Rozdział 8 — Uczta weselna Baranka

GSAM 134.1„Człowiek niektóry sprawił wieczerzę wielką i zaprosił wielu; I posłał sługę swego w godzinę wieczerzy, żeby rzekł zaproszonym: Pójdźcie! bo już wszystko gotowe”.¹

GSAM 134.2„Błogosławieni, którzy są wezwani na wieczerzę wesela Barankowego”.²

GSAM 134.3Wieczerza to ostatni posiłek dnia. W tej przypowieści pojawiają się trzy zaproszenia na ucztę. Nie wolno mylić tej przypowieści z zaproszeniami na „obiad”, o których mowa w Ewangelii Mateusza 22:1-7. „Obiad” to posiłek w południe. Z przypowieści o zaproszeniach na obiad dowiadujemy się, że ci, którzy zapraszali, zostali „złośliwie potraktowani” i zabici, a nawet syn króla zginął. Król, który wysłał zaproszenie, „wytracił one morderce, i miasto ich zapalił”.

GSAM 134.4Ta przypowieść o zaproszeniach na „obiad”, pokazująca los tych, którzy najpierw odrzucili to zaproszenie, trafnie odzwierciedla to, co faktycznie spotkało tych, którzy odrzucili ewangelię Chrystusa i zabili Jego oraz Jego apostołów. Pan wysłał armie przeciwko temu narodowi i „wytracił one morderce, i miasto ich zapalił” – Jeruzalem.

GSAM 134Wezwanie na kolację

GSAM 134.5To zaproszenie na ucztę w przypowieści bez wątpienia odnosi się do „uczty weselnej Baranka”. Błogosławieństwo spoczywa na tych, którzy zostali zaproszeni na tę „ucztę weselną”. Uczta weselna następuje po ślubie. Ślub Baranka ma miejsce przed Jego powrotem; bo, jak już widzieliśmy, kiedy Chrystus w końcu przyjdzie, powróci „z wesela”.³

GSAM 135.1To zaproszenie na ucztę weselną musi więc być tym samym, co Poselstwo Pierwszego Anioła z Objawienia 14 oraz zapowiedź czasu z dziesiątego rozdziału, o których już wspomnieliśmy. Jak zapisuje Łukasz, to pierwsze zaproszenie na ucztę posłano „zaproszonym”. Kim byli ci zaproszeni? – Ci, którzy usłyszeli i przyjęli ewangelię Chrystusa. Wyznają, że kochają Chrystusa i że pragną Jego powtórnego przyjścia jako pełnego spełnienia swojej nadziei. Dlaczego więc wezwanie nie miałoby trafić najpierw do nich? Tak jak trzeba było najpierw głosić ewangelię Żydom, którzy mieli Pismo Święte i twierdzili, że oczekują przyjścia Mesjasza,⁴ tak samo przesłanie o powtórnym przyjściu Chrystusa zostało najpierw przekazane tym, którzy twierdzili, że są Jego naśladowcami i że pragną Jego pojawienia się.

GSAM 135Wezwanie skierowane do tych, którzy zostali zaproszeni

GSAM 135.2Pierwsze zaproszenie na ucztę, skierowane do tych, którzy zostali zaproszeni, musi trafić do kościołów. W rzeczywistości głoszenie o bliskim przyjściu Chrystusa, od roku 1833 do wiosny 1844 roku, odbywało się w kościołach i w znacznym stopniu było popierane przez duchownych z tych kościołów. William Miller po raz pierwszy opublikował swoje poglądy na temat bliskiego przyjścia Chrystusa w baptystycznej gazecie z Brandon w stanie Vermont. Jego działania oraz działania jego współpracowników aż do kwietnia 1844 roku odbywały się głównie w budynkach kościelnych lub salach udostępnionych przez ówczesne kościoły.

GSAM 135.3Pastor Himes tak opowiada o działalności pastora Millera aż do wiosny 1844 roku:

GSAM 135.3„Działał wśród wszystkich grup i wyznań, nie ingerując w ich organizację ani dyscyplinę, wierząc, że członkowie różnych wspólnot mogą zachować swoją pozycję, a jednocześnie przygotowywać się na nadejście swojego Króla”.

GSAM 135.4Pastor Himes, mówiąc o wspólnej pracy swojej i pastora Millera, dodaje: „Większość duchownych i kościołów, które otworzyły nam drzwi oraz naszym braciom głoszącym doktrynę przyjścia, współpracowała z nami aż do ostatniego roku” – czyli roku 1844.

GSAM 136Otwarte drzwi dla przesłania

GSAM 136.1Jeśli chodzi o swoją pracę i jej charakter, Wm. Miller powiedział:

GSAM 136.1„Otworzyły się przede mną drzwi, by głosić tę doktrynę o powtórnym przyjściu Chrystusa niemal we wszystkich wyznaniach, tak że udało mi się odpowiedzieć tylko na niewielką część tych wezwań... W każdym miejscu, w którym byłem, najbardziej pobożni, oddani i pełni życia członkowie kościołów najchętniej przyjmują głoszone poglądy; podczas gdy światowi wyznawcy, faryzeusze, bigoci, dumni, wyniośli i samolubni szydzą z doktryny drugiego przyjścia Chrystusa i ją wyśmiewają”.

GSAM 136.2Jeśli chodzi o naturę przesłania o adwencie, można o nim powiedzieć to samo, co D’Aubigné powiedział o Reformacji – że „została ona dokonana w imię duchowej zasady. Ogłosiła ona za swojego nauczyciela Słowo Boże; za zbawienie – wiarę; za broń – Ducha Świętego; i właśnie tymi środkami odrzuciła wszelkie światowe elementy”.

GSAM 136Potężna fala przebudzeń

GSAM 136.3Charakter przebudzeń, które nastąpiły po ogłoszeniu przesłania o adwencie, tak opisuje L. D. Fleming, pastor kościoła chrześcijańskiego przy Casco Street w Portland w stanie Maine:

GSAM 136.4„Zainteresowanie, jakie wzbudziły jego [Wm. Millera] wykłady, jest bardzo przemyślane i pozbawione emocji, i choć to największe przebudzenie, jakie kiedykolwiek widziałem, to jednak nie ma w nim zbytniego podniecenia. Wydaje się, że najsilniej oddziałuje na męską część społeczności. Efekt ten wynika z tego, że brat Miller po prostu chwyta miecz Ducha – wyjęty z pochwy i nagi – i przykłada jego ostre ostrze do nagiego serca, a ono tnie! To wszystko. Przed ostrzem tej potężnej broni upada niewiara, a uniwersalizm więdnie. Fałszywe fundamenty znikają, a kupcy z Babelu się dziwią. Wydaje mi się, że to chyba najbardziej przypomina apostolskie przebudzenia spośród wszystkiego, czego były świadkami współczesne czasy”.

GSAM 137Doświadczenie z Richmond w stanie Maine

GSAM 137.1Aby zilustrować dzieło przebudzenia, które towarzyszyło głoszeniu doktryny o adwencie, zacytujemy relację kogoś, kto aktywnie angażował się w ten ruch. Opisując kwartalne spotkanie w Richmond w stanie Maine, w którym uczestniczyło trzydzieści kościołów baptystów wolnej woli, mówi on:—

GSAM 137.2„Gdy wszedłem do kościoła, pastor Rollins, który siedział obok ambony na drugim końcu sali, wstał i powiedział: «Bracie White, usiądź tutaj obok mnie». Po kazaniu dano możliwość zabrania głosu, a ja swobodnie mówiłem o życiu chrześcijańskim i triumfach sprawiedliwych podczas drugiego przyjścia Chrystusa. Wiele głosów wołało: «Amen! Amen!», a większość z tego licznego zgromadzenia miała łzy w oczach... Pod koniec spotkania, po uzyskaniu mojej zgody, pastor Rollins wstał i powiedział: «Brat White, który siedzi po mojej prawej stronie, przemówi dziś wieczorem w domu modlitwy Reed na temat powtórnego przyjścia naszego Pana Jezusa Chrystusa. Chodźcie, bracia, i posłuchajcie sami. Mamy wystarczająco dużo miejsca, by wszystkich was pomieścić. Chodźcie, bracia, nikomu z was nie zaszkodzi posłuchać na ten temat... Doskonale wiedział, że większość jego braci opuści zebranie we wsi i pójdzie trzy mile, by mnie posłuchać, a to oznaczało, że ich zaplanowane posiedzenie robocze zostanie przerwane. I tak właśnie się stało. Trzy czwarte duchownych i prawie wszyscy delegaci wyszli, a dom modlitwy Reed zapełnił się już o wczesnej porze. Moim tematem był rozdział 24 Ewangelii według św. Mateusza. Duch Boży obdarzył mnie wielką swobodą. Zainteresowanie było niesamowite.

GSAM 137.3„Kiedy kończyłem, wzywając chrześcijan, by w pełni się poświęcili i byli gotowi, a grzeszników, by szukali Chrystusa i przygotowali się na przyjście Syna Człowieczego, moc Boża zstąpiła na mnie tak mocno, że musiałem podtrzymywać się obiema rękami, trzymając się ambony. To była uroczysta chwila. Gdy spojrzałem na sytuację grzeszników, zagubionych bez Chrystusa, wołałem do nich ze łzami w oczach, powtarzając kilka razy: «Przyjdź do Chrystusa, grzeszniku, i zostań zbawiony, gdy On pojawi się w swojej chwale. Przyjdź, biedny grzeszniku, zanim będzie za późno. Przyjdź, grzeszniku, biedny grzeszniku, przyjdź».

GSAM 138.1„Panowała tam strasznie podniosła atmosfera. Duchowni i wierni płakali, niektórzy głośno. Po każdym wezwaniu skierowanym do grzeszników w całym zgromadzeniu rozlegał się powszechny jęk. Stałem na nogach, wyjaśniając ten rozdział i nawoływając ludzi już od ponad dwóch godzin, i zaczynałem chrypnąć. Przestałem mówić i głośno płakałem nad tymi drogimi ludźmi z taką głębią uczuć, jaką zna tylko ten, kogo Bóg powołał, by głosił Jego prawdę grzesznikom. Była godzina dziewiąta, a pozwolenie innym na zabranie głosu oznaczałoby przedłużenie spotkania aż do północy. Najlepiej było zakończyć w tej głębokiej atmosferze, ale dopiero wtedy, gdy wszyscy mieli szansę opowiedzieć się po stronie Pana. Wezwałem więc wszystkich ze zgromadzenia, którzy chcieliby dołączyć do mnie w modlitwie, oraz tych, którzy pragnęli zostać przedstawieni przed tronem miłosierdzia, aby byli gotowi z radością spotkać Zbawiciela podczas Jego powtórnego przyjścia – niech wstaną. Każda dusza w tym wielkim domu, jak później dowiedziałem się od osób z różnych jego części, wstała. Po krótkiej modlitwie spotkanie się zakończyło.

GSAM 138.2„Następnego ranka wróciłem do wioski w towarzystwie co najmniej siedmiu ósmych uczestników tego kwartalnego zgromadzenia baptystów Freewill. Każdy opowiadał, jak wspaniałe zgromadzenie odbyło się poprzedniego wieczoru.

GSAM 138Zaproszenia do głoszenia przesłania w innych miejscach

GSAM 138.3„Podczas przerwy delegaci i duchowni zaprosili mnie, żebym razem z nimi ustalił terminy wykładów dla różnych zborów z tego kwartalnego zgromadzenia, które miały przestronne domy modlitwy. Była wtedy połowa lutego i ustalono, że pozostało nie więcej niż sześć tygodni, kiedy można było swobodnie jeździć saniami, co dawało ludziom dobrą szansę na udział w spotkaniach. Wybrano dwanaście najważniejszych miejsc, w których miałem pracować przez te sześć tygodni. Miałem wygłosić dziesięć wykładów, co oznaczało, że musiałbym przemawiać dwadzieścia razy w tygodniu. To zostawiało mi tylko pół dnia w tygodniu, a zazwyczaj potrzebowałem go, żeby przejechać piętnaście czy dwadzieścia mil do kolejnego miejsca spotkania”.⁵

GSAM 139Setki nawróconych

GSAM 139.1Głoszenie doktryny o powtórnym przyjściu wywołało wszędzie przebudzenia i nawrócenie setek ludzi, a szczególnie wyraźnie było to widać, gdy zbliżał się koniec roku żydowskiego 1843 (21 marca 1844 r.). To właśnie tej zimy autor tego tekstu w swojej rodzinnej wiosce – Victor w stanie Nowy Jork – po raz pierwszy usłyszał o tej sprawie i choć miał zaledwie dwanaście lat, przyjął, na tyle, na ile to rozumiał, wiarę w drugie przyjście. Wrażenie, jakie wywarło to na ludziach, było rzeczywiście pełne powagi – nie tylko na zgromadzeniach, ale wszędzie. Victor był wtedy tylko wioską liczącą około dwustu mieszkańców, ale okolice były gęsto zaludnione. W wyniku tej serii spotkań, które odbyły się w tej małej wiosce, odnotowano pięćset osób, które nawróciły się.

GSAM 139Świadectwo z Methodist Year Book

GSAM 139.2Jeśli chodzi o potężną falę przebudzeń, która nastąpiła po ogłoszeniu o powtórnym przyjściu, w Methodist Year Book czytamy, że „w ciągu czterech lat, od 1840 do 1844 roku, w Ameryce nawróciło się 256 000 osób”. To, co miało miejsce w Ameryce, działo się równie w innych krajach, gdzie ogłoszono to wezwanie. „Potężna moc towarzyszyła głoszeniu, a dusze nawracały się wszędzie”. Tak jak pierwsze zaproszenie na ucztę weselną posłano kościołom – „zaproszonym” – tak właśnie przez nich rozeszło się ono do wszystkich, którzy chcieli przyjść i mieć udział w zbawieniu czekającym na lud Boży. Niezależnie od tego, czy przesłanie było głoszone, wyrażane w modlitwie czy śpiewane w „melodiach adwentowych”, tej pracy towarzyszyło potężne działanie Ducha Bożego.

GSAM 140Dzieci głoszące w Szwecji

GSAM 140.1W tym kontekście zwróćmy uwagę, jak Pan działał, by wprowadzić głoszenie w krajach, gdzie prawo zabraniało głoszenia czegokolwiek sprzecznego z „kościołem państwowym”. Szwecja była jednym z takich krajów. Tam Pan posłużył się małymi dziećmi, by zapoczątkować to dzieło. Pierwsze takie objawienie miało miejsce latem 1843 roku w Eksjö, na południu Szwecji. Mała dziewczynka, mająca zaledwie pięć lat, która nigdy nie nauczyła się czytać ani śpiewać, pewnego dnia w niezwykle uroczysty sposób poprawnie zaśpiewała długi hymn luterański, a potem z wielką mocą ogłosiła: „Nadeszła godzina sądu jego” i zachęcała rodzinę, by przygotowała się na spotkanie z Panem, bo On wkrótce przyjdzie. Nienawróceni członkowie rodziny błagali Boga o miłosierdzie i otrzymali przebaczenie. Ruch ten rozprzestrzenił się z miasta do miasta, a inne dzieci głosiły to przesłanie. Podobny ruch wśród dzieci pojawił się w pewnym stopniu również w Norwegii i Niemczech.

GSAM 140„Tak! Musiałem głosić”

GSAM 140.2W 1896 roku, prowadząc spotkania w siedemnastu różnych miejscach w Szwecji, przejeżdżałem przez kilka miejscowości, w których dzieci głosiły w 1843 roku, i miałem okazję porozmawiać z tymi, którzy słyszeli te kazania, oraz z mężczyznami, którzy głosili, gdy byli jeszcze dziećmi. Zapytałem jednego z nich: „Głosiłeś przesłanie o adwencie, gdy byłeś chłopcem?”. Odpowiedział: „Głosiłem! Tak, musiałem głosić. Nie miałem w tej sprawie żadnego wyboru. Ogarnęła mnie jakaś siła i wypowiedziałem to, do czego ta siła mnie zmusiła”.

GSAM 140Boquist i Walbom w Örebro, Szwecja

GSAM 140.3W powiecie Örebro ta działalność rozprzestrzeniła się tak bardzo, że nawet starsi ludzie zaczęli głosić to przesłanie. Wtedy władze cywilne, podburzone przez księży z „kościoła państwowego”, aresztowały dwóch młodych chłopaków – osiemnastoletniego Walboma i piętnastoletniego Ole’a Boquista – twierdząc, że uczynią z nich publiczny przykład. Wybiczali im nagie plecy rózgami brzozowymi, a potem wsadzili ich z krwawiącymi ranami do więzienia w Örebro. Kiedy rany się zagoiły, wyprowadzili ich z więzienia i zapytali: „Czy przestaniecie głosić tę doktrynę?”. Chociaż po raz drugi pobili ich rózgami, rozrywając im rany na nowo, jedyną odpowiedzią, jaką udało im się uzyskać, było: „Będziemy głosić to, co nakazuje nam Pan”. Dzięki wstawiennictwu znanej parafianki z Örebro król Oskar I nakazał władzom wypuścić tych chłopców z więzienia i zostawić tych ludzi w spokoju. W ten sposób prawda odniosła w Szwecji zwycięstwo.

GSAM 141Świadectwo Boquista

GSAM 141.1W gazecie Review and Herald z 7 października 1890 roku znajduje się bardzo ciekawa relacja na temat głoszenia przez dzieci, napisana przez samego O. Boquista. Pisze on:—

GSAM 141.2„W 1843 roku wśród mieszkańców parafii Karlskoga w hrabstwie Örebro wybuchł ruch religijny. Liderami tego ruchu były dzieci i młodzi mężczyźni, których nazywano «rapare». Głosili oni z boską mocą i z wielką stanowczością ogłaszali ludziom, że nadeszła godzina sądu Boga.

GSAM 141.3„Jesienią tego samego roku ja, O. Boquist, mając wtedy piętnaście lat, wraz z innym młodym mężczyzną, Erikiem Walbomem, który miał osiemnaście lat, zostaliśmy tak poruszeni tą niewidzialną mocą, że nie mogliśmy się jej w żaden sposób oprzeć. Gdy tylko ogarnęła nas ta niebiańska moc, zaczęliśmy przemawiać do ludzi i głośno głosić, że nadeszła godzina sądu, odwołując się do Księgi Joela 2:28–32 oraz Księgi Objawienia 14:6, 7.”

GSAM 141Dzieci w wizji

GSAM 141.4Ludzie powiedzieli mi, że ci, na których tak wpłynęła ta niebiańska moc, całkowicie się odcięli od wszystkiego wokół. Byli faktycznie w wizji od Boga i mówili z mocą, która miała potężny, przekonujący wpływ. Mówili, że te małe dzieci, będąc pod tym wpływem, przemawiały z siłą i godnością dorosłych mężczyzn i kobiet. Ci, którzy to widzieli, doszli więc do wniosku, że to Pan używał ich proroczo, by głosiły te poważne prawdy. Autor pisze dalej:—

GSAM 142.1„Ludzie gromadzili się tłumnie, by nas słuchać, a nasze spotkania trwały zarówno w dzień, jak i w nocy, co doprowadziło do wielkiego przebudzenia religijnego. Młodzi i starzy zostali poruszeni przez Ducha Bożego i wołali do Pana o miłosierdzie, wyznając swoje grzechy przed Bogiem i ludźmi.

GSAM 142.2„Kiedy jednak dowiedział się o tym ksiądz z kościoła, podjęto wiele prób, by nas uciszyć i w ten sposób powstrzymać panujące religijne poruszenie; jednak wszystkie wysiłki okazały się daremne. Poproszono wtedy szeryfa, by kazał nas aresztować, i przez sześć tygodni trwały bezowocne poszukiwania w lesie, gdzie uciekliśmy, szukając schronienia.

GSAM 142.3„W końcu jednak wezwano nas, żebyśmy stawili się przed pastorem kościoła. Nasza grupa powiększyła się tak, że czterdziestu młodych mężczyzn i kobiet stawiło się w plebanii, gdzie poddano nas długiemu przesłuchaniu. Wszystkim oprócz mnie i Walboma pozwolono wrócić do domów; nas jednak aresztowano, a następnego dnia osadzono w więzieniu w Örebro, gdzie w celi nr 14 trzymano nas razem ze złodziejami, jakbyśmy popełnili jakąś straszną zbrodnię”.

GSAM 142Świadectwo siostry Boquista

GSAM 142.422 września 1896 roku siostra Boquista, siedemdziesięciodwuletnia kobieta, przyszła na nasze spotkanie w Örebro i opowiedziała nam o przeżyciach swojego brata; była bowiem świadkiem jego chłosty, uwięzienia i uwolnienia. Zaśpiewała nam hymn, który Boquist i Walbom śpiewali, wychodząc z więzienia na most nad fosą otaczającą ten XVI-wieczny zamek, który w 1843 roku służył jako więzienie. Siła ruchu z 1843 roku towarzyszyła temu świadectwu i śpiewaniu hymnu. W tłumaczeniu na angielski hymn brzmi następująco:—

GSAM 143Hymn śpiewany przez Boquista i Walboma

GSAM 144Młody kaznodzieja z Karlskogi

GSAM 144.4Pewien pan z Örebro opowiedział mi o zdarzeniu w Karlskodze, gdzie mieszkał w 1843 roku. Powiedział:—

GSAM 144.5„Mały chłopiec w wieku ośmiu lat, który nigdy nie nauczył się czytać liter, zaczął głosić poselstwo, cytując wiele fragmentów Pisma Świętego. Ludzie mówili: «Ten chłopiec jest po prostu przepełniony Biblią». Sytuacja ta miała miejsce po tym, jak król Oskar opowiedział się po stronie prześladowanych, więc miejscowy ksiądz nie mógł postawić chłopca przed sądem, by powstrzymać go przed głoszeniem; powiedział jednak ludziom, żeby przyprowadzili chłopca do niego, a on go zdemaskuje i pokaże im, jak mało wie o Biblii.

GSAM 144.6„Przed zgromadzonym tłumem ksiądz otworzył śpiewnik i poprosił chłopca, żeby mu coś przeczytał. Chłopiec odpowiedział: «Nie umiem czytać», ale odwrócił się plecami do księdza i poprawnie zaśpiewał cały hymn od początku do końca, podczas gdy ksiądz patrzył na książkę ze zdumieniem. Kapłan powiedział do chłopca: «Wygląda na to, że wiesz wszystko». Chłopiec odpowiedział: «Nie. Nie zawsze wolno nam mówić wszystkiego, co wiemy».

GSAM 145.1„Ksiądz otworzył wtedy Nowy Testament i powiedział do chłopca: «Przeczytaj mi coś z tego». Chłopiec odpowiedział: «Nie umiem czytać». Ksiądz zapytał: «A co w ogóle wiesz o Biblii?». Odpowiedział: «Wiem, gdzie jest fragment, w którym słowo i pojawia się czternaście razy». Ksiądz rzekł: «Nie! W Biblii nie ma takiego fragmentu». Chłopiec zapytał: «Czy mógłbyś mi przeczytać Objawienie 18:13?». «Tak» – odparł ksiądz. Gdy czytał, ludzie liczyli i rzeczywiście słowo i pojawiło się tam dokładnie czternaście razy, a wśród tych czternastu wystąpień znalazło się «wiązanie dusz ludzkich». Ludzie krzyknęli: «O! O! Ten chłopak wie więcej o Biblii niż ksiądz!». Bardzo zawstydzony ksiądz porzucił ten temat i od tamtej pory nie przeszkadzał już ludziom”.

GSAM 145.2Tak więc z ust dzieci Pan potwierdza swoje słowo i w ten cudowny sposób przekazał swoją prawdę ludziom, których prawa zabraniały głoszenia jakiejkolwiek doktryny poza „religią urzędową”.

GSAM 145Dary Ducha związane z przesłaniem

GSAM 145.3Nie tylko w Szwecji Pan, w związku z ruchem adwentowym, przemawiał do swojego ludu poprzez dary swojego Ducha. W Szkocji, w Anglii, a także w Ameryce Pan pouczał swój lud poprzez szczególne objawienia.

GSAM 145Wizje Williama Foya

GSAM 145.4W 1842 roku w Bostonie w stanie Massachusetts mieszkał dobrze wykształcony człowiek o imieniu William Foy, który był elokwentnym mówcą. Był baptystą, ale przygotowywał się do przyjęcia święceń kapłańskich jako duchowny kościoła episkopalnego. Pan łaskawie obdarzył go w 1842 roku dwiema wizjami – jedną 18 stycznia, a drugą 4 lutego. Wizje te stanowiły wyraźny dowód na to, że były prawdziwymi objawieniami Ducha Bożego. Był zapraszany z miejsca na miejsce, by przemawiał z ambony – nie tylko przez episkopalistów, ale także przez baptystów i inne wyznania. Kiedy przemawiał, zawsze nosił szaty duchowne, takie jak te, które duchowni tego kościoła zakładają podczas nabożeństw.

GSAM 146.1Wizje pana Foya dotyczyły zbliżającego się powrotu Chrystusa, wędrówki ludu Bożego do niebiańskiego miasta, nowej ziemi oraz chwały stanu odkupionych. Dzięki doskonałej znajomości języka i wspaniałej zdolności opisywania wywoływał sensację, gdziekolwiek się pojawiał. Na zaproszenie jeździł z miasta do miasta, by opowiadać o cudownych rzeczach, które widział; a żeby pomieścić ogromne tłumy, które gromadziły się, by go słuchać, wynajmowano duże sale, gdzie opowiadał tysiącom o tym, co mu zostało pokazane ze świata niebiańskiego, o pięknie Nowego Jeruzalem i zastępach anielskich. Kiedy rozwodził się nad czułą, pełną współczucia miłością Chrystusa do biednych grzeszników, zachęcał tych, którzy jeszcze nie nawrócili się, by szukali Boga, a mnóstwo ludzi odpowiadało na jego czułe prośby.

GSAM 146Wizja trzech stopni

GSAM 146.2Jego dzieło trwało aż do roku 1844, pod koniec dwóch tysięcy trzystu dni. Wtedy został obdarzony kolejnym objawieniem Ducha Świętego – trzecią wizją, której nie rozumiał. W niej pokazano mu drogę ludu Bożego prowadzącą do niebiańskiego miasta. Zobaczył wielką platformę, czyli stopień, na którym gromadziły się tłumy ludzi. Czasami ktoś przepadał przez tę platformę i znikał z pola widzenia, a o takich osobach mówiono mu: „Odstąpili”. Potem zobaczył, jak ludzie wchodzą na drugi stopień, czyli platformę, i tam też niektórzy przepadali przez platformę i znikali z pola widzenia. W końcu pojawiła się trzecia platforma, która sięgała aż do bram świętego miasta. Do tych, którzy dotarli na tę platformę, dołączyło wielkie zgromadzenie. Ponieważ spodziewał się, że Pan Jezus przyjdzie już wkrótce, nie zdał sobie sprawy z tego, że po pierwszym i drugim poselstwie z Objawienia 14 miało nastąpić trzecie. W rezultacie ta wizja była dla niego niezrozumiała i przestał przemawiać publicznie. Po zakończeniu okresu proroczego, w roku 1845, usłyszał, jak ktoś inny opowiadał o tej samej wizji, wyjaśniając, że „pierwsze i drugie poselstwo zostały już przekazane, a po nich miało nastąpić trzecie”. Niedługo potem pan Foy zachorował i zmarł.

GSAM 147.1Takie przejawy mocy Boga, związane z głoszeniem Jego przyjścia „u drzwi”, oraz radość tysięcy ludzi, którzy odwracali się od grzechu, by służyć Panu i czekać na Jego przyjście, podwójnie utwierdziły ludzi w przekonaniu, że to rzeczywiście było przesłanie Pana dla świata.

GSAM 147.2Ale nadszedł 21 marca 1844 roku, minął, a Pan nie przyszedł. Jednak oddani i rozważni ludzie byli przekonani, że postępowali zgodnie z wolą Pana i że w odpowiednim czasie wszystko stanie się jasne.