Rozdział 15 — Coraz większe światło i większe cuda

GSAM 235.1„Wspomnijcie na dni pierwsze, w których będąc oświeceni, znosiliście wielki bój utrapienia, Lubo to, gdyście byli i urąganiem, i utrapieniem na podziw wystawieni lub też gdyście się stali uczestnikami tych, z którymi się tak obchodzono”.¹

GSAM 235.2Okres od rozczarowania w 1844 roku aż do momentu, gdy pojawiło się jasne światło dotyczące świątyni i Poselstwa Trzeciego Anioła, był czasem szczególnych prób. Adwentyści, którzy wciąż trwali przy przekonaniu, że mieli rację co do poprzedniego ruchu, byli rzeczywiście „pośmiewiskiem” dla tych, którzy uważali to poselstwo za całkowitą porażkę; i z tego powodu spotykały ich wielkie zniewagi. Potrafili to jednak z radością znosić, trzymając się Pana w wierze i czerpiąc z obecności Ducha Świętego.

GSAM 235Dwa szczególne punkty ataku

GSAM 235.3Szatan miał dwa szczególne punkty pokusy skierowane przeciwko adwentystom. Pierwszym z nich było skłonienie tych, którzy byli głęboko przekonani, że czas proroczy dobiegł końca, do uwierzenia, że powtórne przyjście Chrystusa miało charakter duchowy i że w jakiś sposób nastąpiło ono pod koniec dwóch tysięcy trzystu dni. Drugim było skłonienie tych, którzy wahali się w związku ze swoimi przeszłymi doświadczeniami, by zrezygnowali z tego wszystkiego. Tak więc podczas gdy prawda dotycząca świątyni i Poselstwa Trzeciego Anioła była stopniowo odkrywana na podstawie Pisma Świętego, przesłania Ducha Bożego, przekazywane przez dar proroctwa, potwierdzały dotychczasowy ruch, nazywając go „jasnym światłem”, które Bóg umieścił na początku ścieżki, by świeciło przez całą drogę aż do miasta, i wskazywały na biblijne dowody, że drugie przyjście Chrystusa ma być dosłowne i osobiste, a zatem nie może być wydarzeniem na końcu tych „dni”.

GSAM 236Cudowne objawienia

GSAM 236.1Gdyby Pan przemawiał do swojego ludu poprzez wizje w tych ostatnich dniach, czyż nie spodziewalibyśmy się, że w samym objawieniu pojawią się wyraźne znaki boskości? Znaki te są widoczne w wizjach pani E. G. White. Samo zjawisko wizji, jak pokazano w rozdziale 13, jest po prostu cudowne; ale z jej wcześniejszymi wizjami wiąże się wiele niesamowitych cech, które zauważysz, gdy będziesz dalej zagłębiać się w tę książkę; czyż moglibyśmy oczekiwać czegoś innego od daru tego rodzaju, zaplanowanego przez Boga, by przyciągnąć uwagę ludzi i skłonić ich do powiedzenia, podobnie jak Mojżesz: „Pójdę teraz, a oglądam to widzenie wielkie”? Samo stwierdzenie biednej, chorowitej i słabej dziewczyny, która wydawała się być na skraju grobu, że Pan dał jej wizję, nie wystarczyłoby, by to osiągnąć. To właśnie te niesamowite objawy związane z wizjami wzbudziły zainteresowanie nimi, i pojawiło się wezwanie, by dziewczyna podróżowała z miejsca na miejsce i opowiadała o tym, co Pan kazał jej przekazać innym.

GSAM 236Niezwykłe objawy w trzeciej wizji

GSAM 236.2Przedstawię tu kilka faktów dotyczących jej trzeciej wizji, tej, którą miała w domu ojca, wspomnianej w rozdziale 13, tak jak opowiedzieli mi o tym rodzice pani White, jej siostra, pani Sarah Belden, i inni.

GSAM 236.3W pokoju, w którym miała miejsce ta wizja, na komodzie leżała bardzo duża rodzinna Biblia. Był to egzemplarz z wydania wydrukowanego w Bostonie przez Józefa Teale’a w 1822 roku. Książka ma wymiary osiemnaście na jedenaście cali, jest gruba na cztery cale i waży nieco ponad osiemnaście funtów. Podczas wizji wstała, wzięła tę ciężką Biblię na lewe ramię – książka była otwarta – i trzymała ją pod kątem prostym względem ciała; potem przez ponad pół godziny prawą ręką przewracała strony i wskazywała różne fragmenty Pisma Świętego, które powtarzała, patrząc w górę, w kierunku przeciwnym do książki. Jej siostra Sarah (późniejsza żona Stephena Beldena) albo czasem ktoś inny z obecnych przyglądał się każdemu fragmentowi, na który wskazywał jej palec, i wyraźnie widział, że za każdym razem powtarzała właśnie ten fragment Pisma Świętego, na którym spoczywał jej palec. Matka Harmon powiedziała, że jej córka Ellen w swoim normalnym stanie „nie była w stanie, z powodu braku siły, podnieść tej ciężkiej Biblii z komody; ale w wizji trzymała ją najwyraźniej tak łatwo, jakby to był tylko kieszonkowy Testament”.

GSAM 237.1To naprawdę był cud! – delikatna dziewczyna, ważąca zaledwie siedemdziesiąt funtów, trzymała ciężką Biblię przez ponad pół godziny w pozycji, w której nawet silny mężczyzna nie wytrzymałby dłużej niż dwie minuty; po drugie, przewracała strony od fragmentu do fragmentu, a teksty Pisma Świętego, które wybierała, za każdym razem okazywały się tymi, które powtarzała, podczas gdy jej oczy były skierowane w górę, w kierunku przeciwnym do książki; i wreszcie głos dochodzący od osoby, której płuca nie poruszały się, a ciało nie oddychało, i który poprawnie powtarzał wskazane fragmenty Pisma Świętego – to z pewnością nie może być uznane za dzieło ludzkiej ręki ani za skutek choroby. Ci, którzy to widzieli, uznali to za najwyraźniejszy przejaw Ducha Tego, który przemówił z płonącego krzewu. Takie objawy, jak te w trzeciej wizji panny Harmon, o ile były znane, stanowiły przekonujący dowód, że w tych wizjach działała moc wykraczająca poza to, co skończone.

GSAM 237Wizja w Topsham

GSAM 237.2Bardzo szybko po tym wydarzeniu grupa adwentystów z Topsham, około trzydziestu mil na północny wschód od Portland w stanie Maine, dowiedziawszy się o tym, jak Pan działał w życiu panny Ellen G. Harmon, zaprosiła ją do siebie. Zaproszenie zostało przyjęte i tak doszło do jej pierwszej wizyty w Topsham. Spotkania adwentystów odbywały się wówczas w domu pana Curtissa. Pani Frances Lunt (wcześniej panna Frances Howland) z Oakland w Kalifornii przekazała mi następujące oświadczenie z dnia 19 stycznia 1890 roku:—

GSAM 238.1„W 1845 roku razem z rodziną mojego ojca uczestniczyłam w spotkaniach siostry Harmon w Topsham i podczas tych spotkań miała ona wizję. To był pierwszy raz, kiedy widzieliśmy ją w stanie wizji. Jedna z tych starych Biblii [Teale Family Bible, ważąca osiemnaście funtów] należała do brata Curtissa. Siostra Harmon, będąc w wizji, wyjęła tę wielką Biblię z komody i wskazywała fragmenty Pisma Świętego, przewracając kartkę po kartce, podczas gdy jej wzrok był skierowany w górę, z dala od książki. Cytowane przez nią fragmenty były albo słowami pouczenia, zachęty, albo upomnienia. Kolejną osobliwością tego objawienia była pozycja książki. Trzymała ją na otwartej dłoni pod kątem czterdziestu pięciu stopni, a nikt inny nie był w stanie trzymać żadnej książki pod podobnym kątem, żeby nie wyślizgnęła się od razu z rąk; siostra Harmon trzymała jednak tę Biblię pod tym kątem przez kilka minut, tak pewnie, jakby przykleiła się do jej dłoni, przechodząc w międzyczasie od jednej osoby do drugiej w pokoju.”

GSAM 238Świadectwo pani Truesdail

GSAM 238.2Kolejna wypowiedź dotycząca tej samej wizji pochodzi od pani M. C. Truesdail z Trenton w stanie Missouri i jest datowana na 27 stycznia 1891 roku. Pisze ona:—

GSAM 238.3„W 1845 roku miałam piętnaście lat i byłam obecna podczas pierwszej wizyty siostry Harmon w Topsham, kiedy to miała wizję w domu brata Curtissa. Tam wzięła wielką rodzinną Biblię i trzymała ją w taki sposób, że nikt inny nie byłby w stanie utrzymać książki na rękach bez tego, żeby od razu z nich wyślizgnęła się.

GSAM 238.4„Siostra Harmon była w wizji przez ponad dwie godziny. Było to najwspanialsze objawienie mocy Boga, jakie kiedykolwiek widziałam, a widziałam ją w wizji ponad tuzin razy. Zawsze były to chwile głębokiej powagi i rachunku sumienia, ale ta przewyższała je wszystkie. O! Jakże drżeliśmy, gdy Majestat niebios pouczał nas poprzez swoje słabe narzędzie; gdy czytała nam fragmenty tak pocieszające i trafne w naszej trudnej sytuacji; takie jak List do Hebrajczyków 2:2, 3; List Jakuba 5:7, 8; List do Hebrajczyków 10:35, 39; 1 List Piotra 1:7; Łukasza 12:32-37, a także wiele innych, trzymając wielką rodzinną Biblię tak wysoko, że musiałam stanąć na krześle, żeby przeczytać to, na co wskazywała. Nie sądzę, żeby siostra Harmon była ode mnie wyższa o więcej niż dwa cale”.

GSAM 239.1Takie przejawy przekonały osoby o otwartych umysłach, że jakąś siłą ponadludzką kierowano tym skromnym narzędziem, i z różnych zakątków Nowej Anglii zaczęły napływać prośby, by przyjechała i podzieliła się swoim świadectwem.

GSAM 239Praca fizyczna jako grzech

GSAM 239.2Wkrótce potem panna Harmon otrzymała w wizji polecenie, by udać się do Paris w stanie Maine, gdzie mieszkali ludzie uważający pracę fizyczną za grzech. Liderem tego błędnego poglądu był pastor Stephens z Woodstock w stanie Maine, który wywierał silny wpływ na innych. Wcześniej był kaznodzieją metodystycznym i uchodził za skromnego, wiernego chrześcijanina. Zdobył zaufanie wielu dzięki swojej gorliwości w dążeniu do prawdy oraz pozornie świętemu życiu, co sprawiło, że niektórzy wierzyli, iż jest on w szczególny sposób kierowany przez Boga. Pan dał pannie Harmon upomnienie skierowane do niego. Stwierdziła, że postępuje wbrew Słowu Bożemu, powstrzymując się od pracy, narzucając innym swoje błędy i potępiając wszystkich, którzy ich nie przyjmowali. Odrzucił wszystkie dowody, które Pan mu dał, by przekonać go o jego błędzie, i nie chciał przyznać się do swoich win. Kierował się tylko wrażeniami i wyruszał na męczące podróże, pokonując pieszo ogromne odległości, gdzie spotykały go tylko obelgi, a on uważał, że przez to wszystko cierpi dla Chrystusa. Odłożył na bok swój rozsądek i osąd.

GSAM 239.3Jeśli chodzi o zeznania panny Harmon i wynik tej sprawy, zacytuję fragment listu, który dostałem od pani M. C. Truesdail, mieszkającej wówczas w Paris w stanie Maine. Po podaniu kilku szczegółów zgodnych z tym, co napisałem powyżej, pisze ona:—

GSAM 240.1„Wszyscy się przyznali, z wyjątkiem ich przywódcy, Jessego Stephensa. Siostra Harmon ostrzegła go, że jeśli nie okaże pokory, przyznając się do błędów, wkrótce zakończy swoją karierę. Wszyscy zrozumieli to jako przepowiednię, że w jakiś sposób popełni samobójstwo”.

GSAM 240.2A oto dalszy ciąg tej historii:—

GSAM 240.3„Gdy jego małe stado go opuściło, popadł w melancholię, a wkrótce potem stracił rozum, odmawiając jedzenia czegokolwiek ugotowanego przez niegodziwców. Nie słyszał o moim powrocie z Massachusetts, kiedy przyniosłam mu obiad. Wyciągając swoją szkieletową dłoń przez mały otwór w oknie, zapytał: «Czy Bóg cię z tym wysłał, siostro Marian?». Zauważywszy moje wahanie w odpowiedzi, odmówił spróbowania posiłku. Jego żałosny stan, gdy był uwięziony w małym pokoju u swojego brata (niewierzącego), przypomniał mi o ostrzeżeniu, które zostało mu tak życzliwie zesłane z nieba, a które on tak uparcie odrzucił. Dwa dni po tej smutnej wizycie zabrano go do rodziny, gdzie wkrótce odebrał sobie życie, robiąc pętlę z pościeli”.²

GSAM 240Spełniona przepowiednia

GSAM 240.4Latem 1845 roku, na zaproszenie Otisa Nicholsa, panna Harmon odwiedziła Massachusetts w towarzystwie swojej siostry Sary. Zamieszkały u rodziny pana Nicholsa. On i jego żona zabierali je swoim powozem w różne miejsca, gdzie odbywały się spotkania, a panna Harmon dzieliła się tam swoimi świadectwami. W ten sposób udało jej się odwiedzić Boston, Roxbury i Carver. Podczas ich drugiej wizyty w Bostonie w stanie Massachusetts miało miejsce bardzo ciekawe zdarzenie.

GSAM 240.5W Bostonie i okolicach działała grupa fanatyków, którzy też uważali, że praca to grzech, a ich główne przesłanie brzmiało: „Sprzedawajcie majętności wasze, a dawajcie jałmużnę”. Twierdzili, że trwa rok jubileuszowy, że ziemia powinna odpoczywać, a ubogich trzeba utrzymywać bez pracy. Liderami byli Sargent, Robbins i kilku innych. Potępiali te wizje jako pochodzące od diabła, bo ujawniły ich własne błędy. Byli surowi wobec wszystkich, którzy nie wierzyli tak jak oni.

GSAM 241.1Kiedy panna Harmon i jej siostra były z wizytą w domu pana Nicholsa, Sargent i Robbins przyjechali z Bostonu, żeby poprosić go o przysługę, i powiedzieli, że przyjechali z wizytą i chcą u niego przenocować. Pan Nichols odpowiedział, że cieszy się, że przyjechali, bo w domu są panny Sarah i Ellen Harmon, i chciałby, żeby się z nimi zapoznali. Natychmiast zmienili zdanie i nie dało się ich namówić, żeby weszli do domu. Pan Nichols zapytał, czy Ellen mogłaby przekazać swoje przesłanie w Bostonie, a oni by wysłuchali, a potem sami ocenili. „Tak” – odpowiedzieli – „przyjedź do Bostonu w następny sabat [czyli w niedzielę, bo jeszcze nie obchodzili sabatu]; chcielibyśmy mieć okazję jej wysłuchać”.

GSAM 241.2Pan Nichols opowiedział mi o tym w swoim domu w Dorchester w 1858 roku. Powiedział, że wszystko zaplanował tak, by w sabat rano pojechać do Bostonu swoją bryczką i zabrać pannę Harmon na to spotkanie. Tego wieczoru, podczas rodzinnej modlitwy, została porwana w wizji. Kiedy wyszła z wizji, powiedziała: „Bracie Nichols, jutro nie jadę do Bostonu; Pan pokazał mi, że muszę pojechać do Randolph. Ma tam dla mnie zadanie do wykonania”. Pan Nichols bardzo cenił sobie dotrzymywanie słowa. Obiecał, że następnego dnia zawiezie ją do Bostonu, więc z niepokojem zapytał: „Co mam zrobić z obietnicą złożoną Sargentowi i Robbinsowi?”. „Nie przejmuj się tym” – odparła panna Harmon – „Pan polecił mi, żebym pojechała w drugą stronę”. – „No cóż” – rzekł pan Nichols – „nie rozumiem tego”. – „Pan pokazał mi, że zrozumiemy to, gdy tam dotrzemy” – odparła panna Harmon. – „No cóż” – rzekł pan Nichols – „nie ma sposobu, żebyś się tam dostała, chyba że pojedziemy i cię zabierzemy, ale nie wiem, jak wyjaśnię tę sprawę braciom w Bostonie”.

GSAM 241.2Pan Nichols powiedział mi jeszcze, że „siostra Harmon widziała w wizji ich hipokryzję, że w sabat nie odbędzie się żadne spotkanie w Bostonie, że Sargent, Robbins i inni przeciwnicy spotkają się w sabat z dużą grupą w Randolph (trzynaście mil od Bostonu); i że musimy spotkać się z przeciwnikami w Randolph, na ich spotkaniu w sabat, a tam ona otrzyma przesłanie dla nich, które przekona uczciwych i bezstronnych, czy jej wizje pochodzą od Pana, czy od szatana”. Zamiast jechać najpierw do Bostonu, a potem do Randolph, pokonując odległość dwudziestu dwóch mil, pojechali prosto do Randolph, docierając tam mniej więcej o porze spotkania. Tam spotkali właśnie tych, którzy zgodzili się spotkać się z nimi w Bostonie. Pan Nichols powiedział wtedy: „Teraz to rozumiem”.

GSAM 242.1Ta próba Sargenta i Robbinsa, by uniknąć świadectwa panny Harmon, oraz sposób, w jaki została ona poprowadzona, by się z nimi spotkać, wywarły ogromny wpływ na umysły niektórych obecnych. Jeśli chodzi o samo spotkanie, zacytuję relację pana Nicholsa:—

GSAM 242Niezwykłe objawy

GSAM 242.2„Siostra Ellen została porwana w wizji, której towarzyszyły niezwykłe objawy, i nadal mówiła w tej wizji czystym głosem, który wszyscy obecni mogli wyraźnie zrozumieć, aż do około zachodu słońca. Sargent, Robbins i French byli bardzo rozdrażnieni, a jednocześnie podekscytowani, słysząc, jak siostra Ellen mówi w wizji, co według nich było dziełem diabła; wykorzystali cały swój wpływ i siłę fizyczną, by zniweczyć efekt tej wizji. Zjednoczyli się, śpiewając bardzo głośno, a potem na zmianę mówili i czytali z Biblii donośnym głosem, żeby Ellen nie była słyszalna, aż wyczerpały się ich siły, a ręce zaczęły im drżeć tak, że nie mogli już czytać z Biblii. Jednak pośród całego tego zamieszania i hałasu wyraźny i przenikliwy głos Ellen, gdy mówiła w wizji, był wyraźnie słyszalny przez wszystkich obecnych. Opór tych mężczyzn trwał tak długo, jak długo mogli mówić i śpiewać, mimo że niektórzy z ich własnych przyjaciół upomnieli ich i prosili, by przestali. Ale Robbins powiedział: «Kłaniacie się bożkowi: czcicie złotego cielca».

GSAM 243.1„Pan Thayer, właściciel domu, nie był do końca przekonany, że jej wizja pochodziła od diabła, jak twierdził Robbins. Chciał to jakoś sprawdzić. Słyszał, że wizje pochodzące od sił szatana można powstrzymać, otwierając Biblię i kładąc ją na osobie przeżywającej wizję, więc zapytał Sargenta, czy zechciałby to sprawdzić w ten sposób, ale ten odmówił. Wtedy pan Thayer wziął ciężką, dużą rodzinną Biblię w formacie quarto, która leżała na stole i rzadko była używana, otworzył ją i położył na piersi Ellen, która była wtedy w wizji, opierając się plecami o ścianę w rogu pokoju. Zaraz po tym, jak Biblia znalazła się na niej, wstała i podeszła na środek pokoju, trzymając otwartą Biblię w jednej ręce, uniesioną tak wysoko, jak tylko mogła, a jej wzrok był nieustannie skierowany w górę. Następnie oświadczyła uroczyście: «Natchnione świadectwo od Boga» lub coś w tym rodzaju. A potem, trzymając Biblię w jednej ręce i patrząc w górę, a nie na Biblię, przez długi czas przewracała kartki drugą ręką, kładła palec na niektórych fragmentach i poprawnie wypowiadała ich słowa uroczystym głosem. Wielu obecnych spoglądało na fragmenty, na które wskazywał jej palec, żeby sprawdzić, czy cytuje je poprawnie, bo jej oczy w tym samym czasie patrzyły w górę. Niektóre z tych fragmentów dotyczyły sądów nad niegodziwcami i bluźniercami, a inne były napomnieniami i wskazówkami dotyczącymi naszej obecnej sytuacji.

GSAM 243Jej najdłuższa wizja, trwająca ponad sześć godzin

GSAM 243.2„W tym stanie pozostawała przez całe popołudnie, aż prawie do zachodu słońca, kiedy to wizja się skończyła. Kiedy Ellen w wizji wstała na nogi z ciężką, otwartą Biblią w dłoni i zaczęła chodzić po pokoju, recytując fragmenty Pisma Świętego, Sargent, Robbins i French zamilkli. Przez resztę czasu odczuwali niepokój, podobnie jak wielu innych, ale zamknęli oczy i wytrwali, nie okazując swoich uczuć”.³

GSAM 244Ślub panny Harmon

GSAM 244.130 sierpnia 1846 roku panna E. G. Harmon i pastor James White zawarli związek małżeński i razem pracowali na rzecz szerzenia przesłania. W 1847 roku ich działalność ograniczała się głównie do stanów Maine i Massachusetts.

GSAM 244.2W pierwszy sabat kwietnia pani White otrzymała niezwykle interesującą wizję w domu Stockbridge’a Howlanda w Topsham, gdzie wtedy zazwyczaj odbywały się spotkania. To właśnie ta wizja, o której mowa w książce Early Writings, w której ujrzała świątynię i jej wyposażenie, czas ucisku, świętych uciekających z miast, otaczających ich niegodziwców, ich wybawienie na głos Boga, jubileusz, przyjście Pana w obłokowym rydwanie itp. Warto zwrócić uwagę na niektóre z jej ruchów podczas tej wizji.

GSAM 244Wiele Biblii użytych w wizji

GSAM 244.3Pani Frances Lunt (córka S. Howlanda) 19 stycznia 1890 roku powiedziała mi:

GSAM 244.3„Po jednej stronie pokoju, w którym odbywały się spotkania, stał stół, na którym leżało sporo różnych książek, a wśród nich kilka Biblii zwykłego formatu. Podczas wizji pani White wstała, podeszła do stołu, wzięła Biblię, nie dotykając żadnej innej książki, i trzymając ją lewą ręką otwartą nad głową, prawym palcem wskazującym wskazała fragment Pisma Świętego, który powtarzała, stojąc przed osobą, do której był on skierowany, a następnie położyła otwartą książkę na piersi tej osoby. Wracając do stołu, wzięła kolejną Biblię i w ten sam sposób powtórzyła inny fragment Pisma Świętego, po czym położyła otwartą Biblię na piersi osoby, do której się zwracała. Ten gest powtórzyła wobec około pół tuzina osób; po czym z wdziękiem usiadła na krześle, a jej wzrok przez cały czas był skierowany w górę, z dala od książki.”

GSAM 245.1O tym pani Truesdail mówi:

GSAM 245.1„Byłam obecna [w kwietniu 1847 r.], kiedy siostra White podeszła do stołu i podnosiła kolejno Biblię po Biblii spośród książek leżących na stole, kładąc ją na piersi osoby, dla której miała przygotowany fragment Pisma Świętego. Robiła to, patrząc w górę, ku niebu. Tym razem trzymała Biblię nad głową, rozmawiając ze mną, a potem położyła ją na mojej piersi. Fragment, który mi dała, to 2 List do Koryntian 6:17”.⁴

GSAM 245.2W liście od pani Frances Lunt podaje ona nazwiska trzech osób, które były obecne przy tej okazji i na których położono Biblie, podczas gdy pani White rozmawiała z nimi na temat fragmentu przeznaczonego dla każdej z nich, a wśród tych nazwisk znalazło się nazwisko pani Truesdail.

GSAM 245Pierwsza praca odbywała się wśród wierzących w Adwent

GSAM 245.3Działalność panny Harmon, kierowana darem prorockim, od stycznia 1845 roku do wiosny 1846 roku – przez prawie osiemnaście miesięcy – była prowadzona wśród „wierzących” w bliskie przyjście Chrystusa, z którymi wcześniej się spotykała. Po upływie dwóch tysięcy trzystu dni (22 października 1844 r.), dopóki nie zostanie zrozumiana przyczyna ich rozczarowania i charakter wydarzenia, które wtedy miało miejsce, istniało niebezpieczeństwo, że wierzący popadną w błędne poglądy lub całkowicie porzucą swoje dotychczasowe doświadczenia. Jej przesłanie do nich brzmiało: „Poprzedni ruch pochodził od Boga. Trzymajcie się mocno swojej wiary. Pan wciąż ma zadanie dla swojego ludu. Studiujcie Biblię. Badajcie Słowo, a znajdziecie światło”.

GSAM 245.4Ta wskazówka jest zgodna z planem Pana. Jego zamiarem zawsze było, by Jego szczególne przesłania dla ludu, w odpowiednim czasie, wyłaniały się z Jego Słowa, a dopiero potem pojawiał się dar proroctwa – „w drugiej kolejności” – by utwierdzić i umocnić wierzących.

GSAM 246.1Uderzającą ilustracją tego faktu jest przypadek Korneliusza opisany w Dziejach Apostolskich. Anioł Boży ukazał mu się i dał mu wizję w jego własnym domu. Anioł ten dobrze znał prawdy ewangelii i mógłby nauczyć ich Korneliusza, ale został wysłany, by służyć temu, kto był spadkobiercą zbawienia, dając Korneliuszowi wizję. Zapewnił go, że jego oddanie i poświęcenie zostały przyjęte przez Pana. Nie głosił mu ewangelii, tylko po prostu kazał mu wezwać Piotra, który mieszkał u Szymona garbarza w Joppie. Piotr przybył i na podstawie Pisma Świętego głosił Korneliuszowi ewangelię Chrystusa.

GSAM 246Miejsce daru proroctwa

GSAM 246.2W tym miejscu warto zwrócić uwagę na kolejność rozwoju darów, tak jak Pan ją wyznaczył w swoim Słowie. Paweł wspomina o tym w liście do Koryntian, gdzie pisze: „niektórych Bóg postanowił we zborze, najprzód Apostołów, potem proroków”.⁵

GSAM 246.3Kiedy przyjrzymy się stwierdzeniu apostoła dotyczącemu relacji między tymi darami w służbie ewangelicznej, od razu widzimy, dlaczego przestrzega się tej kolejności. Porównując te dary, Paweł mówi: „Przetoż języki są za cud, nie tym, którzy wierzą, ale niewiernym; a proroctwo nie niewiernym, ale wierzącym”⁶. Zgodnie z porządkiem Pana Jego szczególne przesłania dla świata mają pochodzić z Jego Słowa; dlatego też pobudza On ludzi, by zgłębiali Pismo Święte i wyruszali jako apostołowie, obciążeni przesłaniami Pana, głosząc je na podstawie Biblii, która przetrwała próbę wieków. Gdy pojawiają się wierzący, dar proroctwa pojawia się „w drugiej kolejności”, spełniając swoją rolę „Ku spojeniu świętych, ku pracy usługiwania, ku budowaniu ciała Chrystusowego”.⁷