Rozdział 16 — Poselstwo Trzeciego Anioła

GSAM 247.1„Trzeci Anioł szedł za nimi, mówiąc głosem wielkim: Jeźli się kto pokłoni bestyi i obrazowi jej, i jeźli weźmie piętno na czoło swoje albo na rękę swoję, I ten pić będzie z wina gniewu Bożego, z wina szczerego i nalanego w kielich gniewu jego i będzie męczony w ogniu i siarce przed oblicznością Aniołów świętych i przed oblicznością Baranka. A dym męki ich występuje na wieki wieków, i nie mają odpoczynku we dnie i w nocy, którzy się kłaniają bestyi i obrazowi jej, i jeźli kto bierze piętno imienia jej. Tuć jest cierpliwość świętych, tuć są ci, którzy chowają przykazania Boże i wiarę Jezusową”.¹

GSAM 247Najpoważniejsze ostrzeżenie w Biblii

GSAM 247.2To najpoważniejsze ostrzeżenie, jakie zawiera Biblia, i na pewno w historii naszego świata nie ma żadnego dowodu na to, że to przesłanie zostało wysłuchane w przeszłości. Fakt, że udowodniono, iż pierwszy i drugi anioł z tej serii dotyczą obecnego pokolenia, najdobitniej potwierdza, że to przesłanie nie odnosi się do minionych epok.

GSAM 247.3Pastor J. V. Himes powiedział w 1847 roku:—

GSAM 247.4„Czternasty rozdział [Księgi Objawienia] przedstawia zdumiewający okrzyk, który dopiero ma zabrzmieć, jako ostrzeżenie dla ludzkości w tej godzinie silnej pokusy. Wersety 9–11. Poza tym nie ma w Księdze Boga tak strasznej zapowiedzi gniewu. Czyż nie sugeruje to silnej pokusy, skoro potrzebne jest tak przerażające ostrzeżenie?”²

GSAM 248Otwarcie świątyni – ujrzenie Arki

GSAM 248.1J. N. Andrews tak powiedział o tym przesłaniu: „Otwarcie najświętszego miejsca w niebiańskiej świątyni, dzięki czemu widać Arkę Przymierza, to wydarzenie, które ma miejsce przy trąbieniu siódmego anioła. A skoro posługa naszego wielkiego Arcykapłana przenosi się do tej komnaty po upływie dwóch tysięcy trzystu dni, rozumiemy, że otwarcie świątyni oznacza koniec tego okresu, co symbolizuje ogłoszenie pierwszego anioła. Wejście naszego Arcykapłana do Miejsca Najświętszego, by pełnić służbę przed Arką Bożą, zwraca uwagę Kościoła na przykazania Boże zawarte w tej Arce. Od tamtego czasu przykazania Boże promieniują z niebiańskiej świątyni.

GSAM 248Zmiana sabatu

GSAM 248.2„To bezsprzeczny fakt, że czwarte przykazanie zostało dawno temu zmienione z dnia odpoczynku Pańskiego na pogańskie święto niedzieli. Ta zmiana nastąpiła w jawnej sprzeczności z Pismem Świętym, które wszędzie uznaje siódmy dzień za jedyny cotygodniowy sabat Pański. Dokonał tego wielki odstępca, o którym Daniel przepowiedział, że «będzie chciał zmienić czasy i prawa». Ta moc jest w istocie tą samą bestią, której miał oddawać cześć cały świat. Bardzo interesujące jest to, że to przykazanie, które tak długo było deptane, teraz zostaje przywrócone, a lud Boży zaczyna go przestrzegać wraz z pozostałymi dziewięcioma. Dzięki Bogu, że przygotowuje ostatek do ostatecznej walki ze smokiem i do wejścia przez bramy do świętego miasta. Objawienie 12:17; 22:14. Potwierdzenie czwartego przykazania w opozycji do sabatu odstępstwa oraz głoszenie wszystkich przykazań Boga to uderzające świadectwo, że teraz trwa okres cierpliwości świętych i ostrzeżenia trzeciego anioła”.³

GSAM 249.1W poprzednich rozdziałach zwracaliśmy uwagę na pierwsze i drugie z tych poselstw, które wypełniły się w wielkiej zapowiedzi drugiego przyjścia aż do 22 października 1844 roku. Fragment Pisma Świętego na początku tego rozdziału brzmi: „trzeci Anioł szedł za nimi”, czyli za pierwszym i drugim aniołem. W tym kontekście warto zwrócić uwagę na pojawienie się trzeciego poselstwa.

GSAM 249Pierwsi adwentyści przestrzegający sabatu

GSAM 249.2Podczas „krzyku o północy” w 1844 roku Pan zaczął kierować umysły swojego ludu ku przestrzeganiu sabatu siódmego dnia. Ta doktryna wśród adwentystów pojawiła się w następujący sposób: Rachel Preston, baptystka siódmego dnia, przeprowadziła się do Waszyngtonu w stanie New Hampshire, gdzie znajdował się kościół adwentystów. Przyjęła ona doktrynę adwentystyczną, a ten kościół, liczący około czterdziestu członków, dzięki jej pracy misyjnej przyjął sabat z czwartego przykazania.⁴ Doprowadziło to do dyskusji na ten temat. W numerze Cry z 5 września 1844 roku czytamy: „Wiele osób głęboko zastanawia się nad rzekomym obowiązkiem przestrzegania siódmego dnia”. To stwierdzenie pojawiło się w artykule redakcyjnym, w którym podjęto nieśmiałą próbę uzasadnienia argumentów za przestrzeganiem niedzieli. Temat ten był kontynuowany w numerze z 12 września, gdzie znajdujemy następujące znaczące stwierdzenie, które skłoniło wielu do poważnego i wnikliwego zgłębiania tematu:—

GSAM 249Siódmy dzień – jedyny dzień wyznaczony przez Prawo

GSAM 249.3„W zeszłym tygodniu doszliśmy do następującego wniosku: nie ma konkretnego okresu czasu, który chrześcijanie byliby zobowiązani przez prawo wyznaczyć jako czas święty. Jeśli ten wniosek jest błędny, to uważamy, że siódmy dzień jest jedynym dniem, którego przestrzeganie jest nakazane przez jakiekolwiek prawo”.

GSAM 250Esej T. M. Preble’a

GSAM 250.1Uwagę całej społeczności adwentystów na kwestię sabatu zwrócił esej T. M. Preble’a z 13 lutego 1845 r., opublikowany w gazecie Hope of Israel w Portland w stanie Maine 28 lutego 1845 r. Po przedstawieniu argumentów przemawiających za biblijnym sabatem oraz faktu, że został on zmieniony na niedzielę w wyniku wielkiego odstępstwa, zauważa on: „Widzimy więc, jak spełnia się Księga Daniela 7:25, gdzie mały róg zmienia «czasy i prawa». Dlatego wydaje mi się, że wszyscy, którzy przestrzegają pierwszego dnia jako sabatu, są niedzielnikami papieża i łamią sabat Boży”.⁵

GSAM 250J. B. Cook o kwestii sabatu

GSAM 250.2Wkrótce potem ukazał się artykuł J. B. Cooka, w którym pokazał, że nie ma biblijnych dowodów na to, by niedzielę traktować jako sabat, i użył tego zwięzłego sformułowania: „W ten sposób łatwo wybijają cały wiatr z żagli tym, którzy płyną – być może nieświadomie – pod papieską flagą sabatową”.

GSAM 250.3Chociaż przestrzeganie sabatu przez tych dwóch mężczyzn trwało krótko, zapoczątkowali oni proces, którego nie dało się łatwo zatrzymać. Hasła takie jak „papieżowi wyznawcy niedzieli”, „łamiący przykazania Boga” i „płynący pod papieską flagą sabatową” były na ustach setek ludzi, którzy pragnęli poznać prawdę w tej sprawie. W ten sposób uwaga pastora Josepha Batesa z Fairhaven w stanie Massachusetts została przykuta i w 1845 roku przyjął on sabat.

GSAM 250Joseph Bates przyjmuje sabat

GSAM 250.4Jego doświadczenie wyglądało tak: słysząc o grupie w Waszyngtonie w stanie New Hampshire, która przestrzegała sabatu, postanowił odwiedzić ten kościół i sprawdzić, o co w tym chodzi. Tak też zrobił, a po zgłębieniu tematu razem z nimi przekonał się, że mają rację, i od razu przyjął to światło w kwestii sabatu. Wracając do New Bedford w stanie Massachusetts, spotkał na moście między New Bedford a Fairhaven znanego brata, który zagadnął go w ten sposób: „Kapitanie Bates, jakie są nowości?”. Pastor Bates odpowiedział: „Nowością jest to, że siódmy dzień jest sabatem Pana, naszego Boga”. „No cóż” – rzekł ten człowiek – „pójdę do domu, przeczytam Biblię i sprawdzę to”. Tak też zrobił, a kiedy spotkali się ponownie, ten brat przyjął prawdę o sabacie i przestrzegał jej.

GSAM 251Pierwsza książka o sabacie

GSAM 251.2Pastor Bates od razu zaczął głosić tę prawdę, podróżując od stanu do stanu. Szybko zdał sobie sprawę, że książka, a nawet ulotka, poświęcona kwestii sabatu byłaby dla niego wielką pomocą w pracy, a Duch Boży poruszył jego duszę, by napisał i opublikował coś na ten temat. Problem polegał jednak na tym, jak to zrobić bez pieniędzy, bo wszystko, co miał, to jeden szyling nowojorski (dwanaście i pół centa). Może zainteresuje cię opowieść o jego doświadczeniach w tej sprawie, tak jak mi ją opowiedział w 1855 roku.

GSAM 251Cztery funty mąki

GSAM 251.3Powiedział, że podczas modlitwy przed Bogiem postanowił napisać tę książkę i czuł pewność, że otworzy się droga do jej opublikowania. Usiadł więc przy biurku z Biblią i konkordancją, by zabrać się do pracy. Po około godzinie do pokoju weszła pani Bates i powiedziała: „Józef, nie mam wystarczająco mąki, żeby dokończyć pieczenie”, a przy okazji wspomniała o kilku innych drobiazgach, których potrzebowała. – „Ile mąki ci brakuje?” – zapytał kapitan Bates. – „Około czterech funtów” – odpowiedziała. – „No dobrze” – odparł. Gdy wyszła z pokoju, poszedł do pobliskiego sklepu, kupił cztery funty mąki i pozostałe rzeczy, przyniósł je do domu i znów usiadł przy biurku. Zaraz potem weszła pani Bates, zobaczyła rzeczy na stole i wykrzyknęła: – „Skąd się wzięła ta mąka?” – „No cóż” – odparł kapitan – „czyż nie wystarczy? Powiedziałaś, że potrzebujesz czterech funtów.” – „Tak” – odparła – „ale skąd ją wziąłeś?” – „Kupiłem ją” – odpowiedział; – „czy to nie jest ilość, której potrzebowałaś, żeby dokończyć pieczenie?” – „Tak” – kontynuowała pani Bates – „ale czy ty, kapitanie Bates, człowiek, który wypływał statkami z New Bedford do wszystkich zakątków świata, wyszedłeś i kupiłeś cztery funty mąki?” – „Tak, czyż nie była to ilość, której potrzebowałaś, żeby dokończyć pieczenie?” – „Tak” – odparła pani Bates – „ale czy kupiłeś cztery funty (!) mąki?”

GSAM 252Jedenaście tysięcy dolarów wydanych na prawdę

GSAM 252.1Wkrótce nastąpiła kolejna próba. Kiedy kapitan Bates porzucił morze, sprzedał swój udział w statku za 11 000 dolarów, ale teraz wydał wszystko, by wspierać sprawę prawdy. Do tej pory pani Bates nie znała jego prawdziwej sytuacji finansowej, ale on czuł, że musi ją teraz o tym poinformować, więc spokojnie powiedział: „Kochanie, wydałem na te rzeczy ostatnie pieniądze, jakie mam na tym świecie”. Pani Bates, łkając gorzko, zapytała: „Co my teraz zrobimy?”. Kapitan wstał i z całą godnością kapitana kierującego swoim statkiem powiedział: „Napiszę książkę; rozpowszechnię ją i przedstawię światu tę prawdę o sabacie”. „No cóż” – powiedziała pani Bates przez łzy zasłaniające jej wzrok – „z czego będziemy żyć?”. „Pan nam otworzy drogę” – odparł z uśmiechem kapitan Bates. „Tak” – powiedziała pani Bates – „Pan nam otworzy drogę! Zawsze tak mówisz” – po czym wybuchnęła płaczem i wyszła z pokoju.

GSAM 252Nieoczekiwane zaopatrzenie

GSAM 252.2Gdy kapitan Bates pracował już przez pół godziny, poczuł, że powinien pójść na pocztę, bo czeka tam na niego list. Poszedł i rzeczywiście – list tam był. W tamtych czasach opłata pocztowa za listy wynosiła pięć centów, a opłacenie z góry było opcjonalne. Autor tego listu z jakiegoś powodu nie opłacił przesyłki. I tu znów kapitan Bates poczuł się upokorzony, bo musiał powiedzieć naczelnikowi poczty, panu Drew, którego dobrze znał, że nie może zapłacić za list, bo nie ma pieniędzy; ale zapytał: „Możesz mi pokazać, skąd to przyszło?”. „Zabierz go ze sobą” – odparł naczelnik – „a zapłacisz innym razem”. „Nie” – odparł kapitan – „nie wyniosę tego listu z urzędu, dopóki nie zapłacę za przesyłkę”. Trzymając list w dłoni, powiedział: „Uważam, że w tym liście są pieniądze” i zwracając się do naczelnika, poprosił: „Czy mógłbyś go otworzyć? Jeśli są w nim pieniądze, możesz z nich pokryć opłatę pocztową; jeśli nie, nie będę go czytał”. Naczelnik poczty spełnił jego prośbę i, o dziwo! W środku był banknot dziesięciodolarowy. Po przeczytaniu listu dowiedział się, że pochodził on od osoby, która twierdziła, że Pan tak mocno podsunął jej myśl, iż pastor Bates potrzebuje pieniędzy, że pospiesznie go wysłała; a w pośpiechu prawdopodobnie zapomniała opłacić przesyłkę.

GSAM 253.1Po opłaceniu opłaty pocztowej poszedł do sklepu spożywczego, gdzie kupił beczkę mąki za 4 dolary, a do tego ziemniaki, cukier i inne niezbędne artykuły. Podając adres dostawy, powiedział: „Prawdopodobnie ta kobieta powie, że to nie do niej, ale nie zwracaj uwagi na to, co mówi; rozładuj towar na frontowym ganku”.

GSAM 253.2Potem poszedł do drukarni i uzgodnił wydanie tysiąca egzemplarzy broszury liczącej około stu stron, przy czym ustalono, że gdy tylko dostarczy tekst, drukarze mają go złożyć jak najszybciej i wysyłać mu proofy. Miał zapłacić za pracę, jak tylko dostanie pieniądze, a książki nie miały być zabierane z drukarni, dopóki wszystkie rachunki nie zostaną uregulowane.

GSAM 253.3Kapitan Bates dobrze wiedział, że nikt mu nie jest winien żadnych pieniędzy, ale czuł, że jego obowiązkiem jest napisanie tej książki, wierząc, że Pan poruszy serca ludzi, by przysłali pieniądze, gdy będą potrzebne. Po zakupie papieru, piór itp. – co dało czas na dostarczenie artykułów gospodarstwa domowego przed jego powrotem – udał się na początek ulicy prowadzącej do jego domu. Widząc, że rzeczy już tam są, wszedł do domu tylnym wejściem i znów usiadł przy biurku. Pani Bates weszła i powiedziała podekscytowana: „Józef, spójrz tylko na frontową werandę! Skąd się to wzięło? Przyjechał tu woźnica i chciał to rozładować. Powiedziałam mu, że to nie do nas, ale on i tak to rozładował”. „No cóż” – odparł kapitan Bates – „chyba nie ma w tym nic złego”. „Ale” – powiedziała pani Bates – „skąd to się wzięło?”. „Cóż” – odparł kapitan – „Pan to zesłał”. „Tak” – odparła pani Bates – „Pan to zesłał; zawsze tak mówisz”. Następnie podał list swojej żonie, mówiąc: „Przeczytaj to, a dowiesz się, skąd to się wzięło”. Przeczytała go i znów odeszła, by ponownie się wypłakać, ale tym razem były to łzy innego rodzaju niż za pierwszym razem; a kiedy wróciła, pokornie poprosiła go o wybaczenie za swój brak wiary.

GSAM 254Pieniądze na książkę

GSAM 254.1W miarę postępów w pisaniu i drukowaniu kapitan Bates od czasu do czasu dostawał pieniądze pocztą lub w inny sposób, czasem od osób, których nigdy nie spotkał. Gdy tylko dostawał pieniądze, przekazywał je drukarzom, a ci zaliczali je na konto książki. W końcu nadszedł dzień, w którym wszystkie książki zostały wydrukowane, a saldo konta zostało pokryte ze źródła, którego brat Bates się nie spodziewał; dzięki temu książki trafiły do obiegu bez ani jednego dnia opóźnienia.

GSAM 254Ostatni rachunek opłacony

GSAM 254.2H. S. Gurney z Memphis w stanie Michigan opowiedział mi w marcu 1884 roku, że właśnie tego samego ranka, kiedy ukończono książkę pastora Batesa, dostał 100 dolarów tytułem spłaty przedawnionego weksla, od mężczyzny, który twierdził, że nigdy mu nie zapłaci. Po otrzymaniu tych pieniędzy uznał za przyjemność przeznaczyć ich część na spłatę ostatniego rachunku za broszurę pastora Batesa o sabacie. „Ale” – powiedział pan Gurney – „brat Bates do samego końca życia nie dowiedział się, kto pokrył resztę rachunku za książkę”. To doświadczenie pastora Batesa związane z drukowaniem prawdy o sabacie zdawało się mówić naszym ludziom już od samego początku publikowania prawdy w sprawie sabatu: „Idźcie naprzód w tej pracy i ufajcie, że opatrzność Boża otworzy wam drogę, gdy będziecie posuwać się naprzód”.

GSAM 255Pastor Bates sceptyczny wobec wizji

GSAM 255.1Poniższe stwierdzenie, skrócone z książki Life Sketches, pokaże, jak dar proroctwa i reforma sabatu były ze sobą powiązane:—

GSAM 255.2Podczas wizyty w New Bedford w stanie Massachusetts w 1846 roku panna Harmon poznała pastora Josepha Batesa. Już dawno przyjął on wiarę adwentystyczną i był aktywnym działaczem w tej sprawie. Był prawdziwym chrześcijańskim dżentelmenem, uprzejmym i życzliwym. Traktował pannę Harmon tak czule, jakby była jego własnym dzieckiem. Kiedy po raz pierwszy usłyszał, jak przemawia, okazał głębokie zainteresowanie, a gdy skończyła, wstał i powiedział: „Jestem niewiernym Tomaszem, nie wierzę w widzenia. Ale gdybym mógł uwierzyć, że świadectwo, które przedstawiła nam dzisiejszego wieczoru nasza siostra, jest rzeczywiście głosem Bożym do nas, powinienem być i byłbym najszczęśliwszym z żyjących. Jestem poruszony do głębi serca. Wierzę że mówczyni jest szczera ale nie mogę wprost pojąć problemu pokazywania jej tych cudownych rzeczy, o których nam opowiedziała”.

GSAM 255Panna Harmon przyjmuje sabat

GSAM 255.3Pastor Bates przestrzegał sabatu i podkreślał jego znaczenie. Panna Harmon nie dostrzegała wtedy jego wagi i uważała, że pastor Bates popełnia błąd, skupiając się bardziej na czwartym przykazaniu niż na pozostałych dziewięciu. Ale Pan dał jej wizję niebiańskiej świątyni. Świątynia Boża została otwarta w niebie i pokazano jej Arkę Przymierza z pokrywającym ją przebłagalnikiem. Po obu stronach arki stało dwóch aniołów, z rozpostartymi skrzydłami nad pokrywą łaski i twarzami zwróconymi w jej stronę. Jej anioł-przewodnik wyjaśnił jej, że symbolizuje to całe niebiańskie zastępy, patrzące z pełnym szacunku podziwem na prawo Boże, które zostało zapisane palcem Bożym. Jezus podniósł pokrywę arki, a ona ujrzała kamienne tablice, na których zapisano dziesięć przykazań. Była zdumiona, widząc czwarte przykazanie dokładnie pośrodku dziesięciu przykazań, otoczone delikatną aureolą światła. Anioł powiedział: „Jest to jedno z dziesięciu przykazań, które określa żyjącego Boga, który stworzył niebo i ziemię i wszystko co się na niej znajduje. Kiedy zostały położone podstawy naszej ziemi, zostały również założone podstawy sabatu”. Pokazano jej, że gdyby przestrzegano prawdziwego sabatu, nigdy nie byłoby niewiernych ani ateistów. Przestrzeganie sabatu uchroniłoby świat przed bałwochwalstwem.

GSAM 256.1Czwarte przykazanie zostało zdeptane, dlatego my zostaliśmy powołani aby naprawić złamane prawo i bronić zdeptanego sabatu. Człowiek grzechu, który wyniósł się ponad samego Boga i zmienił czasy i prawa, spowodował zmianę sabatu z siódmego na pierwszy dzień tygodnia. Czyniąc to dokonał wyłomu w zakonie Bożym.

GSAM 256.2Tuż przed wielkim dniem Bożym wysłane jest poselstwo aby ostrzec ludzi by powrócili do posłuszeństwa prawom Bożym, które antychryst złamał. Przez naukę i przykład musimy zwrócić uwagę na przykazania Boże, które są łamane i znieważane. Pokazano jej również, że trzeci anioł z Objawienia 14, głoszący przykazania Boże i wiarę Jezusa, reprezentuje ludzi, którzy przyjmują to przesłanie i podnoszą głos ostrzeżenia do świata, by strzegli przykazań Bożych i Jego prawa jak źrenicy oka, oraz że w odpowiedzi na to ostrzeżenie wielu przyjmie sabat Pański.⁶

GSAM 256.3To doświadczenie panny Harmon i pastora Batesa było zgodne z metodą działania Pana. Pastor Bates zwrócił uwagę zarówno panny Harmon, jak i pastora White’a na kwestię sabatu, przedstawiając im na podstawie Pisma Świętego wymagania niezmiennego prawa Boga. Chociaż panna Harmon od około osiemnastu miesięcy była obdarzona szczególnymi objawieniami od Pana, wcześniej nie pokazano jej niczego na ten temat. Teraz nadszedł czas Pana – gdy wierzących przygotowywano do przestrzegania Jego prawa – by obdarzyć ich światłem poprzez dar proroctwa, i w ten sposób, zgodnie z Jego własnym sposobem działania, zebrano razem Poselstwo Trzeciego Anioła: „przykazania Boga i świadectwo Jezusa Chrystusa”.

GSAM 257Początek Poselstwa Trzeciego Anioła

GSAM 257.1Od tego czasu zaczęto głosić Poselstwo Trzeciego Anioła, powiązane z dwoma pozostałymi. Prawda o sabacie, w połączeniu z arką Bożą i światłem objawiającym się w odniesieniu do świątyni, potwierdziła to, co zostało wcześniej objawione – że poprzedni ruch adwentowy był słuszny i zgodny z wolą Pana. Teraz mogli zrozumieć pełniej niż kiedykolwiek wcześniej znaczenie „trzech kroków w górę na ścieżce prowadzącej do miasta Bożego”.

GSAM 257Pastor Bates uznaje wizje za pochodzące od Boga

GSAM 257.2W listopadzie 1846 roku w Topsham w stanie Maine odbyła się konferencja, na której był obecny pastor Bates. Podczas tego spotkania pani White (wcześniej wspomniano o ślubie panny Harmon z pastorem Jamesem White’em) miała wizję, która sprawiła, że pastor Bates w pełni przekonał się o ich boskim pochodzeniu. Był to człowiek, który przez pięćdziesiąt lat pływał po morzu, zajmując wszystkie stanowiska – od chłopca pokładowego aż po kapitana i właściciela statków. Jego wiedza o astronomii była tak duża, że – jak mi opowiadał – potrafił bardzo dokładnie określić swoje położenie na morzu, pod względem szerokości i długości geograficznej, na podstawie obserwacji ciał niebieskich. Taki człowiek naturalnie chętnie rozmawiał o astronomii.

GSAM 257.3Podczas rozmowy opowiedział mi, jak przekonał się o boskim pochodzeniu tych wizji. Powiedział, że pewnego dnia próbował porozmawiać z panią White o gwiazdach, ale szybko zorientował się, że ona nie ma pojęcia o astronomii; w rzeczywistości, jak mu powiedziała, nie pamiętała, żeby kiedykolwiek zajrzała do książki poświęconej temu tematowi. Nie miała ochoty rozmawiać na ten temat i zmieniła temat, zaczynając mówić o nowej ziemi oraz o tym, co zostało jej pokazane w wizji na jej temat.

GSAM 258„Otwierające się niebiosa”

GSAM 258.1W poprzednim roku, 19 kwietnia 1845 r., gazeta Illustrated London News opublikowała bardzo interesujący dla astronomów artykuł autorstwa lorda Rosse’a, dotyczący niesamowitych odkryć, których dokonał za pomocą swojego potężnego teleskopu, a zwłaszcza widoku tego, co astronomowie nazywają „szczeliną w niebie”. Pewnego wieczoru, podczas wspomnianej wcześniej konferencji w domu pana Curtissa, w obecności pastora Batesa, który wciąż nie miał zdania na temat tych zjawisk, pani White, będąc w wizji, zaczęła opowiadać o gwiazdach, barwnie opisując różowawe pasy, które widziała na powierzchni jakiejś planety, i dodała: „Widzę cztery księżyce”. „O,” powiedział pastor Bates, „ona ogląda Jowisza!” Następnie, wykonując gesty, jakby podróżowała w przestrzeni kosmicznej, zaczęła opisywać pasy i pierścienie w ich nieustannie zmieniającym się pięknie i powiedziała: „Widzę siedem księżyców”.⁷ Pastor Bates wykrzyknął: „Ona opisuje Saturna”. Potem powiedziała: „Widzę sześć księżyców” i od razu zaczęła opisywać „otwierające się niebiosa” wraz z ich chwałą, nazywając je wejściem do bardziej oświeconego regionu. Pastor Bates stwierdził, że jej opis znacznie przewyższał wszelkie relacje o otwierających się niebiosach, jakie kiedykolwiek czytał u jakiegokolwiek autora.

GSAM 258.2Kiedy ona mówiła, wciąż będąc w wizji, wstał na nogi i wykrzyknął: „O, jakże żałuję, że lorda Johna Rosse’a nie ma tu dziś wieczorem!”. Pastor White zapytał: „Kim jest lord John Rosse?”. „Och” – odparł pastor Bates – „to wielki angielski astronom. Szkoda, że go tu nie ma, żeby posłuchał, jak ta kobieta mówi o astronomii i jak opisuje to «otwierające się niebo». To wykracza poza wszystko, co kiedykolwiek czytałem na ten temat”. Od tamtego wieczoru pastor Bates był w pełni przekonany, że wizje pani White wykraczały poza jej wiedzę i kontrolę. To, a także charakter udzielonych upomnień i pouczeń, utwierdziło go w przekonaniu, że pochodziły one od Boga.

GSAM 259.1To zjawisko na niebie, opisane przez panią White w tej wizji, jest rzadko poruszane przez autorów zajmujących się astronomią. Huygens, który jako pierwszy je odkrył, podaje następujący opis:—

GSAM 259Chwalebne światło w Mieczu Oriona

GSAM 259.2„Astronomowie umieszczają trzy gwiazdy blisko siebie w mieczu Oriona; kiedy w 1656 roku spojrzałem przez teleskop na tę środkową, w jej miejscu pojawiło się dwanaście innych gwiazd; wśród nich trzy, które niemal się stykają, a obok pojawiły się jeszcze cztery, migoczące jakby przez chmurę, tak że przestrzeń wokół nich wydawała się znacznie jaśniejsza niż reszta nieba, które – wyglądając na całkowicie czarne z powodu dobrej pogody – było widziane jakby przez rozchyloną zasłonę, przez którą miało się swobodny widok na inny obszar, który był bardziej rozjaśniony”.

GSAM 259.3William Herschel tak mówi o tym otworze na niebie:—

GSAM 259.4„Jeśli jego średnica z tej odległości tworzy kąt 10°, co prawie ma miejsce, to jego wielkość musi być zupełnie niewyobrażalna. Obliczono, że musi być dwa biliony razy większy od Słońca”.

GSAM 259Jaśniejsze od Słońca

GSAM 259.5Filozof Thomas Dick tak mówi o tej świetlistej mgławicy:—

GSAM 259.6„Gdybyśmy znaleźli się tak blisko niej, jak w odległości równej połowie odległości do najbliższej gwiazdy – a odległość ta jest ogromna – z takiego punktu wydawałaby się ona niemal tak jasna jak Słońce; a dla istot znajdujących się znacznie bliżej wypełniłaby dużą część nieba i jaśniała w sposób nie do opisania. Jednak ostateczny cel istnienia takiego obiektu, we wszystkich jego aspektach i powiązaniach, być może dopiero się ujawni w przyszłych wiekach niekończącej się egzystencji; i podobnie jak wiele innych obiektów w odległych przestrzeniach stworzenia, budzi w umyśle głębokie pragnienie, by nieco lepiej poznać te wspaniałe i tajemnicze sceny wszechświata”.⁸

GSAM 260.1Pastor Bates, kończąc artykuł na ten temat, powiedział:—

GSAM 260.2„Z wszystkich przytoczonych świadectw (a gdyby trzeba, moglibyśmy podać o wiele więcej) wynika więc, że mamy tu do czynienia z najwspanialszym i niewytłumaczalnym zjawiskiem na niebie; z luką na niebie o obwodzie ponad jedenastu miliardów trzystu czternastu [11 000 000 314] mil. Słynny Huygens mówi: «Nigdy nie widziałem czegoś podobnego wśród pozostałych gwiazd stałych – swobodnego widoku na inny, jaśniejszy obszar»”.

GSAM 260Kolejne świadectwo dotyczące wizji planety

GSAM 260.3Znowu cytujemy panią Truesdail, która była obecna, gdy miała miejsce wspomniana wizja. Mówi ona:—

GSAM 260.4„Siostra White była w bardzo słabym stanie zdrowia, a kiedy modlono się za nią, Duch Boży spoczął na nas. Szybko zauważyliśmy, że nie reagowała na sprawy doczesne. To było jej pierwsze spojrzenie na świat planetarny. Po głośnym policzeniu księżyców Jowisza, a zaraz potem Saturna, przedstawiła piękny opis pierścieni tej ostatniej planety. Następnie powiedziała: «Mieszkańcy są wysokim, majestatycznym ludem, tak bardzo różniącym się od mieszkańców Ziemi. Grzech nigdy tu nie zawitał». Po uśmiechniętej twarzy brata Batesa widać było, że jego dawne wątpliwości co do źródła jej wizji szybko się rozpraszają. Wszyscy wiedzieliśmy, że kapitan Bates był wielkim miłośnikiem astronomii, bo często wskazywał nam różne ciała niebieskie, żeby nas czegoś nauczyć. Kiedy siostra White po tej wizji odpowiedziała na jego pytania, mówiąc, że nigdy nie studiowała ani w żaden inny sposób nie zdobywała wiedzy w tej dziedzinie, ogarnęła go radość i szczęście. Chwalił Boga i wyraził przekonanie, że ta wizja dotycząca planet została dana po to, by już nigdy więcej nie wątpił”.⁹

GSAM 261Niesforny koń nagle się oswoił

GSAM 261.1Krótko po tym spotkaniu w Topsham miało miejsce kolejne uderzające wydarzenie związane z wizjami, które opowiem tak, jak opowiedział mi o tym pastor Bates:—

GSAM 261.2Pastor White miał do dyspozycji częściowo oswojonego źrebaka i wóz targowy z dwoma siedzeniami, który nie miał przedniej osłony, ale miał stopień z przodu wozu oraz żelazny stopień przy dyszlach. Trzeba było zachować ogromną ostrożność podczas jazdy tym źrebakiem, bo gdyby lejce lub cokolwiek innego dotknęło jego boków, natychmiast kopałby wściekle, a żeby nie uciekł, trzeba go było cały czas trzymać na napiętych wodzach. Ten źrebak należał do osoby, do której chcieli się udać, a ponieważ pastor White był przyzwyczajony do radzenia sobie z nieoswojonymi źrebakami, myślał, że z tym nie będzie miał większych kłopotów. Gdyby jednak wiedzieli, że podczas swoich szaleńczych wybuchów źrebak ten zabił już wcześniej dwóch mężczyzn – jednego przygniatając go do skał przy drodze – być może nie byłby tak pewny siebie.

GSAM 261.3Tym razem w wozie jechały cztery osoby: pastor White i jego żona na przednim siedzeniu, a pastor Bates i Israel Damon na tylnym. Podczas gdy pastor White robił wszystko, co w jego mocy, by utrzymać konia pod kontrolą, pani White opowiadała o prawdzie, gdy nagle moc Boża zstąpiła na całą grupę, a ona została przeniesiona w wizji, siedząc w wozie. W chwili, gdy krzyknęła „Chwała!”, wchodząc w wizję, źrebak nagle zatrzymał się zupełnie nieruchomo i opuścił głowę. W tym samym czasie pani White wstała, będąc w tym stanie, i z oczami skierowanymi ku górze przeszła przez przód wozu, zeszła na dyszle, kładąc ręce na zadzie źrebaka. Pastor Bates krzyknął do pastora White’a: „Ten źrebak kopnie tę kobietę na śmierć”. Pastor White odpowiedział: „Pan teraz opiekuje się tym źrebakiem; nie chcę się wtrącać”. Źrebak stał spokojny jak stary koń. Przy drodze znajdował się nasyp wysoki na jakieś sześć stóp, a tuż przy płocie była trawiasta łąka. Pani White, wciąż patrząc w górę, ani razu nie spuszczając wzroku, weszła na nasyp na trawiastą łąkę, a potem przez kilka minut chodziła tam i z powrotem, opowiadając i opisując piękno nowej ziemi. Potem, trzymając głowę w tej samej pozycji, zeszła z nasypu, podeszła do wozu, weszła na stopnie, kładąc dłoń na zadzie źrebaka, a następnie wspięła się na dyszle i znów usiadła w wozie. W chwili, gdy usiadła na siedzeniu, wyszła ze stanu wizji, a w tej samej chwili koń, bez żadnego sygnału od woźnicy, ruszył z miejsca i pojechał dalej.

GSAM 262.2Kiedy pani White wyszła z wozu, pastor White postanowił sprawdzić konia i przekonać się, czy naprawdę jest oswojony. Najpierw tylko musnął go batem; w innych okolicznościach koń zareagowałby kopnięciem, ale teraz nie poruszył się ani trochę. Potem uderzył go dość mocno, potem jeszcze mocniej, a potem jeszcze mocniej. Źrebak w ogóle nie zwracał uwagi na te uderzenia, ale wydawał się tak samo nieszkodliwy jak lwy, którym aniołowie zamknęli paszcze tej nocy, kiedy Daniel spędził czas w ich jaskini. „To było miejsce pełne powagi” – powiedział pastor Bates – „i było oczywiste, że ta sama Moc, która wywołała te wizje, na chwilę okiełznała dziką naturę źrebaka”.

GSAM 262.3Jeśli ta wizja była po prostu wynikiem jakichś jej fizycznych dolegliwości, naturalnie nasuwa się pytanie: czy koń cierpiał w podobny sposób?

GSAM 262Świadectwo Israela Damona

GSAM 262.4Aby potwierdzić relację, którą przekazał mi pastor Bates, przytoczę tutaj następujące oświadczenie:—

GSAM 262.5„Około dwudziestu lat temu, tuż po tym, jak zacząłem przestrzegać sabatu, Israel Damon opowiedział mi o okolicznościach, w jakich siostra White miała tę wizję, podczas gdy on, pastor Bates oraz pastor White z żoną jechali w lekkim wozie za nieposłusznym źrebakiem. Dzisiaj przeczytałem powyższy opis tego zdarzenia, spisany przez pastora Loughborougha, i zgadza się on dokładnie z tym, co opowiedział mi pastor Damon”. Podpisano: „R. S. Webber, Battle Creek, Michigan, 9 lutego 1891 r.”.

GSAM 263Świadectwo pastora Batesa na temat wizji

GSAM 263.1Pastor Bates tak opisuje swoje własne doświadczenie:—

GSAM 263.2„Chociaż nie widziałem w nich nic co by było przeciwne Słowu Bożemu, byłem czujny i zbyt pochopnie osądzałem tę sprawę, przez długi czas nie chcąc uważać że jest to coś więcej niż produkt długo trwającego chorobliwego stanu ciała siostry White.

GSAM 263.3„Dlatego szukałem możliwości aby w obecności innych, kiedy jej umysł wydaje się być uwolniony od ekstazy, zbadania jej i także przyjaciół, którzy jej towarzyszą, zwłaszcza jej starszą siostrę, by poznać — jeśli to jest możliwe — prawdę. Podczas wizyt, które miała w New Betword i Fairhaven, podczas naszych nabożeństw widziałem ją podczas widzenia dużo razy, także w Topsham w stanie Maine. Ci, którzy byli obecni podczas tych niekiedy ekscytujących scen, wiedzą dobrze z jakim zainteresowaniem i wysiłkiem słuchałem każdego słowa, obserwowałem każdy ruch by wykryć zwiedzenie lub wpływ mesmeryzmu. I dziękuję Bogu za możliwość jaką miałem z innymi by świadczyć o tych sprawach. Mogę teraz z przekonaniem powiedzieć sobie. Wierzę że jest to dzieło Boże aby pocieszyć i wzmocnić Jego rozproszony i rozdarty i doświadczany lud od czasu zakończenia naszego dzieła dla świata w październiku 1844 roku. Ten stan dezorientacji, kiedy ciągle słyszało się «O, tu jest!» i «O, tam jest!», od tamtego czasu niezwykle wprawiał w zakłopotanie szczerych i chętnych do służby ludzi Bożych, a tym, którzy nie potrafili wyjaśnić wielu sprzecznych fragmentów, jakie im przedstawiano, sprawiał ogromne trudności. Przyznaję, że otrzymałem światło i wskazówki dotyczące wielu fragmentów, których wcześniej nie potrafiłem jasno zrozumieć. Uważam ją za poświęcające się, szczere i chętne dziecko Boże”.¹⁰

GSAM 263.4„Autorka nie «czerpie treści» swoich wizji «z wcześniejszych nauk czy studiów». Kiedy w grudniu 1844 roku otrzymała swoją pierwszą wizję, ona i cała grupa w Portland w stanie Maine (gdzie wtedy mieszkali jej rodzice) porzucili już «krzyk o północy», uznając go za przeszłość. Właśnie wtedy Pan ukazał jej w wizji błąd, w który popadła ona sama i grupa w Portland. Następnie opowiedziała o swojej wizji grupie, a oni uznali swoje doświadczenie związane z siódmym miesiącem za dzieło Boga”.¹¹

GSAM 264Jak postrzegano te trzy poselstwa w 1847 roku

GSAM 264.1Poniższy fragment autorstwa pastora Jamesa White’a, napisany w kwietniu 1847 roku, pokazuje, jak wtedy postrzegano te trzy poselstwa:—

GSAM 264.2„Wszyscy wyznawcy drugiego przyjścia są zgodni, że anioł przedstawiony w szóstym i siódmym wersecie tego rozdziału (Objawienie 14) symbolizuje przesłanie o przyjściu skierowane do Kościoła i świata... Zadaniem drugiego anioła było pokazać zgromadzeniu wierzących, że Babilon upadł. A ponieważ znaczna część z nich dowiedziała się o tym dopiero wtedy, gdy moc «krzyku o północy» obudziła ich w samą porę, by zdążyli uciec z kościołów przed nadejściem dziesiątego dnia, wynika z tego, że od siódmego miesiąca 1844 roku Poselstwo Trzeciego Anioła było i nadal jest ostrzeżeniem dla świętych, by «trzymali się mocno», nie wracali ani nie «przyjmowali» znaków, których dziewicza grupa pozbyła się podczas wołania drugiego anioła.

GSAM 264.3„Czyż prawdziwe przesłanie dla ludu Bożego, od siódmego miesiąca 1844 roku, nie było właśnie takim ostrzeżeniem? — Z pewnością tak... W wersecie dwunastym czytamy: «Tuć jest cierpliwość świętych, tuć są ci, którzy chowają przykazania Boże i wiarę Jezusową». Gdzie ich widziałeś, Janie? — No cóż, «tutaj», podczas Poselstwa Trzeciego Anioła. Skoro od siódmego miesiąca 1844 roku trwa ten czas cierpliwego oczekiwania, a od tamtej pory pojawiła się grupa ludzi przestrzegających sabatu itp., to jasne jest, że żyjemy w czasach Poselstwa Trzeciego Anioła”.¹²