Rozdział 12 — Rozczarowanie — Gorzka księga

GSAM 185.1„wziąłem książeczki z ręki Anioła i zjadłem je, a były w ustach moich słodkie jako miód; ale gdym je zjadł, gorzko było w brzuchu moim. I rzekł mi: Musisz zasię prorokować przed wielą ludzi i narodów, i języków, i królów. I dano mi trzcinę podobną lasce; a Anioł stanął, mówiąc: Wstań, a zmierz kościół Boży i ołtarz, i tych, którzy się modlą w nim”.¹

GSAM 185.2W języku biblijnym „zjedzenie” księgi oznacza przyjęcie prawdy, by przekazać ją innym, co widać u Ezechiela, gdzie prorokowi pokazano „zwój księgi” i powiedziano mu: „zjedz te księgi, a idź i mów do domu Izraelskiego”. Po zjedzeniu zwoju mówi: „zjadłem je, i były w ustach moich słodkie jako miód”.²

GSAM 185.3Prorok Jeremiasz używa tej samej metafory: „Gdy się znalazły mowy twoje, zjadłem ich, a było mi słowo twoje weselem i radością serca mego”.³ Z tych słów dowiadujemy się, że „słodkość” tej księgi podczas jej spożywania symbolizuje radość i satysfakcję, jakich doświadczają ci, którzy w ten sposób karmią się słowem Pana.

GSAM 185Księga najpierw słodka, potem gorzka

GSAM 185.4Księga wspomniana w Objawieniu 10, o której mówi się, że dla tego, kto ją spożył, była słodka jak miód, ale zaraz po zjedzeniu stała się „gorzka” (lub, jak niektórzy tłumaczą, „gdy tylko ją strawiłem, w moim żołądku była picra”⁴), to właśnie ta księga, z której anioł ogłosił, z upoważnienia Tego, który stworzył niebo, ziemię i morze: „Czasu już nie będzie”. Zjedzenie tej księgi musi więc symbolizować radosne przyjęcie ogłoszenia czasu. Nagła gorycz tego kęsa dla tych, którzy go zjedli, musi symbolizować smutny kontrast w ich doświadczeniu po upływie czasu, o którym mowa w księdze, kiedy to okazuje się, że ich oczekiwania zostały boleśnie zawiedzione.

GSAM 186Ogłoszenie czasu – słodki kęs

GSAM 186.1Ogłoszenie czasu w 1844 roku było rzeczywiście radosną wiadomością dla tych, którzy wierzyli i którzy bez wątpienia spodziewali się tak szybkiego, wiecznego wyzwolenia od wszystkich nieszczęść, cierpień i smutków tego grzesznego świata. Myśl, że za kilka krótkich tygodni zostaną uwielbieni, uzyskają nieśmiertelność i znajdą się w złotym mieście Boga wraz ze swoim Królem, naprawdę podnosiła na duchu. Jak ujął to ktoś, kto tego doświadczył: „Ci, którzy szczerze pokochali Jezusa, mogą doceniać uczucia tych co oczekiwali z największym pragnieniem na przyjście ich Zbawiciela.... Zbliżaliśmy się do tej godziny z dostojną uroczystością. Prawdziwi wierzący spoczywali w słodkim związku z Bogiem — gwarantem pokoju, który będą mieli w chwalebnej przyszłości. Nikt kto doświadczył tej nadziei i wiary nigdy nie zapomni tych cennych godzin oczekiwania”.

GSAM 186.2Szczególnie trudna sytuacja tych, którzy jedenastego dnia siódmego miesiąca wciąż znajdowali się w tym mrocznym świecie prób i pokus, gdzie musieli zmierzyć się z pogardą, szyderstwami i drwinami tych, których zaledwie kilka godzin wcześniej zachęcali, by przygotowali się na spotkanie z Panem, znajduje trafną ilustrację w przypadku Marii, która „stała u grobu, na dworze płacząc”; a gdy aniołowie zwrócili się do niej z pytaniem: „Niewiasto, czemu płaczesz?”, odpowiedziała im: „Iż wzięli Pana mego, a nie wiem, gdzie go położyli”.⁵

GSAM 187Rozczarowani, ale nie zniechęceni

GSAM 187.1Ci, którzy przeżyli tę trudną sytuację, tak o niej mówili:

GSAM 187.1„Byliśmy zdezorientowani i rozczarowani, ale nie wyrzekliśmy się naszej wiary. Czuliśmy, że wypełniliśmy nasz obowiązek; żyliśmy zgodnie z naszą cenną wiarą; byliśmy rozczarowani, ale nie zniechęceni. Potrzebowaliśmy wiele cierpliwości ponieważ i szyderców było wielu. Często witano nas pogardliwymi uwagami nawiązując do naszego poprzedniego rozczarowania. «Jeszcze nie wznieśliście się w górę? Kiedy zamierzacie się unieść?» Takie ubliżające uwagi rzucali nam nasi ziemscy znajomi a nawet rzekomi chrześcijanie, którzy wierzyli Biblii a jednak nie zdołali nauczyć się z niej wielkich i ważnych prawd. Śmiertelność wciąż nas nie opuszczała; skutki przekleństwa otaczały nas ze wszystkich stron. Trudno było znów podjąć te uciążliwe troski życia, które, jak sądziliśmy, zostały odłożone na zawsze”.

GSAM 187W porównaniu z rozczarowanymi uczniami

GSAM 187.2Ich uczucia, w porównaniu z radością i uniesieniem sprzed zaledwie kilku godzin, musiały być dla nich jak ostra gorycz pikry. Otaczający ich świat zakładał – podobnie jak bez wątpienia zrobiły to masy po ukrzyżowaniu Chrystusa – że wierzący teraz wyrzekną się swojej wiary i dołączą do szyderców, wyśmiewając swoje rzekome szaleństwo. Bardzo szybko przekonali się jednak ku swojemu zdziwieniu, że miłość do przyjścia Pana nie dała się łatwo wykorzenić z serc tych, którzy naprawdę poświęcili się Bogu.

GSAM 187„Nie zasiadali z szydercami”

GSAM 187.3Sposób postępowania tych gorliwych ludzi i ich uczucia dobrze oddają słowa proroka Jeremiasza, który mówi:

GSAM 187.3„Gdy się znalazły mowy twoje, zjadłem ich, a było mi słowo twoje weselem i radością serca mego, ponieważ się nazywam od imienia twego, Panie, Boże zastępów! Nie siadam w radzie naśmiewców, ani się z nimi raduję; ale dla surowości ręki twojej samotny siadam; bo zapalczywością napełniłeś mię. Przeczże ma być żal mój wieczny? a rana moja śmiertelna, która się uleczyć nie da? Przeczże mi tak masz być jako omylny, jako wody niepewne?”⁶

GSAM 188James White o rozczarowaniu

GSAM 188.1Kilka krótkich cytatów od niektórych z tych rozczarowanych, ale wciąż pełnych nadziei osób, dobrze oddaje sytuację. Pierwszy pochodzi od pastora Jamesa White’a, który z wielkim powodzeniem działał w latach 1843 i 1844. Mówi on:—

GSAM 188.2„Rozczarowanie związane z upływem wyznaczonego czasu było gorzkie. Głęboko wierzący poświęcili wszystko dla Chrystusa i jak nigdy dotąd odczuwali Jego bliskość. Wydawało im się, że przekazali światu ostatnie ostrzeżenie i w mniejszym lub większym stopniu odseparowali się od niewierzącego, szydzącego tłumu. A mając nad sobą boskie błogosławieństwo, woleli przebywać z wkrótce oczekiwanym Panem i świętymi aniołami niż z tymi, od których się oddzielili. Miłość Jezusa wypełniała dusze i promieniowała z każdej twarzy, a z niewypowiedzianą tęsknotą modlili się: «Przyjdź, Panie Jezu, i przyjdź szybko», ale On nie przyszedł.

GSAM 188.3„Ale Bóg nie opuścił swojego ludu... I z wyjątkową siłą i pociechą do umysłów i serc tych wypróbowanych, oczekujących osób przemawiały takie fragmenty Listu do Hebrajczyków jak ten: «Przetoż nie odrzucajcie ufności waszej, która ma wielką zapłatę. Albowiem cierpliwości wam potrzeba, abyście wolę Bożą czyniąc, odnieśli obietnicę. Boć jeszcze bardzo, bardzo maluczko, a oto ten, który ma przyjść, przyjdzie, a nie omieszka. A sprawiedliwy z wiary żyć będzie; a jeźliby się kto schraniał, nie kocha się w nim dusza moja. Lecz my nie jesteśmy z tych, którzy się schraniają ku zginieniu, ale z tych, którzy wierzą ku pozyskaniu duszy».⁷ Najważniejsze punkty w tym fragmencie Pisma Świętego to:—

GSAM 188.4„1. Ci, do których się zwraca, są w niebezpieczeństwie, że porzucą swoją ufność w to, co zrobili dobrze.

GSAM 189.1„2. Wypełnili wolę Boga i znaleźli się w sytuacji próby, w której potrzebna była cierpliwość.

GSAM 189.2„3. Sprawiedliwi mieli w tym czasie żyć wiarą, nie wątpiąc, czy wypełnili wolę Boga, ale wierząc w to, że właśnie w tym wypełnili wolę Boga.

GSAM 189.3„4. Ci, którzy nie wytrzymają próby wiary, porzucą swoją ufność w dzieło, w którym wypełnili wolę Boga, i cofną się, pójdą prostą drogą do zguby”.⁸

GSAM 189Od N. Southarda, redaktora Midnight Cry

GSAM 189.4W numerze Midnight Cry z 31 października 1844 r., około dziesięć dni po upływie dwu tysięcy trzystu dni, ukazał się następujący tekst autorstwa redaktora:—

GSAM 189.5„Biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności związane z tym ruchem, błogosławione skutki, jakie wywarł on na umysły dzieci Bożych, oraz nienawiść i złośliwość, jaką okazali Jego wrogowie, musimy uznać go za prawdziwy «krzyk o północy». A jeśli mamy jeszcze kilka dni, by sprawdzić naszą wiarę, to wciąż jest to zgodne z przypowieścią o dziesięciu pannach; bo kiedy wszystkie wstały i przygotowały swoje lampy, wciąż miał nadejść moment, w którym lampy głupich panien zgasną. Nie mogło to nastąpić przed upływem dziesiątego dnia, bo do tego czasu ich lampy miały płonąć. Musi więc minąć ten dzień, aby głupie panny porzuciły swoją wiarę, tak jak musiał minąć rok 1843, aby nastąpił czas zwłoki. Niewielkie opóźnienie nie jest więc powodem do rozczarowania, ale pokazuje, jak dokładny jest Bóg w wypełnianiu swojego słowa. Trzymajmy wyznanie nadziei niechwiejące się; (boć wierny jest ten, który obiecał;)”.

GSAM 189Od Józefa Marsha, redaktora Voice of Truth

GSAM 189.6W numerze Voice of Truth z 7 listopada 1844 roku czytamy:—

GSAM 189.7„Z radością przyznajemy, że pomyliliśmy się co do charakteru wydarzenia, którego spodziewaliśmy się dziesiątego dnia siódmego miesiąca; nie możemy jednak jeszcze przyznać, że nasz wielki Arcykapłan nie wypełnił tego dnia wszystkiego, czego figura dawała nam prawo oczekiwać. Teraz wierzymy, że to uczynił”.

GSAM 190.1Adwentyści spodziewali się, że dziesiątego dnia siódmego miesiąca 1844 roku dobiegnie końca okres dwóch tysięcy trzystu dni i że tego dnia Chrystus zakończy swoją kapłańską służbę oraz powróci na ziemię, by pobłogosławić swój lud. Późniejsze badania wykazały, że tego dnia nastąpiło rozpoczęcie Jego dzieła oczyszczenia niebiańskiej świątyni, a nie zakończenie Jego kapłańskiej służby.⁹ Zamiast traktować dzieło oczyszczenia świątyni jako część kapłańskiej służby Chrystusa, twierdzono, że oczyszczenie świątyni miało oznaczać oczyszczenie ziemi ogniem podczas powtórnego przyjścia Chrystusa. Jeśli nie cała ziemia, to przynajmniej ziemia Kanaanu miała zostać wtedy oczyszczona.

GSAM 190Świątynia uważana za Ziemię

GSAM 190.2Tę koncepcję przedstawia artykuł Geo. Storrsa w gazecie Midnight Cry z 25 kwietnia 1844 roku. Pyta on: „Czym jest ta świątynia, która ma zostać oczyszczona? Wcześniej uważałem, że chodzi o całą ziemię. Nadal wierzę, że jest to część ziemi. Ale jaka część? Na to pytanie postaram się odpowiedzieć”.

GSAM 190.3Cytuje obietnicę daną Abrahamowi, jej potwierdzenie dla Izaaka i odnowienie dla Jakuba, a potem przytacza pieśń Mojżesza, skomponowaną przez Miriam po przejściu przez Morze Czerwone, w której śpiewali: „Wprowadzisz je, i wszczepisz je na górze dziedzictwa twego, na miejscu, któreś ku mieszkaniu twemu sprawił, Panie; w świątnicy, Panie, którą umocnią ręce twoje”.¹⁰

GSAM 190.4Jeśli czytelnik dokładnie porówna powyższy tekst z opisem jego spełnienia sporządzonym przez psalmistę, zauważy, że nie mówi on, jakoby nawet ziemia palestyńska była świątynią. Dawid, mówiąc o tym, jak Pan prowadził synów Izraela, mówi: „ich przywiódł do granicy świątnicy swojej (dosłowne tłumaczenie KJV), na onę górę, której nabyła prawica jego”¹¹. W pieśni nad Morzem Czerwonym mówi się o ziemi Kanaan, że była to kraina, którą On stworzył, by „zamieszkać w niej, w świątyni”. W tym fragmencie z Psalmów Góra Moria, gdzie zbudowano świątynię, jest nazwana jedynie „granicą Jego świątyni”. Ale w tym samym psalmie czytamy: „obrał pokolenie Judowe, i górę Syon, którą umiłował. I wystawił sobie jako pałac wysoki świątnicę swoję, jako ziemię, którą ugruntował na wieki”.¹²

GSAM 191Oczyszczenie świątyni uważane za oczyszczenie ziemi

GSAM 191.1W artykule, o którym mowa powyżej, po przytoczeniu rzekomego dowodu, że ziemia – a przynajmniej ziemia palestyńska – była świątynią, pastor zadaje następnie pytanie: „Jak zostanie oczyszczona świątynia?”. Cytując słowa proroka Micheasza, odpowiada: „Bo oto Pan wyjdzie z miejsca swojego, a zstąpiwszy deptać będzie po wysokościach ziemi; I rozpłyną się góry pod nim, a doliny popadają się, tak jako wosk od ognia, i jako wody, które spadają na dół”.¹³

GSAM 191.2Biorąc pod uwagę powszechnie przyjęte w tamtych czasach przekonanie, że ziemia była świątynią, łatwo zrozumiesz, dlaczego bez cienia wątpliwości zakładali, że pod koniec dwóch tysięcy trzystu dni Pan przyjdzie i oczyści ziemię w sposób opisany przez Micheasza. Wśród wszystkich zarzutów wysuwanych przeciwko adwentystom żaden przeciwnik nawet nie zasugerował, że oczyszczenie ziemi ogniem nie miało być tym samym wydarzeniem, co oczyszczenie świątyni pod koniec dwóch tysięcy trzystu dni.

GSAM 191Apostołowie rozczarowani, a jednak wypełnili Pismo

GSAM 191.3To nie jedyny przypadek, kiedy ludzie wypełnili wolę Pana, spełnili Pismo, a mimo to ich oczekiwania się nie spełniły tylko dlatego, że nie rozumieli, na czym polegało to wydarzenie. Tak właśnie było z apostołami Chrystusa. Kiedy siedział na osiołku, wjeżdżając do Jeruzalemu, krzyczeli, przypominając sobie słowa proroka:¹⁴ „wykrzykaj, córko Jeruzalemska! Oto król twój przyjdzie tobie sprawiedliwy i zbawiciel ubogi i siedzący na ośle, to jest, na oślęciu, źrebiątku oślicy”.¹⁵ Tak bardzo trzeba było wtedy krzyczeć, że gdyby oni milczeli, same kamienie by krzyczały.¹⁶ Uczniowie sądzili, że Chrystus właśnie tam i wtedy ma zasiąść na tronie Dawida jako król doczesny („myśmy się spodziewali, iż on miał odkupić Izraela”¹⁷), więc krzyczeli: „Błogosławione królestwo ojca naszego Dawida, które przyszło w imieniu Pańskiem”.¹⁸ Jak głośne byłyby wtedy okrzyki, gdyby zrozumieli, że w ciągu tygodnia Chrystus będzie leżał martwy w grobie Józefa, otoczony przez rzymską straż? Ile byłoby „chwały” dla Boga i poświęcenia wśród adwentystów w 1844 roku, gdyby zrozumieli, że oczyszczenie świątyni pod koniec całego czasu prorockiego miało trwać kilka lat, zanim Pan przyjdzie?

GSAM 192Nie popełnili błędu w obliczeniach dotyczących 2300 dni

GSAM 192.1Kiedy ten lud dokładnie przejrzał swoje obliczenia dotyczące tego okresu, nie znalazł w nich żadnej błędnej liczby; jednak Pan nie przyszedł, a ziemia nie została oczyszczona ogniem. Co to oznaczało? Z całą pewnością wiedzieli, że Pan był z nimi podczas tego wielkiego ruchu; teraz jednak byli w niepewności. Ich zaufanie do Pana było niezachwiane. Wiedzieli, że On ich nie opuści. Światło miało nadejść z jakiegoś źródła. Trudne pytanie, przed którym stali, zostało sformułowane w słowach Jeremiasza, o których już wspomniano: „mi tak masz być jako omylny, jako wody niepewne?”. Wiara nie podsycała tej wątpliwości, bo przypomniały im się słowa Pana przekazane przez proroka Habakuka dotyczące tej wizji: „wypowie na skończeniu jego, a nie skłamie”.¹⁹ Cytowane już słowa redaktora Voice of Truth dobrze oddają ich stanowisko: „Nie możemy jeszcze przyznać, że nasz wielki Arcykapłan nie wypełnił właśnie tego dnia wszystkiego, czego figura ta uprawniałaby nas do oczekiwania”.

GSAM 193Odkrycie światła na temat świątyni

GSAM 193.1Hiram Edson z Port Gibson w stanie Nowy Jork opowiedział mi, że dzień po upływie wyznaczonego czasu w 1844 roku, kiedy modlił się za snopami zboża na polu, Duch Boży zstąpił na niego z taką mocą, że niemal powalił go na ziemię, a wraz z tym pojawiło się przekonanie: „Świątynia, która ma zostać oczyszczona, znajduje się w niebie”. Przekazał tę myśl O. R. L. Crosierowi i razem dokładnie zbadali tę sprawę. Na początku 1846 roku w gazecie Day Star, wydawanej wówczas w Cincinnati w stanie Ohio, ukazało się obszerne omówienie kwestii świątyni z biblijnego punktu widzenia, napisane przez pana Crosiera. W tym obszernym eseju sugerowano, że dzieło oczyszczenia świątyni było ostatnim zadaniem Chrystusa jako naszego Arcykapłana, które rozpoczęło się w 1844 roku i zakończy się tuż przed Jego faktycznym powrotem w obłokach nieba jako Króla królów i Pana panów.

GSAM 193Kościoły szukają zagubionych członków

GSAM 193.2Minął dziesiąty dzień siódmego miesiąca, a kościoły sądziły, że bez trudu odzyskają zagubionych członków, którzy odłączyli się od nich pod wpływem „krzyku o północy” i Poselstwa Drugiego Anioła; jednak bardzo się rozczarowały, o czym świadczy poniższa odpowiedź na nalegania, by powrócili do swoich dawnych organizacji, opublikowana w gazecie Midnight Cry z 26 grudnia 1844 roku:—

GSAM 193.3„Ale jak wygląda rzeczywistość? Dobrze wiedzą, że w większości tych kościołów głównymi tematami są: «nawrócenie świata», «królestwo trwające tysiąc lat» i «powrót Żydów do Palestyny» przed osobistym przyjściem Zbawiciela. Ci, którzy wracają, by słuchać kołysanek takich niebiblijnych, nierozsądnych doktryn, robią to z pełną świadomością; a takie postępowanie z ich strony będzie rzeczywiście «powrotem».

GSAM 194.1„Stając się «wolnymi» w sensie biblijnym, o wiele bezpieczniej jest «iść naprzód» niż «wracać» albo «cofać się», zwłaszcza teraz, gdy korona chwały ma wkrótce zostać przyznana wiernym w Chrystusie Jezusie”.

GSAM 194.2Sposób postępowania kościołów, które odkładają przyjście Pana, propagując powyższe niebiblijne doktryny, przywiódł adwentystom na myśl słowa proroka Ezechiela: „Synu człowieczy! oto dom Izraelski mówią: To widzenie, które ten widzi, odwlecze się na wiele dni, a o dalekich czasach ten prorokuje”. W tym samym kontekście znajduje się odpowiedź, której używali adwentyści: „Przeto im rzecz: Tak mówi panujący Pan: Nie pójdzieć w długą żadne słowo moje; ale słowo, które wyrzekę, stanie się, mówi panujący Pan”.²⁰

GSAM 194„Musisz znów prorokować”

GSAM 194.3Ci, którzy „zjedli” księgę i ogłosili „czas”, uznali, że ich zadanie dla świata zostało zakończone; stąd oświadczenie, że muszą znów nauczać narody, języki i królów. Teraz trzeba wykonać kolejną część dzieła, dotąd niewidoczną – polegającą na przedstawieniu ludziom prawdziwego charakteru świątyni Bożej w niebie i służby przy jej ołtarzu. Polecenie, by zmierzyć świątynię²¹, jest potrzebne, żeby zrozumieć naturę wydarzenia, które ma nastąpić pod koniec proroczego czasu, i w ten sposób wyjaśnić słowa: „Tedy świątnica oczyszczona będzie” (dosłowne tłumaczenie KJV).

GSAM 194.4Zauważ, że anioł zwiastujący ten czas przybył z nieba i zanim zakończy swoje dzieło, zleca ponowne pouczenie ludzi. Przesłanie, które ma wyjaśnić kwestię świątyni, dodać otuchy rozczarowanym, a jednocześnie dać im „trzcinę”, czyli „laskę” lub miarę, dzięki której lud Boży będzie mógł sprawdzić swoją postawę moralną przed Bogiem, musi nosić wyraźne znaki, że pochodzi z nieba, a nie z ludzkiej ręki.

GSAM 195Uprzedzenia uniemożliwiły dostęp do ludzi

GSAM 195.1Istniejące uprzedzenia wobec doktryny adwentystycznej stanowiły dla ludzi niemal nie do pokonania barierę; a próba ponownego nauczania ich bez jasnego i konkretnego wyjaśnienia przyczyny rozczarowania byłaby bezcelowa. Sami wierzący adwentyści musieli najpierw na nowo poczuć w swoich duszach natchnienie niebiańskim posłaniem, zanim ludzie mogliby zostać właściwie nauczani; a jak można było to osiągnąć? Czy dałoby się to osiągnąć samą tylko ludzką mądrością? A może ci, którzy doświadczyli głębokiego działania Ducha Bożego podczas ostatniego ruchu, zadowoliliby się zwykłym ludzkim rozumowaniem? Tylko dzieło podobne do „Poselstwa Trzeciego Anioła”²² mogło wyrwać ich z zakłopotania; i to właśnie, krok po kroku, w miarę jak byli w stanie to przyjąć, zostało należycie zapoczątkowane, niosąc najbardziej przekonujące dowody, że pochodzi z nieba.

GSAM 195Jak owce bez pasterza

GSAM 195.2Oto wielka wspólnota adwentystów, w pewnym sensie jak owce bez pasterza – tysiące ludzi, którzy zaledwie kilka tygodni wcześniej odłączyli się od wszystkich kościołów i wyznań, a żadna ludzka organizacja nie była odpowiedzialna za ich duchowe dobro. Nie mieli żadnych ziemskich doradców, którym mogliby się zwierzyć; ufali wyłącznie Bogu.

GSAM 195.3Byli jednak pewni jednej rzeczy, a to było dla nich jak kotwica – ogłoszenie dotyczące czasu było słuszne.²³ Ale jako wspólnota znajdowali się w sytuacji, w której – o ile Bóg ich nie poprowadzi i nie ochroni – mogli ulec fałszywym wyjaśnieniom albo stracić „cierpliwość” i porzucić wiarę w swoje dotychczasowe doświadczenia. Niektórzy tak właśnie zrobili; inni natomiast, z oczami wiary utkwionymi w Tym, którego kochały ich dusze, gorliwie pytali: „stróżu! co się stało w nocy? Stróżu! co się stało w nocy? Rzekł stróż: Przyszedł poranek, także i noc. Chcecieli szukać, szukajcie, nawróćcie się a przyjdźcie”.²⁴

GSAM 196J. N. Andrews o rozczarowaniu

GSAM 196.1Pastor J. N. Andrews, który przeżył to doświadczenie w 1844 roku, tak mówi o rozczarowaniu:—

GSAM 196.2„Rozczarowali się ci, którzy oczekiwali Pana w 1843 i 1844 roku. Dla wielu ten fakt stanowi wystarczający powód, by odrzucić wszelkie świadectwa w tej sprawie. Przyznajemy, że doszło do rozczarowania, ale nie możemy zgodzić się, że stanowi to uzasadniony powód do zaprzeczania, że w tym dziele działała ręka Boga. Kościół żydowski był rozczarowany, gdy pod koniec działalności Jana Chrzciciela Jezus objawił się jako obiecany Mesjasz. A ufni uczniowie byli najsmutniej rozczarowani, gdy Ten, którego oczekiwali jako wybawiciela Izraela, został pojmany i zabity przez niegodziwe ręce. A po Jego zmartwychwstaniu, kiedy spodziewali się, że przywróci królestwo Izraelowi, nie mogli nie być rozczarowani, gdy zrozumieli, że odchodzi do swego Ojca, a oni zostaną na długi czas pozostawieni w ucisku i udręce. Ale rozczarowanie nie dowodzi, że Bóg nie ma udziału w prowadzeniu swojego ludu. Powinno skłonić ich do naprawienia błędów, ale nie powinno sprawić, że porzucą swoją ufność w Bogu. To właśnie dlatego, że dzieci Izraela były rozczarowane na pustyni, tak często zaprzeczały boskiemu przewodnictwu. Są one dla nas przestrogą, byśmy nie poszli w ślady tej samej niewiary”.²⁵

GSAM 196Prawda przechodzi chrzest niepopularności

GSAM 196.3Wydaje się, że planem Pana jest umieszczanie ważnych prawd w niepopularnym kontekście, gdzie ich przyjęcie i przestrzeganie będzie krzyżem²⁶. Jest to szczególnie prawdziwe w tych ostatnich dniach. Piotr, mówiąc o czasie, kiedy „wszystkiemuć się koniec przybliża”, a „czas jest, aby się sąd począł od domu Bożego”, mówi: „Najmilsi! niech wam nie będzie rzeczą dziwną ten ogień, który na was przychodzi ku doświadczeniu waszemu, jakoby co obcego na was przychodziło; Ale radujcie się z tego, żeście uczestnikami ucierpienia Chrystusowego, abyście się i w objawienie chwały jego z radością weselili. Jeźli was lżą dla imienia Chrystusowego, błogosławieni jesteście, gdyż on Duch chwały a Duch Boży odpoczywa na was, który względem nich bywa bluźniony, ale względem was bywa uwielbiony”.²⁷

GSAM 197.1Kiedy prawda przejdzie chrzest niepopularności, jej przyjęcie wymaga więcej łaski niż zwykłe podążanie za wiarą mas. Hipokrytyczni pozoranci nie widzą wielkiej zachęty do przyjęcia prawdy, która wymaga działania, jak wiosłowanie pod prąd „przeciw wiatrowi i fali”. W ten sposób prawda staje się próbą dla lojalnych, szczerych, uczciwych i sumiennych.

GSAM 197.2Wcześniej pokazaliśmy, że proroctwo dotyczące ruchu adwentowego zapowiada rozczarowanie. Nadszedł ten moment i tak, zgodnie z opatrznością Bożą, przyjęcie tego przesłania wiązało się z krzyżem.