Rozdział 4 — Czas końca

GSAM 77.1„rzekłem: Panie mój! cóż za koniec będzie tych rzeczy? Tedy rzekł: Idź, Danijelu! bo zawarte i zapieczętowane są te słowa aż do czasu końca (dosłowne tłumaczenie KJV). … niezbożni niezbożnie czynić będą; nadto wszyscy niezbożni nie zrozumieją, ale mądrzy zrozumieją”.¹

GSAM 77.1„rzekł do mnie: Wyrozumij, synu człowieczy! bo w czasie końca wypełni się to widzenie” (dosłowne tłumaczenie KJV).²

GSAM 77.1„Ale ty, Danijelu! zamknij te słowa, i zapieczętuj tę księgę aż do czasu końca (dosłowne tłumaczenie KJV); bo to wiele ich przebieży, a rozmnoży się umiejętność.”³

GSAM 77.1Co tu oznacza „czas końca”? Nie może to być sam koniec, bo w takim razie ta część proroctwa Daniela, która została „zapieczętowana”, nie przyniosłaby ludzkości żadnej korzyści. Skoro „jawne nam”⁴, ta część musi kiedyś się przydać. Wyrażenie „czas końca” musi więc odnosić się do okresu tuż przed samym końcem, w którym to, o czym mówiono Danielowi, zostanie zrozumiane.

GSAM 77Dzień Jego Przygotowania

GSAM 77.2Niewątpliwie odnosi się to do czasu, który prorok Nahum nazwał „dniem Jego przygotowania”. Prorok mówił tu o zniszczeniu Niniwy, gdy słychać „trzaskanie biczów, i grzmot kół, i tupanie koni, i skakanie wozów”.⁵ Uwagę proroka najpierw zwraca się na większą klęskę, która ma spaść na cały świat, kiedy „Góry drżą przed nim, a pagórki się rozpływają; ziemia gore od oblicza jego, i okrąg ziemi i wszyscy mieszkający na nim. Przed rozgniewaniem jego, któż się ostoi? a kto się stawi przeciwko popędliwości gniewu jego? Gniew jego się wylewa jako ogień, a skały się padają przed nim. … onci koniec uczyni, utrapienie drugi raz nie powstanie”.⁶

GSAM 78Rydwany z płonącymi pochodniami

GSAM 78.1Prorok mówi jeszcze więcej o tym dniu przygotowania: „wozy jego jako pochodnie gorejące iskrzyć się będą w dzień przygotowania jego (dosłowne tłumaczenie KJV), a jodły straszne trząść się będą. Wozy po ulicach grzmieć i po rynku skrzypieć będą; na wejrzeniu będą jako pochodnie, a jako błyskawice biegać będą. Szykuje mocarzy swoich, ale jednak upadną w szyku swym; pospieszy się do murów, jakoby tam zgotowana była obrona”.⁷

GSAM 78.2Cóż za trafny opis współczesnego pociągu-błyskawicy, w którym konduktor nieustannie liczy i przelicza pasażerów, od stacji do stacji, a oni potykają się, idąc, gdy pociąg jest w ruchu. Do tego dochodzi ogromne zużycie jodeł na podkłady kolejowe, konstrukcje estakadowe, osłony przeciwśnieżne itp. Mówi się, że jedna z linii kolejowych przebiegających przez góry Sierra Nevada ma czterdzieści siedem mil osłon przeciwśnieżnych z jodeł. A prorok powiedział, że to wszystko nastąpi w „dniu jego przygotowania”.

GSAM 78.3O tym czasie końca mówi też prorok Joel, kiedy do sług Pana kieruje polecenie: „Trąbcie w trąbę na Syonie, a krzyczcie na świętej górze mojej! niechaj zadrżą wszyscy obywatele ziemi; bo przychodzi dzień Pański, bo już bliski jest”.⁸

GSAM 78.4A prorok Sofoniasz mówi z kolei: „Wejrzyjcie w się, wejrzyjcie w się, mówię, o narody przemierzłe! Pierwej, niżeli wyjdzie dekret, i niż dzień jako plewa przeminie; pierwej niż przyjdzie na was gniew zapalczywości Pańskiej, pierwej niż przyjdzie na was dzień gniewu Pańskiego. Szukajcie Pana wszyscy pokorni na ziemi, którzy sąd jego czynicie; szukajcie sprawiedliwości, szukajcie pokory, snać się ukryjecie w dzień zapalczywości Pańskiej”.⁹

GSAM 79.1Aby dokładniej zrozumieć, co oznacza wyrażenie „czas końca” i kiedy się on zaczyna, przyjrzyjmy się innemu fragmentowi, w którym użyto tego samego terminu. W jedenastym rozdziale Księgi Daniela pojawia się moc prześladowcza, która miała sprawować władzę aż do czasu końca. Pan powiedział o tej prześladującej mocy: „z tych, którzy innych nauczają, padać będą, aby doświadczeni i oczyszczeni, i wybieleni byli aż do czasu końca (dosłowne tłumaczenie KJV); bo to [czas końca] jeszcze potrwa aż do czasu zamierzonego”.¹⁰

GSAM 79Działalność małego rogu

GSAM 79.2Protestanccy komentatorzy są generalnie zgodni co do tego, że tę potęgę i „mały róg” z 7. rozdziału Księgi Daniela odnoszą do Kościoła rzymskiego, który sprawował władzę świecką przez „wyznaczony” czas. Tym wyznaczonym czasem był okres: „po zamierzonym czasie i po zamierzonych czasach i po połowie czasu”.¹¹ Było to 1260 proroczych dni – 1260 lat – świeckich rządów małego rogu, trwających od 538 do 1798 roku n.e. W tym ostatnim roku władza świecka małego rogu została odebrana w „wyznaczonym czasie”. W tym momencie ludzie przestali więc „padać” z ręki tej władzy, tak jak to miało miejsce wcześniej. Ten rok – 1798 – oznacza więc początek okresu w tej przepowiedni, zwanego „czasem końca”.

GSAM 79.3Rok 1798 zakończył „tysiąc dwieście i sześćdziesiąt dni” – 1260 lat – w których „dwaj świadkowie” Pana (Stary i Nowy Testament) mieli „prorokować … obleczeni będąc w wory”.¹² W mrocznych wiekach prześladowań Pismo Święte przechowywano w językach greckim i łacińskim, a zwykli ludzie tych języków nie rozumieli. To ukrywanie Pisma Świętego porównuje się do ubierania go „w wory”.

GSAM 80Zabici Dwaj Świadkowie

GSAM 80.1„gdy dokończą świadectwa swojego [w stanie w worze pokutnym], bestyja, która występuje z przepaści, stoczy z nimi bitwę [Szatan podburzający i działający poprzez ludzi tego świata], a zwycięży ich i pobije ich. A trupy ich leżeć będą na ulicy miasta wielkiego, które nazywają duchownie Sodomą i Egiptem, gdzie też Pan nasz ukrzyżowany jest [„jest ukrzyżowany” – wersja duńska]. I widzieć będą wiele ich z ludzi, z pokolenia i z języków, i z narodów trupy ich przez półczwarta dnia; ale trupów ich nie dopuszczą włożyć w groby”.¹³

GSAM 80Panowanie terroru

GSAM 80.2Zabójstwo tych Świadków miało miejsce podczas „panowania terroru” we Francji, w latach 1792–1795 – przez trzy i pół roku. Chociaż rewolucja francuska trwała około sześciu czy siedmiu lat, to właśnie w ciągu pierwszych trzech i pół roku podjęto największe wysiłki, by zniszczyć Biblię, religię i wszystkich, którzy odważyli się opowiadać się za którąkolwiek z nich. Chociaż Rewolucja Francuska rzekomo walczyła z monarchią i wpływami duchowieństwa, w rzeczywistości stała się wojną mającą na celu unicestwienie Boga i Biblii. O czasach tuż przed rewolucją czytamy:

GSAM 80.2„Nigdy nie zapominajmy, że przed rewolucją z 1792 roku zwolennicy niewiary we Francji podobno zebrali między sobą i wydali 900 000 funtów [4 500 000 dolarów] w ciągu jednego roku – i powtarzali to wielokrotnie – na kupowanie, drukowanie i rozpowszechnianie książek, które miały zepsuć umysły ludzi i przygotować ich do desperackich działań”.¹⁴

GSAM 80Pisarze niewierzący

GSAM 80.3„Drogę do takiej rewolucji utorowały pisma Woltera, Mirabeau, Diderota, Helwecjusza, D’Alemberta, Condorceta, Rousseau i innych tego samego pokroju, w których starali się szerzyć zasady podważające zarówno religię naturalną, jak i objawioną. Objawienie nie tylko podważano, ale całkowicie odrzucano; Bóstwo wygnano ze wszechświata, a na jego miejsce wprowadzono wyimaginowane widmo pod imieniem Bogini Rozumu”.¹⁵

GSAM 81.1W 1793 roku nastroje społeczne były takie, że aktorzy teatralni byli głośno oklaskiwani za swoje bluźniercze drwiny pod adresem Boga i Biblii. Jako przykład przytoczymy:

GSAM 81.1„Komik Monert w kościele św. Roche’a [w Paryżu] doprowadził bezbożność do szczytu. «Boże, jeśli istniejesz» – powiedział – «zemścij się za obrazę swego Imienia! Wypowiadam Ci wojnę! Ale Ty milczysz! Nie masz odwagi okazać gniewu! Któż wobec tego będzie wierzył w twoje istnienie?»”¹⁶

GSAM 81Bluźniercze przedstawienie w Lyonie we Francji

GSAM 81.2To, w jaki sposób ci, którzy zabili Świadków, „znowu krzyżują Syna Bożego i jawnie go sromocą” (List do Hebrajczyków 6:6) – zobaczymy podczas uroczystości zorganizowanej przez Fouchégo w Lyonie na cześć Chaliera, gubernatora Lyonu, który został stracony. Jeszcze przed przybyciem do Lyonu Fouché nakazał, by

GSAM 81.2„zniszczono wszystkie symbole religijne, a nad bramami cmentarzy napisano: Śmierć to wieczny sen... Popiersie Chaliera niesiono ulicami, a za nim podążał ogromny tłum zabójców i prostytutek. Za nimi szedł osioł niosący Ewangelię, krzyż i naczynia na wieczerzę, które wkrótce wrzucono w ogień, a osioł został zmuszony do wypicia z kielicha na wieczerzę konsekrowanego wina”.¹⁷

GSAM 81.3Tak opisano Święto Rozumu, które odbyło się w Paryżu:

GSAM 81.3„Udali się w procesji do Konwentu, a motłoch… w najbardziej absurdalny sposób karykaturyzował obrzędy religijne… Mężczyźni w surplisach i kapach podchodzili do mównicy Konwentu, śpiewając alleluja i tańcząc karmagnolę. Tam złożyli hostię, skrzynki, w których była przechowywana, oraz złote i srebrne posągi. Wygłaszali burleskowe przemówienia… «O wy» – zawołała delegacja z Saint-Denis – «o wy, narzędzia fanatyzmu, błogosławieni święci wszelkiego rodzaju, bądźcie wreszcie patriotami, powstańcie wszyscy razem i służcie ojczyźnie, udając się do mennicy, by zostać przetopionymi»”.¹⁸

GSAM 82Słowo Boże wyłania się z zapomnienia

GSAM 82.1„po półczwarta dnia duch żywota od Boga wstąpił w nich” (w Świadków), a oni „wstąpili na niebo w obłoku”.¹⁹ Nadszedł czas wyznaczony przez Boga, by Jego Słowo wyszło z zapomnienia i ponownie stanęło przed światem. Nadszedł czas (1798 r.), by rozpocząć działalność misyjną na całym świecie. W 1804 roku powstało Brytyjskie Towarzystwo Biblijne. Potem pojawiły się dziesiątki innych towarzystw biblijnych, a teraz Biblia jest przetłumaczona na wszystkie główne języki świata. Tak więc Pismo Święte, czyli Dwaj Świadkowie, zyskujące na znaczeniu tak, że wszyscy mogą je zobaczyć i przeczytać, porównuje się do ich wniebowstąpienia w obłoku.

GSAM 82.2W czasach rewolucji francuskiej Wolter stwierdził, że za sto lat Biblia stanie się przestarzała. W setnym roku od tamtej daty tylko we Francji krążyło więcej egzemplarzy Biblii niż było ich w ogóle, kiedy Wolter wygłaszał tę próżną przechwałkę. A dom, w którym wygłosił tę wypowiedź, podobno służy teraz jako dom biblijny.

GSAM 82Odkrycie kamienia z Rosetty

GSAM 82.3Są dwie rzeczy związane z rokiem 1798 i Francuzami, na które musimy zwrócić uwagę: po pierwsze, w tym roku armia francuska pod dowództwem generała Berthiera obaliła rząd papieski w Rzymie, spełniając (nieświadomie) proroctwo dotyczące tego wydarzenia, zawarte właśnie w tej książce, z którą prowadzili wojnę; po drugie, w tym samym roku w Fort St. Julien, nad odnogą Nilu zwaną Rosetta, armia francuska podczas wykopalisk odkryła słynny kamień z Rosetty, który obecnie znajduje się w British Museum. Na tym kamieniu widnieje napis w trzech formach: hieroglifami, pismem używanym przez kapłanów; pismem demotycznym, formą pisma używaną przez zwykłych ludzi; oraz po grecku. To właśnie ten klucz pozwolił rozszyfrować dotychczas tajemnicze pismo demotyczne i hieroglificzne. Jak ujął to ktoś inny: „kilof i łopata, które wydobyły te zapisy w piśmie demotycznym, dostarczają więcej dowodów na prawdziwość starożytnych zapisów biblijnych niż jakiekolwiek inne źródło poza samymi Pismami Świętymi”. Tak więc ci sami ludzie, którzy chcieli zniszczyć Biblię, zostali – zupełnie nieświadomie – wykorzystani do spełnienia proroctwa poprzez odebranie papiestwu władzy pod koniec 1260 lat, a także odkryli klucz do tych samych pism, które potwierdzają prawdziwość Pisma Świętego, które tak usilnie próbowali zniszczyć.

GSAM 83„Będziesz stał na swoim miejscu”

GSAM 83.1Co według anioła miało się wydarzyć w czasie końca, jak powiedział Danielowi? Od chwili, gdy usłyszał, jak święty rzekł: „Aż do dwóch tysięcy i trzech set dni; tedy świątnica oczyszczona będzie” (dosłowne tłumaczenie KJV)²⁰, jego umysł był pełen niepokoju co do tego, czym będzie „koniec tych rzeczy” i „jak długo” to potrwa.²¹ W końcu zrozumiał, że poznanie tego czasu nie jest mu dane w jego czasach. Powiedziano mu: „idź do miejsca twego, a odpoczniesz, i zostaniesz w losie twoim aż do skończenia dni”.²²

GSAM 83.2Niektórzy sądzili, że te słowa odnoszą się do ostatecznego końca świata i że wtedy Daniel, wraz z resztą ludu Pańskiego, otrzyma swoją nagrodę i zajmie swoje dziedzictwo. Hebrajskie słowo oznaczające dziedzictwo, region kraju itp. to, jak nam powiedziano, gheh-vel. Nie jest to jednak słowo przetłumaczone w tym fragmencie jako los; tutaj użyto słowa goh rahl. Hebraiści twierdzą, że słowo to, goh rahl, pojawia się siedemdziesiąt sześć razy w Starym Testamencie i że jest to to samo słowo, którego używa się w kontekście symbolicznego oczyszczenia świątyni, gdzie rzucano losy, by ustalić, który z dwóch kozłów ma zostać zabity. Kiedy Arcykapłan wziął krew kozła Pańskiego i wszedł do świątyni, by dokonać oczyszczenia, cały Izrael stał na zewnątrz, pokutując i wyznając swoje grzechy, aby być bez zarzutu i otrzymać błogosławieństwo Arcykapłana, gdy ten wyjdzie ze świątyni. Tak więc tego dnia Izrael stał na swoim losie.

GSAM 84.1Kiedy nadejdzie ostateczne oczyszczenie świątyni, pod koniec dwu tysięcy trzystu dni, sprawa Daniela, wraz ze sprawami wszystkich sprawiedliwych zmarłych, miała zostać rozpatrzona przed Bogiem. Tak więc Daniel stoi na swoim miejscu.

GSAM 84Słowa zapieczętowane aż do 1798 roku

GSAM 84.2W odpowiedzi na pytanie Daniela: „Panie mój! cóż za koniec będzie tych rzeczy?”²³ usłyszał: „zawarte i zapieczętowane są te słowa aż do czasu końca” (dosłowne tłumaczenie KJV).²⁴ To, co tak bardzo zaprzątało umysł Daniela, to pytania: „kiedy?”, „jak długo?” i „jaki będzie koniec?”. To właśnie te kwestie wprawiały proroka w zakłopotanie i niepokój, i tylko one miały być zamknięte i zapieczętowane aż do „czasu końca”, a nie cała Księga Daniela, jak niektórzy sądzili. Przed rokiem 1798 badacze proroctw mieli jasność co do siedemdziesięciu tygodni i rozumieli, że zaczęły się one w 457 r. p.n.e., a publiczna służba Chrystusa, Jego śmierć itp. miały miejsce dokładnie zgodnie z obliczeniami sześćdziesięciu dziewięciu i siedemdziesięciu tygodni od tej daty. To dokładne wypełnienie misji Zbawiciela, zgodne z tym obliczeniem, dało im potężny dowód, że był On rzeczywiście prawdziwym Mesjaszem, a data rozpoczęcia siedemdziesięciu tygodni została w ten sposób niezmiennie ustalona. To, że nie zorientowali się, iż siedemdziesiąt tygodni stanowiło pierwszą część dwóch tysięcy trzystu dni, sprawiło, że sprawa pozostała zapieczętowana aż do czasu po 1798 roku, tak jak to zostało przepowiedziane.

GSAM 84Klucz do 2300 dni

GSAM 84.3Przyjrzyjmy się teraz faktom w tej sprawie. Aż do roku 1798 znawcy proroctw nie mieli pojęcia, kiedy skończą się te dwa tysiące trzysta dni. Rozumieli symbole, posąg i bestie z Księgi Daniela, ale nie potrafili określić, gdzie zakończą się te dwa tysiące trzysta dni, bo wciąż nie wiedzieli, kiedy te dni się zaczęły. Jako dowód na to czytamy w Midnight Cry, adwentystycznej gazecie wydawanej wówczas w Nowym Jorku, w numerze z 15 czerwca 1842 roku: „To naprawdę ciekawe, że różni niezależni autorzy od 1798 roku dostrzegli to, czego wcześniej nikt nie zauważył – że siedemdziesiąt tygodni było kluczem do dwu tysięcy trzystu dni”.

GSAM 85Wielu odkrywa światło

GSAM 85.1Tak jak ta wiedza była „zapieczętowana”, aż nadeszła wyznaczona przez Pana pora, by ją ujawnić Jego ludowi, tak samo, gdy nadeszła „pora czasu końca”, wielu miało „biegać tam i z powrotem” po Pismach, szukając odpowiedzi na te pytania. Porównując kilka tłumaczeń tego fragmentu, łatwo to zrozumiesz.

GSAM 85.2Dr Adam Clarke pisze: „Wielu będzie się starało zgłębić sens tych słów, a dzięki temu wiedza się poszerzy”.

GSAM 85.3W poprawionej niemieckiej Biblii Lutra czytamy: „W ten sposób wielu się nad nią pochyli i osiągnie głębokie zrozumienie”.

GSAM 85.4W niemieckiej Biblii równoległej czytamy: „Wielu będzie to przeglądać, a dzięki temu wiedza się powiększy”.

GSAM 85.5W niemieckiej Biblii L. Van Essa, dopuszczonej przez papieża do użytku przez katolików, brzmi to tak: „Wielu będzie ją przeglądać, a wiedza będzie ogromna”.

GSAM 85.6W szwedzkiej Biblii czytamy: „Wielu będzie w niej szukać, a wiedza stanie się wielka”.

GSAM 85.7W zrewidowanej wersji duńsko-norweskiej czytamy: „Wielu będzie gorliwie ją badać, a wiedza stanie się ogromna”.

GSAM 85.8W Midnight Cry z 15 czerwca 1842 roku czytamy o tym poszukiwaniu i zdobywaniu wiedzy na temat tego, co przed 1798 rokiem było zapieczętowane: „Czyż nie jest to cudowny zbieg okoliczności, że tak wielu pisarzy, nie znając się nawzajem, doszło do tego samego wniosku mniej więcej w tym samym czasie?”.

GSAM 86.1Przedstawiamy listę dwudziestu różnych osób i grup, które odkryły prawdę o zakończeniu dwóch tysięcy trzystu dni nie dzięki wzajemnej komunikacji, ale w wyniku pilnego studiowania Pisma Świętego pod wpływem Ducha Bożego. Na czele tej listy umieszczamy Williama Millera ze stanu Nowy Jork; następnie są: A. J. Krupp z Filadelfii w Pensylwanii; David McGregor z Falmouth w stanie Maine; Edward Irving z Anglii; Archibald Mason ze Szkocji; W. E. Davis z Karoliny Południowej; Józef Wolff, który działał w różnych częściach Azji; Alexander Campbell w jego debacie z Robertem Owenem w 1829 roku; kapitan A. Landers z Liverpoolu w Anglii; Leonard Heinrich Kelber ze Stuttgartu w Niemczech; Lacunza z Hiszpanii; Hentzepeter z Hagi w Holandii; dr Capadose z Amsterdamu w Holandii; Rau z Bawarii; kapłani z Tatarstanu w 1821 roku; badacze Biblii z Jemenu w swojej książce zatytułowanej „Seera”; Hengstenberg z innej części Niemiec; Rosjanie nad Morzem Kaspijskim; molokanie nad brzegiem Morza Bałtyckiego itp.

GSAM 86.2A jak ten temat od czasu do czasu pojawiał się przed badaczami proroctw, i to nawet bez wzajemnej wiedzy o sobie, pokaże poniższy fragment:—

GSAM 86.3W numerze Midnight Cry z 15 czerwca 1842 roku znajdują się następujące słowa: „Właśnie otrzymałem książkę o następującym tytule: «Two Essays on Daniel’s Prophetic Numbers of 2300 Days, and a Christian’s Duty to Inquire into the Church’s Deliverance, autorstwa Archibalda Masona, duchownego ewangelii z Wishawtown w Szkocji, wydaną w Newbergu. Wydrukowano na podstawie wydania z Glasgow, przez Warda M. Gazeleya, 1820 r.» W tej książce Mason pisze: «Niedawno widziałem małą broszurę, która po raz pierwszy została opublikowana w Ameryce przez wielebnego Wm. E. Davisa z Karoliny Południowej, a ponownie wydana w 1818 r. w Warkington, na południu Anglii. Autor ten twierdzi, że dwa tysiące trzysta dni rozpoczęło się wraz z siedemdziesięcioma tygodniami (rozdz. 9:24). Muszę zgodzić się z tą opinią»”.

GSAM 87Davis z Karoliny Południowej

GSAM 87.1W tym samym numerze Midnight Cry redaktor napisał: „Książka Davisa musiała powstać około 1810 roku”. Mówiąc o rozumowaniu przedstawionym w tej książce, stwierdza: „Czytelnik mógłby naprawdę pomyśleć, że czyta dzieła Millera, Litcha, Storesa czy Hale’a, ale uważamy, że żaden z obecnych pisarzy zajmujących się tematem drugiego przyjścia nie wiedział o istnieniu tej książki aż do zeszłego tygodnia. Redaktor tej gazety [Cry] nigdy wcześniej o niej nie słyszał. Stanowisko Davisa w kwestii czasu, popierane przez Masona, głosiło, że dwa tysiące trzysta dni zakończy się wraz z żydowskim rokiem 1843 – naszym rokiem 1844”.

GSAM 87Józef Wolff i dwudziestu innych

GSAM 87.2W numerze Midnight Cry z 31 sierpnia 1843 roku czytamy, że „w 1822 roku Józef Wolff (z Anglii) opublikował książkę zatytułowaną «He Will Come Again, the Son of Man in the Clouds of Heaven»”. A dalej, że „w 1826 roku dwadzieścia osób, reprezentujących wszystkie ortodoksyjne wyznania, spotkało się w Londynie z panem Wolffem, by studiować Biblię. Wszyscy jednogłośnie doszli do tego samego wniosku. Dodali 45 lat do tych 1260”. Dodanie 45 lat do 1260 lat, które zakończyły się w 1798 roku, prowadzi nas do końca roku żydowskiego 1843, czyli tak naprawdę naszego 1844 roku.

GSAM 87Stanowisko Alexandra Campbella

GSAM 87.3W tym samym numerze gazety napisano o Alexandrze Campbellu, że „w 1829 roku stoczył swoją słynną debatę z Robertem Owenem, niewierzącym, w której twierdził, że wizje Daniela sięgają końca czasu, że dwa tysiące trzysta dni to lata i zakończą się około 1847 lat od narodzin Chrystusa, co – jak sam wykazał – było cztery lata przed powszechnie przyjętym liczeniem”. Zatem według jego obliczeń dwa tysiące trzysta dni miało się zakończyć po upływie 1843 pełnych lat żydowskich od początku naszej ery – a właściwie w 1844 roku.

GSAM 88.1W numerze Midnight Cry z 21 września 1843 roku znajduje się wzmianka o otrzymanej książce pod tytułem „A Voice to Britain and America, in a Scriptural statement of the second advent of our Lord and Saviour, which we daily pray for, saying, «Thy kingdom come, thy will be done in earth as it is in heaven»,²⁵ autorstwa kapitana A. Landersa z Liverpoolu, wydanej przez S. Kent and Co. w 1839 roku”.

GSAM 88.2„On, podobnie jak inni, podaje obliczenia dotyczące czasu, wskazując koniec dwóch tysięcy trzystu dni jako rok 1847 od faktycznych narodzin Chrystusa”. To byłby nasz rok 1844, bo urodził się cztery lata przed datą przyjętą w powszechnym kalendarzu.²⁶

GSAM 88Leonard Heinrich Kelber

GSAM 88.3W gazecie Review and Herald z 17 maja 1892 r. pojawił się artykuł pastora L. R. Conradiego z Hamburga w Niemczech, w którym pisze on:—

GSAM 88.4„Większość naszych czytelników słyszała pewnie o znanym luterańskim duchownym Bengelu, który w ubiegłym stuleciu [według Schaffa Bengel zmarł w 1751 r.] wyznaczył czas pojawienia się naszego Pana na rok 1836, opierając swoje obliczenia na liczbie 666 z Księgi Objawienia. Jednak na długo przed upływem tego terminu zaczął pisać inny człowiek – dyrektor szkoły o imieniu Leonard Heinrich Kelber. Jego pierwsza broszura ukazała się w 1824 roku pod tytułem «Koniec jest bliski» i zawierała wykład Ewangelii Mateusza 24 i 25. Została wydrukowana w Bawarii. W 1835 roku w Stuttgarcie ukazała się jednak obszerniejsza broszura pod tym samym tytułem, licząca 126 stron. Będzie to szczególnie interesujące, a żeby dać naszym czytelnikom lepsze wyobrażenie, zamieszczam tłumaczenie strony tytułowej: «Nadchodzi koniec, czego w sposób gruntowny i przekonujący dowiedziono na podstawie Słowa Bożego oraz najnowszych wydarzeń; całkowicie obalono wszelkie uprzedzenia wobec oczekiwania na przyjście naszego Pana lub obliczania czasu; jasno wykazano, jak prałat Bengel pomylił się o siedem lat w odniesieniu do wielkiego, rozstrzygającego roku; nie rok 1836 bowiem, lecz rok 1843 jest kresem, w którym zakończy się wielka walka między światłem a ciemnością, a na ziemi rozpocznie się długo oczekiwane panowanie pokoju naszego Pana Jezusa».

GSAM 89.1„Drugie wydanie ukazało się w 1841 roku, również w Stuttgarcie, a o ile mi wiadomo, kolejne w Saksonii. Jak wskazuje strona tytułowa, broszura ta, po obaleniu powszechnych uprzedzeń, w jasny i wyraźny sposób pokazuje istniejącą zależność między dwoma tysiącami trzystoma dniami z 8 rozdziału Księgi Daniela a siedemdziesięcioma tygodniami z 9 rozdziału tej samej księgi, i przypisuje je do roku 1843 (1843 według kalendarza żydowskiego – 1844 według naszego). W dalszej części książki autor pokazuje na podstawie znaków czasów, że to wydarzenie musi być już blisko.

GSAM 89.2„Sam fakt, że ukazało się kilka wydań, świadczy o zainteresowaniu, jakie wzbudziła ta książka. Brat Schäche, który teraz mieszka w Australii, zobaczył jej reklamę nawet w odległej prowincji Śląska, a po zamówieniu przeczytał ją z wielkim zainteresowaniem za zamkniętymi drzwiami. W książce nie ma żadnej wzmianki, że autor miał jakąkolwiek wiedzę o podobnym ruchu na świecie, a jednak dzięki Duchowi Bożemu doszedł do tych samych wniosków.

GSAM 89.3„W 1842 roku napisał jeszcze obszerniejszą broszurę liczącą 286 stron, również w Stuttgarcie, zatytułowaną «Podstawowe i biblijne rozważania dotyczące stworzenia i trwania świata; czyli gruntowna odpowiedź na pytanie: Dlaczego Bóg stworzył świat w ciągu sześciu kolejnych dni – bliskie przyjście naszego Pana, by osądzić antychrysta – wielkie i radosne wydarzenia roku 1843»”.

GSAM 89„Ben Ezra” (Lacunza)

GSAM 89.4Około 1812 roku Lacunza opublikował w Hiszpanii książkę zatytułowaną The Coming of Messiah in Majesty and Glory. Autor posługiwał się pseudonimem „Ben Ezra” i uważa się, że był nawróconym Żydem. Edward Irving z Anglii, po rozpoczęciu pracy nad tematem drugiego przyjścia, przetłumaczył tę książkę na angielski. Dzięki temu jej treść dotarła do czytelników w co najmniej dwóch językach.

GSAM 89.5To naprawdę ciekawe, że po upływie tylu lat można zebrać wnioski różnych badaczy, którzy od początku ubiegłego wieku aż do 1840 roku obliczali okres dwóch tysięcy trzystu dni i uznali siedemdziesiąt tygodni za pierwszą część tego okresu, a potem okazało się, że wszyscy zgadzają się co do tego, że okres ten zakończył się w 1844 roku.

GSAM 901844 – prawdziwy koniec 2300 dni

GSAM 90.1Może pojawić się pytanie: czy możemy być pewni, że rok 1844 to prawdziwa data zakończenia 2300 dni? Tak! Bo tak samo jak fałszywe spełnienie proroctwa nie może nastąpić w odpowiednim czasie dla prawdziwego spełnienia, tak samo musimy dojść do wniosku, że rok 1844 to właściwy koniec tych 2300 dni. Bóg, który ukrywał tę wiedzę aż do 1798 roku i obiecał, że wtedy zabłyśnie światło, poprzez swojego nieomylnego Ducha prowadził tych, którzy gorliwie Go szukali, by właściwie zrozumieli ten czas. Nadszedł Jego czas, by „wiedza” na ten temat „się pomnożyła”, i On dał prawdziwe światło.

GSAM 90.2Skoro już ustaliliśmy koniec tego okresu, który został objawiony ludziom w „czasie końca”, warto zastanowić się nad znaczeniem tego odkrycia. Widzimy, że w tym okresie, gdy dzieło ewangelizacji dobiega końca, ma zostać ogłoszony konkretny czas na rozpoczęcie sądu. „I widziałem” – mówi Jan – „drugiego Anioła, lecącego przez pośrodek nieba, mającego Ewangieliję wieczną, aby ją zwiastował mieszkającym na ziemi i wszelkiemu narodowi, i pokoleniu, i językowi, i ludowi, Mówiącego głosem wielkim: Bójcie się Boga i chwałę mu dajcie, gdyż przyszła godzina sądu jego, a kłaniajcie się temu, który uczynił niebo i ziemię, i morze, i źródła wód”.²⁷ Prawdziwi aniołowie nie głoszą ewangelii ludziom. To człowiek jest wysłannikiem wybranym przez samego Pana, by głosić Jego ewangelię aż do końca świata.²⁸ Ten anioł jest więc symbolem przesłania ewangelicznego, które ogłasza, że nadszedł czas, by się sąd „począł od domu Bożego”.²⁹ Takiego przesłania nie można było wyciągnąć z Pisma Świętego, dopóki w nim nie odkryto czasu prowadzącego do sądu. Okres dwóch tysięcy trzystu dni, jak już wspomniano, sięga do sądu śledczego nad ludem Bożym.

GSAM 91Dzień Pojednania – czas sądu

GSAM 91.1Dzień Pojednania, czyli oczyszczenie ziemskiej świątyni, był i nadal jest przez Żydów rozumiany jako dzień sądu. Nawet teraz, gdy są rozproszeni i nie mogą odprawiać wszystkich obrzędów z dawnych czasów związanych z tym uroczystym dniem, obchodzą go jako dzień sądu. Na dowód tego zacytujemy najpierw fragment z żydowskiej gazety wydawanej w San Francisco w Kalifornii, zatytułowanej The Jewish Exponent, która jest organem ortodoksyjnych Żydów na zachód od Gór Skalistych. W numerze z września 1892 roku pojawiło się ogłoszenie, że przed wydaniem kolejnego numeru nadejdzie siódmy miesiąc i Dzień Pojednania. Siódmy miesiąc nazywają Tiszri, a szósty – Elul; w gazecie napisano więc: „Nadszedł miesiąc Ellul, a każdego ranka w ortodoksyjnych synagogach słychać ostrzegawcze dźwięki szofaru [trąby, w którą należało trąbić od pierwszego do dziesiątego dnia siódmego miesiąca, Psalm 81:3, 4], wzywające do przygotowania się na dzień pamięci i ostateczny sąd Jom Kippur”. Ponieważ zbliżał się koniec Ellula, szóstego miesiąca, a Tiszri, siódmy miesiąc, miał się właśnie rozpocząć, przez dziesięć dni każdego ranka słyszeli trąbkę zwiastującą ostateczny sąd roku w tym symbolicznym systemie.

GSAM 91Świadectwo żydowskiego rabina

GSAM 91.2Znowu, w 1902 roku, rabin Isidore Myers z dużej gminy żydowskiej w San Francisco w Kalifornii, ogłaszając Dzień Pojednania, powiedział: „Przekraczając próg czasu z jednego roku do drugiego, Izraelita otrzymuje dobitne przypomnienie o stworzeniu świata i powszechnej władzy Stwórcy, a także wezwanie do świętowania – przy dźwiękach trąby – tak jakby rocznicy narodzin czasu i koronacji wielkiego Króla. Ten sam głos trąby, czyli szofaru, wzywa go też do retrospektywnej analizy swoich czynów z minionego roku, gdy drżąc stoi przed wszechwidzącym okiem Wiecznej Sprawiedliwości zasiadającej na tronie sądu”.

GSAM 92.1Skoro w żydowskiej służbie świątynnej świątynia była oczyszczana raz w roku, dla Daniela musiało być oczywiste, że to oczyszczenie świątyni pod koniec dwóch tysięcy trzystu dni musi odnosić się do czegoś innego niż coroczna symboliczna służba. Pan już wcześniej pouczył swój lud, że kiedy w proroctwach używa się symboli, podany czas należy liczyć „dzień każdy za rok”.³⁰ Tak więc ten okres dwóch tysięcy trzystu dni, jak widzieliśmy, sięga do zakończenia dzieła Chrystusa jako Arcykapłana w niebiańskiej świątyni – do sądu śledczego nad tymi, których sprawy, dzięki wyznaniu winy, zostały wniesione do niebiańskiej świątyni.

GSAM 92Przesłanie o sądzie, które miało nadejść w 1844 roku

GSAM 92.2Po odkryciu okresu, w którym miał się rozpocząć sąd nad świętymi, otworzyła się droga, by zgodnie z porządkiem wydarzeń ustalonym przez Pana i zaznaczonym w proroctwach można było ogłosić przesłanie: „Nadeszła godzina sądu jego”. Zwróć uwagę, że nie jest tam napisane, iż przesłanie to zostanie ogłoszone natychmiast po odkryciu tego okresu, ale że światło, które wcześniej było „zapieczętowane”, powinno zostać wyjaśnione. Wyraźnie widzimy, że tak się stało. W kolejnych rozdziałach okaże się, że Pan równie precyzyjnie wyznaczył czas, w którym miało zostać ogłoszone przesłanie o powtórnym przyjściu, i równie dosłownie zostało ono przekazane światu.