, og tey kenna seg sárt vónbrotin í væntanum sínum.

GSAM 186Kunngerðin um tíðina ein søtur biti

GSAM 186.1Kunngerðin um tíðina í 1844 var sanniliga eini gleðiboð hjá teimum, sum trúðu og uttan nakran iva væntaðu so skjótt at verða æviga loyst úr øllum neyðum, plágum og sorgum í hesum synduga heimi. Tankin um, at tey um fáar stuttar vikur skuldu verða dýrdargjørd og ódeyðilig og vera í gullstaði Guds saman við kongi sínum, kveikti sanniliga sálina. Ein, sum sjálvur hevði upplivað hetta, segði soleiðis: „Tey, sum av hjarta elska Jesus, kunnu skilja kenslurnar hjá teimum, sum við hinum størsta áhuga bíðaðu vakin eftir komu Frelsara síns.... Vit nærkaðust hesi stund í stillum álvara. Hinir sonnu trúgvandi hvíldu í søtum samfelagi við Gud, sum var ein forsmakkur av friðinum, sum skuldi verða teirra í hini ljósu framtíð. Tey, sum kendu hesa vón og hetta álit, kunnu ongantíð gloyma hesar dýrabaru bíðistundir.“

GSAM 186.2Tann serliga torføra støðan hjá teimum, sum hin ellivta dagin í sjeynda mánaðinum enn vóru í hesum myrka heimi við royndum og freistingum, har tey máttu møta vanvirðing, háði og spotti frá teimum, sum tey fáar tímar frammanundan høvdu ámint um at búgva seg til at møta Harra sínum, verður væl lýst við Mariu, tá ið hon „stóð uttanfyri grøvina og græt“; og tá ið einglarnir spurdu hana: „Kvinna, hví grætur tú?“ svaraði hon teimum: „Tí tey hava tikið Harra mín burtur, og eg veit ikki, hvar tey hava lagt hann.“5

GSAM 187Vónbrotin, men ikki mótfallin

GSAM 187.1Tey, sum høvdu verið ígjøgnum hesa torføru roynd, søgdu um hana:

GSAM 187.1„Vit vóru ráðvill og vónbrotin, men avnoktaðu tó ikki trúgv okkara. Vit kendu, at vit høvdu gjørt skyldu okkara; vit høvdu livað samsvarandi dýrabaru trúgv okkara; vit vóru vónbrotin, men ikki mótfallin. Okkum tørvaði óavmarkað tol, tí spottararnir vóru mangir. Ofta vórðu vit møtt við háðandi tilsipingum til fyrra vónbrot okkara. ‘Tit eru ikki farin upp enn; nær vænta tit at fara upp?’ og tílíkt háð lótu okkara verðsligu kenningar ofta ganga út yvir okkum, og enntá summi, ið søgdu seg vera kristin og viðurkendu Bíbliuna, men tó ikki høvdu lært hinar stóru og týdningarmiklu sannleikar hennara. Vit vóru enn deyðilig; avleiðingarnar av banningini vóru allastaðni rundan um okkum. Tað var tungt at taka aftur upp hinar tyngjandi stúranir lívsins, sum vit hildu okkum hava lagt frá okkum fyri altíð.“

GSAM 187Samanborin við hinar vónbrotnu lærisveinarnar

GSAM 187.2Kenslur teirra mugu, samanbornar við gleðina og fagnaðin fáar tímar frammanundan, hava verið teimum sum hin hvassi beiskleikin í picra. Heimurin rundan um tey helt, eins og fjøldin ivaleyst hevði hildið eftir krossfesting Krists, at hini trúgvandi nú fóru at avnokta trúgv sína og taka undir við at spotta tað, sum varð hildið at vera teirra egna dárskap. Men tey fingu skjótt við undran at síggja, at kærleikin til komu Harrans ikki lættliga læt seg slíta úr hjørtunum hjá teimum, sum av sonnum høvdu vígt seg Gudi.

GSAM 187„Sat ikki millum spottararnar“

GSAM 187.3Leiðin, sum hesi álvarsomu fólkini tóku, og kenslur teirra verða væl lýst við orðum Jeremiasar profets, har hann sigur:

GSAM 187.3„Orð tíni vórðu funnin, og eg át tey; og orð títt varð mær til gleði og fagnað hjarta míns; tí eg eri nevndur eftir navni tínum, Harri, Gud herskaranna. Eg sat ikki í samkomu spottaranna og gleddist ikki við teimum; eg sat einsamallur vegna hond tína, tí tú hevur fylt meg við vreiði. Hví varir pína mín alla tíð, og hví er sár mítt ógrøðandi og vil ikki lekjast? Vilt tú veruliga vera mær sum ein lygnari og sum vatn, ið svíkur?“6

GSAM 188James White um vónbrotið

GSAM 188.1Nøkur stutt brot eftir nøkrum av hesum vónbrotnu, men tó vónríku fólkunum geva eina góða fatan av støðuni. Hitt fyrsta er eftir elsta James White, sum arbeiddi við sera góðum úrsliti í 1843 og 1844. Hann sigur:—

GSAM 188.2„Vónbrotið, tá ið tíðin var liðin, var beiskt. Sonn trúgvandi høvdu latið alt frá sær fyri Krist og høvdu kent nærveru hansara sum ongantíð áður. Tey høvdu, eftir tí sum tey hildu, givið heiminum seinastu ávaring sína og í størri ella minni mun skilt seg frá hini vantrúgvandi, spottandi fjøldini. Og við signing Guds yvir sær kendu tey størri hug at vera saman við Meistara sínum, sum tey væntaðu so skjótt, og heiløgum einglum enn við teimum, sum tey høvdu skilt seg frá. Kærleiki Jesu fylti sálina og lýsti úr hvørjum andliti, og við ósigiligum longsli bóðu tey: ‘Kom, Harri Jesus, og kom skjótt,’ men hann kom ikki.

GSAM 188.3„Men Gud slepti ikki fólki sínum.... Og við serligari megi og troyst náddu orð sum hesi úr brævinum til Hebreararnar inn í hug og hjarta teirra, sum vóru roynd og bíðaðu: ‘Kastið tí ikki frá tykkum dirvi tykkara, sum hevur stóra løn. Tí tykkum tørvar tol, so at tit, tá ið tit hava gjørt vilja Guds, kunnu fáa tað, sum lovað er. Tí enn eina stutta stund, so kemur hann, sum koma skal, og hann skal ikki drála. Men hin rættvísi skal liva av trúgv; og um nakar ber seg undan, hevur sál mín ikki tokka í honum. Men vit eru ikki av teimum, sum bera seg undan til fortapingar, men av teimum, sum trúgva til frelsu sálarinnar.’7 Tað, sum er at geva gætur í hesum broti úr Skriftini, er hetta:—

GSAM 188.4„1. Tey, sum orðini eru vend til, eru í vanda fyri at kasta frá sær álit sítt á tað, sum tey hava gjørt rætt í.

GSAM 189.1„2. Tey høvdu gjørt vilja Guds og vóru komin í ta royndarstøðu, har tol var neyðugt.

GSAM 189.2„3. Hini rættvísu skuldu um hesa tíð liva av trúgv, ikki við at ivast í, um tey høvdu gjørt vilja Guds, men við trúgv á tað, sum tey høvdu gjørt vilja Guds í.

GSAM 189.3„4. Tey, sum ikki halda út í roynd trúarinnar, men kasta frá sær álit sítt á arbeiðið, sum tey hava gjørt vilja Guds í, og bera seg undan, fara beinleiðis á fortapingarvegin.“8

GSAM 189Eftir N. Southard, ritstjóra á Midnáttarrópinum

GSAM 189.4Í Midnáttarrópinum hin 31. oktober 1844, umleið tíggju dagar eftir lok hinna 2300 daganna, varð hetta prentað úr penni ritstjórans:—

GSAM 189.5„Tá ið vit hugsa um allar umstøðurnar við hesi rørslu, tær vælsignaðu ávirkanirnar, sum hon hevur havt á sinni Guds barna, og tað hatur og ta óndsku, sum fíggindar hansara hava sýnt, mugu vit rokna hana sum hitt sanna ‘midnáttarrópið’. Og um vit fáa nakrar dagar, har trúgv okkara verður roynd, so samsvarar hetta framvegis við líknilsið um hinar tíggju moyggjarnar; tí tá ið tær allar vóru farnar upp og høvdu gjørt lampur sínar til reiðar, skuldi enn koma ein tíð, tá ið lampurnar hjá hinum óvitigu moyggjunum fóru at sløkna. Hetta kundi ikki henda, fyrr enn hin tíggjundi dagurin var liðin; tí inntil tá fóru lampur teirra at loga. Tí má tann dagurin fara framvið, so at hinar óvitigu geva trúgv sína upp, eins og árið 1843 mátti fara framvið, fyri at bíðitíðin kundi koma. Ein lítil seinkan er tí eingin orsøk til vónbrot, men vísir, hvussu nágreiniligur Gud er í uppfylling orðs síns. Latum okkum tí halda fast við játtan trúar okkara uttan at vikast; tí hann, sum hevur givið lyftið, er trúfastur.“

GSAM 189Eftir Joseph Marsh, ritstjóra á Rødd sannleikans

GSAM 189.6Í Rødd sannleikans hin 7. november 1844 lesa vit:—

GSAM 189.7„Vit viðganga fegin, at vit hava mistikið okkum um slagið av teirri hending, sum vit væntaðu skuldi fara fram hin tíggjunda dagin í sjeynda mánaðinum; men vit kunnu enn ikki viðganga, at stóri høvuðsprestur okkara ikki tann dagin fullførdi alt tað, sum fyrimyndin gav okkum rætt til at vænta. Vit trúgva nú, at hann gjørdi tað.“

GSAM 190.1Adventistarnir væntaðu, at hinir 2300 dagarnir fóru at enda hin tíggjunda dagin í sjeynda mánaðinum í 1844, og at Kristus tann dagin fór at fullføra prestagerning sín og koma til jarðar fyri at signa fólk sítt. Seinni kanningar hava víst, at tað var byrjanin á arbeiði hansara við at reinsa hin himmalska halgidómin, sum fór fram tann dagin, og ikki fullføringin av prestagerningi hansara.9 Í staðin fyri at rokna reinsan halgidómsins sum nakran part av prestagerningi Krists varð hildið fram, at reinsan halgidómsins skuldi vera reinsan jarðarinnar við eldi við komu Krists. Um ikki øll jørðin varð reinsað, so skuldi í minsta lagi Kánaansland verða reinsað tá.

GSAM 190Halgidómurin varð hildin at vera jørðin

GSAM 190.2Henda hugsan kemur fram í eini grein eftir Geo. Storrs í Midnáttarrópinum hin 25. apríl 1844. Hann spyr: „Hvat er halgidómurin, sum skal verða reinsaður? Fyrr havi eg hildið, at tað var øll jørðin. At tað er ein partur av jørðini, trúgvi eg enn. Men hvør partur? Tað er spurningurin, sum eg skal royna at svara.“

GSAM 190.3Hann endurgevur lyftið til Ábraham, staðfestingina av tí hjá Ísaki og endurnýggjanina av tí hjá Jákupi, og síðani endurgevur hann song Mósesar, sum Mirjam yrkti eftir ferðina um Reyðahavið, har tey sungu: „Tú skalt føra tey inn og planta tey á arvalutarfjalli tínum, á tí staði, Harri, sum tú hevur gjørt tær til bústað, í halgidóminum, Harri, sum hendur tínar hava grundfest.“10

GSAM 190.4Um lesarin vandliga samanber orðini omanfyri við frásøgn sálmaskaldsins um uppfylling teirra, sæst, at tey ikki siga, at sjálvt landið Palestina er halgidómurin. Dávid sigur, tá ið hann talar um, hvussu Harrin leiddi Ísraels børn: „Hann førdi tey til mark halgidóms síns, til hetta fjallið, sum høgra hond hansara hevði vunnið.“11 Í songinum við Reyðahavið verður sagt um Kánaansland, at tað var staðið, sum hann hevði gjørt sær at „búgva í, í halgidóminum“. Soleiðis verður eisini Moriafjallið, har halgidómurin varð bygdur, í hesum broti úr Sálmunum bert nevnt „mark halgidóms hansara“. Men í sama sálmi verður sagt: „Hann valdi ættkvísl Juda, Zionsfjall, sum hann elskaði. Og hann bygdi halgidóm sín sum høgar hallir, sum jørðina, ið hann hevur grundfest um ævir.“12

GSAM 191Reinsan halgidómsins hildin at vera reinsan jarðarinnar

GSAM 191.1Í greinini, sum víst varð til omanfyri, hevur elstin fyrst siterað ta sokallaðu próvførsluna fyri, at jørðin, ella í minsta lagi landið Palestina, var halgidómurin. Síðani spyr hann: „Hvussu skal halgidómurin verða reinsaður?“ Við orðum profetsins Mika svarar hann: Tí sí, Harrin kemur út úr bústaði sínum, hann kemur niður og traðkar á hægstu støðum jarðarinnar. Og fjøllini skulu bráðna undir honum, og dalirnir skulu rivna, sum voks fyri eldi, og sum vatnið, ið rennur oman eftir brattari brekku.13

GSAM 191.2Tá ið tann hugsanin, sum var vanlig tá, varð hildin, at jørðin var halgidómurin, fer lesarin lætt at skilja, hví tey uttan iva hildu, at Harrin við endan á teimum 2300 døgunum fór at koma og reinsa jørðina á tann hátt, sum Mika lýsir. Í allari mótstøðuni móti adventistunum gav eingin mótstøðumaður so mikið sum eitt tekin um, at reinsanin av jørðini við eldi ikki skuldi vera tann hendingin, sum skuldi fara fram sum reinsan halgidómsins við endan á teimum 2300 døgunum.

GSAM 191Ápostlarnir vónbrotnir, men fullførdu Skriftina

GSAM 191.3Hetta er ikki einasta dømið um, at fólk hava gjørt vilja Harrans, fullført Skriftina og kortini verið vónbrotin í vónum sínum, einfaldliga tí at tey ikki skiltu, hvørjum slag hendingin, sum skuldi fara fram, var. Soleiðis var eisini við ápostlum Krists. Tá ið hann sat á fylinum og reið inn í Jerúsalem, róptu tey, tá ið tey mintust orð profetsins:14 Rópa hátt, tú dóttir Jerúsalems! Sí, kongur tín kemur til tín; hann er rættvísur og hevur frelsu, eyðmjúkur og ríðandi á asni, ja, á einum asnafola.15 Tað var so neyðugt, at róp skuldu ljóða við tað høvið, at um tey høvdu tagt, høvdu sjálvir steinarnir rópt.16 Lærisveinarnir hildu, at Kristus tá og har fór at seta seg á hásæti Dávids sum ein jarðligur kongur (vit vónaðu, at hann var tann, sum skuldi endurloyst Ísrael17), og tí róptu tey: Vælsignað veri ríki faðir okkara Dávids, sum kemur í navni Harrans.18 Hvussu nógv róp hevði verið við tað høvið, um tey høvdu skilt, at Kristus innan eina viku fór at liggja deyður í grøv Jósefs, umgyrdur av rómverskum vaktmonnum? Hvussu nógv hevði tá verið av at geva Gudi „dýrd“ og av vígslu millum adventistarnar í 1844, um tey høvdu skilt, at reinsan halgidómsins við endan á allari profetiskari tíð skuldi vara í eina røð av árum, áðrenn Harrin kom?

GSAM 192Eingin villa í upprokningini av teimum 2300 døgunum

GSAM 192.1Tá ið hetta fólkið gjølla fór ígjøgnum upprokning sína av tíðarskeiðinum, fann tað ongan brest; men Harrin kom ikki, og jørðin varð heldur ikki reinsað við eldi. Hvat merkti hetta? Vissuliga vistu tey, at Harrin hevði verið við teimum í adventrørsluni miklu; men nú vóru tey í óvissu. Álit teirra á Harran var óskalað. Tey vistu, at hann ikki fór at svíkja tey. Ljósið fór at koma onkustaðni frá. Spurningurin, sum royndi tey, verður sagdur við teimum orðunum hjá Jeremiasi, sum longu eru nevnd: Vilt tú heilt vera mær sum ein lygnari og sum vatn, ið tornar burtur? Trúgvin goymdi ikki henda iva, tí orð Harrans við profetinum Habakkuk um sjónina komu teimum í huga: Við endan skal hon tala og ikki lúgva.19 Orðini hjá ritstjóranum á Rødd sannleikans, sum longu eru siterað, lýsa væl støðu teirra: „Vit kunnu enn ikki játta, at okkara mikli høvuðsprestur ikki júst tann dagin gjørdi alt tað, sum fyrimyndin hevði givið okkum grund til at vænta.“

GSAM 193Ljós um halgidómin funnið

GSAM 193.1Hiram Edson úr Port Gibson, N.Y., segði mær, at dagin eftir at tíðin var farin í 1844, meðan hann bað aftan fyri kornstakkunum á einum akri, kom andi Guds yvir hann við so stórari megi, at hann næstan varð sligin til jarðar; og samstundis kom honum tann kenslan: „Halgidómurin, sum skal reinsast, er á himni.“ Hann bar O. R. L. Crosier hesa hugsan, og teir kannaðu síðan evnið gjølla saman. Fyrst í 1846 varð ein nágreinilig útlegging av spurninginum um halgidómin úr bíbliuligum sjónarhorni, skrivað av Crosier, prentað í Dagsstjørnuni, einum blaði, sum tá varð givið út í Cincinnati, Ohio. Í hesi longu ritgerð varð víst á, at verkið at reinsa halgidómin var tað seinasta verkið hjá Kristi sum okkara høvuðspresti; tað byrjaði í 1844 og endar beint áðrenn hann veruliga kemur aftur í skýggjum himmalsins sum kongur konganna og harri harranna.

GSAM 193Samkomur leita eftir mistum limum

GSAM 193.2Tíggjundi dagurin í sjeynda mánaðinum var farin, og samkomurnar hildu, at tær nú fóru at fáa lætt við at vinna aftur teir limirnar, sum vóru skildir frá teimum undir „midnáttarrópinum“ og boðskapi annars eingilsins; men í hesum vórðu tær stórt vónbrotnar, sum svarið niðanfyri til áheitanirnar um at venda aftur til fyrrverandi samkomuskipanir teirra, prentað í Midnáttarrópinum 26. des. 1844, vísir:—

GSAM 193.3„Men hvør eru veruleikarnir? Tey vita væl, at í meirilutanum av hesum samkomum eru høvuðsevni teirra: „Heimsins umvending“, „túsund ára ríkið“ og „jødanirnir, sum venda aftur til Palestina“, áðrenn Frelsarin kemur persónliga. Tey, sum fara aftur at sita undir vøgguvísum slíkra óskriftligra og órímiliga lærna, gera tað við opnum eygum; og slík framferð frá teirra síðu verður veruliga at „fara aftur“.

GSAM 194.1„Tá ið vit í skriftligum týdningi eru vorðin „frí“, er nógv tryggari at „trýsta fram“ enn annaðhvørt at „fara aftur“ ella „draga seg aftur“, serliga nú, tá ið dýrdarkrúnan skjótt skal verða givin teimum trúføstu í Kristi Jesusi.“

GSAM 194.2Framferð samkomanna, tá ið tær við at tala fyri omanfyri nevndu óskriftligu lærum útsettu komu Harrans, minti adventistarnar á hesi orð hjá profetinum Esekieli: Menniskjasonur, sí, hús Ísraels siga: Sjónin, sum hann sær, er um langa tíð, og hann profeterar um tíðir langt burturi. Í sama sambandi stendur svarið, sum adventistarnir nýttu: Sig tí við teimum: So sigur Harrin Gud: Eingin av orðum mínum skal longur verða drigin út; men orðið, sum eg havi talað, skal verða gjørt, sigur Harrin Gud.20

GSAM 194„Tú mást profetera aftur“

GSAM 194.3Tey, sum „ótu“ bókina og boðaðu „tíðina“, hildu, at verk teirra fyri heimin var liðugt; tí kom fráboðanin, at tey aftur skuldu læra tjóðir, tungumál og kongar. Ein annar partur av verkinum, sum higartil ikki hevði verið sæddur, mátti nú gerast: at leggja fólkinum fram hina veruligu náttúruna hjá templi Guds á himni og tænastuna við altari tess. Boðið um at máta templið21 er neyðugt fyri at fáa kunnleika um slagið av hending, sum skal fara fram við endan á profetisku tíðini, og soleiðis fáa eina frágreiðing av orðunum: Tá skal halgidómurin verða reinsaður.

GSAM 194.4Legg til merkis, at eingilin við hesi tíðarfráboðanini kom av himni, og áðrenn verk hansara er liðugt, gevur hann boð um aftur at læra fólkið. Boðskapurin, sum skal greiða frá spurninginum um halgidómin, geva teimum vónbrotnu dirvi og samstundis útvega teimum eitt „rør“, ella ein „stav“, ella eina reglu, sum Guds fólk kann royna sína siðferðisligu støðu við fyri honum, má bera greið merki um, at hann er føddur á himni og ikki hevur menniskjaligan uppruna.

GSAM 195Fordómar forðaðu fyri atgongd til fólkið

GSAM 195.1Fordómurin, sum longu var móti adventlæruni, var ein næstan óyvirkomiligur múrur, ið forðaði fyri atgongd til fólkið; og at royna at læra tað aftur uttan greitt og avgjørt ljós um orsøkina til vónbrotið hevði verið til einkis. Adventistisku trúgvandi høvdu sjálv tørv á, at sálir teirra aftur vórðu kveiktar við einari himmalskari sending, áðrenn fólkið kundi verða rætt lært; og hvussu kundi hetta verða gjørt? Kundi tað verða gjørt við bert menniskjaligari vísdóm? Ella fóru tey, sum høvdu kent djúpa verk Andans Guds undir seinastu rørsluni, at vera nøgd við bert menniskjaliga grundgeving? Einki uttan eitt verk sum tað hjá „boðskapi triðja eingilsins“22 kundi lyfta tey úr ivamálum teirra; og hetta varð, stig fyri stig, so hvørt sum tey kundu taka ímóti tí, sett í verk við teimum mest sannførandi prógvunum um, at tað hevði himmalskan uppruna.

GSAM 195Sum seyðir uttan hirða

GSAM 195.2Her var tann stóra adventfylkingin, í einum týdningi sum seyðir uttan hirða; túsundtals av teimum høvdu bert fáar vikur frammanundan skilt seg frá øllum samkomum og trúarjátningum, og eingin menniskjalig samkomuskipan hevði ábyrgd av andligu vælferð teirra. Tey høvdu ongar jarðligar ráðgevarar, sum tey kundu líta á; bert á Gud settu tey álit sítt.

GSAM 195.3Tey vóru tó vís í einum, og hetta var teimum sum eitt akker: tíðarfráboðanin var røtt.23 Men sum fólk vóru tey í einari støðu, har tey, um Gud ikki skuldi leiða og varðveita tey, vóru í vanda fyri at taka ímóti følskum frágreiðingum, ella missa „tol“ og sleppa trúnni á ta roynd, tey høvdu havt. Summi gjørdu hetta; men onnur, við trúareyganum festum á hann, sum sálir teirra elskaðu, spurdu áhaldandi: Vaktmaður, hvat er av náttini? Vaktmaður, hvat er av náttini? Vaktmaðurin segði: Morgunin kemur, og náttin eisini; um tit vilja spyrja, so spyrjið; vendið aftur, komið.24

GSAM 196J. N. Andrews um vónbrotið

GSAM 196.1Elsti J. N. Andrews, ein av teimum, sum fóru ígjøgnum hesa roynd í 1844, sigur soleiðis um vónbrotið:—

GSAM 196.2„Tey vórðu vónbrotin, sum væntaðu Harran í 1843 og í 1844. Henda veruleika halda mong vera nóg góða orsøk til at vraka allan vitnisburðin í hesum máli. Vit viðurkenna vónbrotið, men kunnu ikki viðurkenna, at hetta gevur eina rímiliga orsøk til at avnokta hond Guds í hesum verki. Jødiska samkoman varð vónbrotin, tá ið Jesus, við endan á verki Jóhannesar doyparans, sýndi seg sum hin lovaði Messias. Og teir trúgvandi lærisveinarnir vórðu syrgiliga vónbrotnir, tá ið hann, sum teir væntaðu skuldi loysa Ísrael, við óndum hondum varð tikin og dripin. Og eftir uppreisn hansara, tá ið teir væntaðu, at hann aftur skuldi reisa ríkið fyri Ísrael, kundu teir ikki annað enn verða vónbrotnir, tá ið teir skiltu, at hann fór burtur til Faðir sín, og at teir í langa tíð skuldu verða eftir í trongd og angist. Men vónbrot prógvar ikki, at Gud ikki hevur hond í leiðslu fólks síns. Tað eigur at leiða tey til at rætta villur sínar, men tað eigur ikki at leiða tey til at kasta burtur álit sítt á Gud. Tað var tí, at Ísraels børn vórðu vónbrotin í oyðimørkini, at tey so ofta avnoktaðu guds leiðslu. Tey verða sett fram sum ein áminning til okkara, so at vit ikki skulu falla eftir sama dømi um vantrúgv.“25

GSAM 196Sannleikin fær eina dóp í óvinsæld

GSAM 196.3Tað tykist vera ætlan Harrans at seta týdningarmiklar sannleikar í ein óvinsælan farveg, har tað verður ein krossur26 at taka ímóti teimum og lýða teimum. Hetta er serliga satt á hesum síðstu døgum. Pætur, sum talar um ta tíð, tá ið endin á øllum lutum er „nær“, og tá ið „dómurin“ skal „byrja við húsi Guds“, sigur: Elskaðu, haldið tað ikki vera løgið, at tit verða roynd við eldi, sum um okkurt løgið hendi tykkum; men gleðst, so mikið sum tit hava lut í líðingum Krists, fyri at tit eisini kunnu gleðast við ovurstórari gleði, tá ið dýrd hansara verður opinberað. Um tit verða háðað fyri navn Krists, eru tit sæl; tí andi dýrdarinnar og Guds hvílir á tykkum. Teirra vegna verður illa talað um hann, men tykkara vegna verður hann dýrdur.27

GSAM 197.1Tá ið sannleikin hevur fingið sín dóp í óvinsæld, krevur tað meira náði at taka ímóti honum enn bara at fylgja trúgv fjøldarinnar. Hyklarar og látarar síggja onga stóra eggjan til at taka ímóti einum sannleika, sum krevur handling, sum at rógva móti streyminum „móti vindi og aldurykki“. Soleiðis verður sannleikin ein roynd fyri tey trúføstu, hjartareinu, einlægu og samvitskufullu.

GSAM 197.2Vit hava áður víst, at profeti adventrørslunnar krevur eitt vónbrot. Tað kom; og soleiðis hevði móttøkan av boðskapinum, í forsjón Guds, sín kross.

Notes

  1. Opinberingin 10:10, 11; 11:1. ↩
  2. Ezekiel 3:1-3. ↩
  3. Jeremias 15:16. ↩
  4. Picra — ein sera ótespilig, beisk blanding av alkoholi, aloe og myrruharpiksi. ↩
  5. Jóhannes 20:13. ↩
  6. Jeremias 15:16-18. ↩
  7. Hebrearabrævið 10:35-39. ↩
  8. Lívsminni hjá Ellen G. White, s. 107-109. ↩
  9. Eingin hevði tá nakra hugmynd um ein halgidóm í himli. ↩
  10. Onnur Mósebók 15:17. ↩
  11. Sálmarnir 78:54. ↩
  12. Sálmarnir 78:68, 69. ↩
  13. Mika 1:3, 4. ↩
  14. Jóhannes 12:16. ↩
  15. Sakarja 9:9. ↩
  16. Lukas 19:40. ↩
  17. Lukas 24:21. ↩
  18. Markus 11:10. ↩
  19. Habakkuk 2:3. ↩
  20. Esekiel 12:27, 28. ↩
  21. Í einari máting, har ongar tølur verða givnar sum úrslit, er tað eginleikin og ikki støddin, sum er í huga. ↩
  22. Opinberingin 14:9-12. ↩
  23. Við neyvari gjøgnumgongd av upprokningini av teimum 2300 døgunum funnu tey onga villu, og enn kann eingin finnast. ↩
  24. Esaja 21:11, 12. ↩
  25. Teir tríggir boðskapirnir í Opinberingini 14:6-12, s. 33. ↩
  26. Matteus 16:24. ↩
  27. 1 Pætur 4:7, 17, 12-14. ↩

Note

Back