Rozdział 21 — Prowadząca ręka w pracy

GSAM 322.1„Dam ci rozum, i nauczę cię drogi, po której masz chodzić”.¹

GSAM 322.2Dla tego, kto pokłada ufność w Panu, Jego opieka objawia się nieustannie. Są jednak chwile, kiedy ta opieka staje się szczególnie odczuwalna, na przykład podczas szczególnych wybawień od zła i niebezpieczeństw – widzialnych i niewidzialnych – oraz bezpośrednich, opatrznościowych okazji do szerzenia Jego prawdy. Właśnie o tym jest ten rozdział.

GSAM 322Pierwsza wizja w Michigan

GSAM 322.3W maju 1853 roku pastor White wraz z żoną odwiedzili Michigan. Była to ich pierwsza podróż na zachód od Buffalo w stanie Nowy Jork. W ostatni sabat maja przebywali w Tyrone i właśnie tam pani White otrzymała w wizji obraz różnych grup przestrzegających sabatu w tym stanie, wraz z ostrzeżeniami dotyczącymi wpływów, które mogłyby działać przeciwko nim. 2 czerwca w Jackson napisała osiem stron formatu foolscap, opisując niektóre z rzeczy, które jej pokazano. Dała mi kopię tej wizji sporządzoną ołówkiem, pod warunkiem, że przygotuję jej czystą kopię napisaną piórem i atramentem.

GSAM 322Kobieta, która twierdziła, że jest święta

GSAM 322.4Wśród innych rzeczy, które jej pokazano, opisano przypadek kobiety, która próbowała wmieszać się w nasze grono. Powiedziała, że ta kobieta wyznawała wielką świętość. Pani White nigdy jej nie spotkała i nie wiedziała o niej nic poza tym, co zostało jej objawione w tej wizji. Opisała nie tylko sposób postępowania tej kobiety, ale także to, że gdy zostanie upomniana, przybierze świętoszkowatą minę i powie: „Pan… zna… moje… serce”. Powiedziała, że ta kobieta podróżowała po kraju z młodym mężczyzną, podczas gdy jej mąż, starszy mężczyzna, siedział w domu i pracował, by utrzymać ich w tym złym życiu. Pani White powiedziała, że Pan pokazał jej, iż „pomimo tego, że kobieta udawała świętoszkę, ona i ten młody mężczyzna byli winni złamania siódmego przykazania”. Z pisemnym opisem tej sprawy w kieszeni czekałem z pewnym niepokojem, by zobaczyć, jak potoczą się sprawy.

GSAM 323Spotkanie w Vergennes w stanie Michigan

GSAM 323.1Mieliśmy spotkania w Jackson, Battle Creek, Bedford i Hastings, a potem dotarliśmy do Vergennes w hrabstwie Kent, które okazało się miejscem, gdzie mieszkała ta kobieta. 11 czerwca, tuż przed sabatem, dotarliśmy do miejsca, gdzie mieliśmy zatrzymać się na noc. Naszym miejscem noclegowym był dom pastora White’a, który wcześniej był duchownym w wyznaniu chrześcijańskim. Ponieważ była to nowo zasiedlona okolica, przygotowano dla nas spotkania w dużej, nowo wybudowanej stodole, trzy mile dalej, a kobieta widziana w wizji, jak się okazało, mieszkała jeszcze dwie mile za miejscem spotkania.

GSAM 323Świadectwo dla fanatyka

GSAM 323.212 czerwca o godz. 10:30 zebraliśmy się w stodole na spotkaniu. Pani White siedziała po lewej stronie podium, ja siedziałem obok niej, pastor Cornell obok mnie, a pastor White stał po prawej stronie podium i przemawiał. Po około piętnastu minutach przemowy do środka weszli razem starszy mężczyzna i młody chłopak, którzy usiedli na przedniej ławce tuż przy podium. Towarzyszyła im wysoka, szczupła kobieta o ciemnej karnacji, która zajęła miejsce przy drzwiach. Po krótkim przemówieniu pastora White’a pani White wstała i rozpoczęła swoje wystąpienie od tego, że duchowni powinni uważać, by nie zaszkodzić powierzonej im pracy, powołując się na fragment: „oczyście się wy, którzy nosicie naczynie Pańskie”. Powiedziała, że Bóg nie nakazuje, by kobieta podróżowała po kraju z jakimkolwiek mężczyzną innym niż jej mąż. Na koniec jasno stwierdziła:

GSAM 323.2„Ta kobieta, która przed chwilą usiadła przy drzwiach, twierdzi, że Bóg powołał ją do głoszenia Słowa. Podróżuje z tym młodym mężczyzną, który właśnie usiadł przed biurkiem, podczas gdy ten starszy mężczyzna, jej mąż – niech Bóg ma go w opiece! – haruje w domu, by zarobić pieniądze, które oni wykorzystują do kontynuowania swojej nieprawości. Twierdzi, że jest bardzo święta – że jest uświęcona – ale mimo całej tej pozornej świętości Bóg pokazał mi, że ona i ten młody mężczyzna są winni złamania siódmego przykazania”.

GSAM 324.1Wszyscy obecni wiedzieli, że pani White nigdy wcześniej nie widziała tych osób, dopóki nie weszli do stodoły. To, że ich rozpoznała i tak dokładnie opisała ich charaktery, wywarło wpływ na umysły zgromadzonych, wzmocniło ich zaufanie i utwierdziło w wierze w wizje.

GSAM 324Słowa wypowiedziane zgodnie z przepowiednią

GSAM 324.2Kiedy pani White składała swoje świadectwo, wszyscy z niepokojem spoglądali na panią Alcott, kobietę, której udzielono upomnienia, by zobaczyć, jak przyjmuje to, co zostało powiedziane, i co zamierza zrobić oraz powiedzieć. Gdyby była niewinna zarzutów wysuwanych przeciwko niej, naturalnie oczekiwano by, że wstanie i zaprzeczy całemu oskarżeniu. Gdyby była winna i rażąco zdeprawowana, mogłaby nie wahać się zaprzeczyć wszystkiemu, nawet gdyby wiedziała, że to prawda. Zamiast tego zrobiła dokładnie to, co zgodnie z tym świadectwem miała zrobić, gdy zostanie upomniana. Powoli wstała, podczas gdy wszystkie oczy były utkwione w niej, i przybierając świętoszkowatą minę, powoli powiedziała: „Pan… zna… moje… serce”, po czym usiadła, nie wypowiadając ani słowa. Powiedziała dokładnie to, co zgodnie z tym świadectwem miała powiedzieć, i powiedziała to w ten sam sposób.

GSAM 325Przyznanie się do winy

GSAM 325.1To prawda, Bóg znał ich serca, a oni sami wiedzieli, że są winni tego zarzutu; bo potem ten młody człowiek powiedział do pana Gardnera, mieszkańca tej samej miejscowości, który dokładnie wypytał go o tę sprawę: „Panie Gardner, to, co pani White powiedziała o nas, było aż zbyt prawdziwe”; a kobieta, po tym jak w 1862 roku w Greenville powiedziała pani Wilson, że „nie odważyłaby się powiedzieć ani słowa przeciwko siostrze White, żeby nie okazało się, że walczy przeciwko Bogu”, przyznała, że to, co ujawniono na temat niej i tego młodego mężczyzny, było prawdą.

GSAM 325Grupa Messenger

GSAM 325.2Jesienią 1853 roku kilku niezadowolonych w Michigan połączyło siły i zaczęło wydawać gazetkę pod nazwą Messenger of Truth. Misją tej gazetki i jej redaktorów wydawało się raczej niszczenie i oczernianie niż budowanie. Na jej łamach pojawiło się wiele kłamstw, co utrudniało nam pracę nad głoszeniem przesłania; a ponieważ było to nasze pierwsze doświadczenie z tak jawnym atakiem, uznaliśmy za swój obowiązek obalić ich oszczercze twierdzenia. Zajęło nam to czas, który powinniśmy byli poświęcić na szerzenie powierzonej nam prawdy, co świetnie pasowało do planów szatana, który bez wątpienia był podżegaczem tej opozycji. I tak sytuacja trwała aż do wieczora 20 czerwca 1855 roku, kiedy to pastor White wraz z żoną, pastor Cottrell i ja właśnie zakończyliśmy spotkanie w Oswego w stanie Nowy Jork. Podczas spotkania denerwował nas niejaki Lillis, który wszedł i rozdał wśród zgromadzonych te oszczercze dokumenty. Znów pojawiło się pytanie, jaki mamy obowiązek w tej sprawie. Wszystkie wcześniejsze próby odpowiedzi na ich kłamstwa prowadziły tylko do tego, że wymyślali jeszcze więcej.

GSAM 325Rada i przepowiednia

GSAM 325.3Podczas wieczornego spotkania modlitewnego, które odbyło się tego wieczoru w domu Johna Place’a w Oswego, pani White otrzymała wizję, w której pokazano jej, że jeśli będziemy kontynuować naszą pracę, głosząc prawdę, nie zważając na takich ludzi jak „grupa Messengera”, to oni sami wdadzą się w spór między sobą, a ich gazeta upadnie, a kiedy to się stanie, przekonamy się, że nasze szeregi podwoiły się. Wierząc, że to świadectwo pochodzi od Pana, od razu zaczęliśmy działać zgodnie z nim.

GSAM 326Upadek partii Messenger i gazety

GSAM 326.1Sprawa prawdy szybko się rozwijała, podczas gdy w szeregach „partii Messenger” zaczęły się kłopoty. W krótkim czasie partia się rozpadła, a wielu jej przywódców porzuciło przestrzeganie sabatu. Ich gazeta wkrótce przestała się ukazywać z powodu braku wsparcia, a ten, który przez jakiś czas pełnił funkcję redaktora, zajął się nauczaniem w szkole; ale ponieważ nie nauczył się najpierw panować nad sobą, kompletnie nie radził sobie z uczniami. Próbując skarcić jednego z chłopaków w swojej szkole, wyciągnął rewolwer, który trzasnął, ale nie wystrzelił. Żeby uniknąć linczu, musiał uciekać w nocy do Kanady.

GSAM 326Wpływ na sprawę adwentystów

GSAM 326.2W tym czasie wśród naszych ludzi panowała większa harmonia i jedność niż kiedykolwiek wcześniej; a gdy podejmowano wysiłki, by szerzyć przesłanie, droga otwierała się we wszystkich kierunkach.

GSAM 326.3W nr 10, tom 11 czasopisma Review z 14 stycznia 1858 r. redaktor, mówiąc o wynikach pracy Messengera, napisał: „W czasie rozłamu, kiedy próbowano zniszczyć Review, majątek kościoła w redakcji był wyceniany na zaledwie 700 dolarów. Od tamtej pory wzrósł do 5 000 dolarów. Wtedy było około tysiąca płacących subskrybentów, teraz jest ich dwa tysiące, nie licząc sporej listy «bezpłatnych» czytelników”.

GSAM 326.4Ponieważ dotarliśmy właśnie do momentu (1858 r.), kiedy „grupa Messengera” podzieliła się i rozproszyła, a sam Messenger przestał istnieć, powyższe liczby są znaczące. Tak jak liczba płacących subskrybentów Review dokładnie się podwoiła, tak samo liczba wierzących wzrosła ponad dwukrotnie. W ten sposób spełniła się przepowiednia przekazana przez panią White w czerwcu 1855 roku.

GSAM 327Pierwsze propozycje spotkań pod namiotem

GSAM 327.1W początkowym okresie głoszenia przesłania mieliśmy zwyczaj organizować spotkania w salach szkolnych, gdy nie było dostępnego lepszego miejsca. Pewnego razu w takim budynku zebrał się tak wielki tłum, że nawet dwie szkoły tej wielkości nie pomieściłyby wszystkich. Żeby wszyscy mogli go usłyszeć, mówca stanął w otwartym oknie i przemawiał zarówno do osób w budynku, jak i do większej publiczności siedzącej w powozach i na trawie. To właśnie widok tego wielkiego zgromadzenia skłonił nas do rozważenia organizacji spotkań pod namiotem.

GSAM 327Pierwsze spotkanie pod namiotem w Battle Creek w stanie Michigan

GSAM 327.2Dlatego 22 maja 1854 roku pastor James White i inni członkowie rady zdecydowali, że wykorzystanie namiotów do spotkań to realny pomysł. W tamtych czasach dużych namiotów rzadko używano do innych celów niż cyrki, menażerie i różnego rodzaju przedstawienia. Michigan było pierwszym stanem, w którym Adwentyści Dnia Siódmego podjęli się tego przedsięwzięcia. Pierwsze spotkanie pod namiotem odbyło się w Battle Creek 10 czerwca 1854 roku. Obecnie ten sposób organizowania spotkań w sezonie letnim osiągnął ogromną skalę.

GSAM 327Propozycja zgromadzeń obozowych

GSAM 327.3W 1868 roku podjęto kolejny odważny krok. Dokładnie rozważono, czy organizowanie zgromadzeń obozowych ma sens, i doszło się do wniosku, że to świetny sposób na pomieszczenie dużych grup naszych wiernych podczas ogólnych zgromadzeń. Dzięki dużemu namiotowi na nabożeństwa publiczne i mniejszym namiotom rodzinnym ludzie czuliby się komfortowo, a tym samym można by spędzić kilka dni z pożytkiem na rozmowach i modlitwie.

GSAM 328Pierwsze zgromadzenie obozowe w Wright w stanie Michigan

GSAM 328.1Pierwsze zgromadzenie obozowe odbyło się w Wright w stanie Michigan w dniach 1–7 września 1868 roku. Te ważne ogólne zgromadzenia naszej społeczności rozrosły się do tego stopnia, że co roku w różnych częściach naszego obszaru działania odbywa się ponad pięćdziesiąt takich zgromadzeń. Odbywają się one nie tylko w Ameryce, ale także w Europie, Australii, Nowej Zelandii i Afryce.

GSAM 328.2Największe zgromadzenie tego typu, jakie kiedykolwiek zorganizowali nasi wierni, miało miejsce w 1893 roku w Lansing w stanie Michigan. Na tym wielkim zgromadzeniu przebywało 3 400 osób mieszkających w ponad 500 namiotach rodzinnych. Do budowy różnych namiotów na obozie zużyto ponad 150 000 jardów płótna.

GSAM 328Uratowanie przed katastrofą kolejową

GSAM 328.3Dzień po podjęciu decyzji o zakupie naszego pierwszego 60-stopowego namiotu (23 maja 1854 r.) pastor White i jego żona, przebywający wówczas w Jackson w stanie Michigan, mieli wyruszyć w podróż do Wisconsin, gdzie mieli przez jakiś czas pracować. Popołudnie spędziliśmy w domu D. R. Palmera, niedaleko stacji. Kilka razy tego popołudnia pastor White mówił: „Mam dziwne przeczucie co do tej podróży, ale Ellen, mamy wyznaczone spotkanie i musimy jechać. Gdybym nie miał tego spotkania, nie wyjechałbym dziś wieczorem”.

GSAM 328.4Gdy zapadł wieczór, tuż przed przyjazdem pociągu, mieliśmy chwilę modlitwy. Wydawało się, że wszyscy czuli potrzebę modlitwy o bezpieczeństwo pastora White’a i jego żony podczas tej podróży. Kiedy wstaliśmy, pastor White wyraził swoją wiarę, że Pan będzie się o nich troszczył i ich strzegł.

GSAM 328.5O ósmej poszedłem z nimi na pociąg, żeby pomóc im zająć miejsca i ułożyć bagaże. Weszliśmy do wagonu z fotelami z wysokimi oparciami, nazywanego w tamtych czasach „wagonem sypialnym”. Pani White powiedziała: „James, nie mogę tu zostać, muszę stąd wyjść”. Pomogłem im znaleźć miejsce w środku następnego wagonu. Pani White usiadła z bagażami na kolanach, ale powiedziała: „Nie czuję się tu jak w domu”. Zabrzmiał dzwonek, więc po szybkim „Do widzenia” szybko udałem się do Cyreniusa Smitha, żeby tam przenocować.

GSAM 329.1Około dziesiątej wszyscy byliśmy bardzo zaskoczeni, słysząc, jak pastor White, o którym sądziliśmy, że jest już w drodze do Chicago, puka do drzwi. Powiedział, że pociąg wykoleił się trzy mile na zachód od Jackson; że większość pociągu, łącznie z lokomotywą, uległa całkowitemu zniszczeniu; ale choć wielu zginęło, on i pani White wyszli z tego bez szwanku. Wkrótce załatwił konia i powóz i w towarzystwie Abrama Dodge’a pojechał po panią White, którą pastor przez pewien odcinek drogi niósł na rękach przez mokry, bagnisty teren i przez niewielki strumień, aż do bezpiecznego miejsca, z dala od miejsca katastrofy.

GSAM 329.2Wczesnym rankiem następnego dnia poszedłem z panem Dodge’em obejrzeć miejsce katastrofy. W miejscu, gdzie droga krzyżuje tory ukośnie, leżał wół, który położył się odpocząć bezpośrednio na torach. Lokomotywa nie miała odgarniacza, więc po uderzeniu w zwierzę została wyrzucona z torów w lewo. Przy pierwszym uderzeniu lokomotywy o ziemię wagon bagażowy, w którym znajdowała się skrzynia z książkami pastora White’a, całkowicie wyskoczył z torów i nie uległ uszkodzeniu; w tym samym czasie wagon pasażerski na końcu pociągu odłączył się od reszty pociągu bez pomocy ludzi i spokojnie zatrzymał się na torach. Lokomotywa wraz z tendrem przejechała po ziemi poza torami około sześciu lub ośmiu prętów, po czym uderzyła w dębowy pień o średnicy około trzech stóp. Siła pociągu była tak duża, że lokomotywa przewróciła się do góry kołami, a tył tendra obrócił się w poprzek torów. Główna część pociągu, pędząca z pełną prędkością, uderzyła w ten wrak lokomotywy, powodując w ten sposób drugie uderzenie. Pierwszym wagonem, który uderzył w lokomotywę, był wagon ekspresowy, który został zmiażdżony na drobne kawałki. Wraz z zawartością stanowił on stertę gruzu ułożoną na tendrze i wokół niego. Następny był wagon drugiej klasy, w którym jechało osiemnastu pasażerów – jeden zginął, a reszta odniosła różne obrażenia. Ten wagon został przecięty na pół przez przejeżdżający przez niego wagon sypialny. Przednia część wagonu sypialnego rozpadła się na kawałki, a siedzenie, na którym pani White nie czuła się na tyle bezpiecznie, by na nim pozostać, zostało całkowicie zmiażdżone.

GSAM 330Dowód boskiego wybawienia

GSAM 330.1Kiedy patrzyliśmy na miejsce katastrofy, a potem na wagon, w którym w chwili wypadku jechali pastor White i jego żona – stojący spokojnie z boku, jakieś piętnaście prętów od miejsca katastrofy – w głębi serca poczuliśmy, że Bóg wysłuchał modlitwy, i kto wie, czy nie wysłał swojego anioła, by odłączył ten wagon, aby Jego słudzy mogli wyjść z tego cało? Ta myśl wywarła na nas jeszcze większe wrażenie, gdy hamulcowy powiedział, że to nie on go odłączył, a co więcej, że w momencie zdarzenia na pomoście wagonu nikogo nie było i że zarówno dla niego, jak i dla całej załogi pociągu pozostawało tajemnicą, jak to się stało; a jeszcze większą tajemnicą było dla nich to, że ogniwo i rygiel były nienaruszone, a rygiel wraz z łańcuchem leżał na pomoście rozbitego wagonu, jakby ktoś go tam starannie położył.

GSAM 330.2Wieczorem 24. tor został na tyle oczyszczony z gruzu, że pociągi jeździły jak zwykle, a pastor White i pani White znów wsiedli do wagonów i bezpiecznie dotarli na spotkanie w Wisconsin.

GSAM 330Nagana dla przeciwników

GSAM 330.3W starożytnym Izraelu nie wszystko szło „jak po maśle”. Mieli wrogów z zewnątrz, którzy na każdym kroku próbowali utrudniać im postępy. „Mieszana rzesza” i osoby niepoświęcone w obozie były gotowymi narzędziami, za pomocą których szatan próbował wzbudzać niezadowolenie, spory, narzekania i bunt. Fakt, że Bóg swoją pomagającą ręką wspierał tych, którzy Mu ufali, a ich wysiłki kończyły się zwycięstwem, był dowodem, że ten lud znalazł łaskę w Jego oczach – że ręka Pana ich prowadziła.

GSAM 331.1Tak samo jest z rozwojem i postępem Poselstwa Trzeciego Anioła; jego rozprzestrzenianie się nie wynikało z tego, że przedstawiane prawdy były czymś bliskim naturalnemu sercu człowieka. Wręcz przeciwnie, sama centralna prawda tego poselstwa – sabat Pański – kłóci się z egoistycznymi, światowymi interesami, oddzielając tych, którzy go przestrzegają, od spraw tego świata przez dwa dni w tygodniu. Sprawa obecnej prawdy miała swoich zewnętrznych wrogów, zdeterminowanych i wytrwałych w wysiłkach, by zniweczyć to dzieło. O nich można powiedzieć słowami psalmisty: „Gdyby był Pan z nami nie był, (powiedz teraz Izraelu!) Gdyby był Pan z nami nie był, gdy ludzie powstawali przeciwko nam: Tedyćby nas byli żywo pożarli w rozpaleniu gniewu swego przeciwko nam”.²

GSAM 331.2Od czasu do czasu w naszych szeregach pojawiali się samolubni i niezadowoleni ludzie, którzy opowiadali, jakie wielkie rzeczy udałoby się osiągnąć, gdyby zrealizowali swoje zamierzenia; ale ich światło, niczym błędny ognik, już dawno zgasło. Tymczasem sprawa obecnej prawdy pewnie i niezmiennie rozprzestrzeniała się po całym świecie, zyskując na stabilności i sile z każdym kolejnym krokiem naprzód.

GSAM 331Pastorzy Stephenson i Hall

GSAM 331.3Latem 1855 roku pastorzy Stephenson i Hall próbowali wywołać bunt w stanie Wisconsin. Czołowi bracia doskonale wiedzieli, że chcieli oni oceniać wszystkie inne punkty naszej wiary według swojej doktryny o „nadchodzącym wieku” i bardzo zależało im na tym, by nauczać Adwentystów Dnia Siódmego o okresie próby po powtórnym przyjściu Chrystusa.

GSAM 331Przepowiednia dotycząca ich

GSAM 331.420 listopada 1855 roku pani White otrzymała wizję dotyczącą ich postępowania wraz z przepowiednią o ostatecznym wyniku, sformułowaną w następujących słowach: „Czy myślisz słaby człowiecze że możesz zatrzymać dzieło Boże? Słaby człowieku, jedno dotknięcie Jego palca może cię powalić. Bóg jeszcze was toleruje ale już niedługo”.

GSAM 332.1Nasi przeciwnicy twierdzili, że była to wizja zapowiadająca, iż ci ludzie wkrótce umrą, a skoro żyli jeszcze przez kilka lat, wizja ta się nie spełniła. W wizji nie ma jednak żadnej wzmianki o ich śmierci. Zostali oni pokazani jako ludzie próbujący powstrzymać dzieło Poselstwa Trzeciego Anioła. Chociaż poinformowano ich, jak łatwo byłoby Bogu ich powstrzymać, dodano: „On pozwoli ci trwać tylko przez krótki czas”. Co zrobili? – Zamiast odnieść sukces w swojej walce, jak się spodziewali, wydawało się, że zostali pozostawieni sami sobie, by po omacku szukać drogi w ciemności. W ciągu kilku tygodni całkowicie porzucili sabat i zaczęli się mu sprzeciwiać. Mieli nadzieję stworzyć partię „Przyszłego Wieku”, z sobą na czele. Zamiast tego, porzucając sabat, całkowicie stracili wpływ na naszych ludzi. W ten sposób własnymi działaniami całkowicie zniweczyli to, co początkowo zamierzali osiągnąć. Nasi ludzie powiedzieli: „Rzeczywiście, Bóg «pozwolił im trwać tylko przez krótki czas»”.

GSAM 332Smutny koniec życia

GSAM 332.2Jeśli chodzi o los tych dwóch mężczyzn, warto przytoczyć kilka wypowiedzi na temat ich smutnego losu, które pochodziły od ich własnych braci – wierzących z ruchu „Wiek, który ma nadejść” – z którymi utrzymywali kontakty po odejściu od sabatu. Trzydzieści siedem lat temu pan Hall popadł w pewną demencję (spowodowaną zmiękczeniem mózgu), a przyczyną tego stanu była utrata znacznej części majątku w wyniku oszustwa ze strony innych osób. Miał urojenia, że jak wyjdzie na zewnątrz, to się spłaszczy albo spadnie na ziemię. Nie stanowi zagrożenia, ale oczywiście przez te wszystkie lata zupełnie nie nadawał się do pracy duszpasterskiej w żadnej roli.³

GSAM 332.3Pastor Stephenson nie żyje już od około szesnastu lat. Przez kilka lat przed śmiercią był chory psychicznie (szalony), choć nie stanowił zagrożenia dla innych. Zanim tak się stało, korzystając z wolności, jaką rzekomo mu dawała wyznawana przez niego teoria bezprawia, opuścił własną żonę – kobietę, której nie można było zarzucić żadnego uchybienia cnoty (mógł uzyskać rozwód tylko dzięki pomocy nieuczciwego prawnika) – i ożenił się z inną kobietą, znacznie młodszą od swojej poprzedniej żony. Ten czyn był tak rażącym naruszeniem moralności, że nawet jego bracia wierzący w „nadchodzący wiek” potępili jego postępowanie i nie pozwolili mu już więcej głosić w ich imieniu.

GSAM 333.1Wypowiedzi ich własnych braci na temat ostatnich dni życia tych mężczyzn wyrażają najgłębsze współczucie; są to jednak surowe fakty, przedstawione bez złośliwości ani uprzedzeń. Na tym kończymy, pozostawiając naszym czytelnikom wyciągnięcie własnych wniosków dotyczących zastosowania tego świadectwa do stanu fizycznego.

GSAM 333Pastor J. H. Waggoner przyjmuje przesłanie

GSAM 333.2W 1852 roku pastor J. H. Waggoner, który wcześniej prowadził lokalną gazetę w Wisconsin, przyjął obecną prawdę, a w następnym roku w pełni poświęcił się służbie duchownej. W 1857 roku napisał dwie bardzo ważne broszury, każda licząca około dwustu stron. Pierwsza z nich nosiła tytuł The Nature and Tendency of Modern Spiritualism, a druga – A Refutation of the Age-to-Come. Ta pierwsza nie tylko pomogła wielu ludziom uniknąć wpadnięcia w tę pułapkę szatana, ale dzięki Bożemu błogosławieństwu otworzyła oczy wielu, którzy nie wiedzieli, jak interpretować te współczesne zjawiska.

GSAM 333.3Jego Refutation of the Age-to-Come to niezwykle wyczerpujące obalenie fałszywych teorii dotyczących okresu próby dla grzeszników po powtórnym przyjściu naszego Pana. Jest to tak kompletne obalenie tej doktryny, że nie tylko nie udzielono na nie odpowiedzi, ale jak dotąd nie zauważyliśmy nawet żadnej próby odpowiedzi. Książka ta przedstawia w niezwykle jasny i zwięzły sposób pozycję Chrystusa jako kapłana na tronie Ojca (Jego kapłaństwo na wzór Melchizedeka) w obecnej dyspensacji, a także pozycję, jaką zajmie On na swoim własnym tronie w przyszłym, wiecznym królestwie – tronie, z którym nie będzie związane żadne pośredniczące kapłaństwo.

GSAM 334.1Jeszcze później pastor Waggoner napisał trzecią broszurę mniej więcej tej samej objętości, zatytułowaną The Atonement in the Light of Reason and Revelation. Około roku 1884 została ona poprawiona i rozbudowana do tomiku liczącego około 400 stron. To jasny i zwięzły traktat na temat wskazany w tytule.

GSAM 334.2Od tego czasu był mocno zaangażowany w działalność wydawniczą, zarówno jako autor, jak i redaktor. Kontynuował też swoją posługę duchowną, a ostatnie lata życia spędził w Europie.

GSAM 334.317 kwietnia 1889 roku nagle zmarł w Bazylei w Szwajcarii, tuż po ukończeniu swojej ostatniej książki From Eden to Eden. 16 kwietnia pracował nad nią przez cały dzień i zapisał w dzienniku: „Ciężki dzień pracy”. Z relacji europejskich braci na temat jego śmierci wynikają następujące szczegóły:—

GSAM 334.4„Rankiem 17 kwietnia, około wpół do szóstej, zmarł nagle w swojej kuchni, bez żadnego ostrzeżenia, na skutek porażenia serca. Bardzo ciężko pracował, żeby skończyć angielskie wydanie swojej nowej książki, i planował wyjechać do Londynu w następną niedzielę, żeby włączyć się w tamtejszą działalność, zanim latem wróci do Ameryki”.

GSAM 334.5Od 1854 roku pastor Waggoner nieustannie i aktywnie występował publicznie w obronie prawdy, zarówno z ambony, jak i w prasie. W chwili śmierci miał prawie sześćdziesiąt dziewięć lat. Został pochowany w Bazylei 20 kwietnia. W ten sposób na swoim stanowisku zginął kolejny z pierwszych pracowników tej sprawy.

GSAM 334Uzdrawianie przez wiarę

GSAM 334.6Wczesną wiosną 1858 roku pani White od kilku dni bardzo cierpiała, leżąc w łóżku w stanie niemal całkowitej bezradności. Pewnego wieczoru, tuż przed północą, straciła przytomność; rodzina próbowała wszystkich znanych sobie sposobów, by przywrócić jej świadomość, ale wysiłki te nie przyniosły rezultatu. Pozostawała w tym stanie przez ponad pół godziny, po czym pastor Andrews i ja zostaliśmy w pośpiechu wezwani przez pastora White’a, by dołączyć do modlitwy. W odpowiedzi na żarliwe prośby składane przy jej łóżku Pan w swoim miłosierdziu przywrócił jej przytomność i przywrócił jej zwykłe zdrowie. Kiedy wielbiła Boga, została przeniesiona w wizji, wciąż leżąc w łóżku. Niektóre z rzeczy, które jej pokazano w tej wizji, można przeczytać w „Świadectwach dla zboru”, nr 5.

GSAM 335Niezwykłe zjawisko fizyczne

GSAM 335.1Z tą wizją wiązało się osobliwe zjawisko fizyczne, na które zwracamy szczególną uwagę. Pastor White i ja siedzieliśmy po jednej stronie łóżka, a pastor Andrews po drugiej. Jej ręce na przemian spoczywały złożone na piersi lub poruszały się wraz z ramionami w jej zwyczajowy, swobodny i pełny wdzięku sposób w kierunku różnych scen, które oglądała. Górna część jej ciała unosiła się nad łóżkiem, tak że między jej ramionami a poduszką była przestrzeń około ośmiu lub dziewięciu cali. Innymi słowy, ciało od bioder w górę było zgięte pod kątem około trzydziestu stopni. I w tej pozycji pozostawała przez cały czas trwania wizji, czyli przez trzydzieści minut. Nikt nie byłby w stanie w naturalny sposób przyjąć takiej pozycji bez podpierania się rękami i ramionami, a tym bardziej utrzymać się w niej przez tak długi czas. To kolejny dowód na to, że z wizją wiązała się jakaś siła, nad którą nie miała kontroli.

GSAM 335Kolejna przepowiednia

GSAM 335.2Pierwszego października 1858 roku w Rochester w stanie Nowy Jork odbyło się ogólne spotkanie z udziałem pastora White’a, pani White i mnie. Po tym spotkaniu wyruszyłem z nimi w podróż po stanie Nowy Jork i stanach Nowej Anglii. W pewien sabat pani White miała wizję, w której pokazano jej między innymi, że w jakimś miejscu podczas naszej planowanej podróży Szatan zamierza przeprowadzić na nią potężny atak, a pastor White i ja musimy wytrwale wspierać ją wiarą, a Pan ją wybawi.

GSAM 336Cierpienie pani White

GSAM 336.1To była kolejna zapowiedź tego, co miało się wydarzyć. W dalszej części zobaczymy, jak dokładnie się to spełniło. W pierwszy sabat po spotkaniu w Rochester byliśmy w Roosevelt, a w następny sabat w Brookfield, w hrabstwie Madison. W kolejnym tygodniu organizowaliśmy spotkania w przestronnej kuchni pana Ballou w Mannsville, w hrabstwie Jefferson. Podczas podróży pociągiem z Brookfield do Mannsville na twarzy pani White pojawił się stan zapalny tuż pod oczami. Ból był tak silny, że zanim dotarliśmy do Mannsville, musiała położyć się do łóżka. Zapalenie nasilało się przez dwa dni, pozbawiając ją snu i uniemożliwiając udział w spotkaniach. Miała tak spuchniętą głowę, że obydwa oczy miała zamknięte, a twarz była tak zniekształcona, że nie przypominała już ludzkiej. Wśród tego dręczącego bólu i skrajnego nerwowego napięcia, spowodowanego brakiem snu, wróg usilnie starał się skłonić ją do narzekania na Boga. Tak wyglądała sytuacja aż do końca zaplanowanych spotkań.

GSAM 336.2Po zakończeniu spotkań pastor White powiedział do mnie:

GSAM 336.2„Bracie Janie, to właśnie ten atak szatana na moją żonę, przed którym ostrzegano nas w Rochester. Pamiętasz, że tam złożono obietnicę, że jeśli razem się zjednoczymy i będziemy ją podtrzymywać wiarą, nie puszczając ani na chwilę, gdy nadejdzie walka, moc wroga zostanie złamana, a ona zostanie wybawiona. Wejdźmy natychmiast i poświęćmy chwilę na modlitwę”.

GSAM 336Wyzwolenie zgodnie z przepowiednią

GSAM 336.3Natychmiast udaliśmy się do pokoju, gdzie pani White leżała przykuta do łóżka, i zaczęliśmy gorliwie modlić się za nią, podczas gdy bracia w sali, w której odbywały się nasze spotkania, trwali w cichej modlitwie. Mniej więcej dziesięć minut po rozpoczęciu modlitwy moc Pana zstąpiła i wypełniła pokój. Pani White natychmiast poczuła ulgę od wszelkiego bólu i od razu poprosiła o coś do jedzenia. Było to około piątej po południu. O siódmej obrzęk na jej twarzy całkowicie zniknął, a wieczorem wzięła udział w spotkaniu, wyglądając tak samo dobrze jak zawsze.

GSAM 337.1Na prośbę mieszkańców wieczorem wygłoszono wykład na temat „Dziedzictwa świętych”, a na zakończenie pani White wygłosiła napomnienie. Kiedy pastor White był na zewnątrz ze swoim małym synkiem, W. C., ona została przeniesiona w wizji na oczach tego wielkiego zgromadzenia. O niektórych rzeczach, które wtedy jej pokazano, możesz przeczytać w ostatnim artykule Świadectwa nr 5, z Mannsville w stanie Nowy Jork, z 21 października 1858 roku.

GSAM 337.2Ulga, jaką pani White odczuła podczas wspomnianego wydarzenia, była tak samo skuteczna, jak to zostało przepowiedziane w wizji z Rochester. Podczas tej podróży nie pojawiły się już żadne tego typu trudności, a w każdym miejscu odnosiliśmy wspaniałe zwycięstwo dla prawdy.

GSAM 337Przepowiednia dotycząca wojny secesyjnej

GSAM 337.3W sabat, 12 stycznia 1861 r., dokładnie trzy miesiące przed pierwszym strzałem w Fort Sumter (co faktycznie oznaczało początek wojny, która doprowadziła do wyzwolenia 4 000 000 afrykańskich niewolników w Ameryce), poświęcono dom modlitwy Adwentystów Dnia Siódmego w Parkville w stanie Michigan. W nabożeństwie uczestniczyli pastor White z żoną, pastor Waggoner i pastor Smith oraz ja. Po zakończeniu kazania pastora White’a pani White wygłosiła poruszające przemówienie, po czym usiadła na krześle. W tej pozycji została przeniesiona w wizji. Dom był wypełniony po brzegi ludźmi i panowała tam naprawdę uroczysta atmosfera. Po wyjściu z wizji wstała, rozejrzała się po zgromadzeniu i powiedziała:—

GSAM 338.1„Nie ma w tym domu ani jednej osoby, która choćby śniła o kłopotach, jakie spadną na tę ziemię. Ludzie wyśmiewają uchwałę o secesji Karoliny Południowej, ale właśnie pokazano mi, że do tego stanu dołączy wiele innych, i wybuchnie straszliwa wojna. W tej wizji widziałam wielkie armie obu stron zgromadzone na polu bitwy. Słyszałam huk armat i widziałam wszędzie zabitych i umierających. Potem widziałam, jak rzucają się do walki wręcz [przebijając się bagnetami]. Potem zobaczyłam pole po bitwie, całe pokryte zabitymi i umierającymi. Następnie przeniesiono mnie do więzień, gdzie widziałam cierpienia tych, którzy byli w nędzy i marnieli na oczach. Potem zabrano mnie do domów tych, którzy stracili mężów, synów lub braci na wojnie. Widziałam ich rozpacz i cierpienie”.

GSAM 338.2Potem, rozglądając się powoli po domu, powiedziała: „W tym domu są ludzie, którzy stracą synów w tej wojnie”.

GSAM 338Świadectwo pani Ensign dotyczące wizji

GSAM 338.3Jako potwierdzenie powyższego faktu, dowód na to, że przepowiednia została wygłoszona w podanym dniu, oraz jako przykład tego, jak zgromadzenie ją zrozumiało i rozpowszechniało, przedstawia się następujące świadectwo:—

GSAM 338.4„Niniejszym zaświadczam, że w styczniu 1861 roku mieszkałam w hrabstwie St. Joseph w stanie Michigan, około sześciu mil od Parkville. Nie byłam adwentystą. 12 dnia tego miesiąca kilku moich sąsiadów pojechało do Parkville, żeby wziąć udział w zebraniach. Kiedy wrócili do domu, opowiedzieli mi, że na zgromadzeniu była kobieta, która wpadła w trans i powiedziała, że nad Stany Zjednoczone zbliża się straszna wojna; że po obu stronach – zarówno na Południu, jak i na Północy – zostaną zebrane wielkie armie, a wielu będzie cierpieć w więzieniach; w wielu rodzinach da się odczuć dotkliwy niedostatek z powodu utraty mężów, synów i braci na wojnie; i że w tym domu są mężczyźni, którzy stracą synów w tej wojnie”. Podpisano: „Martha V. Ensign, Wild Flower, hrabstwo Fresno, Kalifornia, 30 stycznia 1891 r.”.

GSAM 339.1W związku z przepowiednią tej strasznej wojny pani White dodała, że Adwentyści Dnia Siódmego „znajdą się w trudnej sytuacji z powodu wojny i że obowiązkiem wszystkich jest gorąco modlić się o mądrość, by wiedzieć, co robić w tych ciężkich czasach, które przed nimi stoją”.

GSAM 339Skala wojny secesyjnej

GSAM 339.2W momencie, gdy pojawiła się ta wizja, mieszkańcy Północy generalnie nie mieli prawie żadnego pojęcia o zbliżającej się wojnie. Nawet prezydent Lincoln, trzy miesiące później (12 kwietnia 1861 r.), kiedy kilka stanów dołączyło do Karoliny Południowej w jej uchwale o secesji, a padł pierwszy strzał w kierunku Fortu Sumter, wezwał do służby zaledwie 75 000 żołnierzy, i to tylko na krótki okres trzech miesięcy.

GSAM 339.3Łączna liczba żołnierzy zaciągniętych po stronie Unii podczas wojny wyniosła 2 859 132. Encyclopedia Britannica podaje, że „armia Konfederatów liczyła na początku 1863 roku około 700 000 ludzi”, ale trudno jest ustalić, ilu dokładnie zaciągnęło się w sumie. Szacuje się, że liczba zmarłych wyniosła „około 300 000 ludzi”. Niektóre nowsze encyklopedie szacują straty po stronie Unii (w tym poległych w bitwach oraz zmarłych z powodu ran lub chorób złapanych na froncie lub w obozach jenieckich) na 359 528. Jeśli chodzi o dług po stronie Unii, Britannica podaje:—

GSAM 339.4„Dług osiągnął maksimum 31 sierpnia 1865 r., wynosząc 2 845 907 626,56 dolarów. Wydano też około 800 000 000 dolarów dochodów, głównie na wojnę; stany, miasta, hrabstwa i miasteczka wydały własne wpływy z podatków i zgromadziły własne długi na cele wojenne; wypłaty emerytur prawdopodobnie wyniosą w sumie 1 500 000 000 dolarów. Nigdy nie poznamy dokładnych kosztów poniesionych przez Konfederację, a zniszczonego przez armie federalne i konfederackie mienia praktycznie nie da się oszacować; ponadto wartość pieniężna (2 000 000 000 dolarów) niewolników na Południu została całkowicie zniwelowana przez wojnę. Podsumowując, choć kosztu wojny nie da się dokładnie obliczyć, kwota 8 000 000 000 dolarów to ostrożne oszacowanie”.⁴

GSAM 340Kolejne potwierdzenie wizji

GSAM 340.1Jeśli chodzi o przepowiednię dotyczącą mężczyzn z domu modlitwy w Parkville, którzy stracili synów na wojnie, powiem tylko, że jesienią 1883 roku spotkałem starszego z kościoła w Parkville, który był tym samym starszym w styczniu 1861 roku, kiedy pojawiła się ta wizja; zapytałem go, czy pamięta słowa pani White, kiedy opowiadała o wizji dotyczącej wojny. „Tak”, odpowiedział, „pamiętam”. „Powiesz mi, ilu znasz ludzi, którzy byli tamtego dnia w tym domu i stracili synów na wojnie?” Od razu przypomniał sobie nazwiska pięciu osób i powiedział: „Wiem, że ci tam byli i że stracili synów na wojnie; a gdybym był w domu, gdzie mógłbym porozmawiać z członkami mojego zboru, podałbym ci więcej nazwisk. Myślę” – kontynuował – „że oprócz tych, o których wspomniałem, było jeszcze pięciu innych”.

GSAM 340.2Ponad cztery lata nieustannych walk ze strony Południa, aż prawie połowa wszystkich zmobilizowanych sił zginęła w bitwach lub z powodu chorób, to uderzające spełnienie powyższej przepowiedni.

GSAM 340Niewolnictwo i wojna

GSAM 340.3Opowiadając o wizji, którą otrzymała 4 stycznia 1862 roku, pani White powiedziała:—

GSAM 340.4„Spowodowano że tysiące ludzi wstąpiło do wojska w przekonaniu że wojna ta ma znieść niewolnictwo ale teraz, kiedy są w sytuacji bez wyjścia, odkrywają że zostali oszukani, że celem tej wojny nie jest zniesienie niewolnictwa lecz zachowanie go w takiej postaci, w jakiej istnieje”.

GSAM 341.1Powyższe słowa padły w czasie, gdy żołnierze musieli pomagać w odsyłaniu do panów wszystkich niewolników, którzy uciekli na terytorium Unii, a żołnierze mieli mówić: „Jeżeli uda nam się stłumić tą rebelię, co osiągniemy?”. Odpowiadają zniechęceni: „Nic. To co spowodowało powstanie, nie jest usunięte. System niewolnictwa, który zrujnował nasz naród, jest pozostawiony przy życiu aby wzniecać nowe powstania”. Te słowa, zaczerpnięte ze Świadectwa nr 7, gdzie pod nagłówkiem „Niewolnictwo i wojna” znajduje się pełna, porywająca relacja z wojny, nie mówią, że niewolnictwo nigdy nie zostanie zniesione, ale przedstawiają sytuację tak, jak postrzegali ją wtedy żołnierze. Nieco dalej w tym samym świadectwie pojawia się następująca przepowiednia:—

GSAM 341Przepowiednia sukcesu Północy

GSAM 341.2„A jednak ogłasza się narodowy post! Mówi Pan: «Lecz to jest post w którym mam upodobanie, że się rozwiązuje bezprawne więzy, że się zrywa powrozy jarzma, wypuszcza na wolność uciśnionego i łamie wszelkie jarzmo». Kiedy nasz naród będzie przestrzegał warunków postu, który Bóg umiłował, wtedy dopiero wysłucha On ich modlitwy odnośnie wojny lecz teraz nie wchodzą do Jego ucha te głosy”.

GSAM 341.3Ci, którzy znają historię tej wojny, wiedzą o porażkach, klęskach, opóźnieniach itp. związanych z wysiłkami Północy, by pokonać siły Południa, aż do momentu ogłoszenia proklamacji o wyzwoleniu – 1 stycznia 1863 roku. A jak szybkie były te zwycięstwa od tamtego czasu aż do końca wojny! Jakże oczywiste dla tych, którzy śledzili postępy tych wydarzeń, było spełnienie się tej przepowiedni z 4 stycznia 1862 roku. Gdy ciężary zostały zdjęte, niewola osłabła, a jarzmo złamano z ramion niewolników! Jakże oczywiste, że Bóg wysłuchał modlitw swojego ludu i sprzyjał wysiłkom zmierzającym do zakończenia wojny, gdy zdecydowali się na post, który Mu się podobał!

GSAM 342Świadectwo byłego gubernatora St. Johna

GSAM 342.1W przemówieniu byłego gubernatora Johna P. St. Johna z Kansas, wygłoszonym w Ottawie w stanie Illinois, którego słuchałem po południu 29 czerwca 1891 roku, wygłosił on następujące oświadczenie:—

GSAM 342.2„Nigdy nie byłem tak rozczarowany, jak wtedy, gdy [Konfederaci] pokonali nas pod Bull Run. Ale to wszystko było częścią Bożego planu. Gdybyśmy to my pokonali [Konfederatów], politycy wypracowaliby jakiś pokój, a Unia przetrwałaby z niewolnictwem i mielibyśmy je do dziś. Przez dwa lata przewagę mieli [Konfederaci]; ale po tym, jak Lincoln wydał słynną proklamację o wyzwoleniu, przeszliśmy na stronę Boga i nie mogliśmy przegrać”.