Rozdział 10 — Krzyk o północy

GSAM 160.1„o północy stał się krzyk: Oto oblubieniec idzie; wynijdźcie przeciwko niemu! Tedy wstały one wszystkie panny i ochędożyły lampy swoje”.¹

GSAM 160.2Mówiliśmy już o okresie zwłoki, który pojawia się w tej przypowieści o „dziesięciu pannach”, a teraz skupimy się szczególnie na tej części, o której mowa w powyższym tekście, nazywanej przez adwentystów „krzykiem o północy”. Znany autor piszący na ten temat, w czasopiśmie Midnight Cry z 3 października 1844 roku, mówi:—

GSAM 160.3„Ale jak to się stało, że znaleźliśmy się w tej nocy oczekiwania? Ponieważ rozpoczęliśmy wizję [wizję dwu tysięcy trzystu dni] wiosną, a nie jesienią 457 r. p.n.e. Do wyznaczonego celu zabrakło nam sześciu miesięcy i kilku dni. To wrzuciło nas w noc oczekiwania trwającą sześć miesięcy”.

GSAM 160.4Inny autor, S. S. Snow, w numerze Cry z 22 sierpnia 1844 r., mówiąc o dwu tysiącach trzystu dniach, napisał:—

GSAM 160.5„Rozpoczęły się wraz z ogłoszeniem dekretu o odbudowie i odnowieniu Jeruzalemu. Dekret ten wydał najpierw Cyrus, odnowił go Darius, a doprowadził do końca Artakserkses Długoręki w siódmym roku swojego panowania. Został ogłoszony i wszedł w życie jesienią roku 457 p.n.e., kiedy to Ezdrasz, który dotarł do Jeruzalem dzięki łaskawej opiece Pana, przywrócił żydowską wspólnotę, mianował urzędników i sędziów oraz rozpoczął budowę muru.”²

GSAM 160.6Skoro czas wizji wynosił dwa tysiące trzysta pełnych lat, to żeby uzyskać tę liczbę, trzeba by uwzględnić cały rok 457 i cały rok 1843. A jeśli dekret został wydany dopiero w siódmym miesiącu roku 457 p.n.e., to nauczano, że ten okres nie zakończy się przed siódmym miesiącem roku 1844. Skoro obchodzenie dziesiątego dnia siódmego miesiąca wydawało się wydarzeniem, które wyznaczało początek tego okresu, to wykazano jednoznacznie, że dziesiątego dnia siódmego miesiąca (według kalendarza żydowskiego), czyli 22 października 1844 roku, dobiegnie końca okres dwóch tysięcy trzystu dni i nadejdzie czas oczyszczenia świątyni. Wszystkie dowody przemawiające za zakończeniem tego okresu w 1843 roku miały równie mocne zastosowanie do obliczeń dotyczących roku 1844, a wraz z nimi pojawiła się pewność, że odkryli coś, co wydawało się pewnym wyjaśnieniem przyczyny ich rozczarowania. Sposób, w jaki adwentyści głosili „prawdziwy krzyk o północy” – jak to wówczas nazywano – najlepiej ilustruje cytat z pism tych, którzy w tamtym czasie odgrywali kluczową rolę w tej pracy.

GSAM 161„Wyjdźcie Mu na spotkanie”

GSAM 161.1W numerze The Cry z 3 października 1844 roku ukazał się artykuł autorstwa George’a Storrsa pod tytułem „Wyjdźcie Mu na spotkanie”, w którym napisał:—

GSAM 161.2„Chwytam za pióro z uczuciami, jakich nigdy wcześniej nie doświadczyłem. Nie mam cienia wątpliwości, że dziesiątego dnia siódmego miesiąca będziemy świadkami objawienia się naszego Pana Jezusa Chrystusa w obłokach nieba. Dzieli nas zaledwie kilka dni od tego wydarzenia – strasznej chwili dla tych, którzy nie są przygotowani, ale chwalebnej dla tych, którzy są gotowi.

GSAM 161.3„«Oto w tym roku nadchodzi Oblubieniec»; «wyjdźcie mu na spotkanie». Skończyliśmy już z kościołami tylko z nazwy i wszystkimi niegodziwcami, z wyjątkiem wpływu, jaki może na nich wywrzeć to wezwanie. Naszym zadaniem jest teraz obudzić «dziewice, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie Oblubieńca». Gdzie teraz jesteśmy? «Jeśli wizja się opóźnia, czekaj na nią». Czy nie jest to nasza odpowiedź od zeszłego marca lub kwietnia? – Tak. Co się stało, gdy Oblubieniec się opóźniał? – Wszystkie panny drzemały i spały, prawda? Słowa Chrystusa nie zawiodły; a «Pismo nie może być złamane». Nie ma sensu udawać, że czuwaliśmy; drzemaliśmy, nie co do samego faktu przyjścia Chrystusa, ale co do czasu. Wkroczyliśmy w czas zwłoki; nie wiedzieliśmy, «jak długo» to potrwa, i właśnie w tej kwestii zasnęliśmy. Niektórzy z nas mówili we śnie: «Nie wyznaczaj kolejnego terminu!», więc spaliśmy. Teraz problem polega na tym, żeby nas obudzić. Panie, pomóż, bo pomoc człowieka jest daremna. Przemów sam, Panie. Oby «Ojciec» teraz «objawił» ten czas.

GSAM 162Północ Przesłania

GSAM 162.1„Jak długo potrwa ten czas zwłoki? – Pół roku. Skąd to wiesz? – Bo nasz Pan mówi: «o północy», kiedy Oblubieniec się opóźniał. Wizja dotyczyła «dwóch tysięcy trzystu wieczorów i poranków», czyli dni. «Wieczór», czyli noc, to połowa jednego z tych proroczych dni, a zatem wynosi sześć miesięcy. Taka jest cała długość czasu zwłoki. Obecny, silny krzyk czasu rozpoczął się mniej więcej w połowie lipca i rozprzestrzenił się z wielką szybkością i mocą, a towarzyszy mu manifestacja Ducha, jakiej nigdy nie widziałem, gdy krzyczano o roku «1843». Teraz dosłownie brzmi to: «Wyjdźcie mu na spotkanie». Widzę porzucanie wszystkiego, o czym nawet nie śniłem, że można to zobaczyć. Kiedy to wołanie chwyta serca, rolnicy opuszczają swoje gospodarstwa wraz z plonami. Słychać głośne wołanie wśród łez i oddanie wszystkiego Bogu, jakiego nigdy nie widziałem. Panuje w tym przekonanie o tej prawdzie, jakiego nigdy nie odczuwano w takim samym stopniu podczas poprzedniego wołania, a także chwała wywołująca łzy lub poruszająca serca, która przerasta wszelkie zrozumienie, z wyjątkiem tych, którzy to poczuli.

GSAM 162.2„W tej obecnej prawdzie ja, dzięki łasce, odważę się zaryzykować wszystko i czuję, że poddanie się wątpliwościom co do niej byłoby obrazą Boga i sprowadziłoby na mnie «szybką zagładę». Jestem przekonany, że teraz «Ktobykolwiek chciał zachować duszę swoję» – tam, gdzie to wołanie zostało szczerze wygłoszone – oddając się myślom typu «a co, jeśli to się nie spełni» albo bojąc się zaryzykować w tej prawdzie, «straci swoje życie». Wymaga to takiej samej wiary, jaka skłoniła Abrahama do złożenia w ofierze Izaaka, Noego do zbudowania arki, Lota do opuszczenia Sodomy, Izraelitów do stania całą noc w oczekiwaniu na wyjście z Egiptu, Daniela do wejścia do jaskini lwów, a trzech Hebrajczyków do ognistego pieca. Wyobrażaliśmy sobie, że wejdziemy do królestwa bez takiej próby wiary, ale jestem przekonany, że tak nie jest. Ta ostatnia prawda niesie ze sobą właśnie taką próbę i nikt się na nią nie odważy, poza tymi, którzy mają odwagę dać się uznać za głupców, szaleńców czy cokolwiek innego, czym przedpotopowi sodomici, letni kościół czy śpiące panny będą skłonni ich obrzucić. Jeszcze raz chciałbym krzyknąć: «Ratuj się, by ocalić życie»; «Nie oglądaj się za siebie»; «Pamiętaj o żonie Lota»”.

GSAM 163Flat Rock Storrsa

GSAM 163.1W numerze Midnight Cry z 10 października 1844 r. ukazał się tekst autorstwa George’a Storrsa pod tytułem „Finał”, nazywany przez adwentystów „Storrs’s Flat Rock”:—

GSAM 163.2„Jak mamy się przygotować na ten dzień? – Uwierz w Bożą prawdę i zaufaj jej, kierując się silną wiarą, która oddaje chwałę Bogu. Musimy mieć taki sam stan umysłu, jaki mielibyśmy, gdybyśmy wiedzieli, że tego dnia umrzemy – takie samo całkowite oddanie Bogu i obojętność wobec świata.

GSAM 163.3„Nie potrafię lepiej zilustrować tego, co mam na myśli, niż wyobrazić sobie wielką płaską skałę pośrodku oceanu. Chwalebny i potężny książę obiecuje, że w wyznaczonym czasie wyśle wspaniały parowiec, by zabrał do cudownej krainy wszystkich, których tam znajdzie i którzy udowodnią, że w pełni uwierzyli w jego słowo. Wielu wyrusza na tę skałę. Niektórzy, gdy już są bezpieczni na skale, przecinają linę, a łódź, którą tam przypłynęli, odpływa od nich, i już za nią nie oglądają się, tylko wypatrują przybycia parowca. Nie mają wątpliwości co do prawdziwości obietnicy i ryzykują wszystko, opierając się na niej. Inni, którzy tam przybywają, uważają, że wystarczy, że są na skale. Chcą jednak być «mądrzy» i nie podejmować zbyt wielkiego ryzyka.

GSAM 164.1„«Niech ci się stanie według twojej wiary» – te słowa rozbrzmiały jeszcze przed spodziewanym przybyciem parowca. Nadchodzi ten dzień. Ci ostrożni, być może, zamierzają odwiązać swoje łodzie i pozwolić im odpłynąć, jeśli zobaczą zbliżający się parowiec. Pojawia się on na horyzoncie; ale teraz jest już za późno, by puścić łodzie, nie dając się wykryć; a poza tym ta sama ostrożność podpowiada im teraz, żeby nie pozwalać łodziom odpłynąć, dopóki nie upewnią się, że nie mylą się co do zbliżającego się statku. Teraz parowiec zbliża się tak bardzo, że nie ma już możliwości odwiązania łodzi bez ryzyka wykrycia.

GSAM 164.2„Parowiec dopływa do skały. – «Jaki jest dowód na to, że mieliście bezgraniczne zaufanie do obietnicy przybycia parowca?» – «Nasze łodzie są odwiązane i odpłynęły od nas, więc nie mieliśmy żadnej możliwości dotarcia na ląd i zginęlibyśmy, gdyby parowiec nie przypłynął, bo to skała, obok której żaden inny statek nigdy nie przepływa». «Wystarczy» – krzyczy kapitan parowca – «wsiadajcie na pokład; taka wiara nie zostanie zawiedziona».

GSAM 164.3„Ci, którzy przywiązali swoje łodzie do skały, teraz tłoczą się wokół i próbują dostać się na pokład parowca. Dowódca pyta: «Co to za łodzie, które widzę przywiązane do tamtych skał, albo których liny zostały przecięte dopiero po tym, jak się pojawiłem?» Odpowiadają: «Chcieliśmy zachować ostrożność, żeby gdyby parowiec nie przypłynął, mieć czym wrócić na ląd». – «Zadbaliście więc o sprawy cielesne» – krzyczy dowódca – «prawda? I w ten sposób zwątpiliście w moje słowa? Niech się wam stanie według waszej wiary. Dowody przemawiają przeciwko wam. Zadbaliście o powrót, a teraz musicie zebrać owoce swojej niewiary». «Nie mogli wnijść dla niedowiarstwa». O, straszny stan rozpaczy!

GSAM 164.4„Przetnijcie teraz liny, bracia; niech wasze łodzie odpłyną poza zasięg wzroku; tak, pośpieszcie się, zanim pojawi się «znak Syna Człowieczego». Wtedy będzie już za późno. Zaryzykujcie teraz i zaryzykujcie wszystko. O, serce mi pęka z powodu was; nie zwlekajcie; odepchnijcie tę łódź, bo inaczej zginiecie; bo «Ktobykolwiek chciał zachować duszę swoję, straci ją» – tak mówi Jezus Chrystus, nasz Pan i Sędzia. Pośpieszcie się więc, jeszcze raz was błagam, o, pośpieszcie się! Puśćcie wolno każdą łódź, dzięki której teraz planujecie uciec na ląd, «gdyby to nie nadeszło». To «jeśli» cię zgubi. To teraz ostatnia próba i pokusa. Postąp tak, jak nasz Pan postąpił wobec ostatniej pokusy diabła – «Idź precz, szatanie» – rzekł. Wtedy diabeł opuścił Go, a «oto Aniołowie przystąpili i służyli mu». Tak samo będzie z tobą, gdy odniesiesz to zwycięstwo”.

GSAM 165Szybkie działanie krzyku o północy

GSAM 165.1Jeśli chodzi o szybkość, siłę i wpływ przesłania „krzyku o północy”, właściwy obraz dają nam słowa N. Southarda, redaktora gazety, z której wcześniej cytowaliśmy – Midnight Cry. W numerze z 31 października 1844 roku pisze on:

GSAM 165.2„Początkowo ogólnie sprzeciwiano się podaniu konkretnego terminu; wydawało się jednak, że głoszeniu tego towarzyszyła nieodparta moc, która powalała wszystko na kolana. Przemierzyła kraj z prędkością tornada i niemal jednocześnie dotarła do serc w różnych, odległych miejscach – w sposób, który można wyjaśnić jedynie założeniem, że Bóg w tym działał. Wywoływał on [ruch] rzetelne badanie serc i korzenie się przed Panem niebios. Spowodował, że ludzie przestali koncentrować się na sprawach tego świata, sprzeczności i wzajemna wrogość zaczęły znikać, a skruszeni grzeszni wyznawali swe grzechy i pełni żalu błagali Boga o przebaczenie i przyjęcie. Wywołał samouniżenie i otwarcie się serc, jakich nigdy przedtem nie byliśmy świadkami. Nasze zwiastowanie — zgodnie z tym, co Bóg nakazał prorokowi Joelowi, gdy mówił o czasie zbliżania się Jego wielkiego dnia sądu — spowodowało rozdzieranie serc, a nie szat. Ludzie zwrócili się do Boga z płaczem, poszcząc i modląc się. Jak Bóg przepowiedział przez proroka Zachariasza, na dzieci Boże wylany został Duch łaski i modlitwy. Ludzie spoglądali na Tego, którego przebili; w kraju zapanował wielki smutek (...) a ci, którzy szukali Pana, wylewali przed Nim swe serca”.

GSAM 166Lud poruszony nadprzyrodzoną mocą

GSAM 166.1Ponownie, o tym poruszającym ogłoszeniu mówi on:—

GSAM 166.2„Wydawało nam się to tak niezależne od ludzkiego działania, że mogliśmy to uznać jedynie za spełnienie «krzyku o północy», po zwłokach Oblubieńca i drzemce oraz śnie dziewic, kiedy to wszystkie miały powstać i przygotować swoje lampy. I wydaje się, że ostatnie dzieło zostało już dokonane; bo nigdy wcześniej poszczególne grupy oczekujące na przyjście Pana nie były w tak dobrym stanie przygotowania na Jego nadejście”.

GSAM 166Pozbycie się dóbr doczesnych

GSAM 166.3Pod wpływem poruszającego głoszenia doktryny adwentystycznej wielu pozbyło się swoich doczesnych dóbr, przeznaczając swoje środki na wspieranie publicznych mówców w ich pracy, rozpowszechnianie drukowanych gazet i ulotek lub zaspokajanie potrzeb ubogich, dając w ten sposób światu najlepszy dowód swojej szczerości i gorliwości; podczas gdy ci, którzy trzymali się swoich ziemskich dóbr i nie ponosili żadnych szczególnych poświęceń dla tej pracy, byli postrzegani przez ludzi światowych jako osoby, które tak naprawdę nie wierzą w to, co głoszą. Dla ilustracji podam dwa przykłady, po jednym z każdej strony tej kwestii.

GSAM 166Pole ziemniaków

GSAM 166.4Pierwszy dotyczy wierzącego o nazwisku Hastings, który mieszkał w New Ipswich w stanie New Hampshire i miał duże pole wspaniałych ziemniaków, których nie wykopał. Jego sąsiedzi martwili się o nie i przyszli do niego, proponując, że wykopią je i za darmo schowają w piwnicy, jeśli tylko im na to pozwoli, „bo” – jak mówili – „może będziesz ich potrzebował”. „Nie!” – odparł pan Hastings – „Chcę, żeby to pole ziemniaków głosiło moją wiarę w rychłe przyjście Pana”.

GSAM 167.1Tej jesieni, jak można przeczytać w Claremont (N.H.) Eagle, New York True Sun i różnych innych gazetach, zbiory ziemniaków zostały niemal całkowicie zniszczone przez „zgniliznę ziemniaczaną”. Jak napisano w gazecie Sun: „Jakże bolesne jest dowiedzieć się, że całe zbiory tego cennego warzywa zostały zniszczone przez zgniliznę. Korespondent gazety z Filadelfii twierdzi, że zbiory ziemniaków w tym stanie są zrujnowane. Jedynym regionem, z którego nie dochodzą prawie żadne skargi, jest Maine, ale nawet tam zbiory nie uniknęły tej choroby”.

GSAM 167.2Ponieważ jesień była łagodna, a ziemniaki pana Hastingsa pozostały w ziemi aż do listopada, żaden z nich nie zgnił. W rezultacie miał ich pod dostatkiem zarówno dla siebie, jak i dla swoich nieszczęsnych sąsiadów, którzy w październiku tak bardzo troszczyli się o jego dobro, a wiosną musieli kupować od niego sadzeniaki i chętnie płacili za nie dobrą cenę. To, co wydawało się wielką klęską dla pana Hastingsa, Bóg zamienił w doczesne błogosławieństwo – nie tylko dla niego, ale też dla jego sąsiadów.

GSAM 167Zaparcie się wiary

GSAM 167.3Drugi przypadek miał miejsce w mojej okolicy. Chodziło o członka kościoła, który podczas zebrań dużo mówił o powrocie Pana jesienią 1844 roku. Był człowiekiem z pokaźnym majątkiem i między innymi miał sporo świń w idealnym wieku, by zatrzymać je na wiosenny targ. Mój wujek, który nie podawał się za człowieka religijnego i zajmował się kupnem i sprzedażą zwierząt hodowlanych, poszedł do tego rzekomego adwentysty, żeby kupić jego świnie, ale dowiedział się od niego, że ten nie chce ich sprzedawać, bo zamierza je zatrzymać do następnej wiosny jako „świnie do dalszego chowu”. Wujek przyszedł do mojego dziadka, który był wierzącym adwentystą, i powiedział: „Ten człowiek nie wierzy w to, co głosi”. – „Dlaczego?” – zapytał dziadek. – „Bo” – odparł wujek – „mówi, że Pan przyjdzie, a świat skończy się tej jesieni, ale chce zatrzymać swoje świnie aż do następnej wiosny. Niech nawet ze mną nie rozmawia; on sam w to nie wierzy ani trochę”.

GSAM 168Środki zaoferowane za późno

GSAM 168.1Byli ludzie, którzy trzymali się swoich środków, cały czas zmagając się z przekonaniem, że powinni je wykorzystać na rozwój dzieła, aż w końcu było już za późno, by je zainwestować. Tacy przychodzili do osób zajmujących się drukowaniem przesłania, błagając ze łzami w oczach, by przyjęli ich pieniądze, ale odpowiedź brzmiała: „Za późno! Opłaciliśmy już wszystkie materiały drukowane, jakie tylko możemy rozprowadzić przed końcem. Wynajęliśmy kilka pras o napędzie mechanicznym, które pracują dzień i noc; nie potrzebujemy już więcej pieniędzy”. Naoczny świadek opowiedział mi, że widział, jak ludzie kładli tysiące dolarów na biurku przed wydawcą Voice of Truth i w duchowej udręce błagali go, by je wziął i wykorzystał. Odpowiedź brzmiała: „Za późno! Nie chcemy teraz waszych pieniędzy! Nie możemy ich wykorzystać!” Wtedy zapytali: „Czy nie można tego przekazać ubogim?”. Odpowiedź była taka sama: „Zadbaliśmy już o zaspokojenie najpilniejszych potrzeb wszystkich, do których możemy dotrzeć”. W udręce duchowej ci ludzie zabrali swoje pieniądze, twierdząc, że spoczywa na nich gniew Boga za brak wiary i chciwość, która skłoniła ich do wstrzymania środków przeznaczonych na sprawę Bożą, gdy były one potrzebne i chętnie by je wykorzystano.

GSAM 168Wyznaczeni opiekunowie

GSAM 168.2Charakter i zasady tych, którzy zostawili swoje plony na polach niezbierane, a swoje sklepy opustoszałe, by roznosić drukowane ulotki albo rozmawiać i modlić się z ludźmi od domu do domu, były ponad wszelką krytyką. Ludzie nie wątpili, że ci mężczyźni i kobiety wierzyli w każde swoje słowo, a do tego towarzyszyła im taka moc, że ludzie o szczerych sercach nie mogli zaprzeczyć ani oprzeć się ich słowom. W ten sposób tysiące ludzi uwierzyło w prawdę, szukało miłosierdzia Bożego i znalazło je.

GSAM 169.1Jednak szyderczy grzesznik i wyznawca przywiązany do świata uznali, że trzeba położyć kres tej akcji rozpowszechniania publikacji o adwencie. Ci mężczyźni, którzy zajmowali całą gminę albo całe hrabstwo i chodzili od domu do domu z tą doktryną o adwencie, zaniedbując przy tym swoje interesy i rodziny, musieli, jak twierdzili, stracić rozum, więc trzeba było im wyznaczyć opiekunów. Rzekome oznaki zaburzeń umysłowych, jakie mieli wykazywać wierzący (a które polegały po prostu na pracy na rzecz zbawienia bliźnich, bez żadnych dowodów na to, że ich rodziny cierpiały z powodu porzucenia pracy), nie były wystarczającym dowodem na szaleństwo; w rezultacie tylko nieliczni zostali objęci kuratelą. Sądząc po łatwości, z jaką dzisiejsi przeciwnicy mówią o tym fakcie, można by pomyśleć, że było wiele takich przypadków; jednak w całej mojej służbie jako duchownego adwentystycznego, trwającej ponad pięćdziesiąt sześć lat, spotkałem się tylko z dwoma przypadkami „millerytów”, którzy zostali objęci kuratelą. Krótka wzmianka o nich nie będzie chyba nie na miejscu.

GSAM 169Jego własny opiekun

GSAM 169.2Pierwszy przypadek miał miejsce w stanie Nowy Jork, niecałe trzydzieści mil od miejsca, gdzie mieszkałem. Pewien mężczyzna, którego majątek szacowano na około 100 000 dolarów, przyjął doktrynę adwentystyczną. Około połowy tej sumy przekazał swojej żonie i dzieciom, którzy nie podzielali jego wiary. Resztę uznał za swoją i postanowił dysponować nią według własnego uznania; a ponieważ część tych środków trafiła na cele ruchu adwentystycznego, jego dzieci zgłosiły sprzeciw i skonsultowały się z sędzią, prosząc o wyznaczenie kuratora dla ich ojca. Po tym, jak sędzia wyjaśnił im obowiązki i uprawnienia kuratora w zarządzaniu majątkiem, poprosił je, by wskazały, kogo chcą, by wyznaczył. Po krótkiej naradzie stwierdziły, że nie znają nikogo, komu odważyłyby się powierzyć majątek, i poinformowały sędziego, że wybrały swojego ojca na jego własnego opiekuna. Sędzia zwrócił się do mężczyzny i powiedział: „Panie _____, twoje dzieci wybrały cię jako odpowiednią osobę do zarządzania twoim majątkiem. Twoja sytuacja wygląda dokładnie tak samo, jak przed stawieniem się w sądzie”.³

GSAM 170Absurdalna sytuacja

GSAM 170.1Druga sprawa dotyczyła Stockbridge’a Howlanda z Topsham w stanie Maine. Był jednym z najlepszych mechaników w całej tej okolicy, mistrzem w budowie młynów i mostów. W ramach tej akcji „krzyku o północy” pan Howland przemierzał konno kilka gmin, rozdając od domu do domu ulotki i broszury, co bardzo irytowało przeciwników i szyderców, którzy narzekali, że przez to zaniedbuje swoją pracę. Więc od razu doprowadzili do wyznaczenia kuratora, który miał więcej roboty, niż się spodziewał, bo pan Howland odsyłał do niego wszystkich poborców podatkowych, a właściwie każdego, kto przychodził z rachunkami do zapłacenia; „bo” – mówił – „nie uznaje się mnie za zdolnego do prowadzenia jakichkolwiek spraw”. Wkrótce potem hrabstwo postanowiło zbudować most nad rzeką Kennebec – most, który wytrzymałby potok rwących wód i pływającego lodu w czasie wiosennych wezbrań. Komisarze hrabstwa i radni miasta uznali, że Stockbridge Howland jest odpowiednią osobą do tego zadania. Kiedy przyszli do niego ze specyfikacją i umową na budowę mostu, powiedział ironicznie: „Panowie, musicie zwrócić się do mojego kuratora. Wiecie przecież, że nie uznaje się mnie za zdolnego do prowadzenia własnych spraw, a przychodzicie do mnie z prośbą o zbudowanie mostu!”. Sytuacja była trochę zbyt absurdalna dla rozsądnych ludzi i kuratela nagle się skończyła. Wystarczy powiedzieć, że jego prześladowcy później bardzo pokornie przeprosili za niesprawiedliwe i nieuzasadnione postępowanie, którego się dopuścili.