Rozdział 11 — Poselstwo Drugiego Anioła

GSAM 171.1„A za nim szedł drugi Anioł, mówiąc: Upadł Babilon, ono miasto wielkie! bo winem gniewu wszeteczeństwa swego napoił wszystkie narody”.¹

GSAM 171.2„Tedy się gospodarz rozgniewawszy, rzekł słudze swemu: Wynijdź prędko na ulice i na drogi miejskie, a ubogie i ułomne i chrome i ślepe wprowadź tu”.²

GSAM 171.3Pan poprzez swoich duchownych poruszył świat przesłaniem: „Nadeszła godzina sądu jego” – przesłaniem, wokół którego wszyscy wyznający wiarę w Niego mogliby się zjednoczyć, gdyby tylko chcieli. Było to pierwsze wezwanie na „ucztę” weselną. Zostało ogłoszone „zaproszonym”.³ Ponieważ to wezwanie zostało odrzucone pod różnymi pretekstami, ogłoszono drugie wezwanie, odpowiadające Poselstwu Drugiego Anioła.⁴ Poprzez to wezwanie Pan wyodrębnił lud, który miał iść aż do końca czasu, niosąc coraz jaśniejsze światło Jego prawdy.

GSAM 171Drugie wezwanie na ucztę weselną

GSAM 171.4Drugie poselstwo – to, które następuje po wołaniu o godzinie sądu – brzmi: „Upadł Babilon, ono miasto wielkie! bo winem gniewu wszeteczeństwa swego napoił wszystkie narody”. A drugie wezwanie na ucztę brzmi: „Wynijdź prędko na ulice i na drogi miejskie, a ubogie i ułomne i chrome i ślepe wprowadź tu”. W każdym z tych fragmentów Pismo nazywa wyznawców Pana „miastem”. Ze względu na ich sprzeczne i zagmatwane wyznania wiary nazywani są „Babilonem”. W innym fragmencie odnoszącym się do czasów ostatecznych widzimy, że tuż przed przyjściem Pana Jego lud zostanie wywołany z „Babilonu”: „Upadł, upadł Babilon on wielki i stał się przybytkiem czartów i mieszkaniem wszelkiego ducha nieczystego, i mieszkaniem wszelkiego ptastwa nieczystego i przemierzłego.... Wynijdźcie z niego, ludu mój! abyście nie byli uczestnikami grzechów jego, a iżbyście nie wzięli z plag jego”.⁵

GSAM 172„Pamiętaj, co usłyszałeś”

GSAM 172.1W przemowie do kościoła w Sardes czytamy: „Pamiętaj tedy, jakoś wziął i słyszał, a chowaj i pokutuj. Jeźli tedy czuć nie będziesz, przyjdę na cię jako złodziej, a nie zrozumiesz, której godziny przyjdę na cię”.⁶ Wygląda na to, że kościół w Sardes został wyprowadzony z ciemności przez Reformację, po mrocznym okresie działalności „Jezabeli” – kościoła odstępczego. Kościołowi w Sardes powiedziano, że był kiedyś żywym kościołem; ale kiedy usłyszał i odrzucił naukę o powrocie Pana, postawił się w sytuacji, w której to wydarzenie mogło go zaskoczyć jak „złodziej w nocy”. Tak więc, jak stwierdza apostoł Paweł w 1 Liście do Tesaloniczan 5:1-5, taki będzie los tych, którzy wołają: „Pokój i bezpieczeństwo”, gdy przyjście Pana będzie bliskie. Ci, którzy podążają za światłem prawdy, nazywani są „dziećmi dnia”, a Pan nie zaskoczy ich jak złodziej.

GSAM 172.2W tym proroczym opisie siedmiu kościołów widzimy, że po upadku kościoła w Sardes od razu pojawia się kościół w Filadelfii, czyli (jak sugeruje to słowo) kościół miłości braterskiej. Takich właśnie było tych 50 000 wierzących, których Poselstwo Drugiego Anioła wyprowadziło ze wszystkich różnych kościołów i zjednoczyło w jednej więzi miłości braterskiej wokół wielkiej, fundamentalnej prawdy o rychłym przyjściu Chrystusa.

GSAM 173Jak głoszono drugie poselstwo

GSAM 173.1W Midnight Cry z 12 września 1844 r. znajduje się oświadczenie pastora J. V. Himesa dotyczące Poselstwa Drugiego Anioła oraz okoliczności, które doprowadziły do jego ogłoszenia. Jego list jest datowany na 29 sierpnia 1844 r. w McConnelsville w stanie Ohio i brzmi następująco:—

GSAM 173.2„Kiedy w 1840 roku zaczęliśmy pracę z bratem Millerem, on już od dziewięciu lat wygłaszał wykłady. Przez cały ten czas był niemal sam. Jednak jego wysiłki były nieustanne i skuteczne w budzeniu wśród wyznawców religii świadomości prawdziwej nadziei ludu Bożego oraz konieczności przygotowania się na przyjście Pana; a także w uświadamianiu wszystkim grupom ludzi, którzy jeszcze nie nawrócili się, ich zagubionego stanu oraz obowiązku natychmiastowej pokuty i nawrócenia się do Boga, jako przygotowania do pokojowego spotkania z Oblubieńcem w dniu Jego przyjścia. To były główne cele jego wysiłków. Nie próbował nawracać ludzi do żadnej sekty ani frakcji religijnej.

GSAM 173.3„Kiedy przekonaliśmy się o prawdziwości zbliżającego się przyjścia i publicznie przyjęliśmy tę doktrynę, wyznawaliśmy te same poglądy i postępowaliśmy w ten sam sposób wśród różnych wyznań, do których – z Bożej opatrzności – zostaliśmy powołani, by tam pracować. Mówiliśmy duchownym i zborom, że nie jest naszym zadaniem ich rozbijać, dzielić ani rozpraszać: mieliśmy jeden wyraźny cel, a mianowicie ogłosić «krzyk», ostrzeżenie o sądzie «u progu», i przekonać naszych bliźnich, by przygotowali się na to wydarzenie... Duchowni i wierni, którzy korzystali z naszej pracy, ale nie przyjęli tej doktryny szczerze, zdali sobie sprawę, że muszą albo przyjąć tę doktrynę, głosić ją i bronić, albo w obliczu zbliżającego się kryzysu będą mieli kłopoty ze zdecydowanymi i niezłomnymi wierzącymi. Zdecydowali się więc odrzucić tę doktrynę i postanowili – jedni w ten sposób, inni w inny – stłumić ten temat. To postawiło naszych braci i siostry w ich gronie w niezwykle trudnej sytuacji. Większość z nich kochała swoje zbory i nie mogła nawet pomyśleć o odejściu. Ale kiedy zaczęto ich wyśmiewać, uciskać i na różne sposoby pozbawiać dawnych przywilejów i radości, kiedy odmówiono im «pokarmu w odpowiednim czasie», a od sabatu do sabatu w uszach rozbrzmiewał im syreni śpiew o «pokoju i bezpieczeństwie», szybko porzucili swoje partyjne upodobania, powstali w całej swojej potędze, zrzucili jarzmo i podnieśli okrzyk: «Wyjdźcie z niej, ludu mój».

GSAM 174W trudnej sytuacji

GSAM 174.1„Ta sytuacja postawiła nas w trudnej sytuacji, (1) bo byliśmy już na samym końcu naszego proroczego okresu, w którym spodziewaliśmy się, że Pan zgromadzi cały swój lud w jedną całość; oraz (2) zawsze głosiliśmy inną doktrynę; a teraz, gdy okoliczności się zmieniły, uznano by to za nieuczciwość z naszej strony, gdybyśmy przyłączyli się do wołania o odłączenie się i rozpad kościołów, które przyjęły nas i nasze przesłanie. Dlatego się wahaliśmy i trzymaliśmy się naszego pierwotnego stanowiska, aż kościół i duchowni posunęli się tak daleko, że w bojaźni Bożej musieliśmy stanąć w obronie prawdy i uciśnionych dzieci Bożych.

GSAM 174Apostolski przykład dla naszego postępowania

GSAM 174.2„«A wszedłszy do bóżnicy, mówił bezpiecznie przez trzy miesiące, nauczając i namawiając ich do królestwa Bożego. A gdy się niektórzy zatwardzili, a wierzyć nie chcieli, źle mówiąc o tej drodze Bożej przed mnóstwem, odstąpiwszy od nich, odłączył ucznie, na każdy dzień ucząc w szkole niektórego Tyranna»⁷ (Dopiero gdy «niektórzy zatwardzili serca» i «mówili źle o tej drodze [przyjściu Pana] przed tłumem», nasi bracia poczuli się zmuszeni do wyjścia i oddzielenia się od kościołów. Nie mogli znieść tego «złego mówienia» ze strony «złych sług», a kościoły, które mogły podążać ścieżką ucisku i «złego mówienia» wobec tych, którzy oczekiwali «błogosławionej nadziei», były dla nich niczym innym jak córkami mistycznego Babilonu. Tak je ogłosili i wkroczyli w wolność ewangelii. I choć nie wszyscy się zgadzamy co do tego, co stanowi Babilon, to jesteśmy zgodni co do natychmiastowego i ostatecznego oddzielenia się od wszystkich, którzy sprzeciwiają się doktrynie o przyjściu i zbliżającym się królestwie Bożym. Wierzymy, że to kwestia życia i śmierci. Pozostawanie w związku z tymi wspólnotami, które lekceważą przyjście Pana lub mu się sprzeciwiają, oznacza śmierć. Życiem jest wyjście ze wszystkich ludzkich tradycji, oparcie się na Słowie Bożym i codzienne oczekiwanie na pojawienie się Pana. Dlatego teraz mówimy do wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób są uwikłani w jarzmo niewoli: «wynijdźcie z pośrodku ich i odłączcie się, mówi Pan, a nieczystego się nie dotykajcie, a Ja was przyjmę. I będę wam za Ojca, a wy mi będziecie za synów i za córki, mówi Pan wszechmogący»”.⁸

GSAM 175Niewytłumaczalny sprzeciw

GSAM 175.1Wm. Miller tak mówi o konflikcie, który istniał w tamtym czasie między kościołami a adwentystami:—

GSAM 175.2„To zupełnie nienaturalne i niezrozumiałe, że kościoły chrześcijańskie wykluczają tę doktrynę i swoich członków z powodu tej błogosławionej nadziei. Wiem, że niektóre kościoły baptystów twierdzą, że nie wykluczają ich z powodu wiary, ale z powodu ich uczestnictwa w wieczerzy z wierzącymi w Adwent. Skoro więc nie chodzi o wiarę w nadchodzącego Zbawiciela, to dlaczego ja, który nigdy nie uczestniczyłem w wieczerzy poza kościołem baptystów, jestem wykluczany z ich ambon? To fałszywy argument. Ale to nie może być argumentem Metodystów i prezbiterian, bo oni wierzą we wspólną wieczerzę wiernych różnych wyznań. Za co więc wykluczają? Słyszałem o niektórych wykluczonych za «śpiewanie» melodii związanych z drugim przyjściem; o innych za szaleństwo, podczas gdy jedynym dowodem szaleństwa przeciwko nim było to, że wyczekiwali Chrystusa. O Boże, «odpuść im: boć nie wiedzą, co czynią»”.

GSAM 176Storrs o postawie kościołów

GSAM 176.1George Storrs tak mówił o stosunku kościołów do adwentystów:—

GSAM 176.2„Który z nich w tej chwili nie mówi: «Zasiadam jako królowa»? A który z nich nie rozkoszuje się myślą, że pewnego dnia dokona podboju świata i że świat ten zostanie podporządkowany ich wierze? Który z nich pozwoli, by wśród nich w spokoju pozostała dusza, która otwarcie i bez strachu wyznaje swoją wiarę w nadejście Chrystusa, które jest tuż za progiem? Czyż warunkiem spokojnego przebywania wśród nich nie jest to, byś «całkowicie powstrzymał się» od publicznego wyrażania wiary w przyjście Pana w tym roku, niezależnie od tego, jakie masz przekonania w tej sprawie i jak bardzo uważasz za ważne, by wołać: «Bójcie się Boga i chwałę mu dajcie, gdyż przyszła godzina sądu jego»?”

GSAM 176Świadectwo Mansfielda

GSAM 176.3L. D. Mansfield, pisząc z Oneidy w stanie Nowy Jork 21 marca 1844 roku, tak świadczy:—

GSAM 176.4„Bóg porusza umysły swoich ukochanych dzieci, które czekają na Pana z nieba, i prowadzi je nie tylko do tego, by wsłuchały się w anioła, który «ma do głoszenia wieczną ewangelię, mówiąc: Nadeszła godzina sądu jego», ale także do posłuszeństwa wobec następującego po tym rozkazu: «Wyjdźcie z niej, mój ludu!» Jestem bardziej niż kiedykolwiek przekonany, że dzisiejsze organizacje religijne stanowią niemałą część tego Babilonu, który ma zostać zburzony z wielką siłą i nigdy więcej nie będzie istniał... Wydaje mi się jednak, że w niektórych z tych organizacji podobieństwo do małego rogu jest najbardziej uderzające. Kilka przykładów pomoże to zilustrować.

GSAM 176Objawienie się ducha tłumu

GSAM 176.5„Pewien brat, który z wielkim powodzeniem głosił w tym regionie nadejście Pana, umówił się na wykład w określonym miejscu o określonej porze. Pan tak to zaaranżował, że znalazł się szesnaście mil od miejsca spotkania, ale na miejscu był _____ duchowny, stojący na czele tłumu uzbrojonego w smołę i pióra, gotowego użyć ich przeciwko temu słudze Najwyższego Boga. Ten sam duchowny wkrótce potem rozpoczął długie spotkanie, ale atmosfera była tak zimna i lodowata jak lodowiec na Północy – żadna dusza się nie przebudziła ani nie nawróciła. W końcu duchowny powiedział, że chyba będzie musiał «zająć miejsce dla zaniepokojonych».

GSAM 177.1„Lider grupy modlitewnej w tej wiosce powiedział swoim wiernym, odkąd organizujemy tu spotkania, że gdyby ktoś przyszedł do jego domu i powiedział, że wierzy, iż Chrystus przyjdzie w tym roku, wyrzuciłby go na ulicę”.

GSAM 177Obowiązek wobec kościołów

GSAM 177.2W tym miejscu przytoczymy świadectwo z przemówienia wygłoszonego na konferencji adwentowej wierzących zebranych w Bostonie w stanie Massachusetts, datowanego na 31 maja 1844 roku i podpisanego przez Wm. Millera, Elona Galushę, N. N. Whitinga, Apollosa Hale’a oraz J. V. Himesa. Mówią oni:—

GSAM 177.3„Możemy też powiedzieć kilka słów o naszym obowiązku wobec kościołów. Niebezpieczeństwo wydaje nam się tu, podobnie jak w większości innych przypadków, tkwić w skrajnościach. Pierwszym zagrożeniem jest to, że pozwalamy, by autorytet kościoła, z którym jesteśmy związani, narzucił nam milczenie w takiej kwestii dotyczącej obowiązku. Nie mamy wątpliwości, że tysiące ludzi naraziło się na potępienie przed Bogiem, ulegając niebiblijnym żądaniom swoich kościołów w tej sprawie, a gdyby byli zdecydowani i wierni, znaleźliby się teraz w znacznie bezpieczniejszej sytuacji i byliby bardziej użyteczni, choć być może również zostaliby wezwani do cierpienia.

GSAM 177.4„Drugą formą zagrożenia jest uleganie duchowi zemsty wobec kościołów z powodu ich niesprawiedliwości wobec nas oraz prowadzenie bezkrytycznej wojny przeciwko wszystkim takim organizacjom. Jeśli chodzi o obowiązek adwentystów w stosunku do kościołów, z którymi mogą być związani, to gdybyśmy mieli to zrobić, nie moglibyśmy udzielić żadnych wskazówek, które miałyby ogólne zastosowanie. Muszą działać w bojaźni Bożej, zgodnie z wymaganiami danej sytuacji.

GSAM 178.1„Powinniśmy jednak z determinacją wypełniać nasz obowiązek, świadcząc o prawdzie przy każdej właściwej i odpowiedniej okazji. A jeśli postępując w ten sposób, urażymy kościoły, a one zagrożą nam wykluczeniem, chyba że zamilkniemy (choć jeśli uznamy za słuszne polubownie zerwać nasze relacje z kościołem, może to być lepszym rozwiązaniem), wypełnijmy nasz obowiązek, a kiedy zostaniemy wykluczeni, bądźmy cierpliwi w znoszeniu krzywdy i bądźmy gotowi wraz z naszym Panem «wyjść poza bramę, znosząc Jego hańbę»”.

GSAM 178.2Z tych cytatów dotyczących postępowania kościołów wobec tych, którzy głoszą Poselstwo Drugiego Anioła, łatwo widać, jak – jako pierwszy skutek ogłoszenia tego drugiego wezwania na „wieczerzę” – o tych, którzy zostali zgromadzeni w jednej duchowej owczarni, mówi się jako o „okaleczonych”, „kulawych” i „niewidomych”, co wyraźnie wskazuje na złe traktowanie, jakiego doświadczyli w wyniku „uderzeń” ze strony swoich „współsług”, od których zostali oddzieleni.

GSAM 178Odrębny lud wybrany, by przyjąć nowe prawdy

GSAM 178.3Można wyraźnie dostrzec zamysł Pana w wyodrębnieniu odrębnego ludu poprzez głoszenie Poselstwa Drugiego Anioła – drugiego wezwania na „kolację” – oraz „krzyku o północy”. Cenne prawdy na dni ostateczne miały zostać odkryte i ogłoszone – a tego nie dało się zrobić w kościołach „uwięzionych w wyznaniach wiary”, tak samo jak głoszenie ewangelii światu nie mogło być realizowane przez kościół apostolski, gdy pozostawał on powiązany z żydowskimi sektami. Bóg wezwał tam do oddzielenia się⁹, a także wezwał wierzących w Adwent do oddzielenia się od tych, którzy chcieliby zatrzymać ich w kręgu swoich wyznań.

GSAM 179„Six Sermons” Storrsa

GSAM 179.1Wkrótce po tym wyjściu zauważamy, że do grup adwentystów dotarło światło na temat przyszłej kary, jak przedstawiono w broszurze „Six Sermons” autorstwa George’a Storrsa, w której autor stoi na stanowisku, że człowiek z natury jest śmiertelny; że zmarli pozostają nieprzytomni między śmiercią a zmartwychwstaniem; że ostateczną karą dla bezbożnych będzie całkowite unicestwienie; oraz że nieśmiertelność jest darem Bożym, który można otrzymać wyłącznie poprzez wiarę w naszego Pana Jezusa Chrystusa.

GSAM 179.2Tysiące adwentystów przyjęło tę doktrynę o naturze człowieka, ale nie wszyscy. Odrzucenie jej nie wywołało wśród nich zamieszania, bo traktowano to po prostu jako kwestię wiary, a nie sprawdzian moralności; stąd wspólny wysiłek, by ostrzec świat przed zbliżającym się powrotem Chrystusa, trwał nieprzerwanie. Wywołało to jednak gniew kościołów skierowany przeciwko nim.

GSAM 179Nie potrafili obalić „Six Sermons”

GSAM 179.3Duchowny metodystów z miasta, w którym mieszkałem, a który wcześniej, w 1843 roku, głosił doktrynę o adwencie, dostał „Six Sermons”, przeczytał je i przyznał przed wiernymi, że nie jest w stanie obalić tej doktryny; ale kiedy zorientował się, że wielu z jego wiernych ją przyjmuje, odradzał innym czytanie tej książki, bo „gdyby ją przeczytali, uwierzyliby w tę doktrynę”. We wrześniu 1844 roku, po powrocie tego duchownego z corocznej konferencji, stanął na ambonie i publicznie wyrzekł się doktryny o adwencie, a także pokornie poprosił zgromadzenie o wybaczenie za to, że kiedykolwiek zapraszał wykładowców do wygłaszania przemówień w kościele.

GSAM 179Proces o herezję

GSAM 179.4Po tym posunięciu duchownego szybko podjęto próbę oskarżenia wyznawców doktryny o adwencie o herezję; ale ponieważ pozwolono im bronić się, powołując się na Biblię, kościół nie odniósł żadnego zwycięstwa. Kilku z nich zostało wykluczonych z tego kościoła, bo ich postępowanie nie było zgodne z dyscypliną kościelną, a wielu innych odeszło z powodu wykluczenia członków, których wiary nie dało się uznać za sprzeczną z Pismem Świętym. W ten sposób doktryna adwentystyczna została na zawsze wykluczona z kościoła, w którym setki ludzi znalazły Zbawiciela i zaznały szczęścia w Bogu.

GSAM 180.1To, co działo się w moim rodzinnym mieście, miało miejsce również w setkach innych kościołów w całym kraju. Ci, których tak potraktowali ich dawni bracia, znaleźli wielką pociechę w słowach proroka Izajasza: „Słuchajcie słowa Pańskiego, wy którzy drżycie na słowo jego. Bracia wasi nienawidzący was, a wyganiający was dla imienia mego, mówią: Niech się okaże sława Pańska. Okażeć się zaiste ku pociesze waszej; ale oni pohańbieni będą”.¹⁰

GSAM 180Objawiony gniew niegodziwych

GSAM 180.2W miarę jak zbliżał się dzień, w którym spodziewano się Pana, wierzący pracowali coraz gorliwiej, a niegodziwcy wpadali w coraz większą furię i szydzili jeszcze zacieklej, co widać w poniższym oświadczeniu redaktora gazety Midnight Cry z 31 października 1844 roku:—

GSAM 180.3„Wpływ, jaki ten ruch wywarł na bezbożnych, również w znacznym stopniu utwierdził nas w przekonaniu, że Bóg w nim działał. Kiedy dzieci Boże zbierały się, by pokłonić się przed Nim i okazać pokorę, przygotowując się na Jego przyjście – tak jak przystało grupie grzeszników, których mogła ocalić tylko łaska – niegodziwcy okazali największą złośliwość. Chociaż o naszych spotkaniach informowaliśmy tylko w naszej gazecie i nie zapraszaliśmy na nie szerokiej publiczności, synowie Beliala wtargnęli na nie i wywołali spore zamieszanie. Wieczorem w sobotę, 12 bieżącego miesiąca [12 października 1844 r.], nie odbyło się żadne spotkanie w tabernakulum, żeby kościelny [dozorca] miał okazję posprzątać budynek przed sabatem [niedzielą]. Ale tłum wtargnął do środka i odmówił nam nawet tej możliwości. Burmistrz jednak, z własnej inicjatywy, natychmiast wkroczył do akcji i ich wyrzucił.

GSAM 181.1„Na naszych spotkaniach w następny sabat, gdy kaplica była już pełna, gęsty tłum zapełnił ulicę przed budynkiem, a wielu z nich było wściekłych, że ktokolwiek wierzy w nadejście Pana. Wieczorem, z powodu wzburzenia tłumu, nie odbyło się żadne spotkanie; mimo to ulica była pełna tłumu już od wczesnych godzin; jednak szybka interwencja burmistrza i jego sprawnej policji oczyściła ulicę, po tym jak kilku z nich trafiło na posterunek. Mogliśmy tylko porównać zachowanie tego tłumu do tego, co działo się przed drzwiami Lota wieczorem przed zniszczeniem Sodomy... To ich działanie było tak nagłe, jednoczesne i rozległe, że jego przejaw w pierwszym dniu żydowskiego siódmego miesiąca utwierdził nas w przekonaniu, że to właśnie musi być ten miesiąc”.

GSAM 181Szydercy w szatach Wniebowstąpienia

GSAM 181.222 października 1844 roku, w dniu, w którym dobiegło końca dwa tysiące trzysta dni, w Paris w stanie Maine, podczas gdy wierzący zgromadzili się w domu modlitwy, oddając się uroczystej modlitwie do Boga w oczekiwaniu, że Pan przyjdzie dzisiaj, szydercy zebrali się wokół budynku, śpiewając parodystyczne piosenki. Dwóch z tych awanturników założyło długie białe szaty, wspięło się na dach kościoła, śpiewało piosenki i wyśmiewało tych w środku, którzy modlili się i czekali na przyjście Pana.

GSAM 181.3Prawdopodobnie właśnie z tej sytuacji wzięły się plotki o tym, że adwentyści zakładają szaty wniebowstąpienia; bo mimo że gazety adwentystyczne oferowały nagrody sięgające nawet 500 dolarów za jeden autentyczny przypadek, w którym adwentysta założył w 1844 roku szatę wniebowstąpienia i w ten sposób czekał na przyjście Pana, nigdy nie przedstawiono ani jednego takiego przypadku.

GSAM 182Wizja Hazena Fossa, 1844

GSAM 182.1Mniej więcej w tym czasie w miejscowości Poland w stanie Maine mieszkał młody człowiek o imieniu Hazen Foss, który głęboko wierzył, że Pan przyjdzie dziesiątego dnia siódmego miesiąca. Był to mężczyzna o przystojnej aparycji, miłym sposobie bycia i całkiem dobrym wykształceniu. Kilka tygodni przed zakończeniem „krzyku o północy” Pan zbliżył się do niego i dał mu wizję, w której ukazał mu podróż ludu adwentystów do miasta Bożego wraz z towarzyszącymi jej niebezpieczeństwami. Otrzymał też kilka ostrzeżeń, które miał przekazać, a także ujrzał próby i prześladowania, jakie miały nastąpić, jeśli wiernie opowie o tym, co mu zostało pokazane. Podobnie jak pan Foy, ujrzał trzy etapy, dzięki którym lud Boży miał w pełni wkroczyć na ścieżkę prowadzącą do świętego miasta. Jako że mocno wierzył w przyjście Pana „za kilka dni” (jak wtedy śpiewali), ta część wizji dotycząca trzech kroków na ścieżce była dla niego niezrozumiała; a ponieważ z natury miał dumnego ducha, cofnął się przed krzyżem i odmówił opowiedzenia o tym. Wizja powtórzyła się po raz drugi, a dodatkowo powiedziano mu, że jeśli nadal będzie odmawiał opowiedzenia tego, co mu pokazano, to ciężar ten zostanie z niego zdjęty i przekazany jednemu z najsłabszych spośród dzieci Pana – komuś, kto wiernie opowie to, co Bóg objawi. Znowu odmówił. Wtedy pojawiła się trzecia wizja i powiedziano mu, że został zwolniony z tego ciężaru, a ciężar ten spadł na jednego z najsłabszych spośród słabych, który wykona wolę Pana.

GSAM 182Foss nie opowiada o swojej wizji

GSAM 182.2To zaskoczyło młodego człowieka i postanowił opowiedzieć o tym, co mu pokazano, więc ogłosił swoje spotkanie. Ludzie zgromadzili się, by zobaczyć i usłyszeć. Starannie opisał swoje doświadczenie – jak odmówił opowiedzenia o tym, co pokazał mu Pan, i jakie będą tego konsekwencje. „A teraz” – powiedział – „opowiem o tej wizji”. Ale niestety! Było już za późno: stał przed ludźmi niemy jak posąg, aż w końcu w najgłębszej agonii powiedział: „Nie pamiętam ani słowa z tej wizji”. Z bólu załamał ręce, mówiąc: „Bóg spełnił swoje słowo. Odebrał mi tę wizję”, a w wielkiej udręce umysłu dodał: „Jestem straconym człowiekiem”. Od tego czasu stracił nadzieję w Chrystusie i popadł w rozpacz. Nigdy więcej nie pojawił się na spotkaniu adwentystów i nie interesował się już religią. Jego zachowanie pod wieloma względami, delikatnie mówiąc, przypominało kogoś pozbawionego łagodnego wpływu Ducha Mistrza, kogoś „pozostawionego własnym drogom, przepełnionego własnymi uczynkami”. W takim stanie umysłu zmarł w 1893 roku.

GSAM 183Wizja Fossa opowiedziana przez kogoś innego

GSAM 183.1Mniej więcej trzy miesiące po tym, jak nie udało mu się przypomnieć sobie swojej wizji, usłyszał z sąsiedniego pokoju, jak ktoś inny opowiadał o swojej wizji. Spotkanie odbywało się w tym samym domu, w którym przebywał. Namawiano go, żeby przyszedł na spotkanie, ale odmówił. Powiedział, że ta wizja była tak podobna do tej, którą sam miał, jak tylko dwie osoby mogą opowiedzieć o tej samej rzeczy. I w ten sposób stało się wiadome, co widział, lecz czego nie mógł sobie przypomnieć, gdy próbował to opowiedzieć. Gdy później ujrzał tę osobę, powiedział: „To jest ten, na którego Pan złożył ciężar”.

GSAM 183Smutne rozczarowanie

GSAM 183.2W końcu nadszedł dziesiąty dzień siódmego miesiąca według kalendarza żydowskiego (22 października 1844 r.). Zastał on tysiące i tysiące ludzi, którzy czekali na ten moment jako spełnienie swoich nadziei. Nie zrobili żadnych przygotowań na życie doczesne po tej dacie. Nawet nie przyszło im do głowy, żeby pomyśleć: „a co, jeśli to się nie wydarzy?”, tylko zaplanowali swoje ziemskie sprawy tak, jakby spodziewali się, że ten dzień zakończy ich naturalne życie. Ostrzegali i napominali niegodziwych, by uciekali przed nadchodzącym gniewem, a wielu z nich obawiało się, że to przesłanie może się okazać prawdą. Doradzali i modlili się ze swoimi bliskimi, a z tymi, którzy nie oddali serca Bogu, pożegnali się. Krótko mówiąc, pożegnali się ze wszystkim, co ziemskie, z całą powagą kogoś, kto uważa, że za chwilę stanie twarzą w twarz przed Sędzią całej ziemi. Tak więc, w niemal paraliżującym niepokoju, zgromadzili się w swoich miejscach kultu, spodziewając się lada chwila usłyszeć Pana zstępującego „głosem archanielskim i z trąbą Bożą” oraz ujrzeć niebiosa rozjaśnione chwałą ich nadchodzącego Króla.

GSAM 184.1Godziny mijały powoli, a kiedy w końcu słońce zniknęło za zachodnim horyzontem, żydowski dziesiąty dzień siódmego miesiąca dobiegł końca. Cienie nocy po raz kolejny rozpostarły swój ponury całun nad światem; ale wraz z tą ciemnością w sercach wierzących w adwent pojawił się ból smutku, który można porównać jedynie do smutku uczniów naszego Pana, gdy uroczyście zmierzali do swoich domów w noc po ukrzyżowaniu i pogrzebie Tego, którego jeszcze niedawno triumfalnie wprowadzili do Jeruzalemu jako swojego Króla.