Rozdział 13 — Znaki Bożego przewodnictwa

GSAM 198.1„kusiłli się który bóg przyjść a wziąć sobie naród z pośrodku innego narodu przez pokusy, przez znaki, i przez cuda, i przez wojny, i przez mocną rękę, i przez ramię wyciągnione, i w strachach wielkich, według wszystkiego, jako uczynił dla was Pan, Bóg wasz, w Egipcie przed oczyma twemi? Tobie to ukazano, abyś wiedział, iż Pan jest Bóg, a nie masz innego oprócz niego”.¹

GSAM 198.2Właśnie w ten sposób Pan postąpił, wyrywając lud spośród pogańskiego narodu, by wyprowadzić go tam, gdzie mógłby im głosić swoje prawo i gdzie mógłby im je przekazać wyryte na kamiennych tablicach. Cuda te nie zostały dokonane po to, by zaspokoić ich ciekawość, ale po to, by mieli pewność, że Ten, który „czynił wielkie rzeczy w Egipcie; Rzeczy dziwne w ziemi Chamowej, rzeczy straszne przy morzu Czerwonem”² oraz przemówił do nich spośród ognia i dymu płonącego szczytu Synaju, był nikim innym jak żywym i prawdziwym Bogiem, Stwórcą wszystkich rzeczy.

GSAM 198Powołanie Mojżesza z płonącego krzewu

GSAM 198.3Sam Mojżesz nie byłby w stanie skłonić Izraelitów do opuszczenia Egiptu, mówiąc im po prostu: „Kiedy pasłem stada na pustyni, współczułem wam w waszej niewoli i teraz zstąpiłem, by wyprowadzić was z Egiptu, tak jak próbowałem to zrobić, gdy zabiłem Egipcjanina tuż przed ucieczką do ziemi Midian”.

GSAM 199.1Potrzebny był płonący krzew, który się nie spalał, oraz słyszalny głos dochodzący spośród płomieni, by przekonać nawet Mojżesza, że to właśnie on ma „iść i wyprowadzić lud z Egiptu”. Właśnie w ten cudowny sposób otrzymał swoje posłannictwo, swoje wysokie i święte powołanie – objawienie, które od razu przykuło uwagę jego braci, przygotowało ich umysły na to, co miało nastąpić, i w ten sposób skłoniło ich do uznania Mojżesza, pod przewodnictwem Boga, za swojego przywódcę.

GSAM 199.2Jeśli kiedykolwiek od czasu zmartwychwstania Zbawiciela był moment, w którym Jego zasmuceni i rozczarowani naśladowcy potrzebowali pocieszenia dzięki Jego obecności i dodającym otuchy słowom, to właśnie wtedy, gdy niektórzy ze smutnych i prześladowanych wierzących trzymali się niezachwianej wiary po „krzyku o północy” z 1844 roku; a jeśli Bóg w swoim miłosierdziu kiedykolwiek zwracał się bezpośrednio do zasmuconych dusz, to wydaje się, że z pewnością byłoby to właśnie w takim czasie i do takich ludzi.

GSAM 199Obietnica obecności Pana

GSAM 199.3Ten, który nie jest ograniczony w sposobach ani środkach działania i który „wstąpiwszy na wysokość”³ obdarzył swój Kościół darami Ducha Świętego, obiecał być ze swoimi uczniami w głoszeniu Ewangelii „aż do skończenia świata”.

GSAM 199.4Przez cały czas Pan był gotów objawiać swoją moc i dary tym, którzy w pełni Go szukali. Czyż nie powiedział, dając zlecenie głoszenia Ewangelii: „znamiona tych, co uwierzą, te naśladować będą: W imieniu mojem dyjabły wyganiać będą, nowemi językami mówić będą; Węże brać będą, a choćby co śmiertelnego pili, nie zaszkodzi im; na niemocne ręce kłaść będą, a dobrze się mieć będą”?⁴

GSAM 199Dary Ducha Świętego w okresie Reformacji

GSAM 199.5W okresie Reformacji w XVI wieku i w kolejnych stuleciach miały miejsce niesamowite przejawy mocy Pana oraz objawy daru proroctwa. D’Aubigné wspomina o proroctwach Jana Husa. Charles Buck w swojej książce Religious Anecdotes opowiada o proroctwach George’a Wisharta z 1546 roku. Jan Wesley w swoich dziełach opisuje proroctwa Jonathana Pyrah i ich spełnienie. Pastor J. B. Finley w swojej autobiografii opowiada o niezwykłej wizji i uzdrowieniu, którego sam doświadczył latem 1842 roku. Czasopismo The Christian Advocate (Metodystów) opublikowało ciekawą relację o niezwykłej wizji i jej skutkach, którą otrzymał doktor Bond z tego kościoła podczas swojej posługi. Były to znaki dla tych, którzy pokornie szukali Pana, że On się nie zmienił i że nadal będzie przemawiał do swojego ludu poprzez dar proroctwa.

GSAM 200Kościół Ostatku będzie miał ducha proroctwa

GSAM 200.1W Piśmie Świętym są jasne i konkretne stwierdzenia, że Pan w szczególny sposób objawi dary swojego Ducha, a zwłaszcza dar proroctwa, wśród ludzi, którzy będą czekać na Jego przyjście. Pierwszy fragment, na który zwracamy uwagę, znajduje się w liście do Koryntian i brzmi: „Dziękuję Bogu mojemu zawsze za was dla łaski Bożej, która wam jest dana w Chrystusie Jezusie, Iżeście we wszystkiem ubogaceni w nim we wszelkiej mowie i we wszelkiej znajomości; Jako świadectwo Chrystusowe utwierdzone jest w was, Tak iż wam na żadnym darze nie schodzi, którzy oczekujecie objawienia Pana naszego Jezusa Chrystusa. Który was też utwierdzi aż do końca, abyście byli bez nagany w dzień Pana naszego, Jezusa Chrystusa”.⁵

GSAM 200.2W Księdze Objawienia czytamy o „ostatku” – ostatnim kościele ewangelicznym: „rozgniewał się smok na niewiastę [kościół], i poszedł, aby walczył z resztą nasienia jej (dosłowne tłumaczenie KJV), którzy zachowują przykazania Boże i mają świadectwo Jezusa Chrystusa”.⁶ Pytamy więc: czym jest to „świadectwo Jezusa”, które ma posiadać ostatni Kościół i które poprzez swoje utwierdzenie przygotowuje drogę do objawienia się wszystkich darów Ducha? Odpowiedź na to pytanie znajdujemy w świadectwie anioła skierowanym do Jana na wyspie Patmos: „upadłem do nóg jego, abym się mu pokłonił; ale mi rzekł: Patrz, abyś tego nie czynił; bom jest spółsługa twój i braci twoich, którzy mają świadectwo Jezusowe. Bogu się kłaniaj; albowiem świadectwo Jezusowe jest duch proroctwa”.⁷

GSAM 201.1Ta definicja podana przez anioła pokazuje, że to właśnie „duch proroctwa” objawiający się w Kościele, który czeka na Chrystusa, toruje drogę dla wszystkich darów, i że to właśnie przeciwko Kościołowi „ostatku” toczy się wojna za to, że posiada on ten dar.

GSAM 201Świadectwo Pawła o darach

GSAM 201.2List Pawła do Tesaloniczan pokazuje, że dzień Pański – ostateczny dzień sądu wykonawczego – nadejdzie na masy „jako złodziej w nocy”; ale nie zaskoczy on w ten sposób wiernych dzieci Pana, ponieważ „Wszyscy wy jesteście synowie światłości i synowie dnia”. Wśród swoich napomnień skierowanych do tego czuwającego ludu mówi: „Ducha nie zagaszajcie. Proroctw nie lekceważcie. Wszystkiego doświadczajcie, a co jest dobrego, tego się trzymajcie”.⁸

GSAM 201.3O greckim słowie propheteias, przetłumaczonym tu jako proroctwa, Greenfield w swoim greckim leksykonie pisze: „Korzystanie z daru proroctwa w tym znaczeniu, 1 List do Tesaloniczan 5:20”. Zgadzają się z tym również słowniki Parkhursta, Robinsona oraz Liddella i Scotta. Jest to zatem jasne świadectwo, że prawdziwy dar proroctwa będzie obecny w Kościele oczekującym na powtórne przyjście Chrystusa. Napomnienie to nie polega na tym, by gardzić tym darem, ale by go badać; po znalezieniu w nim czegoś dobrego należy zastosować wezwanie: „tego się trzymajcie”.⁹

GSAM 201Spełnienie obietnicy

GSAM 201.4Zauważyliśmy już wcześniej, jak Pan zaczął objawiać dar proroctwa podczas głoszenia poselstwa pierwszego i drugiego anioła. Dar ten rozwinął się pełniej od zakończenia okresu dwóch tysięcy trzystu dni. Pan wybrał na ten cel swoje własne narzędzie, wybierając za swoją przedstawicielkę osobę, która nie tylko poświęciła dla Niego wszystko, ale której życie wisiało na włosku – „najsłabszą z najsłabszych”.¹⁰ W ciągu dwóch miesięcy po upływie tego czasu panna Ellen G. Harmon z Portland w stanie Maine, mająca wówczas zaledwie około siedemnastu lat, zaczęła otrzymywać objawienia od Pana.

GSAM 202.1Miałem okazję porozmawiać z osobami, które mieszkały w Portland w czasie pierwszej wizji, a także znałem panią Haines, w której domu panna Harmon miała swoją pierwszą wizję, więc opowiem o tym, co usłyszałem od tych osób.

GSAM 202.2Panna Harmon była wtedy w bardzo krytycznym stanie zdrowia. Od wielu tygodni ledwo mogła mówić, ledwie szeptem. Jeden z lekarzy stwierdził, że cierpi na gruźlicę z obrzękiem. Powiedział, że jej prawe płuco jest zniszczone, a lewe poważnie chore, a także że ma problemy z sercem. Stwierdził, że jego zdaniem przeżyje co najwyżej bardzo krótko i może umrzeć w każdej chwili. Leżąc, z trudem łapała oddech. W nocy mogła odpocząć tylko wtedy, gdy podkładano jej pod głowę poduszki, tak by leżała w pozycji niemal siedzącej. Częste napady kaszlu i krwotoki z płuc znacznie osłabiły jej siły fizyczne.

GSAM 202Pierwsza wizja panny Harmon

GSAM 202.3Kiedy miała swoją pierwszą wizję, przebywała w domu pani Haines. Było to rano, a one właśnie modliły się razem jako rodzina. Było tam pięć osób, wszystkie siostry w wierze. Inne już się modliły, a panna Harmon modliła się szeptem, kiedy moc Boga zstąpiła w najwspanialszy sposób, wyraźnie oddziałując na wszystkich obecnych, i w jednej chwili straciła świadomość tego, co działo się wokół niej – znalazła się w wizji.

GSAM 202.4Na następnym spotkaniu opowiedziała wierzącym w Portland o tym, co jej zostało pokazane. Mieli pełne przekonanie, że pochodziło to od Pana. W tamtym czasie w Portland było około sześćdziesięciu osób, które uznały to za dzieło Pana. Zarówno wizji, jak i jej opowieści towarzyszyła moc, która mogła pochodzić wyłącznie od Boga. Nieustannie towarzyszyło jej uroczyste poczucie spraw wiecznych i wydawało się, że przepełnia ją niewypowiedziany podziw, że ktoś tak młody i słaby jak ona został wybrany na narzędzie, przez które Pan będzie przekazywał światło swojemu ludowi. Powiedziała, że podczas tej wizji czuła się otoczona promiennymi aniołami w chwalebnych salach nieba, gdzie panuje sama radość i pokój, i że budzenie się do niezadowalającej rzeczywistości tego śmiertelnego życia było dla niej smutną zmianą.

GSAM 203Streszczenie pierwszej wizji

GSAM 203.1Poniższe krótkie streszczenie jej pierwszej wizji, opowiedziane przez nią wierzącym w Portland, da ci pewne wyobrażenie o charakterze wszystkich tych wizji:—

GSAM 203.2„Podczas modlitwy w rodzinnym gronie, Duch Święty zstąpił na mnie i wydawało mi się, że wznoszę się coraz wyżej, daleko ponad ciemny świat. Obejrzałam się, aby popatrzeć na lud adwentowy na ziemi, jednak nie mogłam ich znaleźć. Wtedy czyjś głos powiedział do mnie: «Spójrz ponownie; spójrz nieco wyżej.» Na to podniosłam swój wzrok i ujrzałam prostą, wąską ścieżkę, która pięła się wysoko ponad światem. Po niej pielgrzymowali adwentyści do świętego miasta, które znajdowało się na końcu drogi. Za nimi, na początku drogi, było jasne światło; jak mi powiedział anioł, był to «krzyk o północy». Światło to oświecało całą ścieżkę i było jasnością dla ich stóp, aby się nie potykali. Tak długo, dopóki oczy ich były zwrócone na Jezusa będącego przed nimi i prowadzącego ich do miasta, byli bezpieczni. Wkrótce jednak niektórzy z nich znużyli się i poczęli mówić, że miasto to jest bardzo oddalone, a oni spodziewali się, że wcześniej doń przybędą. Wówczas Jezus zachęcał ich, podnosząc Swą wspaniałą prawicę, z której wychodziło światło, oświecające ową grupę adwentystów, i oni wykrzyknęli: «Alleluja!» Inni znowu nierozważnie pogardzili tym światłem, mówiąc, że to nie był Bóg, który wyprowadził ich tak daleko. Za takimi światło gasło, nogi ich pozostawały w zupełnej ciemności, zaczęli się potykać, zgubili z oczu Chrystusa, i w efekcie spadli ze ścieżki w znajdujący się pod nimi ciemny i bezbożny świat. Wkrótce usłyszeliśmy głos Boga, podobny do szumu wielu wód, który podał nam dzień i godzinę przyjścia Jezusa. Żyjący święci w liczbie 144000 poznali i zrozumieli ten głos, podczas gdy bezbożni uważali go za grzmot i trzęsienie ziemi. Gdy Bóg oznajmił ten czas, wylał na nas Ducha Świętego, a nasze oblicza zaczęły rozjaśniać się i świecić chwałą Bożą tak, jak oblicze Mojżesza, gdy schodził z góry Synaj”.¹¹

GSAM 204Opis stanu pani White podczas wizji

GSAM 204.1Zanim przejdziemy dalej do tej porywającej relacji o tym cudownym objawieniu Ducha Bożego, przedstawię kilka faktów dotyczących wizji. Po raz pierwszy zobaczyłem panią E. G. White (wcześniej pannę Harmon) w październiku 1852 roku. Tego dnia widziałem ją w wizji, która trwała ponad godzinę. Od tamtej pory miałem zaszczyt widzieć ją w wizjach około pięćdziesiąt razy. Byłem obecny, gdy lekarze badali ją w tym stanie, i z przyjemnością składam świadectwo tego, co widziałem i wiem. Mam nadzieję, że relacja z faktów dotyczących tej sprawy nie zostanie lekceważąco odrzucona na rzecz przypadkowych domysłów tych, którzy nigdy nie widzieli jej w takim stanie.

GSAM 204.2Wchodząc w stan wizji, wydaje trzy porywające okrzyki „Chwała!”, które rozbrzmiewają echem raz po raz – drugi, a zwłaszcza trzeci, jest cichszy, ale bardziej poruszający niż pierwszy, a głos przypomina głos kogoś znajdującego się w znacznej odległości od ciebie i właśnie znikającego z zasięgu słuchu. Przez jakieś cztery czy pięć sekund wygląda, jakby opadała na ziemię jak ktoś, kto zemdlał albo stracił siły; potem nagle wydaje się, że ogarnia ją nadludzka siła – czasem od razu wstaje na nogi i chodzi po pokoju. Często porusza rękami i ramionami, wskazując w prawo lub w lewo, gdy obraca głowę. Wszystkie te ruchy są wykonywane w niezwykle pełen wdzięku sposób. Niezależnie od tego, w jakiej pozycji znajduje się dłoń czy ramię, nikt nie jest w stanie ich poruszyć. Ma zawsze otwarte oczy, ale nie mruga; głowa jest uniesiona, a ona patrzy w górę – nie pustym wzrokiem, ale z miłym wyrazem twarzy, różniącym się od normalnego tylko tym, że wydaje się wpatrywać intensywnie w jakiś odległy obiekt. Nie oddycha, a mimo to jej puls bije regularnie. Wyraz twarzy jest miły, a jej cera równie rumiana jak w stanie naturalnym.

GSAM 205Porównanie z wizją Daniela

GSAM 205.1Jej stan, jeśli chodzi o oddychanie, utratę sił oraz to, że staje się silna, gdy dotyka jej anioł Boży, idealnie zgadza się z opisem, jaki podał prorok Daniel na podstawie własnego doświadczenia w wizji, kiedy mówi: „A jam sam został, i widziałem to wielkie widzenie; ale siła nie została we mnie, i krasa moja odmieniła się we mnie, i skaziła się, i nie miałem żadnej siły”. „A jakoż będzie mógł taki sługa Pana mego rozmówić się z takim Panem moim? Gdyż od tegoż czasu nie została we mnie siła, ani tchnienie zostało we mnie. Tedy się mnie znowu dotknął na wejrzeniu jako człowiek, i posilił mię, I rzekł: Nie bój się, mężu wielce przyjemny, pokój tobie! posil się, posil się, mówię. A gdy mówił ze mną, wziąłem siłę i rzekłem: Niech mówi Pan mój; albowiemeś mię posilił”.¹²

GSAM 205ŚWIADECTWA NAOCZNYCH ŚWIADKÓW

GSAM 205Dr M. G. Kellogg

GSAM 205.2Jeśli chodzi o stan pani White podczas wizji, warto przytoczyć kilka wypowiedzi naocznych świadków. Pierwsza pochodzi od dr. M. G. Kellogga, który odnosi się do pierwszej wizji, jaka miała miejsce w Michigan 29 maja 1853 roku podczas spotkania w Tyrone w hrabstwie Livingston. Mówi on:—

GSAM 206.1„Siostra White była w wizji przez około dwadzieścia minut albo pół godziny. Kiedy weszła w wizję, wszyscy obecni wydawali się odczuwać moc i obecność Boga, a niektórzy z nas rzeczywiście czuli, jak Duch Boży spoczywa na nas z wielką mocą. W sabat rano, około dziewiątej, modliliśmy się i spotykaliśmy w gronie przyjaciół. Brat White, mój ojciec i siostra White już się modlili, a ja też się wtedy modliłem. Nie było żadnego podniecenia ani manifestacji emocji. Błagaliśmy jednak Boga z wielką gorliwością, by pobłogosławił to spotkanie swoją obecnością i by pobłogosławił dzieło w Michigan. Kiedy siostra White wydała ten triumfalny okrzyk: «Chwała! c-h-w-a-ł-a-! c-h-w-a-ł-a-!», który tak często słyszałeś, gdy wchodziła w wizję, brat White wstał i poinformował zgromadzonych, że jego żona jest w wizji. Po wyjaśnieniu, jak przebiegają jej wizje i że podczas nich nie oddycha, zaprosił każdego, kto chciał, by podszedł i ją zbadał. Dr Drummond, lekarz, który był też kaznodzieją adwentystą pierwszego dnia i który (zanim zobaczył ją w wizji) twierdził, że jej wizje mają pochodzenie hipnotyczne oraz że sam mógłby wywołać u niej wizję, wyszedł do przodu i po dokładnym zbadaniu bardzo zbladł, po czym stwierdził: «Ona nie oddycha!».

GSAM 206.2„Jestem całkowicie pewien, że nie oddychała w tym momencie, gdy była w wizji, ani podczas żadnej z kilku innych, które miała, gdy byłem obecny. Wyjście z wizji było równie wyraźne jak wejście w nią. Pierwszym sygnałem, że wizja się skończyła, było to, że znów zaczęła oddychać. Wzięła pierwszy oddech głęboko, długo i pełnie, w sposób wskazujący, że jej płuca były całkowicie pozbawione powietrza. Po pierwszym oddechu minęło kilka minut, zanim wzięła drugi, który wypełnił płuca dokładnie tak samo jak pierwszy; potem nastąpiła dwuminutowa przerwa i trzeci wdech, po którym oddech stał się naturalny”. Podpisano: „M. G. Kellogg, dr med., Battle Creek, Michigan, 28 grudnia 1890 r.”

GSAM 207F. C. Castle

GSAM 207.1Przedstawiamy poniższe oświadczenie osoby, która była świadkiem badania lekarskiego pani White podczas jej wizji w Stowe w stanie Vermont latem 1853 roku. Mówi on:—

GSAM 207.2„Był tam lekarz, który zbadał ją zgodnie ze swoją wiedzą i doświadczeniem, żeby znaleźć przyczynę tego zjawiska. Zbliżono zapaloną świecę do jej szeroko otwartych oczu; żaden mięsień oka się nie poruszył. Następnie zbadał jej puls, a także oddech – i nie stwierdził żadnego oddechu. W rezultacie doszedł do wniosku, że zjawiska tego nie da się wyjaśnić na podstawie zasad naturalnych ani naukowych”. Podpisano: „F. C. Castle”.

GSAM 207D. H. Lamson

GSAM 207.3Poniższe relacje dotyczą badania przeprowadzonego, gdy pani White była w stanie wizji, podczas spotkania w domu pastora Jamesa White’a przy Monroe Street w Rochester w stanie Nowy Jork, 26 czerwca 1854 roku:—

GSAM 207.4„Miałem wtedy siedemnaście lat. Wydaje mi się, że niemal słyszę te porywające okrzyki «Ch-w-a-ł-a!», które wykrzykiwała. Potem opadła z powrotem na podłogę – nie upadła, tylko opadła łagodnie – i została podtrzymana w ramionach jednej z opiekunek. Weszło dwóch lekarzy – starszy mężczyzna i młody człowiek. Brat White bardzo chciał, żeby dokładnie zbadali siostrę White, co też zrobili. Przyniesiono lustro, a jeden z nich trzymał je nad jej ustami, kiedy mówiła; ale bardzo szybko zrezygnowali z tego i powiedzieli: «Ona nie oddycha». Potem dokładnie zbadali jej boki, gdy mówiła, szukając oznak głębokiego oddechu, ale nic nie znaleźli. Gdy zakończyli tę część badania, wstała na nogi, wciąż będąc w wizji, trzymając wysoko Biblię, przewracając strony, cytując poprawnie, mimo że jej oczy patrzyły w górę, z dala od książki.

GSAM 208.1„Miała wizję siedmiu ostatnich plag. Potem ujrzała triumf świętych, a jej okrzyki triumfu wydaje mi się, że słyszę nawet teraz. O tych faktach śmiało świadczę”. Podpisano: „Pastor D. H. Lamson, Hillsdale, Michigan, 8 lutego 1893 r.”.

GSAM 208Pani Drusilla Lamson

GSAM 208.2Kolejne świadectwo dotyczące tego samego badania lekarskiego pochodzi od pani Drusilli Lamson, wdowy po kuzynie pastora Lamsona i przełożonej sanatorium w Clifton Springs w stanie Nowy Jork. Mówiąc o spotkaniu z 26 czerwca 1854 roku, pisze:—

GSAM 208.3„Pamiętam to spotkanie, podczas którego przeprowadzono test, a mianowicie sprawdzenie tego, o czym często mówił brat White – że siostra White nie oddychała podczas wizji – ale nie pamiętam nazwiska lekarza, który tam był... To musiał być doktor Fleming, bo to właśnie do niego czasami zwracano się po radę. On jednak już nie żyje. Mogę tylko tyle powiedzieć, że przeprowadzono ten test i na lustrze nie było widać żadnych śladów oddechu”. Podpisano: „Drusilla Lamson, Clifton Springs, stan Nowy Jork, 9 marca 1893 r.”.

GSAM 208.4Jeszcze jedno świadectwo od kogoś, kto był obecny podczas wspomnianego wydarzenia:—

GSAM 208Dawid Seeley

GSAM 208.5„Niniejszym poświadczam, że zapoznałem się z powyższymi zeznaniami Dawida Lamsona i pani Drusilli Lamson dotyczącymi oświadczenia lekarza podczas badania pani E. G. White, gdy była w stanie wizji, 26 czerwca 1854 roku. Byłem obecny na tym spotkaniu i byłem świadkiem tego badania. Zgadzam się z tym, co stwierdzili brat i siostra Lamsonowie, i dodam jeszcze, że badanie przeprowadzili doktor Fleming oraz inny, młodszy lekarz. Gdy pani White wstała, tak jak to opisali, cytując fragmenty Pisma Świętego, doktor Fleming poprosił o zapaloną świecę. Trzymał ją jak najbliżej jej ust, tak by jej nie poparzyć, i w linii prostej z jej oddechem, na wypadek gdyby zaczęła oddychać. Płomień nawet nie drgnął. Wtedy lekarz powiedział z naciskiem: «To rozstrzyga sprawę na zawsze – w jej ciele nie ma oddechu»”. Podpisano: „Dawid Seeley, Fayette, Iowa, 20 sierpnia 1897 r.”.

GSAM 209Państwo A. F. Fowler

GSAM 209.1Poniższe oświadczenia dotyczą badania przeprowadzonego, gdy pani White miała wizję w Waldron’s Hall w Hillsdale w stanie Michigan w lutym 1857 roku. Doktor Lord, lekarz z Hillsdale z pięćdziesięcioletnim stażem, przeprowadził niezwykle dokładne badanie, w związku z którym przedstawiam następujące świadectwa:—

GSAM 209.2„Byliśmy obecni, gdy (w lutym 1857 r.) siostra E. G. White miała wizję w Waldron’s Hall w Hillsdale. Dr Lord przeprowadził badanie i powiedział: «Jej serce bije, ale nie ma oddechu. Jest życie, ale płuca nie działają; nie potrafię wyjaśnić tego stanu»”. Podpisano: „A. F. Fowler, pani A. F. Fowler, Hillsdale, Michigan, 1 stycznia 1891 r.”.

GSAM 209C. S. Glover

GSAM 209.3Oto kolejna relacja dotycząca tej samej wizji:—

GSAM 209.4„Byłem obecny, gdy siostra White miała wspomnianą wizję w Waldron’s Hall w Hillsdale. Oprócz powyższego oświadczenia słyszałem, jak lekarz mówił, że stan siostry White podczas wizji był «poza zasięgiem jego wiedzy». Powiedział też: «Jest w tym coś nadprzyrodzonego»”. Podpisano: „C. S. Glover, Battle Creek, Michigan, 19 stycznia 1891 r.”.

GSAM 209Państwo Carpenter

GSAM 209.5Oto trzecie oświadczenie w tej samej sprawie:—

GSAM 209.6„Niniejszym potwierdzamy, że byliśmy obecni w Waldron’s Hall w Hillsdale w stanie Michigan w lutym 1857 roku, kiedy pani E. G. White miała wizję i w tym stanie została zbadana przez doktora Lorda. Słyszeliśmy też jego publiczne oświadczenie dotyczące tej sprawy, które przytoczyli powyżej brat i siostra Fowlerowie”. Podpisano: „W. R. Carpenter, Eliza Carpenter, Noblesville, Indiana, 30 sierpnia 1891 r.”

GSAM 210D. T. Bourdeau

GSAM 210.1Teraz zwróć uwagę na test, który przeprowadzono, gdy pani White miała wizję w Buck’s Bridge w hrabstwie St. Lawrence w stanie Nowy Jork:—

GSAM 210.2„28 czerwca 1857 roku po raz pierwszy widziałem siostrę Ellen G. White w wizji. Nie wierzyłem w wizje, ale jedna z wielu okoliczności, o których mógłbym wspomnieć, przekonała mnie, że jej wizje pochodziły od Boga. Żeby się upewnić, czy ona oddycha, czy nie, najpierw położyłem dłoń na jej klatce piersiowej na tyle długo, by stwierdzić, że jej płuca nie poruszały się bardziej niż u zwłok. Potem przyłożyłem dłoń do jej ust, zaciskając jej nozdrza między kciukiem a palcem wskazującym, tak że nie mogła ani wydychać, ani wdychać powietrza, nawet gdyby tego chciała. Trzymałem ją w ten sposób przez około dziesięć minut – wystarczająco długo, by w normalnych okolicznościach się udusiła; ta męka nie wywarła na niej jednak żadnego wpływu. Odkąd byłem świadkiem tego niesamowitego zjawiska, ani razu nie miałem ochoty wątpić w boskie pochodzenie jej wizji”. Podpisano: „D. T. Bourdeau, Battle Creek, Michigan, 4 lutego 1891 r.”.

GSAM 210Lekarz-medium duchowe sprawdzający wizję

GSAM 210.3Opowiem o kolejnym badaniu medycznym, którego byłem świadkiem w Parkville, w hrabstwie St. Joseph w stanie Michigan, 12 stycznia 1861 roku.

GSAM 210.4Pod koniec przemowy, którą pani White wygłosiła do licznego zgromadzenia zebranego w domu modlitwy adwentystów, Boże błogosławieństwo spoczęło na niej w niezwykłym stopniu i została porwana przez wizję, siedząc na krześle. Był tam obecny doktor Brown, krzepki i silny fizycznie mężczyzna, medium duchowe. Twierdził, że jej wizje są tym samym, co mediumizm, i że gdyby miała wizję w jego obecności, mógłby ją z niej wybudzić w ciągu jednej minuty. Zaproszono wszystkich chętnych, by podeszli do przodu i poprzez badanie sami przekonali się o jej stanie podczas wizji. Doktor wyszedł na przód, ale zanim zdążył nawet w połowie zakończyć badanie, zbladł śmiertelnie i zaczął drżeć jak liść osiki. Pastor White zapytał: „Czy doktor opowie, w jakim jest stanie?”. Odpowiedział: „Ona nie oddycha” i szybko skierował się w stronę drzwi. Ci przy drzwiach, którzy pamiętali jego przechwałki, powiedzieli: „Wracaj i zrób to, co obiecałeś; wyciągnij tę kobietę z wizji”. W wielkim wzburzeniu chwycił klamkę, ale nie pozwolono mu otworzyć drzwi, dopóki ci stojący przy drzwiach nie zapytali: „Doktorze, co się dzieje?”. Odpowiedział: „Tylko Bóg wie; wypuśćcie mnie z tego domu” – i wyszedł.

GSAM 211.1Było oczywiste, że duch, który oddziaływał na niego jako medium, nie czuł się spokojniej w obecności mocy, która kierowała panią White w wizji, niż opętani w czasach Zbawiciela, którzy pytali: „Przyszedłeś tu przed czasem, dręczyć nas?”.¹³

GSAM 211.2W tej sytuacji widać podobieństwo do tego, co opisano w doświadczeniu proroka Daniela. Kiedy wszedł w wizję przez ducha Pana, obecni tam Chaldejczycy – poganie, którzy nie znali tego ducha – bardzo się przestraszyli i „pouciekali a pokryli się”.¹⁴

GSAM 211Panna Harmon poproszona o opowiedzenie o swoich wizjach

GSAM 211.3Mniej więcej tydzień po swojej pierwszej wizji, podczas spotkania w domu ojca, panna Harmon miała drugą wizję, w której polecono jej przekazać innym to, co jej zostało objawione. Była bardzo zakłopotana, nie wiedząc, jak ma wypełnić polecenie Pana. Jej stan zdrowia był tak słaby, że odczuwała fizyczny ból i wszystko wskazywało na to, że pozostało jej niewiele czasu. Miała zaledwie siedemnaście lat, była drobna i krucha, nieprzyzwyczajona do życia towarzyskiego, a z natury tak nieśmiała i skromna, że spotkania z nieznajomymi sprawiały jej ból. Przez kilka dni modliła się żarliwie, często do późnej nocy, by to brzemię zostało z niej zdjęte i nałożone na kogoś innego, bardziej zdolnego do jego zniesienia. Jednak światło obowiązku nie zmieniło się, a słowa anioła nieustannie brzmiały: „Przekaż innym to, co ci objawiłem”.

GSAM 212.1Będąc w tym stanie zmieszania, panna Harmon wzięła udział w kolejnym spotkaniu, które odbyło się w domu jej ojca. Podczas tego spotkania wszyscy zebrani zjednoczyli się w żarliwej modlitwie za nią, a ona po raz kolejny poświęciła się Panu i poczuła gotowość, by służyć Jego chwale. Podczas modlitwy gęsta ciemność, która ją otaczała, rozproszyła się; i jak później opowiadała, jasne światło, niczym kula ognia, zbliżyło się do niej, a gdy na nią spadło, opuściły ją siły i wydawało jej się, że znajduje się w obecności Jezusa i aniołów. Znów usłyszała: „Głoś innym to, co ci objawiłem”. Powiedziała, że gorąco błagała, by jeśli musi iść i opowiedzieć o tym, co Pan jej pokazał, to żeby została uchroniona przed wywyższeniem. Wtedy anioł powiedział jej, że jej modlitwa została wysłuchana i że gdyby groziło jej wywyższenie, dotknęłaby ją choroba. Anioł rzekł do niej: „Przekazuj poselstwo wiernie, wytrwaj do końca a będziesz jadła owoce z drzewa życia i piła wodę żywota”.

GSAM 212Wizyta panny Harmon w Poland w stanie Maine

GSAM 212.2Panna Harmon otrzymała objawienie, że musi pojechać do Poland w stanie Maine i opowiedzieć o swojej wizji. Dzień po tej trzeciej wizji, ku zaskoczeniu wszystkich, jej szwagier podjechał pod dom jej ojca i zaproponował, że zabierze ją do Poland. Podczas pobytu tam zorganizowała spotkanie, na którym opowiedziała o swojej wizji. Hazen Foss¹⁵, pogrążony w rozpaczy, nie dał się namówić na udział w nabożeństwie, ale przyłożywszy ucho do drzwi z zewnątrz, usłyszał, jak opowiada o swojej wizji, i powiedział: „Wizja, o której opowiadała, jest tak podobna do tej, którą mi pokazano, jak tylko dwie osoby mogłyby opisać tę samą rzecz”. Następnego ranka niespodziewanie spotkał pannę Harmon i powiedział jej, żeby była „wierna w dźwiganiu tego ciężaru i w przekazywaniu świadectw, jakie Pan jej da, a wtedy Bóg jej nie opuści”. Innym mówił: „To jest osoba, na którą Pan nałożył ten ciężar”. Na pewno powinien to wiedzieć, bo widział tę osobę w wizji, w której powiedziano mu, że ciężar ten został z niego „zdjęty”.

GSAM 213.1Od tego czasu praca panny Harmon polegała na podróżowaniu po stanach Nowej Anglii i opowiadaniu o tym, co jej zostało pokazane. W niektórych przypadkach w wizji dowiadywała się, dokąd ma się udać, a także jakie trudności napotka. Jej przesłania były przede wszystkim upomnieniami dla tych, którzy dryfowali w kierunku doktryny duchowego przyjścia Chrystusa, oraz zachętą dla wszystkich, by trzymali się dotychczasowych doświadczeń.

GSAM 213.2O swoim doświadczeniu mówi tak: „Niektórzy wstrzymywali się od wszelkiej pracy i wykluczali ze swego grona tych, którzy nie podzielali w tej kwestii ich poglądów... Pan Bóg objawił mi w widzeniu te błędy i posłał mnie, bym pouczała Jego błądzące dzieci; jednak wielu z nich całkowicie odrzuciło poselstwo, oskarżywszy mnie, że dostosowuję się do świata. Z drugiej zaś strony, adwentyści z imienia oskarżali mnie o fanatyzm, nazywając mnie fałszywie i złośliwie przywódczynią fanatyzmu, który zawsze i wszędzie zwalczałam”.¹⁶ Więcej na ten temat dowiemy się w następnym rozdziale.