Kapittul 14 — Hinar afturlatnu dyrnar
GSAM 214.1„MEÐAN tær fóru at keypa, kom brúðgómurin; og tær, ið vóru búnar, fóru við honum inn til brúdleyps; og dyrnar vórðu latnar aftur.“1
GSAM 214.2Koma brúðgómsins, sum verður umrødd í hesum líknilsi, er ikki koma Krists til jarðar, men til brúdleyps. Brúdleypið er ein hending, sum fer fram, áðrenn Harrin kemur. Í evangeliinum, sum Lukas hevur skrivað, verður tað sagt soleiðis: „Latið lendar tykkara vera gyrdar og ljós tykkara brenna; og verið tit sjálvir líkir monnum, ið bíða eftir harra sínum, tá ið hann kemur aftur úr brúdleypinum, so teir kunnu lata upp fyri honum við tað sama, tá ið hann kemur og bankar á.“2
GSAM 214At fáa eitt ríki verður kallað eitt brúdleyp
GSAM 214.3Koma brúðgómsins til brúdleyps verður lýst í Dániel 7:13, 14, har Kristus kemur til Faðirin at fáa ríki sítt. Í gomlum døgum varð tað kallað eitt brúdleyp, tá ið kongur kom til høvuðsstað sín at taka við hásæti sínum og ríki. Henda hending — at fáa høvuðsstaðin sum brúður — varð hildin við somu dýrd og somum hátíðarhaldi sum eitt veruligt brúdleyp. Tá ið Kristus tí fær ríki sítt frá Faðirinum í himli, verður sagt, at hann giftist við brúður síni — hinum nýggja Jerúsalem (Opinberingin 21:9); og hetta verður í líknilsinum kallað „brúdleypið“.
GSAM 214.4Eftir at teir 2300 dagarnir vóru at enda, tann 22. oktober 1844, søgdu tey, ið bíðaðu eftir afturkomuni og bóru hendingar í egnum lívi saman við tað, ið hoyrdi einum brúdleypi í Eysturlondum til: „Kristus er farin inn til brúdleyps.“ So hvørt sum tey fingu greiðari ljós um, hvat skuldi henda við endan á teimum 2300 døgunum, fylgdi trúgv teirra Kristi í tí arbeiði, sum hann var farin undir; soleiðis „fóru tey við honum inn til brúdleyps“ við trúgv.
GSAM 215„Eg skal koma aftur“
GSAM 215.1Í eini sjón, sum ungfrú Harmon fekk í 1845, um Kristus, ið fór úr fyrra rúminum inn í hitt seinna í hinum himmalska halgidóminum, finna vit hesi orð: „‘Bíðið her; eg fari til Faðir mín at fáa ríkið; haldið klæði tykkara ódálkað, og um lítla løtu skal eg koma aftur úr brúdleypinum og taka tykkum til mín.’ Tá kom ein vognur av skýggjum, við hjólum sum logandi eldur, umgirdur av einglum, hagar sum Jesus var. Hann steig upp í vognin og varð borin inn í hitt alraheilagasta, har Faðirin sat.“3
GSAM 215Miskunn eftir at dyrnar eru latnar aftur
GSAM 215.2Hinar afturlatnu dyrnar í hesum líknilsi tykjast vísa til eina hending, sum fer fram, áðrenn Menniskjasonurin veruliga kemur í skýggjum himmalsins; tí eftir at dyrnar eru latnar aftur, koma hinar moyggjarnar og banka á, og sagt verður við tær, at tær skulu „vakja“, tí tær kenna hvørki dagin ella tíman, tá ið hann kemur. Haraftrat verða hesar dyr latnar aftur, eftir at hinar klóku moyggjarnar eru farnar inn við brúðgóminum til brúdleyps.
GSAM 215.3Av orðunum í hesum líknilsi um moyggjarnar tykist tað, sum at eisini hinar „dáru“ moyggjarnar enn hava høvi til at búgva seg á ein hátt, ið kann verða góðtikin, at møta brúðgóminum, eftir at farið er inn til brúdleyps. Tær fáa boð um at „vakja“. At vakja og bíða hoyrir til tann sanna fyrireikingarháttin at møta Harranum. Tí tykist tað, sum miskunnin ikki verður tikin burtur, tá ið dyrnar í hesum líknilsi verða latnar aftur.
GSAM 215Ikki dyrnar í Lukas 13:25-28
GSAM 215.4Fyrr hava mistøk verið gjørd við at blanda dyrnar, sum umrøddar verða í hesum líknilsi, saman við dyrnar, sum nevndar verða í Lukas 13:25-28, har tað ljóðar: „Tá ið húsbóndin er risin upp og hevur latið dyrnar aftur, og tit fara at standa uttanfyri og banka á dyrnar og siga: Harri, Harri, lat upp fyri okkum; tá skal hann svara og siga við tykkum: Eg veit ikki, hvaðani tit eru.... Farið burtur frá mær, allir tit, ið fremja órætt. Har skal vera grátur og tannagrísl, tá ið tit síggja Ábraham og Ísak og Jákup og allar profetarnar í Guds ríki, men tykkum sjálvar riknar út.“ Av orðunum omanfyri er sera greitt, at tá ið hesar dyr verða latnar aftur, eru lagnurnar hjá teimum, ið verða stongd úti, avgjørdar. Tá er Guds ríki komið; tí tey skulu síggja hini frelstu í ríkinum. Í líknilsinum um moyggjarnar er Harrin hinvegin enn ikki komin í ríki sítt, men er farin til Faðir sín at fáa ríki sítt.
GSAM 216Afturlatnar dyr í hini fyrimyndarligu tænastuni
GSAM 216.1Tey, ið við trúgv fylgdu Kristi í arbeiði hansara, eftir at tíðarskeiðið við teimum 2300 døgunum var at enda — tann 22. oktober 1844 — sóu, at tá ið bótardagurin kom í hini fyrimyndarligu tænastuni, læt høvuðspresturin dyrnar til ytra rúmið aftur og læt dyrnar inn í hitt alraheilagasta upp, fyri har at fremja verk sítt at strika út syndirnar, ið vóru játtaðar í halgidóminum; og at soleiðis hevði eisini Kristus, høvuðsprestur okkara, latið dyrnar til ytra rúmið í hinum himmalska templinum aftur og latið tað rúmið upp, har „sáttmálaørk hansara“ sást.4
GSAM 216Hvør tók feil?
GSAM 216.2Um hetta mundið vóru nøkur millum tey adventistisku trúgvandi, sum enn ikki høvdu fingið greitt ljós um tænastu Krists í halgidóminum, tí ansur teirra var enn ikki vendur at boðskapi triðja eingilsins. Hesi tóku feil við at blanda hesar ytru dyr halgidómsins saman við hinar afturlatnu dyrnar í Lukas 13:25-28. Hesi vóru tó ikki sjeyndadagsadventistar. Men hvørji tey vóru, hvussu henda læra tók seg upp, og hvørjar umstøður leiddu til slíkar niðurstøður, skulu vit royna at vísa.
GSAM 217.1Í vitnisburðinum til ta fimtu og sættu av teimum sjey samkomunum í Opinberingini verður talað til tey, ið høvdu skilt seg frá teimum samkomum, ið bert vóru samkomur av navni, undir boðanini um afturkomuna, eins og til teirra, sum tey soleiðis høvdu skilt seg frá. Áminningin til ta fimtu samkomuna, hana í Sardes, ljóðar soleiðis: „Minst tí til, hvussu tú hevur tikið ímóti og hoyrt, og halt fast og vend um. Um tú tí ikki vakir, skal eg koma yvir teg sum ein tjóvur, og tú skalt ikki vita, hvørja stund eg komi yvir teg.“5 Av hesum orðum er greitt, at tey, sum soleiðis varð talað til, høvdu hoyrt boðanina um komu Harrans. Tey høvdu sagt seg hava tikið ímóti henni, men vóru nú um at avnokta hana.
GSAM 217Samkoman í Filadelfia
GSAM 217.2Síðan verður samkoman í Filadelfia nevnd, sum er sætta skeiðið hjá samkomu evangeliumsins. Henda samkoma umboðar tey, sum vóru leidd út við boðanini av fyrsta og øðrum boðskapinum í Opinberingini 14. Við hesa samkomu sigur Harrin: „Sí, eg komi skjótt; halt fast við tað, sum tú hevur, so at eingin tekur krúnu tína.“6 Víðari verður talað til teirra við hesum orðum: „Hetta sigur hin heilagi, hin sannorðaði, hann, ið hevur lykil Dávids, hann, ið letur upp, og eingin letur aftur, og letur aftur, og eingin letur upp: Eg veit um verk tíni; sí, eg havi sett framman fyri teg opnar dyr, og eingin kann lata tær aftur; tí tú hevur lítla megi og hevur varðveitt orð mítt og ikki avnoktað navn mítt.“7
GSAM 217Hvat eru hinar afturlatnu dyrnar í hesum líknilsi?
GSAM 217.3Hvat eigur at verða skilt við opnu og afturlatnu dyrnar í tí skriftstaðnum, sum júst er endurgivin? Vit halda, at eitt nøktandi svar við spurninginum kann finnast í hesi frágreiðing: Meðan nøkur millum adventistarnar høvdu fingið meira ljós og lærdu, at Frelsarin hevði flutt tænastu sína úr fyrra rúminum inn í hitt seinna í hinum himmalska halgidóminum, og á rættan hátt løgdu spurningin um opnu og afturlatnu dyrnar fram fyri teimum, ið vildu hoyra, vóru onnur, ið settu seg ímóti hesum sannleika og royndu at fáa fólk at trúgva teirri læru, at tær opnu dyrnar vóru afturlatnar og tær afturlatnu dyrnar opnar. Við hesum løgdu tey forðingar á vegin hjá tænarum Harrans her á jørðini, ella tarnaðu arbeiði teirra. Dyrnar í hinum himmalska halgidóminum verða latnar upp og aftur við mátti Krists — „Hann, ið letur upp, og eingin letur aftur.“ Í orðunum til samkomuna í Filadelfia vinna tey, ið halda fast, varðveita orðið og ikki avnokta navn hansara, ein sigur, sum letur dyr upp, ið eingin kann lata aftur. Hetta vísir ivaleyst til dyrnar, sum geva atgongd til fólkið, og sum menniskju eftir øllum at døma (sum vit skulu síggja) høvdu latið heilt aftur; men sum viðurkenning fyri trúfesti teirra setur Harrin framman fyri hini trúføstu „opnar dyr“, sum eingin kann lata aftur.
GSAM 218Dyr til at tala orðið
GSAM 218.1Í Skriftini eru mong dømi um, at dyr verða nýttar í hesi merking. Tá ið Paulus skrivar til Korintmanna, sigur hann: „Stórar dyr til virkið arbeiði eru latnar mær upp, og mótstøðumenninir eru mangir.“8 Aftur sigur hann í øðrum brævi sínum til Korintmanna: „Tá ið eg kom til Troas at prædika evangelium Krists, og Harrin hevði latið mær dyr upp, hevði eg ongan frið í anda mínum, tí eg fann ikki Titus, bróður mín.“9 Hann bað eisini Kolossemenn soleiðis: „Haldið á í bønini og vakið í henni við tøkk; biðið samstundis eisini fyri okkum, at Gud vil lata okkum dyr upp at tala orðið, so vit kunnu tala loyndarmál Krists, sum eg eisini eri í leinkjum fyri.“10
GSAM 218.2Av hesum skriftstøðum sæst, at høvi at boða sannleikan verða kallað opnar dyr; og av orðunum, ið søgd verða við samkomuna í Filadelfia, tykist tað, sum menniskju gjørdu sær stóran ómak at lata dyrnar aftur fyri boðan teirra, tá ið hetta fólkið varð kallað út. Meðan samkoman í Filadelfia gekk ígjøgnum royndina og helt fast við „orð“ hansara og „navn“, var orð Harrans til teirra, at hann skuldi seta framman fyri tey opnar dyr, sum eingin kundi lata aftur.
GSAM 219Støðan eftir 22. oktober 1844
GSAM 219.1Nú vit hava málið framman fyri okkum, soleiðis sum tað verður sett fram í orðunum í profetiinum, latið okkum so líta aftur á støðuna, sum hon mentist við hendingunum. Sum longu er víst, vóru kirkjurnar opnar fyri boðanini um afturkomuna fram til apríl 1844, og fleiri áheitanir komu um arbeiðarar, enn teir prædikumenn, ið vóru á lívi, kundu ganga á møti. Eftir vónbrotið á vári 1844 vendu tey, ið ikki av heilum huga høvdu tikið við læruni, sær ímóti henni. Tá ið boðskapur annars eingilsins í Opinberingini 14 og „midnáttarrópið“ (Matteus 25) ljóðaðu um summarið 1844, tók tann beiskasta atsókn seg upp móti teimum, ið enn tordu at játta trúgv sína á, at Harrin skjótt skuldi koma. Hesir mótstøðumenn royndu á ymsan hátt at teppa boðanina um hetta evni og á allan hugsandi hátt at forða arbeiðinum hjá teimum, ið enn boðaðu, at „tímin fyri dómi hansara er komin“. William Miller segði um hesa mótstøðu: „Hon er hin mest ónatúrliga og óskiljandi.“ So avgjørd var mótstøðan, tá ið leið móti endanum á teimum 2300 døgunum, at Geo. Storrs segði um hana: „Vit eru lidnir við tær samkomur, ið bert eru samkomur av navni, og øll hini óndu, uttan so langt sum hetta rópið kann náa teimum.“
GSAM 219.2Eftir at tíðarskeiðið var at enda, tá ið mótstøðan og spottið frá hinum óndu vaks bæði tvífalt og trífalt, segði William Miller um støðuna: „Vit hava gjørt arbeiði okkara við at ávara syndarar og royna at vekja eina samkomu, sum bert heldur seg til ytra formin. Gud hevur í síni forsjón latið dyrnar aftur.“11
GSAM 219Hin vanliga harðhjartaða støðan hjá syndarum
GSAM 219.3Henda framferð hjá hini spottandi verðini gjørdi ikki bert syndarar harðari móti læruni um afturkomuna, men vitnisburðurin frá teimum í teimum samkomum, ið bert vóru samkomur av navni, var hesin: „Tá ið vit hugsa um, hvussu ‘fá og spjødd’ dømini um sanna umvending eru, og ta nærum makaleysu frekleika og harðhjartaðu støðu syndaranna, rópa vit næstan av okkum sjálvum: ‘Hevur Gud gloymt at vera náðigur? Ella eru dyr miskunnarinnar afturlatnar?’“12
GSAM 220.1Frá einum øðrum arbeiðara lesa vit enn meira um støðuna eftir endan á tí profetiska tíðarskeiðinum: „Tá var tað nærum ógjørligt at fáa atgongd til vantrúgvandi; vónbrotið í 1844 hevði ørkymlað sinnið hjá mongum so nógv, at tey ikki vildu lurta eftir nakrari frágreiðing um málið.“13
GSAM 220Allar dyr til at náa vantrúgvandi afturlatnar
GSAM 220.2Ein slík støða tóktist í løtuni lata dyrnar aftur fyri at náa øðrum enn teimum, ið enn hildu fast við trúgv og vón sína um skjóta komu Krists. Tá ið dyrnar til at tala orðið tóktust so fullkomiliga afturlatnar, og adventistarnir sóu, at afturlatnar dyr vóru í líknilsinum, sum samsvaraðu við tað, tey høvdu upplivað, er lætt at skilja, hvussu tey komu til ta niðurstøðu, at eingin miskunn longur var fyri syndarar; ella, sum nøkur søgdu tað, at „dyr miskunnarinnar vóru afturlatnar“, serliga um tey hildu, at hinar afturlatnu dyrnar í hesum líknilsi og hinar afturlatnu dyrnar í Lukas 13 vóru tær somu. Um fólk als ikki vildu lurta og soleiðis gjørdu hjartað hart, hvussu kundu tey tá venda um?
GSAM 220Hvør lærdi fyrst hina følsku læruna um afturlatnar dyr?
GSAM 220.3Nú reisist spurningurin: Hvør byrjaði at læra læruna um „onga miskunn fyri syndarar“? Hvør trúði henni? Og hvør vrakaði hana? Sum svar við fyrsta spurninginum vilja vit vísa á frágreiðingina um eina vitjan, sum J. V. Himes gjørdi í statinum Maine á vári 1845. Hann sigur: —
GSAM 220.4„Bróðir Joseph Turner og onnur tóku tað støði, at vit vóru í hinum stóra sabbatinum — at tey seks túsund árini vóru at enda — og tí átti eingin adventistur longur at gera nakað kropsligt arbeiði. At gera tað fór eftir teirra tykki vissuliga at føra til endaligu glatan teirra.
GSAM 220.5„Meðan tey soleiðis bíðaðu uttan at gera nakað verðsligt kropsligt arbeiði, lýsti eitt nýtt ljós, sum tey hildu, í sinni bróður Turners, nevniliga at brúðgómurin VAR KOMIN — at hann kom tann tíggjunda dagin í sjeynda mánaði í tí jødiska árinum, sum júst var farið — at brúdleypið tá fór fram — at allar moyggjarnar tá í einari ávísari merking fóru við honum inn til brúdleyps, og dyrnar vórðu latnar aftur! — Eingin av hesum kundi glatast, og eingin uttanfyri kundi verða frelstur. Soleiðis vóru øll andalig viðurskifti á hesi miklu jørð avgreidd.“14
GSAM 221Hvør setti seg staðiliga ímóti hini følsku læruni?
GSAM 221.1Elsti Turner fór at læra læru sína um „onga miskunn longur“ í Paris, Maine, og fekk eina stutta tíð rættiliga nógvar fylgjarar har á leiðini. Av tí at dyrnar til at náa fólki uttan fyri adventistarnar vóru so fullkomiliga afturlatnar, bæði til teirra, ið játtaðu seg trúgvandi, og teirra, ið ikki gjørdu tað, tóku mong rættiliga natúrliga við hugsan Turners um hetta mál.
GSAM 221.2Fyri at orðið adventistar ikki skal verða misskilt, fara vit hereftir at kalla hetta fólkið adventistar, ið halda fyrsta dagin í vikuni; og tað vóru mong teirra, ið tóku við hugsanum harra Turners. Tey høvdu enn hvørki sæð ella hoyrt sannleikan um sabbatin, og heldur ikki høvdu tey hoyrt um boðskap triðja eingilsins. Tað er um hesi, at frú White sigur soleiðis í einari av útgávum sínum: —
GSAM 221.3„Eftir at tíðin, tey høvdu væntað í 1844, var farin, trúðu adventistar framvegis, at koma Frelsarans var sera nær; teir hildu, at teir vóru komnir til ein avgerandi vendipunkt, og at verk Krists sum talsmanns menniskjans fyri Gudi var endað. Tá ið teir høvdu givið ávaringina um, at dómurin var nær, hildu teir, at arbeiði teirra fyri verðina var gjørt, og teir mistu sálarneyð sína fyri frelsu syndara, meðan hitt ósmædna, gudsspottandi háðið frá hinum gudleysu tóktist teimum vera enn eitt prógv um, at Andi Guds var tikin burtur frá teimum, ið vrakaðu miskunn hansara. Alt hetta styrkti teir í trúnni á, at náðitíðin var at enda, ella, sum teir søgdu tað, ‘dyr miskunnarinnar vóru afturlatnar’. Sum sagt er, vóru adventistar í stutta tíð samdir í trúnni á, at dyr miskunnarinnar vóru afturlatnar.“15
GSAM 222.1Í hesum broti greiðir frú White frá støðuni, sum adventistarnir, ið hildu fyrsta dagin í vikuni, tóku. Hon gevur ikki so mikið sum eina ábending um, at hon sjálv trúði hesum. Sum víst er omanfyri, var tað Joseph Turner í Paris, Maine, ið fyrst lærdi hesa læru. Frú White (tá ungfrú Harmon) hitti Joseph Turner á omanfyri nevnda staði tíðliga á vári 1845 og hoyrdi hann boða læru sína um „einki kropsligt arbeiði longur fyri adventistar og onga miskunn longur fyri syndarar“, og segði honum greitt, at hann „lærdi eina falska læru; at enn var miskunn fyri syndarar og fyri tey, ið ikki við fullari fatan høvdu vrakað sannleikan“.
GSAM 222Móti læruni um „onga miskunn“
GSAM 222.2J. N. Andrews, sum búði í Paris, Maine, í 1844 og 1845, og sum kendi til fulnar framferð fólksins har, eins og framferð Joseph Turners, ið lærdi, at eingin miskunn longur var fyri syndarar, sigur um støðuna hjá ungfrú Harmon í hesum máli um ta tíðina: „Í staðin fyri at sjónirnar leiddu tey til at taka við hesi hugsan, rættaðu tær tey, ið enn hildu fast við hana.“16
GSAM 222.3Ungfrú Harmon vitjaði aðru ferð í Paris, Maine, um summarið 1845. Viðvíkjandi hesi vitjan vil eg endurgeva orð frá frú Truesdail, sum tá búði í Paris. Hon sigur: —
GSAM 222.4„Meðan ungfrú Harmon vitjaði í Paris, Maine, um summarið 1845, greiddi eg henni nærri frá einari góðari vinkonu hjá mær, sum faðirin hevði forðað henni í at koma á møti okkara; tí hevði hon ikki vrakað ljós. Hon svaraði smílandi: ‘Gud hevur ongantíð víst mær, at eingin frelsa er fyri slík menniskju. Tað er bert tey, ið hava fingið ljós sannleikans lagt fram fyri seg og við vitandi vilja hava vrakað tað.’“17
GSAM 222.5Hon talar eisini soleiðis um eina triðju vitjan hjá ungfrú Harmon í Paris í 1846: —
GSAM 222Enn ein áminning ímóti hini følsku læruni
GSAM 222.6„Eitt annað høvi, ið er vert at nevna, var ein sjón, sum varð givin í 1846 í Paris, Maine. Ungfrú Harmon varð víst, at tá ið Satan ikki kundi forða teimum ærligu av hjarta í at gera alla skyldu sína, fór hann at nýta snildi sína til at reka tey út um skylduna. Ein góð systir hevði sagt samkomunum, at Gud hevði vrakað tær, tí tær høvdu vrakað boðskapin, ið var sendur av himli at frelsa tær. Systur Harmon varð víst, at eingin sannleiki var í boðskapi hennara, tí mong vóru í samkomunum, sum enn fóru at taka við sannleikanum; at hinir góðu einglarnir enn fóru at virka fyri sálum í hesum samkomum, og at tá ið teir gjørdu tað, fóru teir [einglarnir] at lata hesa systur verða eftir uttan fyri dyrnar við boðskapi hennara [t.e. boðskapinum um ‘onga miskunn’].“18
GSAM 223Eingin mótsøgn
GSAM 223.1Av tí at nøkur royna við stórum íðni at prógva, at frú White einaferð lærdi læruna um „onga miskunn longur fyri syndarar“, men nú lærir tað øvugta, vil eg leggja fram vitnisburðir frá teimum, ið hava kent arbeiði hennara síðan 1845, um arbeiði hennara fyri umvending syndara. Hetta er ein frágreiðing frá Ira Abbey í Brookfield í Madison sýslu í statinum New York: —
GSAM 223.2„Millum árini 1846 og 1850 komu bróðir og systir White heim til okkara og vóru sera íðin fyri børnunum og teimum, ið ikki høvdu vrakað sannleikan. Tey virkaðu fyri óumvendum sálum, og eg minnist ongantíð at hava hoyrt systur White siga, at eingin vón var fyri tey fráfalnu og tey, ið ikki høvdu vrakað sannleikan.“19
GSAM 223Vitnisburður frá adventistum, sum halda fyrsta dag í vikuni
GSAM 223.3Um tað, ið adventistarnir í New England, sum halda fyrsta dag í vikuni, vita um ta víðgongdu læruna um afturlatnar dyr, skal hetta bræv bera vitni:—
GSAM 223.4„Frá 5. til 9. august 1891 hevði eg orðaskifti við elsta Miles Grant í Brookston, einum býi við umleið 30.000 íbúgvum. Orðaskiftið varð hildið í stóra tjaldinum, og harra John Barbour, ið fyrr hevði verið formaður í býráðnum, stýrdi tí. Hesin býur er umleið tjúgu mílur frá Boston. Orðaskiftið snúði seg um sabbatsspurningin, men harra Grant royndi at draga royndir systur White í hesum arbeiði upp í orðaskiftið. Hann legði hana undir, at ‘henni longu í 1844 var víst, at náðitíðin var farin, og eingin miskunn longur var fyri syndarar.’“
GSAM 224.1„Til svar segði eg honum, at adventistarnir, sum halda fyrsta dag í vikuni, nærum allir einaferð høvdu havt hesa áskoðan, áðrenn vit skildust frá teimum, og at frú White als ikki hevði tikið undir við hesi áskoðan; tvørturímóti var eitt tað fyrsta, ið henni varð víst, at henda áskoðan var ‘røng’, og at miskunn enn var fyri syndarar. Eg segði: ‘Soleiðis er tað, og elsti Grant veit, at soleiðis er tað.’ Tá ið eg segði hetta, nikkaðu nógvir av adventistunum framman fyri mær, sum halda fyrsta dag í vikuni [hesir vóru ein stórur partur av fólkinum í tí fulla, stóra tjaldinum], og játtaðu avgjørt og týðiliga, at tað var satt. Tað er nóg mikið at siga, at elsti Grant ikki nevndi hetta aftur í orðaskiftinum.“ Undirskrivað: „Geo. E. Fifield, South Lancaster, Mass., 6. desember 1895.“
GSAM 224Frú White søkti altíð frelsu syndaranna
GSAM 224.3At frú White hevur arbeitt fyri umvending syndaranna frá 1844 og fram til okkara tíð, verður eisini prógvað av hesum sannroyndum: Hon og elsti White hildu møti í húsi Albert Beldens í Rocky Hill, Conn., við byrjan 20. apríl 1848. Á hesum møti varð arbeitt fyri nøkrum úr heiminum. Elsti White og kona hansara sýndu slíkum sálum serligan áhuga. Um hetta skulu vit bera fram vitnisburð frá einum teirra, ið varð doyptur av elsta White. John Y. Wilcox skrivar úr Kensington, Conn., 22. februar 1891:—
GSAM 224.4„Eg varð leiddur til sannleikan um ta tíðina, tá ið møti vórðu hildin í tí ólidna kamarinum í húsi bróður A. Beldens í Rocky Hill, Conn. Tað var við arbeiði bróður og systur White, at eg tók við ljósinum frá sannleikanum fyri hesa tíð. Stutt eftir varð eg doyptur av bróður White. Uttan tað dirvi og ta styrki, ið eg fekk frá teimum, veit eg ikki, um eg nakrantíð hevði torað at hugsa ella kent á mær, at Harrin hevði tikið ímóti mær. Tey høvdu stóran áhuga fyri mær og arbeiddu fyri at hjálpa mær.“
GSAM 225.1Um hetta møtið segði elsti White í einum brævi til Stockbridge Howland í Topsham, Maine: „Bróðir Bates legði boðini fram í sera greiðum ljósi, og sera máttmiklir vitnisburðir løgdu týdning teirra á hjarta. Orðið styrkti tey, ið longu vóru í sannleikanum, og vakti tey, ið ikki enn høvdu tikið fulla avgerð.“
GSAM 225Arbeiði fyri syndarar í Oswego, N.Y.
GSAM 225.2Í 1849 arbeiddu elsti James White og kona hansara í Oswego, N.Y. Á hesum møtum vórðu Hiram Patch og frøken Benson, sum vóru trúlovað, vend til Gud og sannleikan fyri hesa tíð.
GSAM 225.3Í mars 1850 vórðu aftur hildin møti í Oswego. Í aprílútgávuni av Sannleiki fyri hesa tíð segði elsti White, tá ið hann umrøddi hesi møti:
GSAM 225.3„Eitt sera áhugavert arbeiði fer nú fram millum børn leivdarinnar í hesum býi. Frelsa teirra hevur verið høvuðsevnið á møtum okkara teir báðar seinastu sabbatarnar, og Gud hevur vælsignað okkum á undurfullan hátt. Sannleikin hevur havt góða ávirkan á okkum eins og á børn okkara. Kvøldið eftir seinasta fyrsta dagin í vikuni høvdu vit eitt møti serliga til gagns fyri tey, og Andi Harrans varð útheltur okkara millum. Øll børnini boygdu seg fyri Harranum og tyktust at kenna, hvussu týðandi tað var at halda boðini, serliga hitt fimta, og søkja frelsu við Jesusi Kristi. Hetta var eitt av teimum mest áhugaverdu møtum, eg nakrantíð havi verið á.“
GSAM 225.4Í Sannleiki fyri hesa tíð frá november 1849 almannakunngjørdi elsti White eina frásøgn um fleiri, ið vóru umvend og doypt; og í seinasta blaðnum í 1850 er ein frásøgn um eitt møti í Waitsfield, Vt., har Heman Churchill var við, sum júst var umvendur úr heiminum. Í greinini verður hann nevndur „bróðir“. Hvussu kundi tað bera til, um eingin miskunn longur var fyri syndarar?
GSAM 226Vitnisburður frá einogtjúgu vitnum
GSAM 226.1Í hesum sambandi bera vit fram ein vitnisburð, sum í 1888 varð undirskrivaður av einogtjúgu fólkum. Tey høvdu øll verið í adventrørsluni í 1844 og kendu til uppkomuna av boðskapi triðja eingilsins. Øll vóru komin við í boðskapin fyri 1851, og flestu teirra høvdu verið knýtt at sjeyndadagsadventistunum nærum frá tí, at boðskapurin tók seg upp:—
GSAM 226.2„Vit undirritaðu, ið væl kendu adventrørsluna í 1844, tá ið tann ásetta tíðin var farin, og eisini høvdu tikið við sannleikanum í boðskapi triðja eingilsins longu í 1850, seta hervið fegin nøvn okkara undir hesa frágreiðing um læruna um afturlatnar dyr, ið tey trúgvandi í boðskapi triðja eingilsins hildu fast við frá uppkomu hansara til seinast nevnda ár og frameftir.
GSAM 226.3„Tey trúðu, í samsvari við Opinberingina 3:7, 8 og onnur skriftstøð, at tá ið teir 2300 dagarnir í Dániel 8:14 vóru at enda, endaði Kristus arbeiði sítt í fyrra rúmi hins himmalska halgidóms og flutti tænastu sína inn í hitt alraheilagasta og fór undir dómsarbeiðið. Soleiðis broyttist viðurskifti hansara við frelsuætlanina í hesum føri. Her vórðu einar dyr latnar upp og aðrar dyr latnar aftur.
GSAM 226.4„Tey trúðu, at tey, ið høvdu fingið greitt ljós um boðskap fyrsta eingilsins og vendu sær ímóti honum og beiskliga mótarbeiddu honum, vóru vrakað av Gudi. Men tey trúðu ikki, at tey, ið ikki høvdu fingið ljósið, ella tey, ið fyri 1844 ikki høvdu rokkið tí aldri, tá ið tey høvdu ábyrgd av gerðum sínum, skuldu verða vrakað, um tey søktu Gud við ærligum hjørtum.
GSAM 226.5„Beint eftir at tann ásetta tíðin var farin, trúðu tey saman við William Miller og meginfjøldini av adventistum, at arbeiði teirra fyri heimin var liðugt, og at Harrin skjótt skuldi koma. Men tá ið ljósið um halgidómin og triðja boðskapin hevði greitt teimum frá vónbrotinum, trúðu tey ikki, at miskunnin var at enda, uttan fyri tey, ið høvdu vrakað ljósið.“
GSAM 227.1Undirskrivað: „J. B. Sweet, South Saginaw, Mich.; Samuel Martin, West Rindge, N.H.; Ira Abbey, North Brookfield, N.Y.; frú R. B. Abbey, North Brookfield, N.Y.; frú Diana Abbey, North Brookfield, N.Y.; frú L. B. Abbey, North Brookfield, N.Y.; Heman S. Gurney, Memphis, Mich.; Ann E. Gurney, Memphis, Mich.; William Gifford, Memphis, Mich.; frú Mary S. Chase, Battle Creek, Mich.; S. M. Howland, Battle Creek, Mich.; frú F. H. Lunt, Battle Creek, Mich.; frú Melora A. Ashley, Battle Creek, Mich.; frú Caroline A. Dodge, Battle Creek, Mich.; frú Sarah B. Whipple, Battle Creek, Mich.; frú Uriah Smith, Battle Creek, Mich.; frú Paulina R. Heligass, Moline, Kan.; R. G. Lockwood, St. Helena, Cal.; frú R. G. Lockwood, St. Helena, Cal.; Reuben Loveland, North Hyde Park, Vt.; frú Belinda Loveland, North Hyde Park, Vt.“
GSAM 227Ein sjón mistulkað
GSAM 227.2Roynt hevur verið at tulka eina sjón, ið frú White fekk í Topsham, Maine, 24. mars 1849, sum um hon lærdi hesa villulæru — at eingin miskunn longur var fyri syndarar. Henda sjón varð givin, júst tá ið „bankingarnar í Rochester“ (spiritisma) fóru at taka seg upp. Frú White sá, at tey loyndarfullu tekinini og undrini og tær følsku trúarbøturnar skuldu vaksa og breiða seg út. Hesar trúarbøtur vóru ikki ein broyting frá villu til sannleika (hon segði ikki, at slíkar trúarbøtur ongantíð skuldu vera, men at tær, ið henni vórðu vístar, har menniskjalig ávirkan varð nýtt, vóru av hesum slagi), men frá illum til verri; tí tey, ið søgdu seg hava fingið eitt broytt hjarta, høvdu bert sveipað seg í ein átrúnaðarligan búna, sum fjaldi óndskapin í einum óndum hjarta. Summi tyktust at vera veruliga umvend og kundu soleiðis villa fólk Guds; men høvdu hjørtu teirra kunnað verið sædd, høvdu tey sýnst eins svørt og áður.
GSAM 227.3Hon segði síðani: „Eingilin, sum fylgdi mær, bað meg hyggja eftir sálarneyðini fyri syndarar, sum áður hevði verið. Eg hugdi, men sá hana ikki; tí tíðin fyri frelsu teirra er farin.“20
GSAM 228.1Hildið hevur verið uppá, at henda sjón lærdi, at eingin miskunn longur var fyri syndarar. Men vit spyrja: Hvussu kundi tað vera, tá ið hon hevði staðið ímóti hesi læru frá tí, at Joseph Turner fyrst fór at læra hana um várið 1845, og alla tíðina hevði arbeitt av álvara fyri umvending og frelsu syndaranna?
GSAM 228.2Í Ískoyti til Royndir og sjónir, sum kom út í 1854, sigur frú White: „Tær ‘følsku trúarbøturnar’, ið nevndar eru, skulu enn síggjast í størri mun. Henda sjón viðvíkur serliga teimum, ið hava hoyrt og vrakað ljósið frá læruni um afturkomu Krists. Tey eru givin yvir til sterkar villleiðingar. Slík skulu ikki hava ‘sálarneyð fyri syndarar’ sum fyrr.“21
GSAM 228.3Mótstøðumenn siga seg vita meira um, hvat frú White sá í hesi sjón, enn hon sjálv gjørdi. Latið okkum eina løtu kanna hetta í sambandi við teirra tulking, nevniliga at hon sá støðu syndaranna heldur enn vekingarprædikumenninar. Hon hugdi sostatt at syndarunum fyri at finna eina „sálarneyð fyri syndarar, men sá hana ikki“. Hvør hevur nakrantíð funnið sálarneyð fyri syndarar bert við at hyggja at syndarunum? Men vit spyrja: Hvussu var við teimum fólkunum, ið nevnd vóru í vitnisburðinum omanfyri, sum bert nýttu menniskjaliga ávirkan og mesmerismu fyri at fáa fólk umvend og kallaðu tað verk Guds Anda? Eru hesir mótstøðumenn, ið so fegnir vildu vísa, at frú White lærdi ta víðgongdu læruna um „afturlatnar dyr“, til reiðar at viðganga, at hesir vekingarprædikumenn vóru heilagir menn og vunnu fólk til veruliga umvending?
GSAM 228.4Fyri hvønn erligan huga er tað greitt, at tey fólkini, ið her vórðu umrødd, vóru tey, ið søgdu seg hava hesa sálarneyð, hóast tey høvdu vrakað ljós og sannleika og nýttu mesmerismu fyri at fáa fólk umvend. Slík kundu ikki hava veruliga sálarneyð fyri syndarar, tá ið tey sjálv vóru undir glatanardómi; tí „tíðin fyri frelsu teirra [teirra egnu] er farin“.
GSAM 229.1Úr sjón frú White frá 24. mars 1849 hava summi roynt at draga ta niðurstøðu, at hon lærdi, at eingin miskunn longur var fyri syndarar. Men vit hava longu víst, at hon í 1845 í Paris, Maine, lærdi, at miskunn var fyri øll, ið ikki vitandi og við fullum skili høvdu vrakað ljós og sannleika. Í eini sjón, ið varð givin á sama staði í 1846, varð víst, at Harrin hevði eitt „fólk í samkomunum, ið ikki hevði vrakað sannleikan“. Tey, ið hugsaðu øðrvísi, vórðu ámint um, at einglar Guds enn skuldu arbeiða fyri slík, og tá ið teir arbeiddu, skuldu tey, ið fordømdu hesi fólk, verða standandi uttanfyri.
GSAM 229.2Somuleiðis arbeiddu elsti White og kona hansara í apríl 1848 í Rocky Hill, Conn., fyri umvending syndaranna. Alt hetta prógvar, at sjónin frá 24. mars 1849 samsvarar við hana, ið varð givin í Paris, Maine, í 1846, og við ta leið, ið hesir tænarar Guds gingu í apríl 1848.
GSAM 229Ein falskur vekingarprædikumaður tapir
GSAM 229.3Henda sjón varð fyrst almannakunngjørd í Connecticut í 1849. Ein prestur arbeiddi har sera íðin fyri at fáa fólk umvend og segði seg enntá hava tungutalugávuna. Hann royndi at fáa ávirkan á lítla bólkin av sabbatshaldarum í Rocky Hill. Eina teirra kallaði hann ein „kæran heilagan hjá Harranum“. Meðan hann var hjástaddur, fekk frú White eina sjón, ið vísti, hvussu falskt arbeiði hansara var, og at hesin „kæri heilagi“ hansara livdi á ein hátt, ið ikki samsvaraði við sjeynda boðið. Henda „heilaga“ kvinna noktaði seg seka, og presturin talaði íðin hennara søk og royndi at vekja samkenslu við tí „neyðars heilaga hjá Harranum“, sum hann kallaði hana. Náttina eftir fekk henda unga kvinna eitt herðindi av cholera morbus og helt, at hon fór at doyggja. Hon sendi boð eftir frú White og játtaði, at tað, ið víst hevði verið um hana, var satt; at hon var sek í júst tí, ið frú White hevði sagt. Soleiðis eydnaðist tað ikki hesum falska arbeiðsmanni at villa bólkin, og tað varð avdúkað, hvussu arbeiði hansara var, so at royndir hansara har á staðnum brádliga fingu ein enda.
GSAM 230Ein annar falskur vekingarprædikumaður í Oswego, N.Y.
GSAM 230.1Fyri enn betur at lýsa ta meginreglu, ið er løgd fram í vitnisburðinum omanfyri, og vísa, hvussu elsti White og kona hansara enn í 1849-50 arbeiddu fyri umvending syndaranna, bera vit fram hesar sannroyndir. Tær vórðu sagdar mær av Elias Goodwin og øðrum av teimum fyrstu limunum í samkomuni í Oswego í statinum New York:—
GSAM 230.2Tá búði har á staðnum (1849) ein ungur maður, ið æt Hiram Patch. Hann var trúlovaður eini ungari kvinnu, sum hann stutt eftir varð giftur við. Tey vóru óumvend, men komu á møtini, ið elsti White og kona hansara hildu, og vóru nær við at lata seg sannføra um at gerast kristin. Um hetta mundið tók ein veking seg upp í eini av samkomunum í Oswego. Tað vóru ikki prestarnir, ið tóku stig til hana, men ein framstandandi leikmaður í samkomuni, ið var kassameistari fyri pening sýslunnar. Hesin maður tóktist sera íðin og segði seg hava stóra byrðu fyri syndarar. Hann snaraði hendurnar, meðan hann bað fyri teimum óumvendu, og tóktist vera í størstu neyð um teirra fortaptu støðu.
GSAM 230.3Harra Patch og trúlovaða hansara fóru á hesi vekingarmøti og vóru í iva um, hvørja avgerð tey skuldu taka. Tey vóru hjástødd einaferð, tá ið frú White fekk eina sjón, har henni varð víst á Hósea 5:6, 7, sum sigur: „Við smáfæi sínum og neytum sínum skulu tey fara at søkja Harran; men tey skulu ikki finna hann; hann hevur tikið seg burtur frá teimum. Tey hava borið seg trúleyst at móti Harranum; tí tey hava gitið fremmand børn; nú skal ein mánaður oyða tey saman við ognarlutum teirra.“ Henni varð víst, at tey, ið leiddu hesa veking, ikki stóðu rætt fyri Gudi, og at tey onga veruliga sálarbyrðu høvdu fyri syndarar.
GSAM 231Ein fyrisøgn um miseydnað verk
GSAM 231.1Tá segði hon við harra Patch: „Mær varð sagt at siga tær, at í hesum føri skulu orðini í skriftstaðnum ganga bókstavliga út. Bíða ein mánað, so skalt tú sjálvur læra sinnalagið hjá teimum fólkunum at kenna, sum taka lut í hesi veking og siga seg hava so stóra byrðu fyri syndarar.“ Harra Patch segði: „Eg skal bíða.“
GSAM 231.2Áðrenn tvær vikur vóru lidnar, frá tí at henda sjón varð givin, brast ein blóðæðr í maganum á nevnda kassameistara, sum segði seg hava so stóra sálarneyð fyri syndarar, undir hansara gjørdu neyðarpínslu. Hann misti so nógv blóð, at hann mátti leggjast í song. Sýsluløgreglustjórin mátti taka sær av viðurskiftunum á skrivstovu kassameistarans. Saman við einum løgreglumanni hugdi hann at teirri peningaupphædd, ið sambært bók kassameistarans skuldi vera til, og taldi síðani peningin, áðrenn hann tók við umsitingini. Tá vísti tað seg, at júst $1.000 vantaðu í.
GSAM 231.3Sýsluløgreglustjóranum og løgreglumanninum tóktist tað ómøguligt, at ein maður, ið var so íðin í eini veking, kundi hava tikið peningin. Teir hildu, at hann mátti hava goldið hann út og gloymt at føra tað rætt inn í bókina; ella kanska hevði hann sett hann í bankan, uttan at tað sást í roknskapinum í peningaskápinum. Í øllum førum máttu teir fáa eina nøktandi frágreiðing frá honum, men tað mátti gerast varliga; tí um hann hevði peningin, fór hann ivaleyst at royna at fjala hann. Tí varð avtalað, at annar teirra skuldi fara undan og fjala seg í skúrinum aftan fyri húsið, so hann kundi hava eyga við bakdyrunum, um okkurt skuldi hent, meðan sýsluløgreglustjórin skuldi fara inn gjøgnum úthurðina frammanfyri. Tá ið sýsluløgreglustjórin kom at húsinum og fór inn gjøgnum úthurðina, bar hann eyga við kjólan hjá eini kvinnu, ið júst fór út um bakdyrnar. Maðurin í skúrinum sá kvinnuna skunda sær til eina kavafonn, grava eitt hol í kavan og leggja okkurt har. Hon fjaldi tað við kava og fór inn aftur í húsið.
GSAM 232.1Sýsluløgreglustjórin kom at songini hjá kassameistaranum og spurdi, hvussu hann hevði tað. Síðani nevndi hann óbeinleiðis teirra trupulleikar á skrivstovuni og læt orð falla um, at kassameistarin helst kundi greiða málið. Maðurin varð ógvuliga østur, rætti hondina móti himli og kallaði Gud til vitnis um, at hann einki visti um peningin. Júst tá kom konan inn og vildi vita, hvat var á vási, og hví maður hennara var so østur. Maðurin svaraði: „Teir halda, at vit hava pening teirra.“ Tá rætti kvinnan eisini hendurnar upp og kallaði Gud til vitnis um, at tey ikki høvdu peningin og heldur einki vistu um hann. Júst sum hon hevði sagt hetta, legði løgreglumaðurin uppí. Hann hevði skundað sær úr fylgsni sínum til kavafonnina, tá ið hon fór inn í húsið, og segði nú: „Frú, hvat er hetta? Eg sá tygum skunda tygum úr húsinum og leggja hetta í kavafonnina, og her er hann, horvni peningaposin, merktur $1.000.“
GSAM 232.2Sum væntast kundi, datt henda veking brádliga niðurfyri. Tá ið harra Patch og trúlovaða hansara høvdu fingið at vita, hvussu sinnalagið hjá tí, ið leiddi vekingina, var, tóku tey støðu fyri sannleikanum og løgdust saman við sjeyndadagsadventistunum. Tey vóru virðiligir limir í hesi samkomu til deyðadag sín.
GSAM 232.3Henda sjón varð, sum greitt sæst, givin við teimum óumvendu í huga og serliga til gagns fyri tey, og hon førdi til umvending syndara. Men hon viðkom beinleiðis teimum, ið sjálv vóru syndarar og vrakað av Harranum vegna fals teirra. Tey høvdu „borið seg trúleyst at móti Harranum;“ hóast tey søgdu seg hava stóra sálarneyð fyri syndarar, gitu tey bert „fremmand børn“.
GSAM 232Ein falskur arbeiðsmaður í Camden, N.Y.
GSAM 232.4Millum onnur støð, ið elsti White og frú White vitjaðu veturin 1849-50, var býurin Camden, N.Y., umleið fjøruti mílur frá Oswego, har tey enn búðu. Um hetta møtið sigur frú White:
GSAM 232.4„Áðrenn eg fór, varð mær víst tann lítli bólkurin, ið játtaði sannleikan har, og millum teirra sá eg eina kvinnu, ið segði seg vera sera gudrøkna, men sum var ein hyklari og villleiddi fólk Guds.“22
GSAM 233.1Í januar 1884, meðan eg arbeiddi í statinum New York, fekk eg hesi nærri tíðindi frá harra Preston. Hann búði í Camden, tá ið omanfyri nevnda ráðstevna varð hildin, og elsti White og kona hansara búðu hjá honum, meðan møtið vardi:—
GSAM 233.2„Henda kvinna lærdi víðgongdar áskoðanir um halgan og segði, at menniskju kundu koma í eina støðu av fullkomileika, har tey vóru heilt hevjað yvir lóg Guds; og hon segði seg hava rokkið hesi fullkomnu støðu. Við hesi heilagleikalæru órógvaði hon sinnið hjá summum av fólki okkara í Camden. Systur White varð víst, at hóast allan heilagleikan, ið henda kvinna lætst at hava, var hjarta hennara svart av synd, og lív hennara var spilt.
GSAM 233.3„Meðan systir White var har á staðnum, fekk hon eina aðra sjón, meðan henda kvinna var hjástødd. Kvinnan tóktist hava stóra sálarbyrðu fyri tey óumvendu, men systir White segði henni, at hetta ikki var verulig sálarneyð fyri syndarar, tí hennara egna lívsførsla var slík, at hon sjálv ikki stóð rætt fyri Gudi. ‘Tí,’ segði harra Preston, ‘viðkom tað, ið verður kallað Camden-sjónin, avgjørt og serliga støðuni hjá hesari kvinnu og ikki støðu syndara yvirhøvur, og soleiðis skiltu vit tað tá.’“
GSAM 233.4Tá ið frú White hevði greitt frá sjón síni, reistist kvinnan og segði: „Gud kennir hjarta mítt, og um tit kundu sæð tað, høvdu tit sæð, at tað er reint og ódálkað.“ Soleiðis endaði møtið. Men ikki leingi eftir gjørdist kvinnan álvarsliga sjúk og helt, at hon lá til at doyggja. Hon segði: „Eg má hitta systur White; eg havi eina játtan at bera fram fyri henni. Eg segði henni, at eg var ein góð kvinna, at eg var rein. Tað er ikki satt. Eg eri ein ónd kvinna. Hesin maðurin, ið eg livi saman við, er ikki maður mín. Eg fór frá einum góðum manni í Onglandi og einum lítlum barni og rýmdi við hesum manninum. Vit vórðu ongantíð gift. Eg havi sagt meg vera lækna og havi selt heilivág, sum eg svór í rættinum hevði kostað mær $1 fyri fløskuna, men hann kostaði mær bert tólv sent fyri fløskuna. Eg svór eisini, at ein kúgv, sum vit seldu einum fátækum manni, hevði kostað okkum $30, tá ið hon bert hevði kostað okkum $20.“23
GSAM 234.1Orð frú White um „sálarneyð fyri syndarar“ viðvíkja slíkum hyklarum, ið lata sum um, og ikki syndarum yvirhøvur. Tá ið vit hugsa um tær sannroyndir, ið eru lagdar fram omanfyri, sum vísa, at læran um „onga miskunn longur“ fyri syndarar varð fullkomiliga fordømd frá tí, at hon fyrst varð prædikað um várið 1845, og at frú White alla tíðina síðani hevur arbeitt av álvara fyri umvending syndaranna, hvør kann tá trúgva, at hon í 1851, tá ið verk hennara Royndir og sjónir kom út, ætlaði at læra, at „eingin frelsa longur var fyri syndarar“?
GSAM 234Ein maður, ið lærdi, at eingin miskunn longur var
GSAM 234.2Enntá so seint sum í 1848 vóru enn einstøk fólk her og har, ið hildu, at eingin miskunn longur var fyri syndarar. Hesi vóru tó ikki sjeyndadagsadventistar. Ein teirra, ið æt Sweet, búði í býnum Rochester, N.Y. Stutt eftir at eg alment hevði játtað mína trúgv og var vorðin doyptur millum adventistarnar, sum halda fyrsta dag í vikuni, var eg á einum tjaldmøti í Canandaigua, N.Y., sum elstarnir J. C. Bywater og Geo. W. Burnham leiddu. Hesin maðurin Sweet var hjástaddur og ivaðist sera álvarsliga í, um mínar trúarroyndir vóru veruligar, tí hann „helt tað ikki vera møguligt nú, at syndarar kundu verða umvendir“.
Notes
- Matteus 25:10. ↩
- Lukas 12:35, 36. ↩
- Early Writings (Fyrstu skriftir), s. 55. ↩
- Opinberingin 11:19. ↩
- Opinberingin 3:3. ↩
- Opinberingin 3:11. ↩
- Opinberingin 3:7, 8. ↩
- 1. Korintbræv 16:9. ↩
- 2. Korintbræv 2:12, 13. ↩
- Kolossebrævið 4:2, 3. ↩
- Advent Herald (Boðberi afturkomunnar), 11. desember 1844. ↩
- Circleville, Ohio, Religious Telescope, 1844. ↩
- Frú E. G. White í Advent Review, 20. november 1883. ↩
- Frágreiðing elsta Himes um arbeiðið í Maine, í Morning Watch, New York býur, 6. juni 1845. ↩
- The Spirit of Prophecy (Hin profetiski andin), bind 4, s. 268, 271. ↩
- Bræv frá J. N. Andrews, september 1874. ↩
- Bræv frá frú Truesdail, 17. august 1875. ↩
- Bræv frá frú Truesdail, 27. januar 1891. ↩
- Bræv frá Ira Abbey, mars 1885, endurgivið í Review and Herald, 7. apríl 1885. ↩
- Fyrstu skriftir, s. 45. ↩
- Sí frágreiðingina í Fyrstu skriftir, s. 45. ↩
- Lívslýsingar av Ellen G. White, s. 129. ↩
- Frásøgn harra Prestons um møtið í Camden staðfestir tað, ið sagt verður í Lívslýsingar av Ellen G. White, s. 129-130, og gevur eisini omanfyri nevndu nærri upplýsingarnar, ið ikki eru nevndar har. ↩