Rozdział 2 — Plan zbawienia ujawniony

GSAM 38.1„Nadzieja długa wątli serce; ale żądość wypełniona jest drzewem żywota.”¹ „Bo tak mówi Pan zastępów: Oto Ja jeszcze raz, a to po małym czasie, poruszę niebem i ziemią, i morzem i suchą; Poruszę, mówię, wszystkie narody, i przyjdzie Pożądany od wszystkich narodów (dosłowne tłumaczenie KJV); i napełnię ten dom chwałą, mówi Pan zastępów.”²

GSAM 38.2Od czasu, gdy Adam został wygnany z ogrodu Edenu i od drzewa życia, słowa skierowane do szatana dotyczące potomstwa kobiety – „On zmiażdży ci głowę” – dawały nadzieję na ostateczne pokonanie diabła, zniweczenie jego przebiegłych intryg oraz powrót do drzewa życia. Ten, którego oczekiwano – obiecane Potomstwo – stał się w ten sposób „Pragnieniem wszystkich narodów”.

GSAM 38.3Z powyższego cytatu z Księgi Aggeusza wynika, że przyjście tego Pożądanego wiąże się z czasem, kiedy Pan wstrząśnie zarówno niebiosami, jak i ziemią. Paweł, pisząc do Hebrajczyków, umiejscowił to wstrząśnięcie w przyszłości, mówiąc: „Jeszcze ja raz poruszę nie tylko ziemią, ale i niebem. A to też mówi: Jeszcze raz, pokazuje zniesienie rzeczy chwiejących się, jako tych, które są uczynione, aby zostawały te, które się nie chwieją. Przetoż przyjmując królestwo nie chwiejące się, miejmy łaskę, przez którą służymy przyjemnie Bogu ze wstydem i z uczciwością”.³ Ten opis dotyczący tego jednego wstrząsu, który ma jeszcze nadejść, wydaje się łączyć go ściśle z ostatecznym ustanowieniem królestwa Bożego pod panowaniem Chrystusa, obiecanego Potomka, „Pragnienia wszystkich narodów”.

GSAM 39.1Odnowę, która ma się dokonać przez Chrystusa, w tych ostatnich dniach mogą wyraźnie dostrzec wszyscy, którzy mają przed sobą całą Biblię. Inaczej było w przypadku starożytnych. Słowo Pana przychodziło do nich „przykazanie za przykazaniem, przykazanie za przykazaniem, przepis za przepisem, przepis za przepisem; trochę tu, trochę owdzie”.⁴ Tak więc objawienie im planu zbawienia przypominało ścieżkę sprawiedliwych, „jako światłość jasna, która im dalej tem bardziej świeci, aż do dnia doskonałego”.⁵ Dlatego warto pokrótce prześledzić, jak ten plan stopniowo objawiał się jego dawnemu ludowi.

GSAM 39Opóźnienie nieujawnione od razu

GSAM 39.2Pan nie od razu odsunął w czasie spełnienia ich nadziei, nie sprawił, by ich serca zasmuciły się, ujawniając im, że miną setki lat, zanim osiągną spełnienie swoich nadziei w obiecanym Potomku. Z zapisanych faktów wnioskujemy, że pozwolono im myśleć, że pierwszym urodzonym dzieckiem będzie ten Potomek: i że już wkrótce, w jakiś sposób, Eden zostanie przywrócony, a oni znów będą mieli dostęp do drzewa życia. Kiedy urodził się Kain, Ewa wykrzyknęła: „Otrzymałam męża od Pana”.⁶ Niektórzy hebrajscy uczeni twierdzą, że dosłowne i pełne tłumaczenie tego tekstu brzmi: „Dostałam mężczyznę, Pana”. To znaczy: oto Potomek, który ma wykonać to wielkie dzieło pokonania Szatana. Nie ma żadnej wzmianki o podobnym wyrażeniu ze strony Ewy, gdy urodził się Abel. Mogła – i zapewne tak właśnie było – przypuszczać, że to właśnie pierworodny ma wypełnić tę obietnicę. Jakże musiały osłabnąć jej nadzieje, a nawet całkowicie zgasnąć, gdy ujawniał się charakter Kaina i była świadkiem jego złej drogi, która ostatecznie doprowadziła do zabicia jego brata. Zanim Abel został zabity, musieli otrzymać pewne oświecenie i wiedzę na temat przyszłej ofiary, która miała zostać złożona w ich imieniu; Abel bowiem, zgodnie z boskim wskazaniem, przyniósł baranka jako ofiarę, podczas gdy Kain, który został nauczony tego samego co jego brat, złożył ofiarę z plonów ziemi, a to nawet w połączeniu z duchem gniewu i zazdrości. Ofiara Abla była bardziej miła Bogu niż ofiara Kaina, bo została złożona „z wiary”, a Paweł pisze o niej: „umarłszy jeszcze mówi”.⁷

GSAM 40Czy Set jest tym potomkiem?

GSAM 40.1Po śmierci Abla urodził się Set, co przywróciło nadzieję; „bo” – powiedziała Ewa – „dał mi Bóg inne potomstwo miasto Abla, którego zabił Kain”.⁸ Później Set został zaliczony do linii potomków Adama. (Zobacz Księga Rodzaju 5:3.) Kain, prawdziwy pierworodny, nie figuruje w drzewie genealogicznym. Całkiem prawdopodobne, że Ewa sądziła, że to właśnie Set jest teraz obiecanym Potomkiem. Z zapisu wynika, że po narodzinach Seta ludzie zaczęli nazywać się imieniem Pana. (Zobacz przypis do Księgi Rodzaju 4:26.) Być może robili to, zakładając, że to właśnie Set miał być ostatecznym władcą, Panem, i obalić uzurpowaną władzę szatana.

GSAM 40Nadzieja skupiona na Noem

GSAM 40.2W krótkim opisie wydarzeń od czasów Adama do narodzin Noego podano niewiele więcej niż tylko rodowód ludzkości. Wraz z narodzinami Noego („prawego”, przypis) znów zrodziła się nadzieja, a ludzie mówili: „Ten nas pocieszy z pracy naszej, i z roboty rąk naszych, z strony ziemi, którą Pan przeklął”.⁹ Słowo Boże milczy na temat tego, jak lub w jaki sposób oczekiwali pocieszenia; ale żywiono nadzieję, że przekleństwo spoczywające na ziemi zostanie w jakiś sposób złagodzone. Nie wiedzieli o niegodziwości panującej w czasach Noego, kiedy ludzie mieli tak zapełnić świat grzechem i przemocą, że rasa ludzka miała zostać zmieciona z powierzchni ziemi przez potop, a tylko Noe i jego rodzina uniknęli zagłady; nie wiedzieli też, że przez sto dwadzieścia lat miał on ostrzegać świat przed zbliżającą się zagładą.

GSAM 41Budowa Babel

GSAM 41.1Po potopie ludzie dostali od Noego polecenie, by ponownie zaludnić ziemię; ale kiedy zaczęli się rozmnażać, odrzucili plan Pana, by nad nimi panował. Nimrod założył królestwo Babel (później nazwane Babilonem – pierwsze z ziemskich rządów).¹⁰ Nieco później ludzie zaczęli budować wieżę Babel, by wyrobić sobie sławę i zapobiec rozproszeniu się po świecie – zupełnie wbrew temu, czego nauczył ich Pan przez Noego. Zamiast cierpliwie czekać, aż Pan zrealizuje swoje zamierzenia, wzięli sprawy w swoje ręce, a wtedy Bóg pomieszał ich języki i w ten sposób zostali rozproszeni.

GSAM 41Abraham – spadkobierca świata

GSAM 41.2Śledząc tę krótką relację aż do dziesiątego potomka Noego, dochodzimy do powołania Abrahama, do którego Pan rzekł: „Wszystkę bowiem ziemię, którą ty widzisz, dam tobie, i nasieniu twemu aż na wieki. A rozmnożę nasienie twoje jako proch ziemi; bo jeźli kto będzie mógł zliczyć proch ziemi, tedy i nasienie twoje zliczone będzie. Wstańże, schodź tę ziemię wzdłuż i wszerz, bo ją tobie dam”.¹¹ Mimo tej obietnicy dla Abrahama, że będzie posiadał tę ziemię, Pan zapewnił go, że umrze. Paweł pisze, że Abraham wyruszył na „miejsce, które miał wziąć za dziedzictwo”.¹² Kwestia spełnienia tej obietnicy została niewątpliwie wyjaśniona Abrahamowi w wizji od Boga, bo „oczekiwał miasta mającego grunty, którego sprawcą i budownikiem jest Bóg”.¹³ W Liście do Rzymian 4:13 jest napisane, że obietnica dotyczyła tego, „aby był dziedzicem świata” – nie w jego obecnym stanie, ale prędzej czy później, po tym, jak znów ożyje.

GSAM 42.1Z ludzkiego punktu widzenia Abraham nie potrafił pojąć, jak obiecane potomstwo mogłoby być jego własnym potomstwem. Zaproponował więc, by za to potomstwo uznać Eliezera, jego zarządcę. Pan jednak powiedział: Nie tak; ale będzie to ten, który „wynijdzie z żywota twego”. Teraz Pan zaczyna mu objawiać, że ostateczne dzieło jego potomstwa nie ma się dokonać od razu. Powiedział do Abrahama: „gościem będzie nasienie twoje w ziemi cudzej, i podbiją je w niewolą, i utrapią je przez cztery sta lat... Ale ty pójdziesz do ojców twoich w pokoju; i pogrzebion będziesz w starości dobrej”.¹⁴

GSAM 42.2Żona Abrahama zaproponowała nierozsądny plan, by przyspieszyć spełnienie obietnicy; ale po narodzinach Izaaka – prawdziwego syna Abrahama i Sary, jego prawowitej żony – Pan powiedział o Izmaelu i jego matce Hagar: „Wyrzuć tę niewolnicę i jej syna”.

GSAM 42.3Podczas próby wiary Abrahama, kiedy miał złożyć Izaaka w ofierze na ołtarzu, nauczył się on czegoś na temat zmartwychwstania. Powiedziano o nim: „Uważając to, iż Bóg może i od umarłych wzbudzić [Izaaka]; skąd go też w podobieństwie zmartwychwstania przyjął”.¹⁵

GSAM 42Prawdziwe potomstwo

GSAM 42.4Abraham dowiedział się kiedyś, że prawdziwym Potomkiem, przez którego miały zostać pobłogosławione wszystkie narody – choć pochodzącym z jego potomstwa według ciała – będzie w rzeczywistości Chrystus Boży; bo Pan nie powiedział mu: „nasieniom jego, jako o wielu, ale jako o jednem: I nasieniu twemu, które jest Chrystus”.¹⁶ Apostoł Paweł powiedział o tym: „upatrzywszy to Pismo, iż z wiary Bóg usprawiedliwia pogan, przedtem opowiedziało Abrahamowi, iż w tobie będą błogosławione wszystkie narody”.¹⁷ Obietnica dana Abrahamowi została odnowiona wobec Izaaka i jego potomstwa,¹⁸ a także wobec Jakuba.¹⁹

GSAM 42.5Skoro Jakub miał dwunastu synów, naturalnie nasuwa się pytanie: przez którego z nich należy śledzić rodowód prawdziwego Potomka? W natchnionym świadectwie, jakie złożył Jakub na temat swoich synów, sprawa została rozstrzygnięta: „Nie będzie odjęte sceptrum od Judy, ani Zakonodawca od nóg jego, aż przyjdzie Szylo, i jemu będzie oddane posłuszeństwo narodów”.²⁰ W związku z tym warto tu zauważyć, że Izraelici, mimo że byli pod panowaniem różnych narodów, mogli mieć swoją Radę Najwyższą. Tak więc Juda – plemię Żydów nazwane tak od imienia Judy – miało pewien wpływ na swój rząd, aż faktycznie przyszedł Shiloh (Chrystus).

GSAM 43Czas ukryty

GSAM 43.1Patriarchowie mieli pewną wiedzę na temat odrodzenia i obiecanego Potomka; ale kiedy dokładnie miał przyjść i ile czasu jeszcze pozostało, było dla nich wciąż tajemnicą. Gdy potomkowie Jakuba rozmnażali się w Egipcie, a asyryjski Faraon (Izajasz 52:4) – który „nie znał Józefa”²¹ – ich uciskał, naturalnie wracali myślami do tych 400 (a właściwie 430) lat, o których wspomniano Abrahamowi jako o okresie ich cierpień i życia w obcości, a oni mieli nadzieję, że wyzwolenie z nich zapoczątkuje obiecane dziedzictwo.

GSAM 43.2Kiedy urodził się Mojżesz, jego rodzice widzieli „nadobne dzieciątko”.²² Musiało im zostać objawione, że to właśnie on, z pomocą Boga, ma stać się wybawicielem Izraelitów z okrutnej niewoli. Niewątpliwie ta wiedza została przekazana Mojżeszowi; bo kiedy w wieku czterdziestu lat postanowił całkowicie stanąć po stronie uciśnionych Izraelitów i cierpieć z nimi, zamiast być nazywanym synem córki Faraona i spadkobiercą egipskiego tronu,²³ a kiedy zaczął bronić sprawy swojego ludu i w ich obronie zabił Egipcjanina, bardzo się dziwił, że nie rozpoznali jego dzieła; „Albowiem mniemał, że bracia jego rozumieją, że Bóg przez rękę jego daje im wybawienie”.²⁴

GSAM 44.1Kiedy nadszedł wyznaczony przez Pana czas, by Izraelici opuścili Egipt, wyruszyli – dokładnie w przewidzianym terminie, co do dnia. Księga Wyjścia 12:40, 41. Nie mogli przecież uważać Mojżesza za swojego ostatecznego władcę i potomka, któremu złożono obietnicę, bo pochodził z plemienia Lewiego, a czyż Jakub w swoim natchnionym proroctwie nie ogłosił, że to Juda będzie ich władcą, aż nadejdzie Shiloh?

GSAM 44„Zobaczę Go, ale nie teraz”.

GSAM 44.2Kiedy Izraelici byli w drodze do Kanaanu, Balak, król Moabu (potomek Lota), wezwał Balaama, by ten przeklął Izrael. Pan zamienił jego klątwę w błogosławieństwo, dzięki czemu otrzymali dodatkowe światło, mające na celu rozwianie przekonania, że ostateczne wyzwolenie spod panowania szatana nastąpi natychmiast po ich wejściu do Kanaanu. W Piśmie Świętym czytamy, że Balaam w wizji od Boga powiedział: „Ujrzę go, ale nie teraz; oglądam go, ale nie z bliska; wynijdzie gwiazda z Jakuba i powstanie laska z Izraela, i pobije książęta Moabskie, i wytraci wszystkie syny Setowe”.²⁵

GSAM 44.3O tym licznym potomstwie, które wyrosło z Abrahama, Paweł mówi w ten sposób: „przetoż z jednego, i to obumarłego, rozpłodziło się potomstwo jako mnóstwo gwiazd niebieskich i jako piasek niezliczony, który jest na brzegu morskim. Według wiary umarli ci wszyscy, nie wziąwszy obietnic, ale z daleka je upatrując i cieszyli się niemi, i witali je i wyznawali, iż są gośćmi i przychodniami na ziemi”.²⁶

GSAM 44.4Serce Izraela nie musiało tracić odwagi ani zniechęcać się z powodu przepowiedni Balaama, że spełnienie ich nadziei „nie nastąpi teraz” ani „nie jest bliskie”; bo Pan, niedługo przed tą przepowiednią, złożył przysięgę na swoje własne życie, że ten chwalebny stan w końcu nadejdzie. Przez Mojżesza powiedział: „A wszakże, jako Ja żyję, napełniona będzie chwałą Pańską wszystka ziemia” (dosłowne tłumaczenie KJV).²⁷ W czasach proroka Habakuka, 863 lata później, ta sama prawda została powtórzona, ale mówiono o niej jako o wydarzeniu, które dopiero nadejdzie: „Albowiem ziemia będzie napełniona znajomością chwały Pańskiej, jako morze wody napełniają”.²⁸

GSAM 45Służba w świątyni jako figura prawdziwej

GSAM 45.1Kiedy Pan wyprowadził Izrael z Egiptu, ogłosił przed całym obozem swoje prawo zawierające przykazania moralne i dał im jego kopię wyrytą własnym palcem na kamieniu, aby nieustannie kierowali swoje myśli ku Zbawicielowi, który w końcu złoży za nich ofiarę z samego siebie; a aby dzięki Jego drogocennej krwi ich grzechy mogły zostać obmyte, kazał zbudować świątynię na pustyni. Mojżesz otrzymał polecenie, by zbudować tę świątynię, dokładnie według wzoru, który Pan mu pokazał na górze.²⁹ Służba w tej świątyni była cieniem prawdziwej służby Chrystusa w niebiańskiej świątyni.³⁰ Podczas gdy celem Boga w ofiarach składanych w świątyni było utrzymywanie przed ludźmi cienia „przyszłych dóbr”,³¹ szatan starał się skłonić ludzi, by skupiali się na samej ofierze, zamiast na Chrystusie i Jego rzeczywistej służbie, której ta ofiara była jedynie przykładem. W ten sposób próbował skłonić ich, by pokładali nadzieję na zbawienie we własnych uczynkach.

GSAM 45.2Zamiarem Pana było być władcą swojego ludu – Izraelitów – toczyć za nich bitwy i podbijać narody. Miał swój sposób rządzenia, co pokazuje poniższy fragment: „wygładziwszy siedm narodów w ziemi Chananejskiej, losem rozdzielił między nie onę ziemię ich. A potem około czterysta i pięćdziesiąt lat dawał im sędziów, aż do Samuela proroka”.³²

GSAM 45Izrael domaga się króla

GSAM 45.3Izraelici najwyraźniej nie lubili sposobu, w jaki Pan nimi rządził. Było to jednak Jego zamierzeniem i wolą, by byli ludem wybranym, odrębnym od wszystkich innych wokół nich. Gdyby ściśle przestrzegali Jego wskazówek, nawet inne narody mówiłyby o nich: „Tylko ten lud mądry, i rozumny, i naród wielki jest. Albowiem któryż naród tak wielki jest, coby mu byli bogowie tak bliscy, jako Pan, Bóg nasz, we wszystkiem, ilekroć go wzywamy?”.³³

GSAM 46.1W swoim niezadowoleniu poprosili Samuela, by wyznaczył im króla, a Pan rzekł do Samuela: „mną wzgardzili, iżbym nie królował nad nimi”.³⁴ Ponownie zwrócili się do Samuela, tym razem nieco bardziej stanowczo: „przetoż postanów nam króla, aby nas sądził, jako je wszystkie narody mają”.³⁵ Samuel starannie wyjaśnił im, jakie uciski spadną na nich, jeśli będą mieli króla, „Ale nie chciał lud usłuchać głosu Samuelowego; owszem mówili: Nic z tego; ale król niech będzie nad nami, Abyśmy byli i my, jako i wszystkie narody; będzie nas sądził król nasz, a wychodząc przed nami, będzie odprawował wojny nasze”.³⁶

GSAM 46.2Tak więc mieli królów, którzy rządzili nimi przez około pięćset lat – najpierw jako jedno królestwo pod rządami Saula, Dawida i Salomona, a potem jako dwa oddzielne królestwa: Izrael i Juda. Tylko nieliczni z ich królów byli dobrzy i sprawiedliwi, ale większość z nich była niegodziwa, prowadząc lud do bałwochwalstwa i rażących nieprawości. Tak więc lud nie tylko upodabniał się do otaczających go narodów, mając króla, ale także pod względem niegodziwości – porzucając Boga swoich ojców i oddając cześć bożkom oraz zastępom niebieskim.

GSAM 46.3Pan powiedział o tych rządach królewskich ustami proroka Ozeasza: „Zginienie twoje z ciebie, o Izraelu! ale ze mnie wspomożenie twoje. Gdzież jest król twój? gdzież jest? Niech cię zachowa we wszystkich miastach twoich! I sędziowie twoi, o którycheś mówił: Daj mi króla i książąt. Dałem ci tedy króla w zapalczywości mojej, alem go odjął w zagniewaniu mojem”.³⁷

GSAM 47Obalone królestwo

GSAM 47.1Te królewskie rządy trwały aż do momentu, gdy Chaldejczycy spalili Jeruzalem, zabrali naczynia świątynne i uprowadzili Judę do Babilonu, gdzie pozostawali przez siedemdziesiąt lat, zgodnie z przepowiednią skierowaną przeciwko nim. Gdy te monarchiczne rządy dobiegły końca, Pan rzekł przez proroka Ezechiela do Sedekiasza, ich ostatniego króla: „ty, nieczysty bezbożniku, księciu Izraelski! którego dzień przychodzi, gdy nieprawość skończona będzie: Tak mówi panujący Pan: Zdejm tę czapkę, a zrzuć tę koronę, która już nigdy takowa nie będzie; tego, który w poniżenie przyszedł, [władcę Babilonu] wywyższę, a wywyższonego [tego wysoce wywyższającego się władcę z plemienia Judy] poniżę. W niwecz, w niwecz, w niwecz ją obrócę, czego pierwej nie bywało, aż przyjdzie ten, co do niej ma prawo, którem mu dał”.³⁸

GSAM 47.2Tym prawowitym władcą, prawdziwym Potomkiem, jest Chrystus. O nim prorok Micheasz napisał: „ty, wieżo trzody, baszto córki Syońskiej! wiedz, że aż do ciebie przyjdzie; przyjdzie mówię, pierwsze państwo [władza nad ziemią, przywrócona w Chrystusie], i królestwo córki Jeruzalemskiej”.³⁹

GSAM 47.3Kiedy Izrael stracił berło, przeszło ono w ręce króla Babilonu. Ponieważ Izraelici kolejno znajdowali się pod panowaniem Medo-Persji, Grecji i Rzymu, królestwo to zostało trzykrotnie obalone. Za panowania Cezara Augusta, cesarza rzymskiego, narodził się Chrystus, prawowity spadkobierca tronu Dawida – prawdziwe Potomstwo kobiety, Abrahama i Dawida – i to w sposób, jaki został przepowiedziany.

GSAM 47.4Aby ludzie wiedzieli, że prawowity Władca, prawdziwe Potomstwo, był kimś więcej niż zwykłym śmiertelnikiem z krótkotrwałym królestwem, Pan natchnął psalmistę, by napisał: „Ja go też za pierworodnego wystawię, i za wyższego nad królami ziemi. Na wieki mu zachowam miłosierdzie moje, a przymierze moje stałe będzie przy nim. I uczynię, że na wieki będzie trwało nasienie jego, a stolica jego jako dni niebios”. „nasienie jego zostanie na wieki, a stolica jego jako słońce przedemną; Jako miesiąc będzie utwierdzone na wieki, i jako świadkowie na niebie godnowierni”.⁴⁰

GSAM 48.1W proroctwie Izajasza czytamy dalej o tym Władcy następująco: „dziecię narodziło się nam, a syn dany jest nam; i będzie panowanie na ramieniu jego, a nazwią imię jego: Dziwny, Radny, Bóg mocny, Ojciec wieczności, Książę pokoju; A ku rozmnożeniu tego państwa i pokoju, któremu końca nie będzie, usiądzie na stolicy Dawidowej, i na królestwie jego, aż je postanowi i utwierdzi w sądzie i w sprawiedliwości, odtąd aż na wieki. Uczyni to zawisna miłość Pana zastępów”.⁴¹

GSAM 48Przeniesienie Enocha i Eliasza

GSAM 48.2Znane są przypadki osób z dawnych czasów, które zostały przeniesione do nieba, nie zaznając śmierci. O Enochu, siódmym w kolejności od Adama, mówi się, że „chodził Enoch z Bogiem, a nie było go więcej, bo go wziął Bóg”.⁴² „Wiarą Enoch jest przeniesiony, aby nie oglądał śmierci i nie jest znaleziony, przeto że go Bóg przeniósł; albowiem pierwej niż jest przeniesiony, miał świadectwo, że się podobał Bogu”.⁴³

GSAM 48.3Znowu, gdy Eliasz i Elizeusz szli razem, „stało się, gdy oni przecię szli rozmawiając, oto wóz ognisty, i konie ogniste rozłączyły obydwóch. I wstąpił Elijasz w wichrze do nieba. Co Elizeusz widząc, wołał: Ojcze mój, ojcze mój! Wozie Izraelski i jazdo jego. I nie widział go więcej.”⁴⁴

GSAM 48.4Henoch prorokował o przyjściu Chrystusa jako sędziego całej ziemi, mówiąc: „Oto Pan idzie z świętymi tysiącami swoimi, Aby uczynił sąd wszystkim i karał wszystkich niezbożników między nimi ze wszystkich niepobożności ich, które niezbożnie płodzili i ze wszystkich przykrości, które mówili przeciwko niemu niezbożni grzesznicy”.⁴⁵

GSAM 49Hiob nauczał o przyjściu Pana

GSAM 49.1Hiob, który podobno żył w czasach Mojżesza, miał pewną wiedzę na temat przyjścia Chrystusa i zmartwychwstania; powiedział bowiem: „Oby teraz napisane były słowa moje! oby je na księgach wyrysowano! Oby rylcem żelaznym i ołowiem na wieczną pamiątkę na kamieniu wydrążone były! Aczci ja wiem, iż Odkupiciel mój żyje, a iż w ostateczny dzień nad prochem stanie. A choć ta skóra moja roztoczona będzie, przecież w ciele mojem oglądam Boga; Którego ja sam oglądam, i oczy moje ujrzą go, a nie inny”.⁴⁶

GSAM 49Tron Dawida – tron Pana

GSAM 49.2Tron Dawida nazywano tronem Pana: „usiadł Salomon na stolicy Pańskiej za króla miasto Dawida, ojca swego”.⁴⁷ „Mu [Dawidowi] się Bóg obowiązał przysięgą, iż z owocu biódr jego według ciała miał wzbudzić Chrystusa, a posadzić na stolicy jego. To przeglądając, powiedział o zmartwychwstaniu Chrystusowem, iż nie została dusza jego w piekle, ani ciało jego widziało skażenia”.⁴⁸ A o przyszłym panowaniu Chrystusa mówi się jeszcze, że zasiądzie On na tronie Dawida. (Zobacz Izajasz 9:7.) I znowu: „Schodzą się królowie ziemscy, a książęta radzą społem przeciwko Panu, i przeciw pomazańcowi jego... Jamci postanowił króla mojego nad Syonem, górą świętą moją. Opowiem ten dekret: Pan rzekł do mnie: Syn mój jesteś ty, Jam ciebie dziś spłodził”.⁴⁹ I jeszcze: „Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej, dokąd nie położę nieprzyjaciół twoich podnóżkiem nóg twoich”.⁵⁰

GSAM 49Zdezorientowani Żydzi

GSAM 49.3Te teksty wprawiły Żydów w zakłopotanie. Mieli tu problem, którego nie potrafili rozwiązać: skoro Dawid nazwał Go Panem, to jak mógł być Jego synem? Jak mógł być dzieckiem zrodzonym z potomstwa Dawida, a jednocześnie Immanuelem – Bogiem z nami? A przecież Izajasz, ich własny prorok, ogłosił: „panna pocznie i porodzi syna, a nazwie imię jego Immanuel”.⁵¹

GSAM 50.1Chrystus dobrze wiedział, jakie pytanie uciszy tych kłótliwych faryzeuszy, dlatego zapytał ich: „Co się wam zda o Chrystusie? Czyim jest synem? Rzekli mu: Dawidowym. rzekł im: Jakoż tedy Dawid w duchu nazywa go Panem? mówiąc: Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej, aż położę nieprzyjacioły twoje podnóżkiem nóg twoich. Ponieważ go tedy Dawid nazywa Panem, jakoż jest synem jego?”.⁵²

GSAM 50.2Do tego tematu nawiązuje też Psalm 45:6, 7: „Stolica twoja, o Boże! na wieki wieków; laska sprawiedliwości jest laska królestwa twego. Umiłowałeś sprawiedliwość, a nienawidziłeś nieprawości; przetoż pomazał cię, o Boże! Bóg twój olejkiem wesela nad uczęstników twoich”.⁵³ Mając na uwadze te fragmenty Pisma Świętego, naród żydowski musiał mieć wzniosłe wyobrażenia o charakterze przyszłego Władcy i Odnowiciela. Nie mogło być inaczej.

GSAM 50Potomek boskiego pochodzenia

GSAM 50.3Otrzymano szczegółowe wskazówki dotyczące Chrystusa i Jego narodzin, bo Pan przez proroka Micheasza wskazał Jego boskie pochodzenie, a nawet małą wioskę, w której miał się urodzić: „Ale ty, Betlehemie Efrata! acześ najmniejszy między tysiącami Judzkimi, z ciebie mi jednak wyjdzie ten, który będzie panującym w Izraelu, a wyjścia jego są z dawna, ode dni wiecznych” (na marginesie, hebr., od „dni wieczności”).⁵⁴

GSAM 50Obecność Boga objawiająca się w Szekinie i obłoku

GSAM 50.4W późniejszym okresie historii Izraelitów, kiedy Salomon zakończył budowę świątyni, o której mówił, że musi być niezwykle „wspaniała”, szekina Bożej chwały zasiadła między cherubami nad przebłagalnią. Zapis mówi, że podczas poświęcenia świątyni, gdy kapłani wyszli ze świętego miejsca, „obłok napełnił dom Pański. Tak iż się nie mogli kapłani ostać i służyć dla onego obłoku; albowiem napełniła była chwała Pańska dom Pański.”⁵⁵. Obecność Pana w tej świątyni objawiła się ludziom w postaci chmury chwały. Pan odpowiedział wtedy na modlitwę Salomona i rzekł do niego: „Wysłuchałem modlitwę twoję, i obrałem to miejsce sobie za dom do ofiary”.⁵⁶

GSAM 51.1Lud zgrzeszył – popadł w bałwochwalstwo – i w konsekwencji ich miasto oraz świątynia leżały w ruinach przez siedemdziesiąt lat. Po wygnaniu świątynia została odbudowana pod kierownictwem Zorobabela. Chociaż ustępowała ona wspaniałością tej zbudowanej przez Salomona, Pan powiedział o niej przez swojego proroka: „Większa będzie sława domu tego pośledniego, niż onego pierwszego”.⁵⁷ Ten dom został upiększony przez Heroda, a na jego dziedzińcach nauczał Zbawiciel. W poprzednim domu unosiła się chmura chwały symbolizująca Pana, ale do drugiego przyszedł sam Zbawiciel, Stwórca wszystkich rzeczy.

GSAM 51Chwalebne panowanie potomka Jessego

GSAM 51.2Dla tych, którzy w czasach Izajasza z niecierpliwością czekali, opisy zawarte w jego proroctwach dotyczące chwalebnych wydarzeń związanych z ostatecznym odkupieniem musiały być źródłem siły i otuchy. Proroctwa te ponownie bardzo jasno nakreślają linię rodową, z której miał pochodzić ten oczekiwany Wybawiciel, w następujący sposób: „Ale wyjdzie rószczka ze pnia Isajego, a latorostka z korzenia jego wyrośnie. I odpocznie na nim Duch Pański, Duch mądrości i rozumu, Duch rady i mocy, Duch umiejętności i bojaźni Pańskiej. I będzie czułym w bojaźni Pańskiej, nie będzie według widzenia oczów swoich sądził, ani według słyszenia uszów swoich karał. Ale będzie ubogich sądził w sprawiedliwości, a w prawości będzie karał cichych na ziemi. I uderzy ziemię rózgą ust swoich, a duchem warg swoich zabije niezbożnika”.⁵⁸

GSAM 52Zmartwychwstanie nauczane przez proroków

GSAM 52.1Prorok Izajasz też nauczał o zmartwychwstaniu, używając tych pocieszających słów: „sprawi Pan zastępów na wszystkie narody na tej górze ucztę z rzeczy tłustych, ucztę z wystałego wina, z rzeczy tłustych, szpik w sobie mających, z wina wystałego i czystego. I skazi na tej górze zasłonę, która zasłania wszystkich ludzi, i przykrycie, którem są przykryte wszystkie narody. Połknie śmierć w zwycięstwie, a Pan panujący otrze łzę z każdego oblicza, i pohańbienie ludu swego odejmie ze wszystkiej ziemi; bo Pan mówił. I rzecze dnia onego lud Pański: Oto Bóg nasz ten jest; oczekiwaliśmy go, i wybawił nas. Tenci jest Pan, któregośmy oczekiwali; weselić i radować się będziemy w zbawieniu jego”.⁵⁹

GSAM 52Królestwo na odnowionej ziemi

GSAM 52.2Ten sam prorok mówi, że będzie to odnowiona ziemia, na której zaprowadzone zostanie ostateczne królestwo: „Albowiem oto Ja tworzę niebiosa nowe [niebiosa atmosferyczne], i ziemię nową, a nie będą wspominane rzeczy pierwsze, ani wstąpią na serce [na marginesie, hebr., „nie wpadną do serca”, to znaczy nie będą już pożądane]. Owszem weselcie się, a radujcie się na wieki wieków z tego, co Ja stworzę; bo oto Ja stworzę Jeruzalem na radość, a lud jego na wesele. I rozraduję się w Jeruzalemie, a weselić się będę w ludu moim; a nie będzie słychać w nim głosu płaczu i głosu narzekania. Nie będzie tam [od czasu stworzenia nowej ziemi] więcej nikogo w wieku dziecinnym [dziecka, które szybko umiera], ani starca, któryby nie dopełnił dni swoich [przedwczesna starość]; bo dziecię we stu latach umrze [w czasach, gdy ludzie dożywali dziewięciuset lat, dzieci mogły mieć sto lat]; ale grzesznik, choćby miał i sto lat [w późniejszych latach stuletniego życia], przeklęty będzie. [Ci, którzy umrą w momencie nadejścia nowej ziemi, to ci, którzy zginą w „zagładzie bezbożnych ludzi”. 2 List Piotra 3:7.] Pobudują też domy, a będą w nich mieszkali; nasadzą też winnic, a będą jeść owoce ich. Nie będą budować tak, aby tam inszy mieszkał; nie będą szczepić, aby inny jadł; bo dni ludu mojego będą jako dni drzewa [drzewa życia, Septuaginta], a dzieła rąk swoich do zwietszenia używać będą wybrani moi”.⁶⁰

GSAM 53.1Ezechiel spogląda w dal przez długą perspektywę czasu aż do zmartwychwstania. Przez niego Pan mówi: „Oto Ja otworzę groby wasze, i wywiodę was z grobów waszych, ludu mój! i przywiodę was do ziemi Izraelskiej”.⁶¹

GSAM 53„On poniósł nasze cierpienia”

GSAM 53.2Izajaszowi, prorokowi ewangelii, objawiono pełniej proces, cierpienia i śmierć Zbawiciela za ludzi. „Któż” – mówi prorok – „uwierzył kazaniu naszemu, a ramię Pańskie komu objawione jest? Bo wyrósł jako latorostka przed nim, a jako korzeń z ziemi suchej, nie mając kształtu ani piękności; i widzieliśmy go; ale nic nie było widzieć, czemubyśmy go żądać mieli. Najwzgardzeńszy był, i najpodlejszy z ludzi, mąż boleści, a świadomy niemocy, i jako zakrywający twarz swoję; najwzgardzeńszy mówię, skądeśmy go za nic nie mieli. Zaiste on niemocy nasze wziął na się, a boleści nasze własne nosił; a myśmy mniemali, że jest zraniony, ubity od Boga i utrapiony. Lecz on zraniony jest dla występków naszych, starty jest dla nieprawości naszych; kaźń pokoju naszego jest na nim, a sinością jego jesteśmy uzdrowieni”.⁶²

GSAM 53.3Czy te wydarzenia są aż tak niesamowite, żeby miały się wydarzyć za moich czasów? – mogliby zapytać zarówno ludzie, jak i sam prorok. Odpowiedź brzmiałaby: Nie teraz się to stanie; jeszcze nie nadszedł czas na przyjście tego wielkiego Wybawiciela; ale prorok mówi: „Króla w piękności jego oglądają oczy twoje, ujrzą i ziemię daleką”.⁶³

GSAM 54Przepowiednie Daniela odkrywają przyszłość

GSAM 54.1To jednak za pośrednictwem proroka Daniela Pan zaczął pouczać swój lud o kolejnych królestwach, które miały powstać i panować aż do ustanowienia Jego wiecznego królestwa; a także objawiać szczególny okres czasu, od wydarzenia, które miało się jeszcze wydarzyć, aż do faktycznego pojawienia się i zguby Mesjasza. Wytłumaczenie snu Nabuchodonozora ujawniło, że cztery królestwa, które miały rządzić światem, będą tracić na potędze i wielkości w takim samym stopniu, w jakim maleje wartość złota, srebra, miedzi i żelaza; i że w końcu ten rozbity, podzielony stan królestw będzie porównywalny z kruchością żelaza zmieszanego z błotnistą gliną. Potem miało nadejść królestwo niebieskie, które miało nastąpić po upadku tych królestw, które miały stać się jak plewy na letnim klepisku, tak że nie znalazłoby się dla nich miejsca, podczas gdy królestwo Boże wypełni całą ziemię.

GSAM 54.2Następnie, w wizji z siódmego rozdziału, za pomocą symboli czterech wielkich bestii, ponownie poruszono ten sam temat i przedstawiono inne cechy tych królestw. W tym rozdziale prześledzono losy i działalność mocy „małego rogu”, która miała powstać po podziale czwartego królestwa na dziesięć części, obalając lub podporządkowując sobie trzy z nich, by ustanowić się duchowym władcą nad nimi wszystkimi. Ta papieska władza ma trwać w podzielonym i kruchym stanie czwartego królestwa nawet przez 1260 lat. W ten sposób objawiono wydarzenia sięgające czasu, kiedy Chrystus otrzyma królestwo od swojego Ojca i przekaże je świętym Najwyższego; królestwo, które w końcu będzie panować nad całą ziemią i będzie trwać na wieki.

GSAM 55Dwa tysiące trzysta dni

GSAM 55.1W ósmym rozdziale Księgi Daniela, w wizji barana, kozła i rogu: „róg jeden mały, a ten wielce urósł”, prorok znów zostaje przeniesiony do końca czasu. W wersetach 13 i 14 jego uwagę zwraca się na pewien okres – 2300 dni – sięgający aż do dnia sądu. Był to długi okres, i tak właśnie zrozumiał to prorok; anioł bowiem poinformował go, że wizja ta dotyczy jeszcze wielu dni. Nie podano jeszcze daty początku tych dni, więc prorok kończy rozdział słowami: „zdumiewałem się nad onem widzeniem, czego jednak nikt nie obaczył”.

GSAM 55Siedemdziesiąt tygodni do Mesjasza

GSAM 55.2W dziewiątym rozdziale czytamy o aniele, który przyszedł do Daniela w odpowiedzi na jego prośbę, by obdarzyć go mądrością i zrozumieniem. Poinformował go o okresie siedemdziesięciu tygodni. Sześćdziesiąt dziewięć z tych tygodni-lat [jak nam powiedziano, takie jest znaczenie słowa shevooim, tłumaczonego jako „tygodnie”] miało trwać aż do nadejścia Mesjasza. Punkt, od którego miał się rozpocząć ten okres – nakaz „o przywróceniu i zbudowaniu Jeruzalemu” – nie został jeszcze wydany. Powstaje pytanie: skąd Daniel mógł wiedzieć, gdzie zakończą się te sześćdziesiąt dziewięć tygodni? W dwunastym rozdziale znowu porusza się kwestię czasu, a na jego pytanie: „cóż za koniec będzie tych rzeczy?”, usłyszał, by szedł swoją drogą, bo słowa te są „zamknięte i zapieczętowane aż do czasu końca”, kiedy to „mądrzy zrozumieją”.

GSAM 55.3Niewątpliwie ta kwestia czasu jest jednym z przykładów, do których nawiązuje apostoł Piotr, mówiąc: „O którem zbawieniu wywiadywali się i badali się prorocy, którzy o tej łasce, która na was przyjść miała, prorokowali. Badając się, na który albo na jaki czas objawiał Duch Chrystusowy, który w nich był, świadcząc pierwej o utrapieniach, które miały przyjść na Chrystusa i o wielkiej za tem chwale”.⁶⁴

GSAM 56Los bezbożnych

GSAM 56.1Malachiasz, ostatni z proroków Starego Testamentu, zostawia porywający opis ostatecznego zniszczenia bezbożnych: „oto, przychodzi dzień pałający jako piec, w który wszyscy pyszni, i wszyscy czyniący niezbożność będą jako ciernisko, a popali je ten dzień przyszły, mówi Pan zastępów, tak, że im nie zostawi ani korzenia ani gałązki. Ale wam, którzy się boicie imienia mego, wznijdzie słońce sprawiedliwości, a zdrowie będzie na skrzydłach jego; tedy wychodzić będziecie, i porościecie jako cielęta karmne. A podepczecie niezbożne, tak, że będą jako proch pod nogami waszemi w dzień, który Ja uczynię, mówi Pan zastępów”.⁶⁵

GSAM 56.2Skoro Izraelici mieli w swoim posiadaniu Stary Testament, w którym zapisano wszystkie te fakty, ukazujące im tak wiele aspektów planu zbawienia, to jak wielkie musiało być zainteresowanie pilnych badaczy Słowa, gdy dostrzegali i uświadamiali sobie, że zbliża się czas, w którym nadejdzie to obiecane Potomstwo. Podczas gdy masy, a nawet ci, którzy co sabat czytali Pismo w synagogach, nie rozumieli tego słowa (Dz 13:27), pobożni i pilni badacze, którzy wiernie zgłębiali Pismo pod przewodnictwem Ducha, bez wątpienia modlili się żarliwie, tak jak apostoł Jan w tej dyspensacji: „Przyjdź, Panie Jezu, i przyjdź szybko”.