Rozdział 7 — Szybki rozwój przesłania

GSAM 126.1„I widziałem drugiego Anioła mocnego, zstępującego z nieba, obłokiem odzianego, a na głowie jego była tęcza, a oblicze jego jako słońce, a nogi jego jako słupy ognia. A miał w ręce swojej książeczki otworzone i postawił nogę swoję prawą na morzu, a lewą na ziemi. I zawołał głosem wielkim, jako lew ryczy; a gdy przestał wołać, mówiło siedm gromów głosy swoje... Tedy Anioł, któregom widział stojącego na morzu i na ziemi, podniósł rękę swoję ku niebu, I przysiągł przez Żyjącego na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w niem jest, i ziemię, i to, co na niej jest, i morze, i to, co w niem jest, że czasu już nie będzie. Ale we dni głosu Anioła siódmego, gdy będzie trąbił, dokona się tajemnica Boża, jako opowiedział sługom swoim prorokom”.¹

GSAM 126Anioł jako symbol ludzkich posłańców

GSAM 126.2Jak już pokazaliśmy, zadanie głoszenia ewangelii zostało powierzone ludziom, a Pan obiecał swoje błogosławieństwo dla tego posługiwania aż do „skończenia świata”.² Anioł niosący tę wiadomość musi więc być symbolem przesłania dotyczącego czasu, które ma być głoszone mieszkańcom ziemi. Przesłanie to jest ogłaszane z „otwartej” księgi, co wyraźnie sugeruje, że kiedyś była ona zamknięta. Ci posłańcy cieszą się uznaniem Boga, bo nad nimi spoczywa „tęcza” – znak Bożego przymierza – i stoją odziani w blask Bożej chwały, głosząc przesłanie z upoważnienia Stwórcy wszystkich rzeczy. To, co tu ogłaszają, to przesłanie dotyczące czasu, niegdyś „zapieczętowane”, a teraz głoszone z „otwartej” księgi.

GSAM 127.1W poprzednich rozdziałach udowodniono, że Pan wyznaczył czas, w którym miało zostać dane światło w związku z końcem wielkiego okresu proroczego – dwóch tysięcy trzystu dni – prowadzącego do sądu śledczego; że przepowiednia o wzroście wiedzy spełniła się dokładnie poprzez powołanie wielu, którym objawił to światło; a także że wyznaczył On czas, w którym należy poznać „przypowieść o drzewie figowym”, powołując wtedy i tam swoich nauczycieli, by wyszli i głosili tę przypowieść światu. Równie dokładnie wyznaczył moment, w którym przesłanie dotyczące czasu miało przerodzić się w głośne wołanie, i równie dokładnie się to spełniło.

GSAM 127Głośne wołanie pierwszego poselstwa

GSAM 127.2Ciekawą kwestią jest moment, w którym miało zabrzmieć głośne wołanie tego ogłoszenia. Znajduje się on tutaj pomiędzy dźwiękiem szóstej a siódmej trąby, co widać nie tylko po jego miejscu w zapisie Pisma Świętego, ale także po samym przesłaniu, które mówi: „we dni głosu Anioła siódmego, gdy będzie trąbił, dokona się tajemnica Boża, jako opowiedział sługom swoim prorokom”. To niezbity dowód na to, że czas ogłoszony w tym przesłaniu rozciąga się aż do dźwięku siódmej trąby.

GSAM 127Czas głośnego wołania

GSAM 127.3Kiedy siódmy anioł zadmie w trąbę, czytamy, że „otworzony jest kościół Boży na niebie i widziana jest skrzynia przymierza jego w kościele jego”.³ W służbie ziemskiej świątyni komnata zawierająca Arkę – Miejsce Najświętsze – była otwierana tylko raz w roku; działo się to w Dzień Pojednania i miało na celu wymazanie grzechów – oczyszczenie świątyni. Czas, o którym mówili prorocy, kiedy to dzieło oczyszczenia, dokonane przez Chrystusa, miało nastąpić, przypada na koniec dwóch tysięcy trzystu dni.⁴ Jest też napisane, że kiedy zatrąbi siódmy anioł, głosy w niebie ogłaszają, że nadszedł czas sądu nad zmarłymi.⁵

GSAM 128.1Ten proroczy symbol z 10. rozdziału Księgi Objawienia przedstawia czas, w którym to przesłanie ma zostać ogłoszone „głośnym głosem”, a w końcu „jak ryk lwa”. Czas, w którym – zgodnie z tą przepowiednią – przesłanie miało narastać aż do „głośnego wołania”, trwa od końca szóstej trąby aż do końca tego proroczego okresu prowadzącego do oczyszczenia świątyni, innymi słowy – do końca dwóch tysięcy trzystu dni. Pierwsze cztery trąby spełniły się w wojnach z Gotami, Wandalami, Hunami itp., które podzieliły zachodnią część Rzymu na dziesięć części, czyli królestw.

GSAM 128Piąta trąba

GSAM 128.2Piąta trąba przedstawia powstanie islamu wraz z jego chmurą błędów, ale przede wszystkim okres „pięciu miesięcy”, czyli stu pięćdziesięciu dosłownych lat od momentu, gdy „mieli nad sobą króla”. 27 lipca 1299 roku Osman, założyciel imperium osmańskiego, wkroczył na terytorium Nikomedii. Od tego czasu Osmanie nękali i „dręczyli” wschodnią część imperium rzymskiego aż do 27 lipca 1449 roku, czyli przez sto pięćdziesiąt lat od momentu, gdy zabrzmiała piąta trąba. Wtedy Turcy ruszyli swoimi siłami na samo miasto Konstantynopol, używając w walce prochu strzelniczego; a z potężnej armaty, którą – jak pisze historyk Gibbon – ciągnęło sześćdziesiąt wołów, wystrzeliwali wielkie skały w mury Konstantynopola.

GSAM 128Koniec szóstej trąby

GSAM 128.3Mniej więcej w tym czasie zmarł Jan Paleolog, którego historycy uznają za ostatniego greckiego cesarza. Prawowitym następcą tronu był Konstantyn Decozes, ale mówi się, że jego obawy przed Amuratem, tureckim sułtanem, który prowadził przeciwko niemu tę wojnę, skłoniły go do poproszenia Amurata o zgodę na objęcie tronu. Taki czyn wydawałby się niemal rezygnacją z tronu na rzecz Turków. W rzeczywistości już wkrótce Osmanie opanowali miasto Konstantynopol, a także Wschodnie Cesarstwo Rzymskie. W ten sposób (politycznie) „zabili” to imperium, które wcześniej „dręczyli”. Mieli je „zabić” na „godzinę i na dzień, i na miesiąc, i na rok”.

GSAM 129.1Jeśli potraktujemy to jako czas proroczy, gdzie jeden dzień oznacza jeden rok, to jak długi byłby ten okres? Problem jest prosty: rok to 360 dni lub lat; miesiąc to 30 dni lub lat; a jeden dzień to jeden rok – w sumie 391 dni lub, dosłownie, 391 lat. Godzina, będąca dwudziestą czwartą częścią dnia, jako symbol oznaczałaby pół miesiąca, czyli piętnaście dni. Cały okres niezależnych rządów muzułmańskich na terytorium Wschodniego Cesarstwa Rzymskiego wyniósłby zatem 391 lat i 15 dni. Dodając to do 27 lipca 1449 roku, dochodzimy do 11 sierpnia 1840 roku jako daty zakończenia okresu tureckiej niezależności, zgodnie z tym, co zostało określone w szóstej trąbie.

GSAM 129Dr Josiah Litch przewiduje upadek Imperium Osmańskiego

GSAM 129.2W 1838 roku dr Josiah Litch z Filadelfii w stanie Pensylwania, który przyjął prawdę przedstawioną przez Williama Millera, dołączył do działań mających na celu szersze rozpowszechnienie tego przesłania. Przygotowywał artykuły do druku na temat siedmiu trąb z Księgi Objawienia. Zajął jednoznaczne stanowisko, że szósta trąba przestanie brzmieć, a potęga osmańska upadnie 11 sierpnia 1840 roku, co miało udowodnić światu, że jeden dzień w proroctwie symbolicznym oznacza jeden rok w czasie rzeczywistym.

GSAM 129.3Niektórzy bracia, nawet ci, którzy podzielali jego pogląd w tej kwestii, drżeli ze strachu przed tym, co by się stało, „gdyby to się nie spełniło”, jak sam mówił. Nie zniechęciło go to jednak i robił wszystko, co w jego mocy, by nagłośnić swoje poglądy na temat kwestii tureckiej. Publiczne gazety rozpowszechniały na szeroką skalę jego twierdzenia na ten temat. Kluby niewierzących omawiały tę kwestię na swoich spotkaniach i mówiły: „Oto człowiek, który podejmuje ryzyko, a jeśli ta sprawa potoczy się tak, jak twierdzi, to bez wątpienia potwierdzi to jego tezę, że jeden dzień w proroctwie symbolizuje rok, że dwa tysiące trzysta dni to tyle właśnie lat i że zakończą się one w 1844 roku”.

GSAM 130.1Opublikowanie wykładu dr. Litcha wywołało spore poruszenie, a wiele tysięcy ludzi zostało w ten sposób wezwanych do wyczekiwania na zakończenie konfliktów, które wybuchły między Mehemetem Alim, paszą Egiptu, a sułtanem tureckim. Setki ludzi mówiły: „Jeśli ta sprawa zakończy się tak, jak twierdzi doktor, potwierdzi to zasadę «dnia jako roku» w interpretacji czasu symbolicznego, a my staniemy się adwentystami”.

GSAM 130Sułtan turecki na wojnie z paszą z Egiptu

GSAM 130.2Przez kilka lat przed 1840 rokiem sułtan był uwikłany w wojnę z Mehemetem Alim, paszą Egiptu. W 1838 roku spór między sułtanem a jego egipskim wasalem został na razie załagodzony dzięki wpływom zagranicznych ambasadorów. W 1839 roku jednak działania wojenne znów się rozpoczęły i trwały aż do momentu, gdy w wielkiej bitwie między armiami sułtana i Mehemeta armia sułtana została całkowicie rozbita i zniszczona, a jego flota została przejęta przez Mehemeta i przewieziona do Egiptu. Sułtana tak całkowicie pokonano, że kiedy w sierpniu wojna znów się rozpoczęła, dysponował jedynie dwoma okrętami pierwszej klasy i trzema fregatami – to były smutne resztki niegdyś potężnej floty tureckiej. Mehemet stanowczo odmówił oddania tej floty i zwrócenia jej sułtanowi, oświadczając, że jeśli mocarstwa spróbują mu ją odebrać, spali ją. Tak wyglądała sytuacja, gdy w 1840 roku wkroczyły Anglia, Rosja, Austria i Prusy, by rozwiązać ten spór; było bowiem oczywiste, że jeśli zostawi się go w spokoju, Mehemet wkrótce przejmie tron sułtana.

GSAM 131Interwencja mocarstw sprzymierzonych

GSAM 131.1„Sułtan zgodził się na tę interwencję mocarstw sprzymierzonych i w ten sposób dobrowolnie przekazał sprawę w ich ręce. W Londynie odbyła się konferencja tych mocarstw, a jako pełnomocnik osmański był na niej obecny szejk Effendi Bey Likgis. Sporządzono ultimatum, które miało zostać przedstawione paszy egipskiemu, a w którym sułtan miał mu zaoferować dziedziczne rządy nad Egiptem oraz dożywotnie rządy nad całą tą częścią Syrii, rozciągającą się od Zatoki Sueskiej do Jeziora Tyberiadzkiego, wraz z prowincją Akka; on ze swojej strony miał ewakuować się ze wszystkich pozostałych części terytoriów sułtana, które wówczas zajmował, oraz zwrócić flotę osmańską. Gdyby odrzucił tę ofertę sułtana, cztery mocarstwa miały wziąć sprawę w swoje ręce i użyć wszelkich środków, jakie uznają za stosowne, by zmusić go do zgodzenia się na warunki.

GSAM 131.2„Było oczywiste, że gdy tylko to ultimatum trafi w ręce Mehemeta Alego, sprawa na zawsze wymknie się spod kontroli tego pierwszego [sułtana], a rozstrzygnięcie jego losów od tej chwili będzie w rękach obcych mocarstw.

GSAM 131Spełnienie proroctwa – koniec tureckiej niepodległości

GSAM 131.3„Sułtan wysłał Rifata Beya rządowym parowcem do Aleksandrii, by przekazał paszy ultimatum. Zostało mu wręczone, a on je przyjął, jedenastego sierpnia 1840 roku! Tego samego dnia sułtan skierował notę do ambasadorów czterech mocarstw, pytając, jaki plan należy przyjąć, gdyby pasza odmówił spełnienia warunków ultimatum; na co oni odpowiedzieli, że wszystko zostało już przewidziane i nie ma powodu, by się martwił jakąkolwiek ewentualnością, która mogłaby się pojawić. Tego dnia dobiegł końca okres trzystu dziewięćdziesięciu jeden lat i piętnastu dni przeznaczonych na trwanie potęgi osmańskiej; a gdzie podziała się niezależność sułtana? – Zniknęła!”⁶

GSAM 132.1Od tamtego dnia do dzisiaj sułtan musiał działać zgodnie z dyktatem mocarstw i patrzeć, jak jego królestwo jest rozbierane na kawałki, a każdy z nich przywłaszczany na ich własne potrzeby.

GSAM 132Zainteresowanie opinii publicznej proroctwami wzrosło

GSAM 132.2To uderzające spełnienie proroctwa wywarło ogromny wpływ na opinię publiczną. Zwiększyło zainteresowanie ludzi tematem proroctw, które się spełniły i tych, które wciąż się spełniają. Dr Litch powiedział, że w ciągu kilku miesięcy po 11 sierpnia 1840 roku otrzymał listy od ponad tysiąca znanych niewierzących, z których niektórzy byli przywódcami klubów niewierzących, w których oświadczali, że zrezygnowali z walki przeciwko Biblii i przyjęli ją jako Boże objawienie dla człowieka. Niektórzy z nich całkowicie nawrócili się do Boga, a wielu z nich stało się świetnymi mówcami w wielkim ruchu drugiego przyjścia. Niektórzy wyrazili to dr. Litchowi w ten sposób: „Mówiliśmy, że interpretatorzy proroctw cytują zakurzone karty historii, by uzasadnić swoje twierdzenia o spełnieniu proroctw; ale w tym przypadku mamy żywe fakty tuż przed oczami”.

GSAM 132.3Żeby pokazać, jak tuż pod koniec szóstej trąby przesłanie o powtórnym przyjściu zaczęło rozbrzmiewać „głośnym głosem”, opowiem o przypadku, który opowiedział mi jeden z uczestników tego ruchu.

GSAM 132.4W 1840 roku E. C. Williams, producent namiotów i żagli działający na dużą skalę z Rochester w stanie Nowy Jork, przyjął to przesłanie i zaprosił pastora Millera i pastora Himesa, by przyjechali do Rochester i przemawiali do tysięcy mieszkańców tego miasta. Odpowiedzieli, że brakuje im pieniędzy na wynajęcie sali wystarczająco dużej, by pomieścić wszystkich ludzi. On na to: „Mam namiot okrągły o średnicy 120 stóp. Rozłożę go, ustawię siedzenia i zajmę się nim za darmo. Przyjedźcie i głoście to przesłanie”. „Przyjechali” – powiedział mi – „a namiot nie pomieścił nawet połowy tych, którzy przyszli posłuchać, więc dołączyłem czterdziestostopowe przedłużenie, dzięki czemu namiot miał wymiary 160 na 120 stóp. Namiot ten codziennie był wypełniony ludźmi, a setki tłoczyły się tuż na zewnątrz, wszyscy pragnący usłyszeć słowo”.

GSAM 133Setki głoszących przesłanie

GSAM 133.1Żeby sprostać rosnącemu zainteresowaniu, korzystano z dużych namiotów, a latem organizowano spotkania w zagajnikach. Zimą wykorzystywano niektóre z największych budynków kościelnych i sal publicznych, a wszystkie były wypełnione po brzegi zainteresowanymi słuchaczami. Pastor Miller przed 1840 rokiem głosił przesłanie „prawie sam”, lecz teraz około trzystu osób dołączyło do niego, by publicznie ogłosić koniec okresu dwóch tysięcy trzystu dni i wykrzykiwać: „Nie będzie już więcej czasu” oraz „Nadeszła godzina sądu jego”. Widzimy więc, jak gdy nadeszła wyznaczona przez Pana pora, by przesłanie rozprzestrzeniło się na cały świat, Jego słowo się spełniło, a miliony ludzi ogarnęło pragnienie, by usłyszeć to wezwanie.

GSAM 133.2To, co dotyczyło ruchu w Ameryce, miało miejsce również w innych krajach. Od 1840 roku, zamiast kilku osób rozsyłających swoje publikacje, na pierwszy plan wysunęły się, jakby znikąd, dziesiątki ludzi, by głosić to wezwanie. W Anglii było siedmiuset duchownych samego Kościoła anglikańskiego głoszących to przesłanie, nie mówiąc już o dziesiątkach innych zaangażowanych w tę samą pracę. W ponad dwudziestu różnych wiodących krajach świata przesłanie to rozchodziło się z takim zapałem, że obserwatorzy mówili: „Ci ludzie są niesamowicie poważni”.