Rozdział 1 — Wprowadzenie

GSAM 21.1Kiedy mówimy o drugim przyjściu Chrystusa, poruszamy temat, który tak naprawdę jest nadzieją ludu Bożego od czasu wygnania naszych pierwszych rodziców z ogrodu Edenu. Słowa skierowane do węża, że potomstwo kobiety zmiażdży mu głowę, były zapewnieniem, że w końcu nadejdzie Odnowiciel, który pokona uzurpacje szatana i zrealizuje Boży plan na ziemi. Można przypuszczać, że Adam i Ewa sądzili, iż dzieło to zostanie wykonane bardzo szybko, a zwycięzcą będzie ich bezpośredni potomek. Jednak w Bożym planie obietnica Zbawiciela mającego ocalić od pozornej zagłady obejmowała wszystko, co od tamtej pory rozwinęło się w realizacji Jego „postanowienia swego i łaski, która nam jest dana w Chrystusie Jezusie przed czasy wiecznemi”.¹

GSAM 21.2Gdyby Adam i Ewa od razu ujrzeli nędzę i nieszczęście, jakie miały ogarnąć świat w ciągu długich wieków dzielących jego upadek od odrodzenia, ich smutek byłby nie do zniesienia. Bóg niebios, w swoim czułym miłosierdziu i współczuciu, ukrył przed nimi ten obraz, pozwalając im pielęgnować gorącą nadzieję, że wkrótce zostaną uwolnieni do chwalebnej wolności dzieci Bożych. Myśl o tym, że odkupienie jest blisko, naturalnie pobudzała ich do większej gorliwości w przygotowaniach do tego wydarzenia.

GSAM 22.1Tak samo było z ludem Bożym we wszystkich pokoleniach od czasów Adama. Byli pewni, że w przyszłości wydarzy się coś wielkiego i ważnego – że Chrystus w końcu przyjdzie i ustanowi swoje królestwo. Oni też, podobnie jak Adam i Ewa, wierzyli, że to wydarzenie jest tuż tuż, i podobnie jak oni nie mieli pojęcia, co wydarzy się między ich czasami a tym wydarzeniem; w przeciwnym razie mogliby stracić zapał w dążeniu do celu.

GSAM 22.2Tę myśl można zilustrować na przykładzie wielkich odkryć. Ludzie, którzy ich dokonali, choć nie byli tego świadomi, w rzeczywistości realizowali Boży plan; jednak kierowali się ideami, które nie we wszystkich aspektach były zgodne z ich własnymi teoriami, a to właśnie one skłoniły ich do działania.

GSAM 22Dalekosiężne skutki odkryć Kolumba

GSAM 22.3Montgomery w swojej książce American History² (wydanie z 1902 r., strony 8, 9), mówiąc o teorii, która skłoniła Kolumba do wyruszenia w podróż, oraz o realizacji jego planu dotarcia do Indii Wschodnich poprzez żeglugę na zachód, pisze:—

GSAM 22.4„Kolumb uważał, że może ulepszyć projekt króla Portugalii. Był przekonany, że istnieje krótsza i lepsza droga do Indii niż ta wytyczona przez Diaza. Plan genueńskiego żeglarza [Kolumba] był równie śmiały, co oryginalny. Zamiast płynąć na wschód albo na południe i wschód, zaproponował, by płynąć prosto na zachód. Miał, jak wierzył, trzy dobre i solidne powody, by podjąć się takiego przedsięwzięcia: po pierwsze, zgodnie z najlepszymi ówczesnymi opracowaniami geograficznymi, Kolumb był przekonany, że Ziemia nie jest płaska, jak sądziła większość ludzi, ale jest kulą. Po drugie, zakładał, że ta kula ziemska jest znacznie mniejsza niż w rzeczywistości, a jej większą część zajmuje ląd, a nie woda. Po trzecie, ponieważ nie wiedział nic i nie domyślał się niczego o istnieniu kontynentu amerykańskiego ani Oceanu Spokojnego, wyobrażał sobie, że wybrzeże Azji lub Indii znajduje się dokładnie naprzeciwko Hiszpanii i zachodniego wybrzeża Europy. Całą odległość do Cipango, czyli Japonii, oszacował na prawdopodobnie nie więcej niż około czterech tysięcy mil.

GSAM 23.1„Jego plan był taki: wyruszyłby z Europy; skierowałby swój statek na zachód w stronę Japonii i płynąłby wzdłuż krzywizny globu, aż doprowadziłaby go do celu. W jego mniemaniu wydawało się to tak pewne i proste, jak gdyby mucha obchodziła jabłko dookoła.

GSAM 23.2„Gdyby wyprawa się powiodła, miałby ogromną przewagę: wkroczyłby do Indii prosto przez główne drzwi, zamiast docierać tam okrężną drogą i przez coś w rodzaju bocznego wejścia, jak muszą to robić Portugalczycy.

GSAM 23.3„Widzimy, że ten człowiek, który rozumiał praktyczną matematykę, geografię i nawigację równie dobrze jak każdy inny w tamtych czasach, miał rację co do pierwszej kwestii – kształtu Ziemi – ale całkowicie się mylił w pozostałych dwóch.

GSAM 23Szczęśliwy błąd

GSAM 23.4„Jednak, co dziwne, jego błędy w pewnym sensie mu pomogły. Błąd, który popełnił w kwestii odległości, okazał się niezwykle szczęśliwy. Gdyby Kolumb poprawnie obliczył rozmiar kuli ziemskiej i rzeczywistą długość takiej podróży, prawdopodobnie by nie wypłynął, bo od razu zauważyłby, że proponowana trasa portugalska była zarówno znacznie krótsza, jak i tańsza. Z drugiej strony, gdyby mógł sobie wyobrazić lub w jakikolwiek sposób przewidzieć, że kontynent amerykański leży dokładnie na jego drodze, to samo to mogłoby go wtedy nie skłonić do wyruszenia w podróż odkrywczą, bo jego celem nie było znalezienie nowego kraju, ale nowej drogi do starego”.

GSAM 23Wielka nadzieja wieków

GSAM 23.5Tak więc lud Boży, na przestrzeni wieków, miał nadzieję na przyjście Chrystusa, którą miał „jako kotwicę duszy, i bezpieczną, i pewną”.³ Chociaż często pośród smutków i cierpień wołają w udręce: „Jak długo jeszcze, Panie, zanim nadejdzie wybawienie?”, to jednak szli naprzód i podobnie jak Paweł mówili i wciąż mówią: „któraż jest nadzieja nasza, albo radość, albo korona chluby? Izali nie wy przed oblicznością Pana naszego, Jezusa Chrystusa w przyjście jego?”.⁴

GSAM 24Paweł podtrzymywany przez nadzieję

GSAM 24.1W tym kontekście wystarczy kilka przykładów pokazujących, jak ta nadzieja daje siłę. Kiedy Paweł stanął przed Feliksem i pozwolono mu zabrać głos w swojej obronie, powiedział: „według onej drogi, którą oni powiadają być heretyctwem, tak służę ojczystemu Bogu, wierząc wszystkiemu, cokolwiek napisano w zakonie i w prorokach, Mając nadzieję w Bogu, że będzie, którego i oni czekają, zmartwychwstanie i sprawiedliwych, i niesprawiedliwych”.⁵

GSAM 24.2W swojej przekonującej mowie, gdy stanął przed Agrippą, Paweł powiedział: „teraz o nadzieję onej obietnicy, ojcom od Boga uczynionej, stoję przed sądem; Której dwanaście naszych pokoleń ustawicznie dniem i nocą służąc Bogu, mają nadzieję dostąpić; o tę nadzieję skarżą na mię Żydowie, o królu Agrypo! Cóż za rzecz do wiary niepodobną u siebie sądzicie, że Bóg umarłe wzbudza?”⁶ Kiedy w końcu znalazł się w Rzymie, by stanąć przed Cezarem, powiedział do Żydów: „dla nadziei ludu Izraelskiego tym łańcuchem jestem opasany”.⁷

GSAM 24.3Paweł otwarcie mówił o tej nadziei w liście do Tytusa: „Albowiem okazała się łaska Boża, zbawienna wszystkim ludziom, Ćwicząca nas, abyśmy odrzekłszy się niepobożności i świeckich pożądliwości, trzeźwie i sprawiedliwie, i pobożnie żyli na tym świecie, Oczekując onej błogosławionej nadziei i objawienia chwały wielkiego Boga i zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa”.⁸

GSAM 24Piotr raduje się nadzieją

GSAM 24.4Piotr tak mówi o tej samej nadziei: „Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa, który według wielkiego miłosierdzia swego odrodził nas ku nadziei żywej przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa od umarłych, Ku dziedzictwu nieskazitelnemu i niepokalanemu, i niezwiędłemu, w niebiesiech dla was zachowanemu, Którzy mocą Bożą strzeżeni bywacie przez wiarę ku zbawieniu, które zgotowane jest, aby było objawione czasu ostatecznego. W czem weselicie się teraz maluczko, (jeźliże potrzeba) zasmuceni w rozmaitych pokusach, Aby doświadczenie wiary waszej daleko droższe niż złoto, które ginie, którego jednak przez ogień doświadczają, znalezione było wam ku chwale i ku czci, i ku sławie w objawienie Jezusa Chrystusa”.⁹

GSAM 25Boży cel w stworzeniu

GSAM 25.1Pismo Święte objawia Boży cel w stworzeniu świata; a ze słów proroctwa dowiadujemy się również o Jego planie dotyczącym przyszłości: „tak mówi Pan, który stworzył niebiosa (ten Bóg, który stworzył ziemię, i uczynił ją! który ją utwierdził, nie na próżno stworzył ją, na mieszkanie utworzył ją).”¹⁰ Kiedy ją ukształtował, dał ją człowiekowi. Psalmista mówi: „Niebiosa są niebiosa Pańskie; ale ziemię dał synom ludzkim.”¹¹ Ale kiedy dał ją człowiekowi, człowiek był prawy, jak ujął to mędrzec: „To tylko obacz, com znalazł, że stworzył Bóg człowieka dobrego; ale oni udali się za rozmaitemi myślami”.¹²

GSAM 25.2Czytamy o tym, jak Pan postępuje z ludzkością, że gdy „rozsadził syny Adamowe, położył granice narodom według liczby synów Izraelskich”¹³, to znaczy zgodnie z liczbą prawdziwego Izraela, który w końcu zostanie zgromadzony na ziemi jako poddani Jego przyszłego królestwa. Paweł wyraża to następującymi słowami: Bóg… „uczynił z jednej krwi wszystek naród ludzki, aby mieszkał po wszystkiem obliczu ziemi, zamierzywszy przedtem rozrządzone czasy i zamierzone granice mieszkania ich; Aby szukali Pana, owaby go snać namacali i znaleźli, aczkolwiek od każdego z nas nie jest daleko. Albowiem w nim żyjemy i ruszamy się, i jesteśmy”.¹⁴ Kiedy ten pierwotny plan dotyczący ziemi zostanie zrealizowany, „Lud także twój wszystek będzie sprawiedliwy” (dosłowne tłumaczenie KJV).¹⁵ Ponownie mówi się o nich w tym stanie: „nie rzecze żaden z obywateli: Zachorowałem; lud, który mieszka w nim, uwolniony będzie od nieprawości”.¹⁶ Będzie to czas, kiedy „pokorni odziedziczą ziemię, i rozkochają się w wielkości pokoju”.¹⁷

GSAM 26Powtórne przyjście Chrystusa nie jest bajką

GSAM 26.1W drugim liście Piotra czytamy, że „nie baśni jakich misternie wymyślonych naśladując, uczyniliśmy wam znajomą Pana naszego, Jezusa Chrystusa moc i przyjście, ale jako ci, którzyśmy oczami naszemi widzieli wielmożność jego. Wziął bowiem od Boga Ojca cześć i chwałę, gdy mu był przyniesiony głos taki od wielmożnej chwały: ten jest on Syn mój miły, w którym mi się upodobało. A głos ten myśmy słyszeli z nieba przyniesiony, będąc z nim na onej górze świętej. I mamy mocniejszą mowę prorocką, której pilnując jako świecy w ciemnem miejscu świecącej, dobrze czynicie, ażby dzień oświtnął, i jutrzenka weszła w sercach waszych”.¹⁸

GSAM 26.2W tym fragmencie apostoł odnosi się do przemiany na górze jako dowodu powtórnego przyjścia Chrystusa. Przed tą sceną nasz Zbawiciel powiedział do swoich apostołów: „Są niektórzy z tych, co tu stoją, którzy nie ukuszą śmierci, ażby ujrzeli Syna człowieczego, idącego w królestwie swojem”¹⁹ — jak zapisał Łukasz: „Są tu niektórzy, którzy nie zaznają śmierci, dopóki nie ujrzą królestwa Bożego”.²⁰

GSAM 26.3Ta obietnica spełniła się dosłownie właśnie podczas samego przemienienia. W tej „wizji” na górze ujrzeli Jezusa w chwale, tak jak pojawi się, gdy przyjdzie w swoim królestwie. Zobaczyli Eliasza, który został zabrany do nieba, nie zaznając śmierci, reprezentującego tych, którzy zostaną przemienieni – zmienieni ze śmiertelnych w nieśmiertelnych – „w jednej chwili, w mgnieniu oka”, gdy przyjdzie Pan.²¹ Był tam też Mojżesz, który umarł, symbolizujący tych, którzy zostaną wskrzeszeni z martwych, by spotkać się z Panem. Tak więc w tej „wizji” ujrzeli Chrystusa przychodzącego w swoim królestwie, tak jak im obiecał.

GSAM 27Proroctwo – słowo pewniejsze

GSAM 27.1Chociaż apostołowie widzieli ten chwalebny widok na górze przemienienia i słyszeli głos Bożego uznania, apostoł Piotr potwierdza: „Mamy pewniejsze słowo proroctwa”. (dosłowne tłumaczenie KJV) Tą wypowiedzią nie umniejsza on tego, co widzieli i słyszeli podczas tej pamiętnej okazji. Wtedy usłyszeli głos Boga tylko raz, ale w wielkich wątkach proroctwa, sięgających aż do powtórnego przyjścia Chrystusa, mamy głos Boga wielokrotnie powtarzany. W rzeczywistości każda konkretna przepowiednia prorocza, która się spełniła lub została zapisana w historii, jest dla nas głosem Boga. To właśnie w tym sensie słowo proroctwa jest „pewniejsze”. Revised Version tłumaczy to jako „potwierdzone”. Proroctwo zostaje potwierdzone przez każde spełnione szczegółowe przewidywanie. Każde przepowiedziane wydarzenie, gdy się spełnia, jest zapewnieniem, że pozostałe przepowiedziane wydarzenia na pewno się spełnią.

GSAM 27Natura proroctwa

GSAM 27.2Poniższe wypowiedzi wybitnych biblistów na temat natury proroctwa są bardzo przekonujące:—

GSAM 27.3Thomas Newton twierdzi, że „proroctwo to historia przewidywana i skondensowana; historia to proroctwo spełnione i rozwinięte. Na świecie zdarzały się fałszywe wyrocznie, ale cała mądrość i złośliwość ludzi oraz diabłów nie są w stanie stworzyć takich proroctw, jakie są zapisane w Piśmie Świętym”.

GSAM 27.4Sir Izaak Newton świadczy, że „słuchanie proroków to podstawowa cecha prawdziwego kościoła”.

GSAM 27.5Dr A. Keith mówi, że „proroctwo jest równoznaczne z każdym cudem i samo w sobie jest cudowne... Tylko głos Wszechmocnego mógł wywołać zmarłych z grobu – tylko głos Wszechwiedzącego mógł wyjawić wszystko, co kryło się w mrocznej przyszłości, która dla człowieka jest tak nieprzenikniona jak siedziby zmarłych – a oba te głosy są głosem Boga”.

GSAM 28.1Matthew Henry powiedział, że „w Bożym czasie, który jest najlepszym czasem, i na Boży sposób, który jest najlepszym sposobem, proroctwo z pewnością się spełni. Każde słowo Chrystusa jest bardzo czyste, a zatem bardzo pewne”.

GSAM 28Cel proroctwa

GSAM 28.2Ze słów Chrystusa skierowanych do apostołów możemy wywnioskować jeden z celów, dla których Pan udziela proroctw. Mówiąc proroczo o wydarzeniach, które miały nastąpić w życiu Judasza, powiedział: „wam powiadam, przedtem niż się to stanie, abyście gdy się to stanie, uwierzyli, żem ja jest”.²²

GSAM 28.3Pan mówi też przez proroka Izajasza: „Ja Bóg, a niemasz żadnego Boga więcej, i niemasz mnie podobnego; Który opowiadam od początku rzeczy ostatnie, i zdawna to, co się jeszcze nie stało; rzekęli co, rada moja ostoi się, i wszystkę wolę moję uczynię”.²³

GSAM 28.4Znowu: „Pierwsze rzeczy z dawnam opowiadał, a co z ust moich wyszło i com ogłaszał, naglem czynił, i przychodziło. … oznajmiałem ci z dawna; pierwej niż się co stało, ogłaszałem, byś snać nie rzekł: Bałwan mój uczynił to, a obraz mój albo ulanie moje rozkazało to. Słyszałeś o tem, spojrzyjże na to wszystko; a wy izali tego nie opowiecie? Teraz już ogłaszam nowe i tajemne rzeczy, i o którycheś nie wiedział. Teraz stworzone są, a nie onego czasu, o którycheś przed tym dniem nic nie słyszał, byś snać nie rzekł: Otom wiedział o tem”.²⁴

GSAM 28.5Z tych słów widać siłę spełnienia proroctw jako dowodu boskiego pochodzenia proroctwa, a także jako dowodu mocy Pana przewyższającej wszystkich bogów pogańskich. Z tych słów wynika również, że proroctwo zajmuje bardzo ważne miejsce w Pismach Świętych. Skoro to wszystko jest prawdą, to naprawdę dziwne, że tak wiele osób poświęca niewiele uwagi – albo w ogóle jej nie poświęca – studiowaniu proroczych fragmentów Pisma Świętego.

GSAM 29Przepowiednie nie są zapieczętowane

GSAM 29.1Ci, którzy nie mają o tym pojęcia, mówią, że są niewykształceni i dlatego nie potrafią zrozumieć proroctw. Z drugiej strony wielu wykształconych, a wśród nich nawet niektórzy duchowni, twierdzi: „Proroctwa są zapieczętowane i nie da się ich zrozumieć. Wszyscy wiemy, że Księga Objawienia to zapieczętowana księga”.

GSAM 29.2W Księdze Objawienia umiłowany Jan otrzymał specjalne polecenie, by nie zapieczętowywać tej księgi.²⁵ Również w tej księdze ogłoszono błogosławieństwo dla tych, którzy „słuchają słów proroctwa tego, i zachowują to, co w niem jest napisane”.²⁶ Jak można by przestrzegać tego, co jest w zapieczętowanej księdze, skoro nie da się tego zrozumieć? Pan powiedział przez Mojżesza: „Rzeczy tajemne należą Panu, Bogu naszemu, a jawne nam i synom naszym aż na wieki, abyśmy czynili wszystkie słowa zakonu tego”.²⁷

GSAM 29.3To, że Pan chciał, by proroctwa Daniela były zrozumiałe, wynika jasno z tego, co powiedział o nich swoim uczniom. Czytamy: „Przetoż gdy ujrzycie obrzydliwość spustoszenia, opowiedzianą przez Danijela proroka, stojącą na miejscu świętem, (kto czyta, niechaj uważa)”,²⁸ co w praktyce oznacza: Zrozumcie proroka Daniela.

GSAM 29.4Pan obala błędne twierdzenie, że proroctw nie da się zrozumieć, mówiąc: „wam wszelkie widzenie podobne jest słowom ksiąg zapieczętowanych, które danoliby temu, co zna pismo, a rzeczono: Czytaj to proszę, tedy odpowie: Nie mogę, bo są zapieczętowane. A danoliby księgi temu, co nie zna pisma, a rzeczono: Czytaj to proszę, tedy odpowie: Nie znam pisma. Bo mówi Pan: Przeto, że ten lud przybliża się do mnie usty swemi, a serce jego dalekie jest odemnie, a bojaźni, którą się mnie boją, z przykazań ludzkich nauczyli się: Dlatego Ja też sobie dziwnie pocznę z tym ludem, dziwnie i cudownie, i zginie mądrość mądrych jego, a rozum roztropnych jego skryje się”.²⁹ Gdyby ludzie, o których tu mówi prorok, postępowali zgodnie z pewnym słowem proroctwa, nie musieliby oddalać się od prawa Bożego i zastępować Jego przykazań nakazami ludzkimi.

GSAM 30Proroctwo nie podlega prywatnej interpretacji

GSAM 30.1Nie chodzi o to, że proroctwo ma jakieś głębokie, ukryte, tajemnicze znaczenie, którego tak wielu nie potrafi zrozumieć. Apostoł Piotr powiedział o tym: „To najpierw wiedząc, iż żadne proroctwo Pisma nie jest własnego wykładu. Albowiem nie z woli ludzkiej przyniesione jest niekiedy proroctwo, ale od Ducha Świętego pędzeni będąc mówili święci Boży ludzie”.³⁰ Z tych słów jasno wynika, że kluczem do zrozumienia proroctwa jest przyjęcie tego ducha, który przemawiał przez proroków. O tym duchu, obiecanym wszystkim, którzy go szukają, napisano: „wprowadzi was we wszelką prawdę”.³¹

GSAM 30Spełnione proroctwa

GSAM 30.2Podczas studiowania proroctw należy zawsze pamiętać o pewnych faktach: Bóg, który jest nieomylny, jest autorem proroctw, a kiedy nadejdzie czas spełnienia przepowiedni, przewidywane wydarzenie rzeczywiście nastąpi. Ponadto, skoro Pan – który ma moc przewidzieć dokładnie, co zrobią ludzie – określa czas, w którym coś się wydarzy, to kiedy ten czas nadejdzie, nastąpi prawdziwe spełnienie proroctwa. Innymi słowy, fałszywe spełnienie proroctwa w czasie wyznaczonym na prawdziwe spełnienie jest niemożliwe. Zgodnie z tą zasadą możemy powiedzieć, że kiedy nadchodzi czas wyznaczony przez Pana na przekazanie światu Jego przesłania prawdy, przesłanie to pojawia się za każdym razem.

GSAM 30.3Kiedyś, gdy autor wygłosił wykład na temat spełnienia proroctw, jeden z obecnych niewierzących podszedł i powiedział: „Muszę pogratulować wam, interpretatorom proroctw, że macie ogromne szczęście. Podczas studiowania historii wydaje się, że tak łatwo znajdujecie to, co idealnie pasuje do proroctwa”. „Tak” – odpowiedzieliśmy – „pasuje, bo zostało stworzone, by pasować. Gdybyś poszedł do sklepu z rękawiczkami, żeby kupić parę, czy nie oczekiwałbyś, że znajdziesz takie, które będą pasować do twojej dłoni?”. Odpowiedział: „Oczywiście, że tak, bo zostały stworzone, by pasować”. „A więc” – powiedział pisarz – „Bóg, który dokładnie wiedział, co ludzie zrobią, sformułował przepowiednie na ich temat, a kiedy ci ludzie wkraczają na scenę wydarzeń i robią dokładnie to, co On przewidział, prawdziwy historyk opisuje ich czyny, które w porównaniu z przepowiednią idealnie się zgadzają”.

GSAM 31Przepowiednia – światło w ciemności

GSAM 31.1Apostoł Piotr mówi, że powinniśmy zwracać uwagę na proroctwo jak na światło świecące w ciemności. Bez lampy proroctwa przyszłość byłaby całkowitą ciemnością. Celem światła jest rozpraszanie ciemności – podczas podróży w ciemności ma ono wskazywać ścieżkę i pokazywać ją wyraźnie, aby podróżny mógł krok po kroku widzieć i wybierać drogę. „Słowo twe” – mówi psalmista – „jest pochodnią nogą moim, a światłością ścieszce mojej”.³² Mędrzec mówi: „ścieszka sprawiedliwych jako światłość jasna, która im dalej tem bardziej świeci, aż do dnia doskonałego”.³³ Widzimy więc, że w miarę jak płyniemy strumieniem czasu, Słowo Boże – zwłaszcza w swoich proroczych spełnieniach – będzie się coraz bardziej otwierać, sprawiając, że dla badacza Biblii staje się coraz jaśniejsze, że z pewnością znajduje się na ścieżce prowadzącej do wiecznego światła i wiecznego dnia.

GSAM 31Trzy najważniejsze wydarzenia od Edenu aż do końca

GSAM 31.2Rozważając drogę ludu Pańskiego od Edenu aż do końca w świetle Pisma Świętego, można wyróżnić trzy wydarzenia, które mają szczególne znaczenie. Pierwszym z nich jest pierwsze przyjście Chrystusa, Wcielenie, nadejście Emmanuela, Boga objawionego w ciele; drugim – wielka Reformacja po ciemnych wiekach – tych 1260 latach ucisku, podczas których słowo Pana było niemal całkowicie ukrywane przed zwykłymi ludźmi – wyjście Kościoła z pustyni i udostępnienie Pisma Świętego tak, by każdy mógł je czytać i poznać Jego wolę; trzecie to powtórne przyjście naszego Pana, by zapoczątkować czasy przywrócenia wszystkiego, o czym mówili wszyscy Jego święci prorocy od początku świata; ma to zakończyć „Konflikt Wieków” – walkę między grzechem a sprawiedliwością – i zapoczątkować wiek chwały, do którego zmierzały wszystkie epoki.

GSAM 32Proroctwo wskazuje drogę do końca

GSAM 32.1Kiedy zwracamy uwagę na pewne słowo proroctwa jak na światło, które ma prowadzić nasze kroki, ukazując nam właściwą ścieżkę w ciemności, nie może być inaczej, niż że w słowie proroczym odnajdziemy drogę wyraźnie wytyczoną przez cały bieg czasu aż do drugiego przyjścia Chrystusa. Skoro tak jest, ci, którzy uważnie podążają za światłem proroctwa, nie tylko rozpoznają znaki i oznaki zbliżającego się wielkiego dnia, ale także dostrzegą dzieło Pana, które nieustannie posuwa się naprzód w poselstwach prawdy, mających przygotować lud, by spotkał Go w pokoju podczas Jego przyjścia.

GSAM 32.2Chociaż Pismo Święte głosi, że dzień Pański nadejdzie na masy jak „złodziej w nocy”³⁴, to mówi też o tych, którzy trwają w radzie Pańskiej: „wy, bracia! nie jesteście w ciemności, aby was on dzień jako złodziej zachwycił. Wszyscy wy jesteście synowie światłości i synowie dnia”.³⁵

GSAM 32Pamiętajcie o Bożym prowadzeniu

GSAM 32.3Przypominając sobie Boże prowadzenie w ruchu adwentowym, warto zauważyć, że od zawsze zamysłem Boga było, by Jego lud pamiętał o przejawach Jego opatrzności i mocy na ich rzecz. Wyjaśniając przyczyny odstępstwa Izraela od Boga, psalmista mówi: „Zapomnieli na Boga, wybawiciela swego, który czynił wielkie rzeczy w Egipcie; Rzeczy dziwne w ziemi Chamowej, rzeczy straszne przy morzu Czerwonem”.³⁶ Jeśli dla Izraela dobrze było przypominać sobie, jak Pan ich prowadził, to czy nie jest to również dobre dla nas? W uniesieniu psalmista ponownie mówi: „Błogosławże duszo moja Panu, a nie zapominaj wszystkich dobrodziejstw jego”.³⁷

GSAM 33.1W każdej epoce Pan objawiał ważne prawdy, które dzięki Jego łasce miały na celu wyprowadzenie ludu z niewoli grzechu i przygotowanie go do wejścia do niebiańskiego Kanaanu; warto więc przyjrzeć się temu, jak Pan postępował z tymi, którzy głosili te prawdy.

GSAM 33Wielkie rezultaty dzięki najmniejszym środkom – świadectwo D’Aubignégo

GSAM 33.2D’Aubigné w swojej History of the Reformation pisze: „Bóg, który przygotowuje swoje dzieło przez wieki, realizuje je za pomocą najsłabszych narzędzi, gdy nadejdzie Jego czas. Osiąganie wielkich rezultatów przy pomocy najmniejszych środków – oto prawo Boże. To prawo, które panuje wszędzie w naturze, odnajdujemy również w historii”.³⁸

GSAM 33.3Kiedy Bóg w dawnych czasach zaczął wybierać szczególny lud, by uczynić go dla siebie narodem wybranym, uczynił to, powołując jednego człowieka – Abrahama – który mieszkał wśród pogan w Ur Chaldejskim. Z niego wywodziło się liczne potomstwo; ale o nich, gdy zostali wyniesieni do rangi narodu, Bóg niebios powiedział: „Nie przeto, że was więcej nad inne narody, przyłączył się Pan do was, i obrał was, gdyż was było najmniej ze wszystkich narodów”.³⁹

GSAM 33.4Z kolei, gdy chciał wyzwolić swój lud z niewoli w Egipcie, wybrał na ich przywódcę kogoś, kto w niemowlęctwie był ukrywany przez trzy miesiące w domu swojej matki, a potem umieszczony w prostej, prymitywnej łódce z trzciny, pomazanej smołą, i powierzony opiece Nilu. Ten sam Mojżesz był jednak tym, który – gdy osiągnął wiek rozumu – wybrał pokorną drogę cierpienia wraz z ludem Bożym zamiast tego, by „doczesną mieć z grzechu rozkosz”.⁴⁰

GSAM 34Zwycięstwo Gedeona

GSAM 34.1Później, gdy Pan chciał wyzwolić Izrael od Midianitów i Amalekitów, którzy napadli na ich ziemię „licznie jak szarańcza” i zniszczyli plony, nie pozostawiając „na pożywienie Izraelczykom, ani owiec, ani wołów, ani osłów”, Pan wysłał anioła do Gedeona. Ten syn Joasza znalazł się w tak trudnej sytuacji, że musiał wymłócić odrobinę pszenicy i ukrywać ją przed wrogami. Kiedy anioł oznajmił mu, że ma wyzwolić Izrael, Gedeon ze zdziwieniem zapytał: „czemże wybawię Izraela? oto naród mój podły jest w Manase, a jam najmniejszy w domu ojca mego”.⁴¹ Ten sam skromny, ubogi człowiek wyruszył ze swoimi trzystoma ludźmi, z prostymi lampami i dzbanami (co dla ludzkiego rozumu mogłoby wydawać się szaleństwem), a opierając się na Bogu jako swojej sile, odnieśli potężne zwycięstwo. Przed tym wyzwoleniem Gedeon mógłby wygłosić lament podobny do tego, jaki wygłosił prorok Amos, pytając: „któż zostanie Jakóbowi, gdyż maluczki jest”.⁴²

GSAM 34Dziecię w żłobie

GSAM 34.2W wyznaczonym przez Pana czasie narodził się Zbawiciel ludzkości, a pasterze znaleźli Go leżącego w żłobie. Jego ziemscy krewni prowadzili skromne, choć godne życie. O swojej ziemskiej biedzie Zbawiciel powiedział: „Liszki mają jamy, a ptaki niebieskie gniazda; ale Syn człowieczy nie ma, gdzie by głowę skłonił”.⁴³ Wybrał swoich apostołów „spośród niższych warstw społecznych, które choć nie są najbiedniejsze, to jednak nie osiągają poziomu klasy średniej. Wszystko to miało więc pokazać światu, że dzieło to nie pochodziło od człowieka, lecz od Boga”.

GSAM 35Niewielu mądrych zostało powołanych

GSAM 35.1Paweł tak mówił o tym dziele w czasach pierwotnego Kościoła: „głupstwo Boże jest mędrsze niż ludzie; a mdłość Boża jest mocniejsza niż ludzie. Widzicie zaiste powołanie wasze, bracia! iż niewiele mądrych według ciała, niewiele możnych, niewiele zacnego rodu; Ale co głupiego jest u świata tego, to wybrał Bóg, aby zawstydził mądrych, a co mdłego u świata, wybrał Bóg, aby zawstydził mocnych. A podłego rodu u świata i wzgardzone wybrał Bóg, owszem te rzeczy, których nie masz, aby te, które są, zniszczył. Aby się nie chlubiło żadne ciało przed obliczem jego”.⁴⁴

GSAM 35Skromni ludzie w czasie Reformacji

GSAM 35.2Tę samą zasadę widzimy w życiu wielkich reformatorów XVI wieku. Historyk pisze: „Reformator Zwingli pochodził z alpejskiej chatki pasterza; Melanchton, teolog Reformacji, z warsztatu zbrojmistrza; a Luter z chatki biednego górnika”. O sobie samym Luter powiedział: „Moi rodzice byli bardzo biedni. Mój ojciec był ubogim drwalem (później został górnikiem), a moja matka często nosiła drewno na plecach, by zdobyć środki na wychowanie swoich dzieci. Znosili dla nas najcięższe trudy”.

GSAM 35.3Apostoł Jakub, mówiąc o powołaniu ludzi do służby Panu, mówi: „Słuchajcie, bracia moi mili! azaż Bóg nie obrał ubogich na tym świecie, aby byli bogatymi w wierze i dziedzicami królestwa, które obiecał tym, którzy go miłują?”.⁴⁵

GSAM 35Początki metodystów

GSAM 35.4Gdy spojrzymy wstecz na szereg reformatorów aż do początków metodyzmu, kiedy to z wielką gorliwością głoszono doktrynę darmowej łaski, widzimy, że towarzyszyła jej moc Boża. Gdy była ona wiernie przedstawiana ludziom z czułą miłością Chrystusa i przyjmowana z żywą wiarą, wierzący nie tylko znajdowali odpuszczenie dawnych grzechów, ale także moc uświęcającą, która pozwalała im prowadzić święte życie. Metodyzm miał skromne początki i był błogosławiony zgodnie z wiarą i prostym zaufaniem duchownych oraz świeckich.

GSAM 36.1Śledząc wydarzenia i doświadczenia związane z ruchem adwentowym, widzimy, że – tak jak w każdym dziele Pana, w którego realizacji człowiek jest narzędziem – miał on swój początek wśród ubogich i nieznanych; niech jednak nikt nie osądza go negatywnie z tego powodu, zanim dokładnie nie zbada dowodów, na których opiera się to wielkie dzieło, aby nie znaleźć się w sytuacji tych, o których Pan zapytał: „któżby wzgardził dniem małych początków?”.⁴⁶

GSAM 36Odpowiedź Ecka na argumenty Lutra

GSAM 36.2Dla tych, którzy mają skłonność do oceniania, czy dana kwestia doktrynalna jest słuszna czy nie, na podstawie tego, czy popiera ją niewielu, czy wielu, przytaczamy fragment sporu między Lutrem a Eckiem. Ponieważ Luter oparł swoje stanowisko na Piśmie Świętym i ośmielił się kwestionować prawo ludzi do przedkładania własnych opinii nad Słowo Boże, Eck odparł tymi ironicznymi słowami: „Zaskakuje mnie pokora i skromność, z jaką czcigodny doktor podejmuje się samotnie sprzeciwić się tak wielu wybitnym ojcom Kościoła i udaje, że wie więcej niż papieże, sobory, doktorzy i uniwersytety! ... Byłoby bez wątpienia zaskakujące, gdyby Bóg ukrywał prawdę przed tak wieloma świętymi i męczennikami aż do pojawienia się czcigodnego ojca”.

GSAM 36.3Na tę ripostę można by odpowiedzieć słowami Zwingliego skierowanymi do Jana Fabera w Zurychu, kiedy ten ostatni wyraził swoje „zdumienie tym, do czego doszło, gdy porzucono starożytne zwyczaje trwające od dwunastu wieków i jasno stwierdzono, że chrześcijaństwo przez czternaście setek lat żyło w błędzie”. Zwingli szybko odparł, że „błąd nie staje się mniej błędem tylko dlatego, że wierzono w niego przez czternaście setek lat, a w kulcie Boga starożytność zwyczajów nie ma żadnego znaczenia, jeśli nie można znaleźć dla nich podstawy ani uzasadnienia w Piśmie Świętym”.⁴⁷

GSAM 37Słowo Pańskie a ludzka mądrość

GSAM 37.1Niebezpieczeństwo polegające na opieraniu się na ludzkich opiniach zamiast rozstrzygać pytanie „Czym jest prawda?” na podstawie Słowa Pana, ostro określa prorok Ozeasz, mówiąc: „Aleście orali niepobożność, żęliście nieprawość, jedliście owoc kłamstwa; albowiem ufasz w drodze swej i w mnóstwie mocarzów twoich”.⁴⁸ Ludzkie serce zawsze miało skłonność do ufania człowiekowi; ale gdy zbliżamy się do czasu, gdy Pan „powstanie, aby ziemię potarł”, prorok Izajasz napomina: „Przestańcież ufać w człowieku, którego dech jest w nozdrzach jego; bo za cóż on ma być poczytany?”.⁴⁹

GSAM 37.2Skoro Pismo Święte tak ostrzega nas przed niebezpieczeństwem w tej kwestii, niech nikt nie potępia pochopnie ruchu adwentowego, jakby nie był wart uwagi z powodu skromnych początków albo dlatego, że ci, których świat uważa za wielkich, nie poparli tej sprawy. Raczej niech wszyscy dokładnie rozważą jego przesłanie. Prawda ma nieocenioną wartość, a w porównaniu z nią zwykłe ludzkie opinie są tylko bezwartościową plewą.