Rozdział 3 — Przyjście obiecanego Potomka

GSAM 57.1„gdy przyszło wypełnienie czasu, posłał Bóg onego Syna swego, […] który się stał pod zakonem, Aby tych, którzy pod zakonem byli, wykupił, żebyśmy prawa przysposobienia za synów dostąpili”.¹

GSAM 57.2„A temu, który was może utwierdzić według Ewangielii mojej i opowiadania Jezusa Chrystusa, według objawienia tajemnicy od czasów wiecznych zamilczanej, Lecz teraz objawionej i przez Pisma prorockie według postanowienia wiecznego Boga ku posłuszeństwu wiary między wszystkimi narody oznajmionej; Temu, samemu mądremu Bogu niech będzie chwała przez Jezusa Chrystusa na wieki”.²

GSAM 57.3„mi Bóg przez objawienie oznajmił tajemnicę, jakom wam przedtem krótko napisał... Która inszych wieków nie była znajoma synom ludzkim, jako teraz objawiona jest świętym Apostołom jego i prorokom przez Ducha... Mnie mówię, najmniejszemu ze wszystkich świętych dana jest ta łaska, abym między poganami opowiadał te niedościgłe bogactwa Chrystusowe. A iżbym objaśnił wszystkim, jaka by była społeczność onej tajemnicy zakrytej od wieków w Bogu, który wszystko stworzył przez Jezusa Chrystusa”.³

GSAM 57.4Mówi się, że w Starym Testamencie ewangelia jest ukryta, a w Nowym Testamencie została objawiona. Jak ujął to ktoś inny: „Gdy Żydzi odeszli od Boga, w wielkim stopniu zaczęli tracić z oczu nauki dotyczące obrzędów rytualnych. Obrzędy te zostały ustanowione przez samego Chrystusa. W każdej swej części symbolizowały Go i były pełne życia i duchowego piękna. Ale Żydzi zatracili duchową treść swoich obrzędów i przylgnęli do martwych form. Zaufali swoim ofiarom i nakazom, zapominając o Tym, któremu miały służyć.

GSAM 58W oczekiwaniu na ziemskie panowanie

GSAM 58.1„Żydzi, pragnąc przyjścia Mesjasza, nie mieli właściwego pojęcia o Jego misji. Nie szukali wybawienia od grzechu, lecz uwolnienia od Rzymian. Oczekiwali Mesjasza, który miał przyjść jako zdobywca, położyć kres uciskowi i dać Izraelowi panowanie nad światem. W ten sposób przygotowano grunt do odrzucenia Zbawiciela.

GSAM 58.2„Zarówno spragnieni władzy dostojnicy, jak i ciemny, uciskany lud, tęsknili za kimś, kto pokonałby wrogów i odbudował państwo izraelskie. Wprawdzie czytano proroctwa, ale bez duchowego zrozumienia. Przeoczono tym samym te miejsca Pisma, które wskazywały na skromny charakter pierwszego przyjścia Chrystusa, i błędnie zastosowano te, które mówiły o chwale Jego powtórnego przyjścia. Duma przysłoniła ich spojrzenie. Proroctwo wykładali stosownie do własnych swych pragnień.

GSAM 58.3„Więcej niż tysiąc lat naród żydowski oczekiwał na przyjście Zbawiciela. Z wydarzeniem tym wiązali najwspanialsze nadzieje. W pieśniach i proroctwach, w obrzędach świątynnych i w modlitwach domowych czczcili Jego imię. Jednak gdy przyszedł, nie poznali Go. Umiłowany z niebios był dla ludu «Jako korzeń z suchej ziemi». «Nie miał postawy ani urody». «Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli»”.⁴

GSAM 58Z rodu Dawida

GSAM 58.4Gdy zbliżał się czas przepowiedziany przez Daniela, kiedy miał pojawić się „Mesjasz, Książę” – Namaszczony – naród żydowski mógł rozumować, i bez wątpienia tak właśnie robił, w ten sposób: Mesjasz według ciała ma pochodzić z rodu i linii Dawida, więc musi się urodzić w tej linii; a zgodnie z przepisami żydowskiego prawa i zwyczajów musi zostać namaszczony do pełnienia publicznej służby w wieku trzydziestu lat; a jeśli ma pojawić się jako Namaszczony w tym wieku, to jego narodziny muszą nastąpić trzydzieści lat przed końcem sześćdziesięciu dziewięciu tygodni lat, które mają trwać aż do przyjścia Mesjasza.

GSAM 59Przepowiednie Symeona i Anny

GSAM 59.1Mniej więcej w tym czasie cały Izrael żył w oczekiwaniu. Gorliwi i oddani badacze Pisma Świętego wyczekiwali narodzin tego, który miał być ich Władcą i Rządcą. Staremu i pobożnemu Symeonowi zostało objawione „przez Ducha Świętego, że nie miał oglądać śmierci, ażby pierwej oglądał Chrystusa Pańskiego”.⁵

GSAM 59.2Kiedy niemowlę-Zbawiciel zostało przyniesione do świątyni, Symeon wiedział, że to właśnie to dziecko jest tym, o którym mowa – Chrystusem. „Tedy on wziąwszy go na ręce swoje, chwalił Boga i mówił: Teraz puszczasz sługę twego, Panie! według słowa twego, w pokoju: Gdyż oczy moje oglądały zbawienie twoje, Któreś zgotował przed obliczem wszystkich ludzi; Światłość ku objawieniu poganom, a chwałę ludu twego Izraelskiego...

GSAM 59.3„I błogosławił im [Józefa i Marię] Symeon, i rzekł do Maryi, matki jego: Oto ten położony jest na upadek i na powstanie wielu ich w Izraelu, i na znak, przeciw któremu mówić będą. (I twoję własną duszę miecz przeniknie,)aby myśli z wielu serc objawione były.

GSAM 59.4„A była Anna prorokini, córka Fanuelowa, z pokolenia Asser… Ta też onejże godziny nadszedłszy, wyznawała Pana, i mówiła o nim wszystkim, którzy oczekiwali odkupienia w Jeruzalemie.”⁶

GSAM 59Aniołowie odwiedzają pasterzy

GSAM 59.5Wcześniej radosną nowinę o narodzinach Zbawiciela zwiastowali aniołowie pasterzom na równinach Betlejem. Do nasłuchujących uszu pasterzy aniołowie śpiewali te melodyjne wersy:—

GSAM 60Mędrcy odwiedzają Betlejem

GSAM 60.2Potem przybyli mędrcy ze Wschodu, którzy widzieli „wschodzącą gwiazdę”, tak jak przepowiedział Balaam. Kierując się jej wskazówkami, dotarli do Jeruzalemu, gdzie musieli zapytać o nowo narodzonego Króla. Gdy dowiedzieli się, że Betlejem ma być miejscem narodzin Upragnionego, ruszyli dalej; a prowadzeni tam przez gwiazdę, która znów się pojawiła, dotarli do skromnego miejsca, gdzie leżał Zbawiciel. Tam oddali cześć świętemu Dzieciątku, ofiarowując mu dary: złoto, kadzidło i mirrę, a potem wyruszyli w długą podróż powrotną do domu.

GSAM 60Zbawiciel w wieku dwunastu lat

GSAM 60.3O Chrystusie Zbawicielu od dzieciństwa do dwunastego roku życia niewiele się wie, poza tym, że rósł w mądrości i posturze oraz był posłuszny swoim rodzicom. Ale w wieku dwunastu lat, kiedy towarzyszył Józefowi i Marii w podróży do Jeruzalemu na coroczne święto, zadziwił tam kapłanów swoją wiedzą, którą wykazał w pytaniach i odpowiedziach na ich zawiłe zagadki. Od tego czasu aż do rozpoczęcia swojej publicznej działalności z szacunkiem wykonywał skromny zawód stolarza, pracując razem z Józefem, mężem Marii.

GSAM 60Misja Jana Chrzciciela

GSAM 60.4Przez sześć miesięcy przed rozpoczęciem publicznej służby Chrystusa misję Chrystusa zapowiadał Jan Chrzciciel. Ludzie przybywali ogromnymi tłumami, by słuchać Jana i być chrzczonymi przez niego. Gdy lud „oczekiwał [na przyjście Mesjasza], i myślili [„rozważali lub dyskutowali”, przypis] wszyscy w sercach swych o Janie, jeśliby snać on nie był Chrystusem, Odpowiedział Jan wszystkim, mówiąc: Jać was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy nad mię, któremum nie jest godzien rozwiązać rzemyka u butów jego; ten was chrzcić będzie Duchem Świętym i ogniem. Którego łopata jest w ręku jego, a wyczyści bojewisko swoje, i zgromadzi pszenicę do gumna swego, ale plewy spali ogniem nieugaszonym”.⁷

GSAM 61Jezus ochrzczony

GSAM 61.1Gdy Jan udzielał chrztu, zobaczył Jezusa zbliżającego się do niego, by przyjąć chrzest, i rzekł: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata... I świadczył Jan, mówiąc: Widziałem Ducha zstępującego jako gołębicę z nieba, i został na nim. A jam go nie znał; ale który mię posłał chrzcić wodą, ten mi rzekł: Na kogo byś ujrzał Ducha zstępującego i zostającego na nim, tenci jest, który chrzci Duchem Świętym. A jam widział i świadczył, że ten jest Syn Boży”.⁸

GSAM 61Głos z nieba

GSAM 61.2Mesjaństwo Chrystusa potwierdziło nie tylko widoczne zstąpienie Ducha Świętego w postaci cielesnej przypominającej gołębia, ale także głos z nieba. W Ewangelii Mateusza czytamy: „Jezus ochrzczony będąc, wnet wystąpił z wody, a oto się mu otworzyły niebiosa, i widział Ducha Bożego, zstępującego jako gołębicę, i przychodzącego na niego; A oto głos z niebios mówiący: Ten jest on Syn mój miły, w którym mi się upodobało”.⁹

GSAM 61.3Chociaż „Janci wprawdzie żadnego cudu nie uczynił”, ludzie, widząc potężną moc, która towarzyszyła służbie Chrystusa, musieli przyznać: „wszystko, cokolwiek Jan o tym powiedział, prawdziwe było”.¹⁰

GSAM 61Chrystus namaszczony zgodnie z Prawem

GSAM 61.4W związku z opisem Łukasza dotyczącym chrzestu i tego samego namaszczenia Duchem Świętym w postaci gołębia czytamy: „Jezus poczynał być jakoby w trzydziestu latach”.¹¹

GSAM 62.1Po długim, czterdziestodniowym poście naszego Pana i po zaciekłych pokusach diabła na pustyni, które nastąpiły zaraz po Jego chrzcie, „przyszedł do Nazaretu, gdzie był wychowany, i wszedł według zwyczaju swego w dzień sabatu do bóżnicy, i wstał, aby czytał... Duch Pański nade mną; przeto mię pomazał, abym opowiadał Ewangieliję ubogim… I począł do nich mówić: Dziści się wypełniło to pismo w uszach waszych”.¹²

GSAM 62Czas się wypełnił

GSAM 62.2Marek, opisując to samo wydarzenie, mówi: „Wypełnił się czas i przybliżyło się królestwo Boże: Pokutujcie, a wierzcie Ewangielii”.¹³ Nadszedł czas przepowiedziany na pojawienie się Pomazańca. Namaszczenie Duchem Świętym miało miejsce podczas Jego chrzestu, a On teraz rozpoczynał swoją służbę, dokładnie w czasie i w sposób przepowiedziany przez świętych proroków z dawnych czasów.

GSAM 62Widoczny dowód na to, że Chrystus jest Mesjaszem

GSAM 62.3Służbie Chrystusa towarzyszyło nieustanne dokonywanie cudów, które dla ludzi – nawet jeśli nie do końca rozumieli Jego przypowieści i słowa – były widocznym dowodem, że był On Immanuelem, czyli że „Bóg był z nim”.¹⁴ Poprzez te cuda Chrystus dawał światu nie tylko dowód mocy Bożej w sobie samym, ale także praktyczny pokaz charakteru Boga i Jego miłosiernej dobroci. Kiedy Filip, po trzech latach nieustannego przebywania z Chrystusem i bycia świadkiem Jego potężnych cudów, powiedział: „Panie! ukaż nam Ojca, a dosyć nam na tem”, Jezus rzekł do niego: „Przez tak długi czas jestem z wami, a nie poznałeś mię? Filipie! kto mnie widzi, widzi i Ojca mego; jakoż ty mówisz: Ukaż nam Ojca? … Wierzcie mi, żem ja w Ojcu, a Ojciec we mnie; wżdy przynajmniej dla samych spraw wierzcie mi”.¹⁵

GSAM 63Jan w zakłopotaniu

GSAM 63.1Chociaż podczas chrztu Chrystusa Jan był świadkiem widzialnego zstąpienia Ducha Świętego, usłyszał głos z nieba ogłaszający Go Synem Bożym i sam ogłosił, że jest On „Baranek Boży, który gładzi grzech świata”, wydarzenia potoczyły się tak inaczej niż się spodziewał, że w swojej ponurej celi czuł się zaniepokojony i zdezorientowany.

GSAM 63.2„Podobnie jak uczniowie Zbawiciela Jan Chrzciciel nie rozumiał istoty królestwa Chrystusa. Spodziewał się, że Jezus zasiądzie na tronie Dawida, ale gdy czas mijał, a Zbawiciel nie rościł praw do królewskiego autorytetu, Jan poczuł się zakłopotany i zmieszany”.¹⁶ „wezwawszy dwóch niektórych z uczniów swoich, Posłał je do Jezusa, mówiąc: Tyżeś jest ten, który ma przyjść, czyli inszego czekać mamy?”. „onejże godziny [Jezus] wiele ich uzdrowił od chorób, od niemocy, i od duchów złych, i wiele ślepych wzrokiem darował. A odpowiadając Jezus, rzekł im: Szedłszy oznajmijcie Janowi, coście widzieli i słyszeli”.¹⁷

GSAM 63.3Żydom, a nawet samym uczniom, trudno było jasno dostrzec wiele prawd, które głosił Zbawiciel, bo byli tak mocno przekonani, że kiedy przyjdzie Mesjasz, zrzuci rzymskie jarzmo, które było dla nich tak uciążliwe, i natychmiast przywróci królestwo Dawida, by panować jako ziemski król.

GSAM 63.4Jezus rozpoczął swoje nauczanie słowami: „Pokutujcie, albowiem się przybliżyło królestwo niebieskie”.¹⁸ Kiedy wysłał swoich dwunastu apostołów, nieśli oni to samo przesłanie: „Przybliżyło się królestwo niebieskie”.¹⁹ Jeszcze później, w trakcie swojej służby, kiedy wysłał siedemdziesięciu, towarzyszyły im słowa: „Przybliżyło się do was królestwo Boże”.²⁰

GSAM 64Ludzie zachwyceni dziełem Chrystusa

GSAM 64.1Cudowne słowa i nauki Chrystusa sprawiły, że ludzie mówili: „Nigdy tak nie mówił człowiek jako ten człowiek”.²¹ A kiedy uzdrowił ślepego i niemego, „zdumiał się wszystek lud, i mówili: Nie tenże jest on syn Dawidowy?”.²² Albo innymi słowy: Czyż to nie jest potomek Dawida, obiecany Zbawiciel? „przyszedłszy do ojczyzny swojej, nauczał je w bóżnicy ich, tak iż się bardzo zdumiewali i mówili: Skądże temu ta mądrość, i ta moc? Izaż ten nie jest on syn cieśli? Izaż matki jego nie zowią Maryją, a bracia jego Jakób, i Jozes, i Szymon, i Judas?”²³

GSAM 64.2Mniej więcej w trzecim roku służby Chrystusa, kiedy przebywał w świątyni, uczestnicząc w święcie poświęcenia, Żydzi otoczyli go i rzekli do niego: „Dokądże dusze nasze na rzeczy trzymasz? Jeźliżeś ty jest Chrystus, powiedz nam jawnie”.²⁴ W poprzednim roku, kiedy dokonał potężnego cudu nakarmienia pięciu tysięcy ludzi, mając „pięcioro chleba jęczmiennego i dwie rybki”, „poznawszy, iż mieli przyjść i porwać go, aby go uczynili królem, [dlatego] uszedł zasię sam tylko na górę”.²⁵

GSAM 64Chrystus poucza uczniów o swojej śmierci

GSAM 64.3Nauczając swoich uczniów, Chrystus kładł duży nacisk na to, by rozwiać przekonanie o natychmiastowym rozpoczęciu doczesnego panowania oraz pokazać im, że musi umrzeć i zmartwychwstać, odejść i powrócić. Zapytał ich więc: „Cóż, gdybyście ujrzeli Syna człowieczego wstępującego, gdzie był pierwej?”²⁶ Po tym, jak nakazał im, „aby nikomu nie powiadali, że on jest Jezus Chrystus”, czytamy: „odtąd począł Jezus pokazywać uczniom swoim, iż musi odejść do Jeruzalemu, i wiele cierpieć od starszych i od przedniejszych kapłanów i nauczonych w Piśmie, a być zabitym i trzeciego dnia zmartwychwstać. A wziąwszy go Piotr na stronę, począł go strofować, mówiąc: Zmiłuj się sam nad sobą, Panie! nie przyjdzie to na cię”.²⁷

GSAM 65.1W tym samym czasie powiedział im, że są tam niektórzy, którzy nie umrą, dopóki nie ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego w swoim królestwie.²⁸ Około ośmiu dni później proroctwo to się spełniło; a apostoł Piotr odnosi się do tej „wizji” Chrystusa przychodzącego w swoim królestwie jako dowodu na faktyczne powtórne przyjście Chrystusa, które dopiero nadejdzie.²⁹

GSAM 65.2Pewnego razu, gdy Chrystus i jego uczniowie byli w Galilei, Jezus rzekł do nich: „Syn człowieczy będzie wydany w ręce ludzkie; I zabiją go, ale trzeciego dnia zmartwychwstanie. I zasmucili się bardzo”.³⁰ A jednak nadal nie rozumieli, nie pojmowali, o co mu chodziło, bo nawet gdy starał się utrwalić w ich umysłach tę poważną prawdę o swojej śmierci i zmartwychwstaniu, oni między sobą dyskutowali, kto będzie największy w królestwie niebieskim.³¹

GSAM 65.3Innym razem Piotr rzekł do Jezusa: „Otośmy my opuścili wszystko, i poszliśmy za tobą; cóż nam tedy za to będzie? A Jezus rzekł im: Zaprawdę powiadam wam: Iż wy, którzyście mię naśladowali w odrodzeniu, gdy usiądzie Syn człowieczy na stolicy chwały swojej, usiądziecie i wy na dwunastu stolicach, sądząc dwanaście pokoleń Izraelskich”.³² Jednak myśl o królestwie, które wkrótce miało powstać, wciąż dominowała w ich umysłach i, jak to ludzie, zaczęli szukać najwyższego miejsca w tym królestwie.

GSAM 65.4Wtedy pojawiła się ambitna matka Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, prosząc Chrystusa, by jej synowie zostali obdarzeni wysokimi stanowiskami — jeden po prawej, a drugi po lewej stronie Jego tronu; albo może jeden miałby zostać premierem, a drugi sekretarzem stanu. Ale Chrystus powiedział wprost: „Nie wiecie, o co prosicie”.³³

GSAM 66Triumfalny wjazd do Jeruzalemu

GSAM 66.1Niedługo potem miało miejsce wielkie i zaskakujące wydarzenie. Było to wskrzeszenie Łazarza z grobu, który leżał martwy już od czterech dni. Ten potężny cud tak poruszył i zadziwił ludzi, że faryzeusze zaniepokoili się i wraz z kapłanami natychmiast zwołali radę; podczas obrad pytali: „Cóż uczynimy? Albowiem ten człowiek wiele cudów czyni. jeźli go tak zaniechamy, wszyscy weń uwierzą, i przyjdą Rzymianie, a wezmą nam to miejsce nasze i lud”.³⁴ Podczas gdy szatańska moc z podziemi opanowywała tych, którzy chcieli zniszczyć Chrystusa, moc z góry poruszała tłumy, by Go wielbiły i spełniły to, co zostało o Nim przepowiedziane.

GSAM 66.2Z tej okazji, o której mowa powyżej, ludzie tłumnie wyszli na ulice, nie tylko po to, by zobaczyć Jezusa, ale też Łazarza, którego On wskrzesił z martwych. Teraz wydawało im się pewne, że Jezus jest ich długo wyczekiwanym królem, a kiedy spotkali Go idącego w stronę Jeruzalemu, siedzącego na osiołku, z całą siłą przypomniały im się słowa Pisma Świętego: „Nie bój się, córko Syońska! oto król twój idzie, siedząc na oślęciu”.³⁵ Z tego ogromnego tłumu rozległ się potężny okrzyk triumfu, co bardzo zaniepokoiło bezdusznych, wyrachowanych faryzeuszy. Powiedzieli między sobą: „Widzicie, że nic nie sprawicie; oto świat za nim poszedł”.³⁶ Na ich prośbę, by Chrystus uciszył okrzyki, odpowiedział: „Powiadam wam, jeźliby ci milczeli, wnet kamienie wołać będą”.³⁷ Pan powiedział o tej okazji: „Wołajcie”, a gdyby ludzie nie wypełnili Jego słowa, tchnąłby głos w kamienie na ulicy i one by wołały; bo Jego słowo musi się wypełnić.

GSAM 66Chrystus odejdzie i powróci

GSAM 66.3Nasz Zbawiciel nie tylko starał się skierować myśli uczniów na to, że ma umrzeć i zmartwychwstać, ale chciał też nauczyć ich, że królestwo nie nadejdzie, dopóki On nie odejdzie i nie powróci. Odnosząc się do swojego ukrzyżowania, powiedział: „ja jeźli będę podwyższony od ziemi, pociągnę wszystkich do siebie. (A mówił to, oznajmując, jaką śmiercią miał umrzeć.) Odpowiedział mu on lud: Myśmy słyszeli z zakonu, iż Chrystus trwa na wieki; a jakoż ty mówisz, że musi być podwyższony Syn człowieczy? i któryż to jest Syn człowieczy?”.³⁸

GSAM 67.1Aby jeszcze mocniej utrwalić w umysłach uczniów fakt, że musi odejść i powrócić, zanim Jego królestwo zostanie ustanowione na ziemi, powiedział: „Synaczkowie! jeszcze maluczko jestem z wami; będziecie mię szukać, ale ja jakom rzekł Żydom: Gdzie ja idę, wy przyjść nie możecie; tak i wam teraz powiadam. … Rzekł mu Szymon Piotr: Panie! dokądże idziesz? Odpowiedział mu Jezus: Dokąd ja idę, ty teraz za mną iść nie możesz, ale potem pójdziesz za mną”.³⁹ Następnie pocieszył ich niespokojne i zasmucone serca tymi słowami: „Niechaj się nie trwoży serce wasze; wierzycie w Boga i w mię wierzycie. W domu Ojca mego wiele jest mieszkania; a jeźli nie, wżdybymci wam powiedział. Idę, abym wam zgotował miejsce; a gdy odejdę i zgotuję wam miejsce, przyjdę zasię i wezmę was do siebie, żebyście, gdziem ja jest, i wy byli”.⁴⁰

GSAM 67Przypowieść o szlachcicu

GSAM 67.2Zbawiciel ponownie starał się skorygować błędne przekonanie, że królestwo ma się pojawić natychmiast, opowiadając następującą przypowieść, gdy wraz z uczniami zmierzał do Jeruzalemu: „Niektóry człowiek rodu zacnego jechał w daleką krainę, aby sobie wziął królestwo, i zasię się wrócił. A zawoławszy dziesięciu sług swoich, dał im dziesięć grzywien i rzekł do nich: Handlujcie, aż przyjadę. … I stało się, gdy się wrócił wziąwszy królestwo, że rozkazał do siebie zawołać sług onych, którym był dał pieniądze, aby się dowiedział, co który handlując zyskał”.⁴¹ W tej przypowieści Pan przedstawia siebie jako tego szlachcica. Miał udać się do odległej krainy – do swojego Ojca – i tam objąć królestwo, zanim powróci, by panować.

GSAM 68.1W odpowiedzi na pytanie uczniów: „co za znak przyjścia twego i dokonania świata?”⁴² Zbawiciel podał im listę wydarzeń, które miały się wydarzyć w trakcie wielkiego ucisku, jaki miał spaść na Kościół, oraz konkretnych znaków, które miały się pojawić. Kiedy się pojawią, będą mogli poznać, że Jego przyjście jest blisko, wręcz tuż za progiem, i że pokolenie, które je zobaczy, nie odejdzie z tej ziemi, dopóki On nie przyjdzie.⁴³

GSAM 68Opuszczony przez wszystkich uczniów

GSAM 68.2Jednak mimo wszystkich wskazówek, jakie Chrystus dał apostołom na temat swojej śmierci i upokorzenia, zupełnie nie zdołali pojąć prawdy, której ich nauczył o swoim procesie i ukrzyżowaniu. Mieli tak mgliste pojęcie o tej prawdzie, że kiedy nadszedł proces, ich nadzieja zgasła i wszyscy „opuścili Go i uciekli”.⁴⁴ Nawet Piotr, ten zawsze gorliwy Piotr, który tak pewnie zapewniał, że nawet gdyby wszyscy Go opuścili, on nigdy tego nie zrobi, kilka godzin później zaparł się swojego Pana i pod przysięgą oświadczył, że nie zna tego człowieka. Byli tak tępi w zrozumieniu słów Pana, że trzeciego dnia po Jego ukrzyżowaniu zmartwychwstanie, że zastanawiali się i dyskutowali między sobą, „co by to było zmartwychwstać”⁴⁵ Rzeczywiście, byli tak pozbawieni wiary, że po Jego śmierci, gdy Jego ciało złożono w nowym grobie Józefa, zaczęli przygotowywać się do jego zabalsamowania. Gdy nadzieja zniknęła – pogrzebana wraz z Chrystusem w grobie – cóż to był za dzień sabatu dla uczniów! Z sercami przytłoczonymi smutkiem i rozczarowaniem, bez współczującego, miłosiernego Zbawiciela, którego życie było pełne czułości i miłosierdzia, który mógłby ich pocieszyć i wzmocnić – jakże opłakana była ich sytuacja!

GSAM 69Wzruszające wydarzenia poranka zmartwychwstania

GSAM 69.1Świta poranek pierwszego dnia tygodnia! Co za poruszenie w niebie i na ziemi! Potężny anioł zstępuje z królestwa chwały do grobu Józefa z przesłaniem nakazującym Synowi Bożemu, by powstał. „A oto stało się wielkie trzęsienie ziemi; albowiem Anioł Pański zstąpiwszy z nieba, przystąpił i odwalił kamień ode drzwi, i usiadł na nim. A było wejrzenie jego jako błyskawica, a szata jego biała jako śnieg. A ci, którzy strzegli grobu, drżeli, bojąc się go, i stali się jako umarli”.⁴⁶ „wiele ciał świętych, którzy byli zasnęli, powstało: A wyszedłszy z grobów po zmartwychwstaniu jego, weszli do miasta świętego, i pokazali się wielom”.⁴⁷ Wyobraź sobie takich posłańców w Jeruzalemie, stojących u drzwi swoich przyjaciół z wiadomością, że ukrzyżowany Chrystus zmartwychwstał, a oni sami też zostali przywróceni do życia Jego mocą, by dać świadectwo o Jego zmartwychwstaniu. Jaka to musiała być aktywność wśród uczniów i świętych kobiet – biegali tu i tam, by głosić radosną nowinę: „On zmartwychwstał, bo widzieliśmy Go i rozmawialiśmy z Nim!”

GSAM 69Jezus wyrusza na wieś

GSAM 69.2„A oto dwaj z nich tegoż dnia szli do miasteczka, które było na sześćdziesiąt stajan [siedem i pół mili] od Jeruzalemu, które zwano Emaus. A ci rozmawiali z sobą o tem wszystkiem, co się było stało. I stało się, gdy oni rozmawiali i wespół się pytali, że i Jezus przybliżywszy się, szedł z nimi. Ale oczy ich były zatrzymane, aby go nie poznali. I rzekł do nich: Cóż to za rozmowy, które macie między sobą idąc, a jesteście smutni? A odpowiadając mu jeden, któremu było imię Kleofas, rzekł mu: Tyś sam przychodniem w Jeruzalemie, a nie wiesz, co się w niem w tych dniach stało? I rzekł im: Cóż? A oni mu rzekli: O Jezusie Nazareńskim, który był mąż prorok, mocny w uczynku i w mowie przed Bogiem i wszystkim ludem; A jako go wydali przedniejsi kapłani i przełożeni nasi, aby był skazany na śmierć; i ukrzyżowali go. A myśmy się spodziewali, iż on miał odkupić Izraela; ale teraz temu wszystkiemu dziś jest trzeci dzień, jako się to stało. Lecz i niewiasty niektóre z naszych przestraszyły nas, które raniuczko były u grobu; A nie znalazłszy ciała jego, przyszły powiadając, iż widzenie Anielskie widziały, którzy powiadają, iż on żyje. I chodzili niektórzy z naszych do grobu, i tak znaleźli, jako i niewiasty powiadały; ale samego nie widzieli.

GSAM 70.1„Tedy on rzekł do nich: O głupi, a leniwego serca ku wierzeniu temu wszystkiemu, co powiedzieli prorocy! Azaż nie musiał Chrystus tego cierpieć i wnijść do chwały swojej? A począwszy od Mojżesza i od wszystkich proroków, wykładał im wszystkie one Pisma, które o nim napisane były.”⁴⁸ Kiedy miał z nimi zjeść posiłek, połamał chleb i odmówił modlitwę dziękczynną, „I otworzyły się oczy ich, i poznali go … I mówili między sobą: Izali serce nasze nie pałało w nas, gdy z nami w drodze mówił, i gdy nam Pisma otwierał?”⁴⁹

GSAM 70.2Teraz w końcu uczniowie mogą dostrzec, po tym jak sprawa została im w pełni wyjaśniona, że z misją Zbawiciela wiązała się śmierć i zmartwychwstanie. Ale jak potraktują kwestię Jego królestwa?

GSAM 70.2„samego siebie po męce swojej żywym stawił w wielu niewątpliwych dowodach, przez czterdzieści dni ukazując się im i mówiąc o królestwie Bożem. A zgromadziwszy je przykazał im, aby nie odchodzili z Jeruzalemu, ale iżby czekali obietnicy ojcowskiej, o którejście mówić słyszeli ode mnie. Albowiemci Jan chrzcił wodą; ale wy będziecie ochrzczeni Duchem Świętym po niewielu tych dniach.

GSAM 71Czy teraz przywrócisz Królestwo?

GSAM 71.1„A tak oni zszedłszy się, pytali go, mówiąc: Panie! izali w tym czasie naprawisz królestwo Izraelskie? [co oznaczało mniej więcej: Dowiedzieliśmy się, że zgodnie z Pismami musiałeś zostać ukrzyżowany i zmartwychwstać, ale czy nie zamierzasz teraz przywrócić królestwa?] Lecz on rzekł do nich: Nie wasza rzecz jest, znać czasy i chwile, które Ojciec w swojej mocy położył. Ale przyjmiecie moc Ducha Świętego, który przyjdzie na was; i będziecie mi świadkami i w Jeruzalemie, i we wszystkiej Judzkiej ziemi, i w Samaryi, aż do ostatniego kraju ziemi. A to rzekłszy, gdy oni patrzali, w górę podniesiony jest, a obłok wziął go od oczów ich. A gdy za nim do nieba idącym pilnie patrzali, oto dwaj mężowie stanęli przy nich w białem odzieniu, I rzekli: Mężowie Galilejscy! przecz stoicie, patrząc w niebo? Ten Jezus, który w górę wzięty jest od was do nieba, tak przyjdzie, jakoście go widzieli idącego do nieba”.⁵⁰

GSAM 71Jezus pozostanie w niebie aż do przywrócenia królestwa

GSAM 71.2Skoro Zbawiciel ich opuścił, a oni rzeczywiście widzieli, jak „wstąpił tam, gdzie był wcześniej”, mieli pewność, że Duch Święty pouczy ich o czasie, kiedy nadejdzie królestwo. Dlatego Piotr w swoim przemówieniu do ludzi, po otrzymaniu Ducha Świętego, powiedział: „posłałby onego, który wam opowiedziany jest, Jezusa Chrystusa. Który zaiste niebiosa ma objąć aż do czasu naprawienia wszystkich rzeczy, co był przepowiedział Bóg przez usta wszystkich świętych swoich proroków od wieków”.⁵¹

GSAM 71.3Apostoł Piotr otrzymał też od Ducha Świętego informacje o trzech światach: Po pierwsze, świat sprzed potopu, który został zniszczony przez wodę; po drugie, obecny świat przeznaczony na ogień – ogień, którym jest wypełniona ziemia, jak czytamy w Revised Version – ten ogień, który będzie oznaczał zgubę, ruinę i zniszczenie bezbożnych ludzi; po trzecie, nowa ziemia, „w której mieszka sprawiedliwość”; albo, jak niektórzy tłumaczą, „w której będą mieszkać sprawiedliwi”.⁵²

GSAM 72.1Apostoł Paweł opisał zmartwychwstanie ludu Bożego oraz przemianę wszystkich Jego świętych ze śmiertelnych w nieśmiertelnych „w okamgnieniu, na trąbę ostateczną”. Powiedział Koryntianom, że Chrystus zasiada teraz na tronie Ojca i pozostanie tam, dopóki wszyscy Jego wrogowie nie zostaną Mu poddani. To znaczy, dopóki Ojciec nie przekaże mu królestwa – jego królestwa – w ręce, jak przepowiedziano w Księdze Daniela 7:13, 14 oraz w Psalmie 2:8, 9. Kościołowi w Tesalonice przedstawił nadejście Chrystusa i zmartwychwstanie jako ich jedyną nadzieję oraz jako źródło prawdziwej pociechy, gdy śmierć oddzielała ich od bliskich.⁵³

GSAM 72Powrót Mistrza – data nieokreślona

GSAM 72.2Kościół nie miał jeszcze konkretnej wiedzy co do czasu, kiedy Mistrz powróci. Kiedy apostoł w swoim pierwszym liście do Tesaloniczan napisał: „my żywi, którzy pozostaniemy, zachwyceni będziemy”, bracia zrozumieli to tak, że Chrystus przyjdzie, gdy niektórzy z nich jeszcze będą żyli. W swoim drugim liście koryguje ich błędne rozumienie tego listu i mówi im, że „nie przyjdzie on dzień, ażby pierwej przyszło odstąpienie i byłby objawiony człowiek on grzechu, on syn zatracenia. Który się sprzeciwia i wynosi nad to wszystko, co się zowie Bogiem, albo co ma Boską cześć”.⁵⁴

GSAM 72Odstępstwo

GSAM 72.3A mimo to Kościół wciąż błąka się po omacku w ciemnościach, jeśli chodzi o czas powtórnego przyjścia Chrystusa. Bracia dowiedzieli się, że ma nastąpić odstępstwo; pytanie brzmiało jednak, jak długo to potrwa. Odpowiedź została później przekazana Janowi podczas wizji na wyspie Patmos, w symbolach zawartych w rozdziałach dwunastym i trzynastym Księgi Objawienia – „czas, czasy i pół czasu”, „czterdzieści dwa miesiące”, „tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni” (lat); ale wydarzenie wyznaczające początek tego długiego okresu jeszcze się nie wydarzyło. Kościół więc wciąż miał nadzieję i czekał na przyjście Chrystusa, nie znając dokładnie, kiedy się pojawi; bo kiedy ten czas ucisku minie, dla „ostatku” kościoła wciąż pozostanie jeszcze krótki okres walki i triumfu.⁵⁵

GSAM 73.1Wraz z zakończeniem zapisów Nowego Testamentu temat powtórnego przyjścia Chrystusa został nam jasno przedstawiony. Mniej więcej jeden werset na trzydzieści w jakiś sposób wspomina o powtórnym przyjściu naszego Pana Jezusa Chrystusa. O tym oraz o sytuacji Kościoła w odniesieniu do tej nadziei na przestrzeni wieków aż do czasów współczesnych pisze dr Robert Patterson w czasopiśmie The Interior, w artykule zatytułowanym „Błogosławiona nadzieja”, w następujący sposób:—

GSAM 73Doczesne Tysiąclecie – Patterson

GSAM 73.2„Kiedy nasz Pan opuścił swój Kościół na ziemi, by udać się do Ojca, zostawił go w smutnym stanie. Jego pięciuset uczniów było otoczonych przez cały świat wrogów, zorganizowanych w antychrześcijańskie religie i rządy przez jeden z najbystrzejszych umysłów, ożywiony najbardziej jadowitą złośliwością i wyszkolony przez doświadczenie wieków w najskuteczniejszych sposobach niszczenia. Pan nie był nieświadomy naszego niebezpieczeństwa; w swoich ostatnich przemowach nie bagatelizował go ani nie obiecał żadnego złagodzenia wrogości świata i ucisku Kościoła. Obiecał jednak, że sam powróci, by pokonać swoich wrogów, i że będzie nas wspierał aż do tego błogosławionego dnia. «Was świat nienawidzi. Na świecie ucisk mieć będziecie. Wy będziecie płakać i narzekać, a świat się będzie weselił; wy smutni będziecie, ale smutek wasz obróci się wam w wesele... Wy teraz smutek macie; ale zasię ujrzę was, a będzie się radowało serce wasze, a radości waszej nikt nie odejmie od was. Jeśli odejdę, przyjdę zasię i wezmę was do siebie, żebyście, gdziem ja jest, i wy byli».

GSAM 74.1„Taka właśnie była ta błogosławiona nadzieja na Jego osobisty powrót, którą pocieszał swój Kościół przed swoim odejściem. Powiedział, że przez cały czas Jego nieobecności będziemy musieli znosić uciski – i tak właśnie się stało. Jeśli mamy cieszyć się jakimkolwiek okresem zewnętrznego pokoju podczas Jego nieobecności, jeśli Jego Kościół ma zostać uwolniony od ataków świata, jeśli ma nadejść jakakolwiek epoka czystości, w której kąkol nie będzie rósł wśród pszenicy, albo jeśli przy swoim przyjściu zostanie powitany przez mieszkańców ziemi przepełnionej chwałą Pana, a nawet jeśli w ogóle znajdzie wiarę na tej ziemi, będzie to dla Niego najbardziej nieoczekiwana niespodzianka. Jezus nie wiedział o tym tysiącleciu. Mówimy, że o nim nie wiedział, bo nam o nim nie opowiedział; a On sam mówi: «Leczem was nazwał przyjaciółmi, bo wszystko, comkolwiek słyszał od Ojca mego, oznajmiłem wam». Jednak w żadnej z Jego nauk ani przypowieści nie ma nawet najmniejszej wzmianki, że mielibyśmy mieć nadzieję na jakiś okres pokoju czy chwały przed Jego powrotem. Apostołowie również nie wiedzieli nic o tysiącleciu bez Chrystusa. Przez trzysta lat po odejściu naszego Pana błogosławioną nadzieją Kościoła była nadzieja na Jego powrót.

GSAM 74.2„Gdy jednak, w miarę postępującej, przepowiedzianej apostazji, oblubienica Chrystusa zaczęła pocieszać się w Jego nieobecności przyjaźnią z królami tej ziemi, całkiem naturalnie odwróciła wzrok od wschodniego nieba i od powrotu swojego Pana, który położyłby kres jej ziemskiej wielkości. Kiedy reformatorzy przyłożyli do ust trąbę ewangelii… marzenia o tysiącleciu bez Chrystusa natychmiast zostały zmiecione… a Kościół znów zaczął wyczekiwać przyjścia Pana, który zniszczy antychrysta… W swoich listach, kazaniach i wyznaniach wiary reformatorzy głosili swoje przedtysiącleciowe nadzieje.

GSAM 74.3„Zgromadzenie Westminsterskie kończy swoje wyznanie wiary deklaracją o wierze w powtórne przyjście Pana słowami, które w pełni oddają wiarę premilenialistów. Głoszą oni w tych doniosłych słowach: «Tak jak Chrystus chce, byśmy byli całkowicie przekonani, że nadejdzie dzień sądu – zarówno po to, by powstrzymać wszystkich ludzi od grzechu, jak i dla większej pociechy pobożnych w ich przeciwnościach losu – tak samo chce, by dzień ten pozostał nieznany ludziom, aby zrzucili z siebie wszelkie cielesne poczucie bezpieczeństwa i zawsze czuwali, bo nie wiedzą, o której godzinie Pan przyjdzie; i aby zawsze byli gotowi powiedzieć: Przyjdź, Panie Jezu! I przyjdź szybko!»⁵⁶

GSAM 75.1„Nasi reformatorzy przodkowie umacniali swoje serca, oczekując przyjścia Pana, i dodawali sobie otuchy okrzykiem: «Trzymajcie pozycje! Bo On nadchodzi z legionami pomocy», co niedawno ujęto w popularnym hymnie przebudzeniowym, ale było dobrze znane starym szkockim członkom ruchu Covenanters.

GSAM 75.2„Wkrótce jednak wśród kościołów reformowanych zaczęła się druga apostazja od wiary. W Szkocji znano ją jako moderatyzm; w Anglii jako arianizm, a ostatnio jako broad churchism; w Ameryce nazywano ją unitarianizmem, a w Niemczech racjonalizmem. Uznając ludzki rozum za sędziego, a nasze bardzo ograniczone współczesne obserwacje za dowód, oraz zaprzeczając, że jakiekolwiek wydarzenie mogłoby nastąpić inaczej niż zgodnie z przebiegiem obserwowanych praw natury, sprowadziła ona Jezusa do rangi żydowskiego rabina – co prawda nieco wyprzedzającego swoje czasy, ale zupełnie nieznającego współczesnej nauki. Oczywiście wyobrażenie o takiej osobie powracającej z niewidzialnego świata, by panować na ziemi, zostało odesłane do mitologii hebrajskiej.

GSAM 75Daniel Whitby o Tysiącleciu

GSAM 75.3„Obietnice Jego powtórnego przyjścia i panowania na ziemi interpretowano po prostu jako szerzenie Jego ewangelii oraz podporządkowanie się chrześcijaństwu przez znaczną część świata na okres tysiąca lat, a według niektórych 360 000 lat; w tym czasie ludzkość miała rozwijać się w dziedzinach cywilizacji i cieszyć się niespotykanym pokojem oraz dobrobytem. A pod koniec tego długiego cyklu, zbyt rozległego, by zwykły umysł mógł go ogarnąć, prawdopodobnie doszłoby do jakiegoś wielkiego wstrząsu natury i można by powiedzieć, że Pan przyjdzie, zniszczy świat i wezwie ludzkość na sąd. Teorię tę opracował i spopularyzował angielski komentator o nazwisku Whitby [Daniel Whitby zmarł w 1726 r.], który – jak wynika z opublikowanej korespondencji – był arianinem, ale którego komentarze cieszyły się popularnością wśród osób podzielających jego poglądy, a jego mityczne tysiąclecie spotkało się z przychylnością wielu ortodoksyjnych osób pobierających uposażenie od kościołów państwowych Europy oraz przyjaciół tych kościołów, którym obiecywało długotrwałe czerpanie korzyści z dziesięciny i zaszczytów. Dzięki ich wpływom teoria ta trafiła do Ameryki, gdzie od razu wykorzystano ją jako materiał do frazesów wygłaszanych z mównicy i zakończeń przemówień.”

GSAM 76.1Takie właśnie teorie krążyły w różnych częściach świata, gdy zbliżał się czas, w którym Pan ogłosił poważne ostrzeżenie o swoim przyjściu, które miało nastąpić „już u drzwi”.